Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 9 Ika-19 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 14:22-33

Mabuting Balita: Mateo 14:22-33

Noong panahong iyon, matapos pakainin ang mga tao, agad pinasakay ni Jesus sa bangka ang kanyang mga alagad at pinauna sa kabilang ibayo samantalang pinauwi niya ang mga tao. Pagkaalis ng mga ito, umahon siya sa burol upang manalangin. Nag-iisa siyang inabot doon ng gabi. Samantala, nasa laot na noon ang bangka at sinasalpok ng mga alon sapagkat pasalungat sa hangin. 

At nang madaling-araw na'y sumunod sa kanila si Jesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig. Kinilabutan sa takot ang mga alagad nang makita nilang may lumalakad sa ibabaw ng tubig. "Multo!" sigaw nila. Ngunit agad siyang nagsalita at sinabi sa kanila, "Huwag kayong matakot; si Jesus ito!" at nagsalita si Pedro, "Panginoon, kung talagang kayo iyan, papariyanin ninyo ako sa ibabaw ng tubig." 

Sumagot siya, "Halika." Kaya't lumunsad si Pedro sa bangka at lumakad sa ibabaw ng tubig, palapit kay Jesus. Ngunit ng mapansin niya ang hangin, siya'y natakot at nagsimulang lumubog. "Sagipin ninyo ako, Panginoon!" sigaw niya. Agad siyang inabot ni Jesus. "Napakaliit ng iyong pananalig!" sabi niya kay Pedro. Bakit ka nag-alinlangan?" Pagkasakay nila sa bangka, tumigil ang hangin. At sinamba siya ng mga nasa bangka. "Tunay na kayo ang Anak ng Diyos!" sabi nila.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Mayroon ba tayong patuloy na pangangailangan kay Jesus—isang pananabik na nagpapadama sa atin na hindi kumpleto ang ating araw kung hindi tayo nananalangin sa Kanya?

Marami sa atin ang nauuhaw kay Jesus, hindi lamang dahil kailangan natin Siya upang tulungan tayo sa ating mga pang-araw-araw na hamon, kundi dahil tunay nating ninanais na manatiling malapit at nakakaugnay sa Kanya. Hinahangad natin ang Kanyang presensya sa ating buhay, at kapag wala Siya, tila may kulang sa ating araw.

Sa ating Ebanghelyo, tiniyak ni Jesus na sumakay sa bangka sina Pedro at ang iba pang mga alagad at nauna sa kabilang pampang ng lawa habang Siya naman ay umakyat sa bundok upang manalangin.

Ngunit sa kasamaang-palad, sinalubong ng matinding bagyo ang kanilang bangka at hinampas ito ng malalaking alon. Sa gitna ng nakakatakot na paglalakbay na iyon, natagpuan ng mga alagad ang kanilang sarili na walang magawa sa harap ng lakas ng bagyo. Kailangan nila si Jesus, ngunit hindi Siya pisikal na kasama nila.

Kinaumagahan, nakita nila si Jesus na lumalakad sa ibabaw ng tubig patungo sa kanila. Anong ganda ng tagpong iyon! Sa gitna ng kanilang takot at pangamba, lumapit si Jesus sa kanila. Hindi Siya nanatiling malayo sa kanilang pinagdaraanan. Pumasok Siya sa gitna ng kanilang bagyo, upang ipaalala sa kanila na hindi sila kinalimutan at hindi sila kailanman nag-iisa.

Ilang beses na rin kaya tayong natagpuan sa ganitong kalagayan? May mga pagkakataong napakabigat ng mga unos ng buhay kaya tayo ay natatakot, nalilito, at tila nawawalan ng pag-asa. May mga sandali na ang ating mga problema ay tila higit na malaki kaysa sa ating lakas, at ang ating mga pangamba ay tila mas malakas kaysa sa ating pananampalataya.

Ngunit tulad ng paglapit ni Jesus sa Kanyang mga alagad sa gitna ng bagyo, lumalapit din Siya sa atin. Maaaring hindi Niya agad alisin ang ating unos, ngunit ang Kanyang presensya ang nagbibigay sa atin ng lakas ng loob upang harapin ito.

Tayo man ay kasalukuyang nasa gitna ng matitinding unos—hindi mga unos sa dagat, kundi mga unos na dulot ng mga hamon, kawalan ng katiyakan, kabiguan, at mga pagsubok sa buhay. Huwag nating hayaang paralisahin tayo ng mga unos na ito. Sa halip, lumapit tayo kay Jesus sa panalangin at ilagak natin sa Kanya ang ating pagtitiwala.

Tandaan natin na hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga pinagdaraanan. Nakikita ng Panginoon ang ating mga luha, naririnig Niya ang ating mga panalangin, batid Niya ang mga pasaning ating dinadala, at nananatili Siyang tapat kahit hindi pa natin nakikita ang daan patungo sa ating kinabukasan.

At marahil, ito ang tunay na pinakamalalim nating pangangailangan: hindi lamang ang baguhin ni Jesus ang ating mga kalagayan, kundi ang manatili tayong malapit sa Kanya sa anumang kalagayan ng ating buhay. Hanapin natin Siya hindi lamang kapag tayo ay nilulunod ng mga problema, kundi maging kapag payapa ang ating buhay.

Manalangin tayo hindi lamang dahil may kailangan tayo sa Kanya, kundi dahil ang ating mga puso ay tunay na nananabik sa Kanya. Nawa'y maging napakalalim ng ating relasyon kay Jesus na maging payapa man ang dagat o nagngangalit ang mga alon, lagi nating alam kung kanino tayo dapat lumapit.

Kaya naman, manatili tayong puno ng pag-asa at pananalangin, gaano man kadilim, kagulo, o kalunos-lunos ang tanawin ng ating buhay. Panghawakan natin ang katotohanang pagkatapos ng dilim ay may liwanag, pagkatapos ng kaguluhan ay may kaayusan, at pagkatapos ng unos ay may kapayapaan at katahimikan.

Kapag dumating ang mga unos ng buhay, ang pananampalataya ba natin ay hanggang sa pagsigaw lamang kay Jesus upang iligtas tayo—o mayroon tayong pagmamahal sa Kanya na napakalalim kaya patuloy natin Siyang hahanapin kahit lumipas na ang unos? At kapag muling naging payapa ang lahat, mananatili pa rin kaya tayong uhaw sa Kanyang presensya?—Marino J. Dasmarinas