Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Agosto 14 Paggunita kay San Maximilliano Maria Kolbe, pari at martir: Mateo 19:3-12

Mabuting Balita: Mateo 19:3-12

Noong panahong iyon, may mga Pariseong lumapit kay Hesus at tinangkang siluin siya sa pamamagitan ng tanong na ito: "Naaayon ba sa Kautusan na hiwalayan ng lalaki ang kanyang asawa sa kahit anong kadahilanan?" Sumagot si Jesus, "Hindi ba ninyo nababasa sa Kasulatan na sa pasimula'y nilalang sila ng Maykapal, lalaki at babae? At sinabi, 'Dahil dito, iiwan ng lalaki ang kanyang ama't ina, at magsasama sila ng kanyang asawa; at sila'y magiging iisa.  

kaya't hindi na sila dalawa kundi isa. Ang pinagsama ng Diyos ay huwag paghiwalayin ng tao." Tinanong siya ng mga Pariseo, "Bakit iniutos ni Moises na bigyan ng lalaki ang kanyang asawa ng kasulatan sa paghihiwalay bago hiwalayan iyon?" Sumagot si Jesus, "Dahil sa katigasan ng inyong ulo kaya ipinahintulot ni Moises na hiwalayan ninyo ang inyong asawa.  

Subalit hindi gayon sa pasimula. Kaya sinasabi ko sa inyo: sinumang lalaking humiwalay sa kanyang asawa sa anumang dahilan liban sa pakikiapid, at mag-asawa sa iba, ay nangangalunya. At ang mag-asawa sa babaing hiniwalayan ay nangangalunya rin." Sinabi ng mga alagad, "Kung ganyan po ang kalagayan ng lalaki sa kanyang asawa, mabuti pang huwag nang mag-asawa." Sumagot si Jesus, "Hindi lahat ay makatatanggap ng simulaing iyan kundi iyon lamang pinagkalooban ng Diyos.  

Sapagkat may iba't-ibang dahilan kung bakit may lalaking hindi makapag-asawa; ang ilan, dahil sa kanilang katutubong kalagayan; ang iba, dahil sa kagagawan ng ibang tao ay nagkagayon sila; mayroon namang hindi nag-aasawa alang-alang sa ikauunlad ng paghahari ng Diyos. Ang makatatanggap ng simulaing ito ay tumanggap nito." 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Kumusta ang ating buhay may-asawa?

Bawat pagsasama ng mag-asawa ay may kanya-kanyang imperfections o kahinaan, at may mga pagsasamang dumaraan sa matitinding pagsubok. Tanungin natin ang sinumang mag-asawa, at tahimik nilang aaminin na mayroon din silang bahagi ng hindi pagkakaunawaan, mga hamon, at mga suliranin.

Kung may mga problema tayo sa ating pagsasama, bakit pa rin tayo nananatili at nagsisikap na ayusin at patatagin ang ating pagsasama? Nanatili tayo dahil naniniwala tayo sa kabanalan ng Sakramento ng Matrimonio at sa banal na tipang ginawa natin sa harap ng Diyos.

Ang pag-aasawa ay hindi lamang isang pangakong ginagawa ng dalawang tao sa isa’t isa; ito ay isang banal na pagtatalaga sa harap ng Diyos—isang tipang tumatawag sa atin na magmahal nang tapat sa panahon ng saya at maging sa panahon ng mga pagsubok.

Bahagi ng paglalakbay ng mag-asawa ang mga problema at hamon. May mga pagkakataong hindi natin nauunawaan ang isa’t isa, may mga panahong nasusubok ang ating pagtitiis, at may mga sandaling nagtatanong tayo kung kaya pa ba nating magpatuloy.

Ngunit habang patuloy tayong magkasamang naglalakbay, matutuklasan natin na ang ilan sa ating mga suliranin ay unti-unting nawawala. Sa pamamagitan ng panalangin, pagpapatawad, pagtitiis, pag-unawa, at tapat na pag-uusap, ang mga bagay na dati ay tila imposibleng malampasan ay maaari palang maging patotoo ng biyaya ng Diyos.

Ang nananatili, kung gayon, ay hindi lamang ang pagkawala ng mga problema kundi ang mas malalim nating pagmamahalan—isang pag-ibig na pinatitibay ng ating kahandaang magpatawad, magsakripisyo, umunawa, at magtiyaga. Nagiging maganda ang pagsasama ng mag-asawa hindi dahil wala itong mga pagsubok, kundi dahil patuloy nating pinipili ang isa’t isa sa kabila ng mga pagsubok.

Ngunit masakit man tanggapin, may mga pagsasamang nauuwi sa paghihiwalay. Ito ay isang malungkot na katotohanan, aminin man natin o hindi. Ipinapaalala nito sa atin na ang pag-aasawa ay kailangang patuloy na alagaan, ingatan, at ipanalangin. Huwag nating hayaang maging kampante tayo sa banal na tipang ipinagkatiwala sa atin.

Kapag ang tukso ay palihim na lumalapit na parang pating na nag-aabang ng kanyang bibiktimahin, kailangan nating maging mapagmatyag. Kailangan nating bantayan ang ating puso, isip, pananalita, at mga kilos.

Paano natin malalabanan ang tukso? Hindi tayo maaaring umasa lamang sa sarili nating lakas. Kailangan natin ang biyaya ng Diyos. Matatag nating labanan ang manunukso, ang diyablo, habang patuloy nating inaalala ang mga pangako at tipang ginawa natin sa harap ng Diyos.

Manalangin tayo para sa ating pagsasama. Manalangin tayo kasama ang ating asawa. Humingi tayo ng karunungan sa Diyos at buong pagpapakumbabang hilingin natin sa Banal na Espiritu na palakasin tayo sa tuwing sinusubok ang ating pagmamahalan.

May mga pagkakataong magiging kaakit-akit ang tukso at tila napakabigat ng mga problemang ating kinakaharap. Ngunit tandaan natin: sa tuwing pinipili natin ang katapatan kaysa pagtataksil, pagpapatawad kaysa sama ng loob, pagtitiis kaysa galit, at pag-ibig kaysa pagiging makasarili, muli nating pinagtitibay ang ating pangako sa banal na tipang ginawa natin sa harap ng Diyos.

Kaya, pahalagahan natin ang ating buhay may asawa. Huwag nating hayaang sirain ng panandaliang problema, lumilipas na damdamin, tukso, sama ng loob, o kawalang-pakialam ang isang bagay na banal. Patuloy nating anyayahan ang Diyos sa ating pagsasama, sapagkat kapag ang Diyos ang nananatili sa sentro ng ating relasyon, naaalala nating hindi tayo nag-iisa sa paglalakbay na ito.

Maaaring hindi perpekto ang ating pagsasama, ngunit sa tulong ng biyaya ng Diyos, maaari itong maging isang magandang patotoo ng pag-ibig, katapatan, pagpapatawad, at pagtitiyaga.

Kaya, kumusta ang ating pagsasama bilang mag-asawa ngayon? Patuloy pa ba nating pinipili ang ating asawa, inaalagaan ang ating banal na tipan, at inaanyayahan ang Diyos sa bawat pagsubok na ating kinakaharap—o unti-unti na ba nating hinahayaan ang mundo, tukso, sama ng loob, at kawalang-pakialam na pumalit sa Diyos sa ating puso?

Ngayong araw, muli nating piliin ang magmahal. Muli nating piliin ang maging tapat. Muli nating piliin ang ating asawa. At higit sa lahat, muli nating piliin ang Diyos.— Marino J. Dasmarinas