Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Agosto 4 Paggunita kay San Juan Maria Vianney, pari: Mateo 15:1-2, 10-14

Mabuting Balita: Mateo 15:1-2, 10-14

Noong panahong iyon, lumapit kay Hesus ang ilang Pariseo at mga eskribang galing sa Jerusalem. Kanilang tinanong siya, “Bakit nilalabag ng mga alagad mo ang turo na minana natin sa ating mga ninuno? Kumakain sila nang hindi muna naghuhugas ng kamay ayon sa paraang iniutos!”

Pinalapit ni Hesus ang mga tao at kanyang sinabi, “Makinig kayong lahat, at unawain ang aking sasabihin. Hindi ang pumapasok sa bibig ng tao kundi ang lumalabas ang nakapagpaparumi sa kanya sa mata ng Diyos.”

Lumapit ang mga alagad at kanilang sinabi, “Alam ninyo, nagdamdam po ang mga Pariseo sa sinabi ninyo!” Sumagot siya, “Bubunutin ang bawat halamang hindi itinanim ng aking Amang nasa langit. Hayaan ninyo sila. Sila’y mga bulag na taga-akay; at kapag bulag ang umakay sa bulag, kapwa sila mahuhulog sa hukay.”

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Sino ang mas pipiliin natin: ang taong sumusunod sa tradisyon ng paghuhugas ng kamay bago kumain, o ang taong hindi sumusunod sa tradisyong ito? Marahil, ang una nating pipiliin ay ang taong sumusunod sa tradisyon.

Ngunit paano kung ang pagsunod niya sa tradisyong iyon ay ginagawa lamang upang mapansin at hangaan ng iba, samantalang walang tunay na paglilinis na nagaganap sa kanyang kalooban? At paano kung ang taong hindi sumusunod sa tradisyong iyon ang siyang may pusong dalisay at malinis sa harapan ng Diyos? Kung gayon, mas pipiliin natin ang taong may malinis na puso, sapagkat higit na mahalaga sa Diyos ang kalinisan ng ating kalooban kaysa sa panlabas na anyo ng ating kabanalan.

Hindi tinututulan ni Jesus ang paghuhugas ng kamay. Ang Kanyang tinututulan ay ang pagpapakita lamang ng kabanalan sa panlabas na anyo, samantalang ang puso ay nananatiling malayo sa Diyos. Ipinaaalala Niya sa atin na ang tunay na kabanalan ay hindi nagsisimula sa mga ritwal o panlabas na gawain, kundi sa pusong mapagpakumbaba, tapat, at hinahayaang baguhin ng biyaya ng Diyos.

Halimbawa, ano ang halaga ng ating mga panalangin, pagdalo sa Banal na Misa, pagdarasal ng Santo Rosaryo, mga nobena, mga gawa ng kawanggawa, at iba pa nating debosyong Kristiyano kung hindi naman tayo nito inaakay tungo sa tunay na pagbabago ng ating puso? Ano ang saysay ng lahat ng ito kung hindi tayo nagiging mas mapagmahal, mapagpatawad, mahabagin, matapat, at masunurin sa kalooban ng Diyos?

Kung patuloy tayong gumagawa ng mali at kumakapit sa kasamaan, ano ang halaga ng ating mga panlabas na pagpapakita ng kabanalan kung ginagawa lamang natin ang mga ito upang mapansin ng iba?

Hindi nalilinlang ang Diyos ng ating panlabas na anyo. Nakikita Niya ang kaibuturan ng ating puso at alam Niya ang tunay nating mga hangarin. Higit sa ating mga ritwal, ang ninanais Niya ay pusong lubos na nagmamahal, nagtitiwala, at sumusunod sa Kanya.

Nawa'y pahintulutan natin ang Espiritu Santo na linisin at baguhin tayo mula sa ating kalooban upang ang ating mga salita, kilos, at buong pamumuhay ay maging tunay na salamin ng presensya ni Hesus. Nawa'y ang ating pananampalataya ay hindi maging isang palabas upang tumanggap ng papuri mula sa tao, kundi isang taos-pusong tugon ng pag-ibig at pasasalamat sa Diyos na lubos na nakakakilala at walang hanggang nagmamahal sa atin.

Ngayong araw, tanungin natin ang ating mga sarili: Mas mahalaga ba sa atin ang magmukhang banal sa paningin ng iba, o ang tunay na maging banal sa paningin ng Diyos? Kapag siniyasat ng Panginoon ang ating puso, makikita kaya Niya ang isang pusong binago ng Kanyang pag-ibig at biyaya, o panlabas na kabanalan lamang na walang tunay na pagbabagong-loob?—Marino J. Dasmarinas