Mabuting Balita: Lucas 4:16-30
Binuksan niya ang aklat sa dakong kinasusulatan ng ganito:"Sumasaakin ang Espiritu ng Panginoon, Sapagkat hinirang niya ako upang ipangaral sa mga dukha ang Mabuting Balita.
Sinugo niya ako upang ipahayag sa mga bihag na sila'y lalaya. At sa mga bulag na sila'y makakikita; Upang bigyang-kaluwagan ang mga sinisiil, At ipahayag ang pagliligtas ng Panginoon."
Binalumbon niya ang Kasulatan, at matapos na isauli sa tagapaglingkod, siya'y naupo. Nakatitig sa kanya ang lahat ng nasa sinagoga. At sinabi niya sa kanila: "Natupad ngayon ang bahaging ito ng Kasulatan samantalang nakikinig kayo." Pinuri siya ng lahat, at namangha sila sa kanyang napakahusay na pananalita. "Hindi ba ito ang anak ni Jose?" tanong nila.
Kaya't sinabi ni Jesus, "Walang pagsalang babanggitin ninyo sa akin ang kawikaang ito: 'Doktor, gamutin mo ang iyong sarili!' Sasabihin din ninyo sa akin, "Gawin mo naman sa iyong sariling bayan ang mga nabalitaan naming ginawa mo sa Capernaum.' " At nagpatuloy ng pagsasalita si Jesus, "Tandaan ninyo: walang propetang kinikilala sa kanyang sariling bayan.
Ngunit sinasabi ko sa inyo: maraming babaing balo sa Israel noong kapanahunan ni Elias nang hindi umulan sa loob ng tatlong tao't kalahati at nagkaroon ng taggutom sa buong lupain. Subalit hindi sa kaninuman sa kanila pinapunta si Elias kundi sa isang babaing balo sa Sarepta, sa lupain ng Sidon.
Sa dinami-dami ng ketongin sa Israel noong kapanahunan ni Eliseo, walang pinagaling isa man sa kanila; si Naaman pang taga-Siria ang pinagaling." Galit na galit ang lahat ng nasa sinagoga nang marinig ito. Nagtindigan sila, at ipinagtabuyan siyang palabas, sa taluktok ng burol na kinatatayuan ng bayan, upang ibulid sa bangin. Ngunit dumaan siya sa kalagitnaan nila at umalis.
Minsan, mahirap para sa marami sa atin na tanggapin na may taong nagtagumpay, lalo na kung kilala natin nang mabuti ang taong iyon at ang kanyang pinagmulan. May mga pagkakataon na nagiging mapagduda, mapanghusga, o maging mapanlibak tayo sa kanilang mga narating. Sa halip na makipagsaya sa kanila, tahimik nating naitatanong sa ating sarili: “Bakit sila at hindi tayo?”
Nangyari rin ang ganitong uri ng pagtanggi kay Jesus nang bumalik Siya sa Nazareth, ang bayang Kanyang kinalakhan. Hindi Siya tinanggap ng Kanyang mga kababayan, kahit malinaw na taglay Niya ang pambihirang karunungan at awtoridad. Kilala nila si Jesus nang personal, ngunit naging hadlang ang kanilang pagiging pamilyar sa Kanya upang makita at matanggap nila kung sino talaga Siya.
Matigas na ang kanilang mga puso kay Jesus. At ang pinakamasaklap, tinangka pa nilang patayin Siya. Tunay na ito ang isa sa pinakamalungkot na anyo ng pag-uugali ng tao! Ngunit bakit nga ba nahihirapan tayong tanggapin ang tagumpay at mga pagpapala ng iba? Kadalasan, ang sagot ay nasa ating sariling puso—ang ating pagmamataas, inggit, at kayabangan.
Kapag hinayaan nating mag-ugat ang inggit sa ating puso, maaaring maramdaman natin na ang tagumpay ng iba ay parang kabiguan natin. Nakakalimutan natin na pinagpapala ng Diyos ang bawat isa sa atin sa magkakaibang paraan at sa Kanyang takdang panahon.
Ang pagpapalang tinatanggap ng iba ay hindi nangangahulugang nababawasan ang pagpapalang inilaan ng Diyos para sa atin. Hindi natin kailangang makipagpaligsahan sa isa’t isa sapagkat walang hanggan ang pag-ibig at kabutihan ng Diyos.
Ang ating pagmamataas, inggit, at kayabangan ay hindi kailanman magdadala sa atin ng kabutihan. Sa halip, maaari lamang nitong pabilisin ang ating pagbagsak. Kapag hinayaan nating pamunuan ng mga negatibong damdaming ito ang ating puso, isinasara natin ang ating sarili sa biyaya ng Diyos at inaagawan natin ang ating sarili ng kagalakang dulot ng pakikibahagi sa pagpapala ng iba.
Kaya hilingin natin sa Diyos na pagkalooban tayo ng mapagpakumbaba, mapagbigay, at mapagmahal na puso. Matuto nawa tayong makipagsaya kapag may nagtatagumpay, ipagdiwang ang kanilang mga pagpapala nang hindi inihahambing ang mga ito sa ating sariling buhay, at magtiwala na alam ng Diyos kung ano ang pinakamabuti para sa bawat isa sa atin.
Sa halip na sabihin, “Bakit sila at hindi tayo?” matuto nawa tayong manalangin: “Salamat po, Panginoon, sa pagpapala Ninyo sa kanila. Sa Iyong takdang panahon, pagpapalain Mo rin po kami ayon sa Iyong kalooban.”
Hindi tayo tinatawag upang higitan o lampasan ang isa’t isa; tinatawag tayo upang mahalin ang isa’t isa. At kapag natutuhan nating tunay na makipagsaya sa pagpapala ng iba nang hindi hinahayaan ang inggit na nakawin ang ating kapayapaan, mas lalo nating naipapakita sa ating buhay ang puso ni Hesus.
Kaya, kaya ba nating tunay na makipagsaya sa tagumpay ng iba kahit ang sarili nating mga panalangin ay naghihintay pa rin ng kasagutan? At handa ba nating hayaan ang Diyos na alisin sa ating puso ang anumang pagmamataas, inggit, at kayabangan na maaaring lihim pa nating kinikimkim?—Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment