Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 30 Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 16:21-27

Mabuting Balita: Mateo 16:21-27

Noong panahong iyon, sinimulang ipaalam na ni Jesus sa kanyang mga alagad na dapat siyang magtungo sa Jerusalem at magbata ng maraming hirap sa kamay ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at mga eskriba, at kanilang ipapatay siya. Ngunit sa ikatlong araw siya'y muling mabubuhay. 

Niyaya siya ni Pedro sa isang tabi at pinagsabihan ng ganito: "Panginoon, huwag nawang itulot ng Diyos! Hindi po dapat mangyari ito sa inyo." Ngunit hinarap siya ni Jesus at sinabihan, "Lumayo ka, Satanas! Hadlang ka sa aking landas. Ang iniisip mo'y hindi sa Diyos kundi sa tao." 

Sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin. Ang naghahangad na magligtas ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito; ngunit ang mag-alay ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay siyang magkakamit noon. 

Ano nga ang mapapala ng isang tao, makamtan man niya ang buong daigdig kung ang katumbas naman nito'y ang kanyang buhay? Ano ang maibabayad ng tao para mabalik sa kanya ang kanyang buhay? Sapagkat darating ang Anak ng Tao na taglay ang dakilang kapangyarihan ng kanyang Ama at kasama ang kanyang mga anghel. Sa panahong iyon ay gagantihan niya ang bawat tao ayon sa kanyang ginawa.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang taong Katoliko na hindi nagsasabuhay ng kanyang pananampalataya. Kaya, kinukumbinsi siya ng kanyang kaibigan na lumipat na sa kanilang pananampalataya. Tinanong niya ang kanyang kaibigan, “Bakit ako lilipat sa inyong pananampalataya?” 

Sumagot ang kanyang kaibigan, “Sa sandaling lumipat ka sa aming pananampalataya, mawawala ang lahat ng iyong mga alalahanin at problema.” Kaya lumipat ang lalaki sa bagong pananampalataya. Ngunit makalipas ang halos isang taon, lalo pa siyang nakaranas ng maraming alalahanin at problema.

Ipinapaalala sa atin ng kuwentong ito na ang pagsunod sa Diyos ay hindi nangangahulugang magkakaroon tayo ng buhay na walang alalahanin, pagsubok, at paghihirap. Ang pananampalataya ay hindi pangakong hindi tayo masasaktan o mahihirapan; sa halip, ito ang katiyakang hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga pinagdaraanan, sapagkat palagi nating kasama ang Diyos.

Nang sabihin ni Jesus sa Kanyang mga alagad na Siya ay magdurusa nang labis at papatayin, sinaway Siya ni Pedro at sinabi, “Huwag nawang itulot ng Diyos, Panginoon! Kailanma’y hindi iyan mangyayari sa iyo.” Ano kaya ang nasa isip ni Pedro nang sabihin niya ito? Marahil, inakala ni Pedro na dahil si Jesus ay Anak ng Diyos, hindi Siya dapat dumanas ng paghihirap at maaari Niyang iwasan ang anumang magdudulot sa Kanya ng paghihirap.

Tulad ni Pedro, minsan ay ganito rin ang ating pag-iisip. Maaaring isipin natin na dahil kilala natin si Jesus bilang ating Panginoon at Tagapagligtas, dapat ay hindi na tayo makaranas ng paghihirap. Nagsisimba tayo, nagbabasa ng Bibliya, nananalangin, at nagsisikap gumawa ng mabuti para sa ating kapwa. Ngunit kapag dumarating ang mga pagsubok, maaari rin nating itanong: “Bakit nangyayari ito sa atin? Hindi ba naging tapat naman tayo sa Diyos?”

Ngunit ang ating pananampalataya ay hindi isang proteksyon na pipigil sa lahat ng paghihirap na dumating sa ating buhay. Sa halip, binibigyan tayo nito ng lakas upang harapin ang mga pagsubok nang may tapang, pag-asa, at pagtitiwala sa Diyos.

Bahagi ng pagsunod kay Jesus ang pagdadala ng ating mga krus. Maaaring hindi natin palaging nauunawaan kung bakit dumarating ang ilang pagsubok, ngunit makapagtitiwala tayo na sa gitna ng ating mga pinakamabibigat na pagsubok ay palagi paring nandiyan ang Panginoon na handang umalalay sa atin.

Hindi natin lubos na mauunawaan ang mahalagang papel ni Jesus sa ating buhay kung hindi tayo dadaan sa mga hamon ng buhay. Kung minsan, sa mismong pinakamadilim na sandali ng ating buhay natin natutuklasan kung gaano kalalim ang pagmamahal ng Diyos sa atin. Kapag tila gumuho na ang lahat, maaaring tahimik tayong tinuturuan ng Diyos na mas mahigpit na kumapit sa Kanya.

Alalahanin natin na bago maging isang mamahaling alahas ang ginto, kailangan muna itong dalisayin sa matinding apoy. Bago maging isang mamahaling hiyas ang isang diamante, dumaraan muna ito sa pagputol, pagpapakinis, at masusing pagdadalisay. Gayundin, patuloy na dadaan sa mga pagsubok ang ating pananampalataya. 

Ang mga pagsubok na ating nararanasan ay maaaring maging kasangkapan ng Diyos upang dalisayin ang ating puso, patatagin ang ating pagtitiwala, at turuan tayong hindi lamang umasa sa sarili nating lakas kundi higit sa Kanyang biyaya.

Kaya naman, huwag tayong mabigla kapag dumarating ang paghihirap, at huwag agad nating kuwestiyunin ang Diyos sa tuwing nakararanas tayo ng kabiguan, pagkadismaya, at mga suliranin sa buhay. Sa halip, manatili tayong matatag sa pananampalataya.

Kapag mabigat na ang ating krus, lalo tayong kumapit kay Jesus. Kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin, patuloy pa rin tayong manalangin. Kapag tayo ay nabigo, bumangon tayong muli nang may pag-asa. At kapag nararamdaman nating hindi na natin kayang dalhin ang ating mga pasanin, alalahanin nating hindi tayo nag-iisa. Kasama natin si Jesus at inaanyayahan Niya tayong ilagak ang lahat sa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Hindi nasusukat ang ating pananampalataya sa kawalan ng paghihirap, kundi sa ating katapatan sa Diyos sa gitna ng paghihirap. Maaaring masakit ang apoy, mahirap ang pagdadalisay, at tila napakahaba ng ating paghihirap. Ngunit kahit sa gitna ng lahat ng ito, ay gagawa ang Diyos ng maganda mula sa ating mga pinagdaraanan.

Kaya sa tuwing dumarating ang paghihirap, ano ang pipiliin natin: lalayo ba tayo kay Jesus dahil mabigat ang ating krus, o lalo tayong kakapit sa Kanya at magtitiwala na kaya Niyang gawing mas malalim ang ating pananampalataya, mas matatag ang ating puso, at mas makabuluhan ang ating buhay?

Kapag dumating ang panahong hindi na natin nauunawaan ang ating mga pinagdaraanan, mananatili ba tayong nakakapit sa kamay ni Jesus?—Marino J. Dasmarinas