Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 3 Lunes ng Ika-18 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 14:22-36

Mabuting Balita: Mateo 14:22-36

Matapos mabusog ang mga tao, agad pinasakay ni Hesus sa bangka ang kanyang mga alagad at pinauna sa kabilang ibayo samantalang pinauuwi niya ang mga tao. Pagkaalis ng mga ito, umahon siya sa burol upang manalangin. Nag-iisa siyang inabot doon ng gabi.

Samantala, nasa laot na noon ang bangka at sinasalpok ng mga alon sapagkat pasalungat sa hangin. At nang madaling araw na’y sumunod sa kanila si Hesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig. Kinilabutan sa takot ang mga alagad nang makita nilang may lumalakad sa ibabaw ng tubig. “Multo!” sigaw nila.

Ngunit agad siyang nagsalita at sinabi sa kanila, “Huwag kayong matakot; si Hesus ito!” At nagsalita si Pedro, “Panginoon, kung talagang kayo iyan, papariyanin ninyo ako sa ibabaw ng tubig.” Sumagot siya, “Halika.” Kaya’t lumunsad si Pedro sa bangka at lumakad sa ibabaw ng tubig, palapit kay Hesus.

Ngunit nang mapansin niya ang hangin, siya’y natakot at nagsimulang lumubog. “Sagipin ninyo ako, Panginoon!” sigaw niya. Agad siyang inabot ni Hesus. “Napakaliit ng iyong pananalig!” sabi niya kay Pedro. “Bakit ka nag-alinlangan?” Pagkasakay nila sa bangka, tumigil ang hangin. At sinamba siya ng mga nasa bangka. “Tunay na kayo ang Anak ng Diyos!” sabi nila.

Tumawid sila ng lawa, at dumaong sa Genesaret. Nakilala si Hesus ng mga tagaroon. Agad nilang ipinamalita sa buong palibot ng lupaing iyon ang pagdating ni Hesus, kaya’t dinala nila sa kanya ang lahat ng maysakit. Hiniling nila sa kanya na ipahipo man lamang sa mga maysakit kahit ang laylayan ng kanyang kasuutan. At lahat ng makahipo nito ay gumagaling.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ba ang ating pananampalataya kay Jesus?

Ito ay ang pagpapanatili ng ating mga mata at puso na nakatuon sa Kanya at ang hindi pagpapahintulot sa anumang bagay na ilayo ang ating pansin mula sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Ang tunay na pananampalataya ay ang pagpiling magtiwala sa Panginoon kahit hindi malinaw ang landas na ating tinatahak, sapagkat naniniwala tayong lagi Niya tayong inaakay at hindi Niya tayo kailanman iiwan.

Nang makita ni Pedro si Jesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig, nakiusap siya sa Panginoon na papuntahin din siya sa Kanya. At buong kabutihang-loob na pinagbigyan ni Jesus ang kanyang kahilingan (Mateo 14:29–30).

Ngunit habang naglalakad si Pedro patungo kay Jesus, napansin niya ang malakas na hangin at ang naglalakihang alon. Nang ilihis niya ang kanyang paningin mula kay Jesus at ituon ito sa unos, nanaig ang takot kaysa sa kanyang pananampalataya kaya nagsimula siyang lumubog. Subalit hindi siya pinabayaan ng Panginoon. Agad Siyang nag-unat ng Kanyang kamay at iniligtas siya.

Ang pangyayaring ito ay hindi lamang tungkol sa panandaliang panghihina ng pananampalataya ni Pedro. Sumasalamin din ito sa ating sariling buhay. Inaanyayahan tayo nitong tanungin ang ating mga sarili: Gaano katatag ang ating pananampalataya kay Jesus kapag dumaraan tayo sa mabibigat na unos ng buhay?

Patuloy pa rin ba tayong magtitiwala sa Kanya kapag tayo ay dumaranas ng matitinding pagsubok? Paano kung tayo ay magkasakit nang malubha, mawalan ng mahal sa buhay, makaranas ng matinding paghihirap sa kabuhayan, o magdala ng mga pasaning tila hindi na natin kayang pasanin?

Hindi ba tayo matutuksong magtanong sa Panginoon, "Bakit?" Marahil marami sa atin ang nakaranas nang itanong ito. Ngunit maging sa gitna ng ating mga luha, pagdududa, at mga katanungan, nananatili Siyang nasa ating tabi, matiyagang naghihintay na muli nating ipagkatiwala sa Kanya ang ating buhay.

Tunay na isang hiwaga ang buhay. Narito tayo ngayon, ngunit walang katiyakang tayo ay mabubuhay pa bukas. Maging ang ating pananampalataya kay Jesus ay isang hiwaga rin. Hindi natin Siya nakikita ng ating mga mata, ngunit buong puso tayong nagtitiwala sa Kanya sapagkat naranasan na natin ang Kanyang walang hanggang pag-ibig, kabutihan, at katapatan.

Ang ating pananampalataya ay hindi nakabatay sa ating nakikita kundi sa katiyakang ang Panginoon ay laging tumutupad sa Kanyang mga pangako. Ang pananampalatayang ito ang nagbibigay sa atin ng lakas upang magpatuloy at magtiis anuman ang mga pagsubok na ating kinakaharap.

Malinaw na may pananampalataya si Pedro, sapagkat kung wala, hindi niya hihilinging makalakad patungo kay Jesus. Ngunit sa isang sandali, hinayaan niyang ang malakas na hangin at naglalakihang alon ang mangibabaw sa kanyang pagtitiwala sa Panginoon.

Hindi ba't madalas din itong mangyari sa atin? Nagsisimula tayong puno ng pananampalataya, ngunit kapag dumarating ang mga problema, unti-unting napapalitan ng takot, pag-aalala, at pangamba ang ating pagtitiwala.

Gayunman, hindi tayo kailanman iniiwan ng Mabuting Pastol. Sa tuwing tayo ay tila lumulubog sa gitna ng mga unos ng buhay, nakaunat pa rin ang Kanyang kamay, handang tayo'y ibangon at yakapin sa Kanyang walang hanggang pagmamahal.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay bilang mga tagasunod ni Jesus, tiyak na darating ang mga pagkakataong susubukin ang ating pananampalataya. Ngunit ang mga pagsubok na ito ay hindi upang ilayo tayo sa Panginoon kundi upang higit tayong ilapit sa Kanyang Banal na Puso, kung saan matatagpuan natin ang biyayang higit na dakila kaysa sa ating kahinaan at ang pag-ibig na higit na makapangyarihan kaysa sa ating mga takot.

Kaya't manatili tayong matatag at huwag mawalan ng pag-asa gaano man kalakas ang mga unos na ating pinagdaraanan. Ituon natin ang ating paningin kay Jesus, sapagkat hindi Niya kailanman pinababayaan ang mga nagtitiwala sa Kanya. Siya ang nagpapalakas sa atin kapag tayo ay nanghihina, nagbibigay ng pag-asa kapag tayo ay pinanghihinaan ng loob, at umaakay sa atin hanggang makatawid tayo sa bawat pagsubok ng pananampalataya.

Ngayon, saan nakatuon ang ating mga mata at puso—sa mga unos na kinakaharap natin o kay Jesus na Panginoon ng lahat ng unos? Kapag tayo ay nagsimulang lumubog dahil sa takot at pag-aalala, pipiliin ba nating kumapit sa ating sariling lakas, o buong kababaang-loob ba nating hahawakan ang kamay ni Jesus na laging nakaunat upang tayo'y ibangon, akayin, at dalhin sa ligtas na pampang?—Marino J. Dasmarinas