Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Agosto 6 Kapistahan ng Pagliliwanag sa Bagong Anyo ng Panginoon: Mateo 17:1-9

Mabuting Balita: Mateo 17:1-9

Noong panahong iyon: Isinama ni Hesus si Pedro, at ang magkapatid na Santiago at Juan, at sila’y umakyat sa isang mataas na bundok. Samantalang sila’y naroon, nakita nilang nagbagong-anyo si Hesus: nagliwanag na parang araw ang kanyang mukha, at pumuting parang busilak ang kanyang damit. 

Nakita na lamang at sukat ng tatlong alagad sina Moises at Elias na nakikipag-usap kay Hesus. Kaya’t sinabi ni Pedro kay Hesus, “Panginoon, mabuti pa’y dumito na tayo. Kung ibig ninyo, gagawa ako ng tatlong kubol: isa sa inyo, isa kay Moises at isa kay Elias.” Nagsasalita pa siya nang liliman sila ng isang maningning na ulap. 

At mula rito’y may tinig na nagsabi, “Ito ang minamahal kong Anak na lubos kong kinalulugdan. Pakinggan ninyo siya!” Ang mga alagad ay natakot nang gayun na lamang nang marinig nila ang tinig, at sila’y napasubasob. Nguni’t nilapitan sila ni Hesus at hinipo. “Tumindig kayo,” sabi niya, “huwag kayong matakot.” At nang tumingin sila ay wala silang nakita kundi si Hesus.

At habang bumababa sila sa bundok, iniutos ni Hesus sa kanila, “Huwag ninyong sasabihin kaninuman ang pangitain hangga’t hindi muli nabubuhay ang Anak ng Tao.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nais ba nating makapunta sa langit kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong Ito?

Siyempre, lahat tayo ay naghahangad na makapunta sa langit kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito. Sa kaibuturan ng ating mga puso ay naroon ang pananabik na makapiling ang Diyos magpakailanman. Ngunit may isang mahalagang tanong tayong dapat harapin: Handa ba tayong magsakripisyo at isuko ang ilang bahagi ng ating sarili upang makapasok sa Kanyang kaharian?

Ang salaysay tungkol sa Pagbabagong-anyo (Transfiguration) ng ating Panginoong Hesus ay nagpapaalala sa atin na ang langit ay hindi kathang-isip o malabong pangarap lamang. Ito ay isang dakila at maluwalhating katotohanang inihanda ng Diyos para sa mga nananatiling tapat sa Kanya. Sa tagpong ito ay nasilayan ng mga alagad ang munting sulyap ng kaluwalhatiang naghihintay sa lahat ng patuloy na sumusunod kay Kristo. Kaya naman, nawa'y lagi nating ituon ang ating mga mata, hindi lamang sa mga bagay na panandalian sa mundong ito, kundi higit sa lahat sa buhay na walang hanggan na ipinangako ng Diyos.

Gayunman, malinaw ding itinuturo sa atin ng Ebanghelyo na walang madaling landas patungo sa langit. Ang pagsunod kay Hesus ay nangangahulugan ng pagkakait sa ating sarili, pagpasan ng ating krus araw-araw, at matapat na paglakad sa Kanyang mga yapak. Kung tunay nating ninanais na makapasok sa kaharian ng Diyos, kailangan nating maging handang magsakripisyo alang-alang sa ating pagmamahal sa Kanya at sa ating kapwa.

Marahil marami sa atin ang nag-aatubiling magsakripisyo sapagkat nangangahulugan ito ng pagsuko sa ating kaginhawaan, sariling plano, kapalaluan, o mga personal na hangarin. Ngunit ano nga ba ang anumang sakripisyo kung ihahambing sa kaluwalhatiang naghihintay sa atin sa langit? Ano ang ilang taong pagtitiis kung ihahambing sa buhay na walang hanggan? At ano ang bigat ng ating krus kung ito naman ang magiging daan upang lalo tayong mapalapit sa kaharian ng Diyos?

Matapos masaksihan nina Pedro, Santiago, at Juan ang kaluwalhatian ni Hesus sa Bundok ng Pagbabagong-anyo, hindi sila nanatili roon. Bumaba sila mula sa bundok at muling hinarap ang pang-araw-araw na buhay, kung saan naghihintay ang mga pagsubok, pag-uusig, at mga sakripisyong kakailanganin nilang pagdaanan alang-alang sa pagpapalaganap ng kaharian ng Diyos.

Madali sana nilang pinili ang mas maginhawang landas sa pamamagitan ng paglayo sa kanilang Panginoon at Guro. Ngunit pinili nilang manatiling tapat kay Hesus sa kabila ng pagdurusa, pagtanggi ng marami, at maging ng kamatayan. Nagtiis sila sapagkat buong puso silang nagtitiwala sa pangako ng Panginoon na sa likod ng bawat krus ay naroon ang walang hanggang kaluwalhatian.

Ang paanyayang ito ay para rin sa ating lahat. Ang ating paglalakbay bilang mga tagasunod ni Kristo ay hindi rin mawawalan ng mga pagsubok, kabiguan, at mga krus na kailangang pasanin. Ngunit kapag iniaalay natin ang lahat ng ito sa Diyos nang may pagmamahal at pagtitiwala, ginagawa Niya itong mga hakbang tungo sa mas malalim na pakikipag-isa sa Kanya. Walang sakripisyong iniaalay para kay Kristo ang nasasayang, at walang tapat na paglilingkod ang hindi Niya nakikita. Sa takdang panahon, gagantimpalaan Niya ang lahat ng nananatiling tapat.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay sa mundong ito, nawa'y hindi natin kailanman malimutan ang ating tunay na hantungan. Patuloy nating pasanin ang ating mga krus nang may pag-asa, manatiling matatag sa pananampalataya sa gitna ng bawat pagsubok, at buong tapang na isabuhay ang mga turo ni Hesus. Sapagkat ang kaluwalhatiang naghihintay sa atin sa langit ay higit na dakila kaysa sa anumang hirap at sakripisyong ating pinagdaraanan ngayon.

Kapag dumating ang araw na tayo ay haharap na sa Panginoon, masusumpungan kaya Niya sa atin ang mga pusong handang magmahal, magsakripisyo, at maging tapat hanggang wakas? Ngayon, ano ang hinihiling ni Hesus na ating isuko—isang kasalanan, isang maling kinagawian, isang labis na pagkakapit sa mga bagay ng mundo, o isang takot na humahadlang sa ating lubos na pagsunod sa Kanya—upang higit nating maranasan ang kagalakan ng paglalakbay patungo sa buhay na walang hanggan? —Marino J. Dasmarinas