Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Agosto 21 Paggunita kay San Pio X, papa: Mateo 22:34-40

 

Mabuting Balita: Mateo 22:34-40

Noong panahong iyon, nagtipun-tipon ang mga Pariseo nang mabalitaan nilang napatahimik ni Hesus ang mga Saduseo. At isa sa kanila, isang dalubhasa sa Kautusan, ang nagtanong kay Hesus upang subukin ito: “Guro, alin po ang pinakamahalagang utos sa Kautusan?” 

Sumagot si Hesus, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Ito ang pinakamahalagang utos. Ito naman ang pangalawa: “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Sa dalawang utos na ito nakasalalay ang buong Kautusan ni Moises at ang turo ng mga propeta.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwentong tungkol sa isang mayamang babae na palaging dumadalo sa Banal na Misa. Para sa kanya, ito ang paraan ng pagpapakita sa iba na isinasabuhay niya ang utos na mahalin ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip. Malapit sa kanyang tahanan ay may isang komunidad ng mga mahihirap.

Isang araw, habang naglalakad ang babae, nakita siya ng pinuno ng komunidad ng mga mahihirap. Nakilala niya ito bilang ang babaeng palaging nasa simbahan. Kaya sinabi niya sa kanyang sarili, “Hihingi ako ng tulong sa babaeng ito na palaging nananalangin, sapagkat alam kong hindi niya ako bibiguin.”

Lumapit siya sa babae at humingi ng tulong sa anumang paraan na maaari nitong maibigay. Ngunit tumanggi ang babae atpinagalitan pa niya ang mahirap na lalaki.

Maliwanag na hindi naging tapat ang babae sa kanyang ipinagmamalaking pag-ibig sa Diyos. Naging tila palabas lamang ang kanyang sinasabing pag-ibig sa Diyos. Sapagkat paano natin masasabi na tunay nating mahal ang Diyos kung ipinipikit naman natin ang ating mga mata sa mga mahihirap at nangangailangan na lumalapit sa atin para humingi ng tulong?

Sa Ebanghelyo, ibinibigay sa atin ni Jesus ang dalawang pinakadakilang utos: mahalin ang Diyos at mahalin ang ating kapwa. Hindi natin maaaring paghiwalayin ang dalawang utos na ito. Hindi natin tunay na mamahalin ang Diyos kung isinasara naman natin ang ating puso sa ating mga kapatid na nangangailangan. Ang ating pag-ibig sa Diyos ay kailangang makita sa paraan ng ating pagmamahal, paglilingkod, pagpapatawad, at pagkalinga sa iba.

Kung minsan, madali para sa atin ang magsimba, manalangin, umawit ng papuri, at magsalita tungkol sa ating pananampalataya. Ngunit ang tunay na pagsubok ng ating pag-ibig sa Diyos ay madalas nating nakikita hindi lamang sa loob ng simbahan kundi sa labas nito—sa mga taong nakakasalamuha natin araw-araw, lalo na sa mga mahihirap, nahihirapan, nakakalimutan, nasasaktan, at nangangailangan ng ating malasakit.

Kung ipinapahayag natin ang ating pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng ating pagsamba, nais ng Diyos na ang pag-ibig na ito ay umapaw sa buhay ng ating kapwa. Ang ating panalangin ay dapat humantong sa pagkahabag. Ang ating pagsamba ay dapat humantong sa paglilingkod. Ang ating pananampalataya ay dapat humantong sa pagpapatawad. At ang ating pag-ibig sa Diyos ay dapat magbukas ng ating puso sa mga taong inilalagay Niya sa ating landas.

Posibleng palagi tayong nasa simbahan ngunit hindi natin napapansin ang pangangailangan ng ating kapwa. Maaari nating itaas ang ating mga kamay sa pagpupuri ngunit hindi natin maiabot ang mga ito sa isang taong nangangailangan ng tulong. Maaari tayong magsalita nang maganda tungkol sa pagmamahal sa Diyos ngunit puno naman ng sama ng loob ang ating puso, ayaw nating magpatawad, o naiirita tayo sa mga taong paulit-ulit na nakagagambala sa ating kapayapaan.

Kapag nangyayari ito sa ating buhay, marahil ay mahinahon tayong pinapaalalahanan ng Panginoon na hindi dapat natatapos ang ating pagsamba paglabas natin ng simbahan. Ang tunay na pagsamba ay nagpapatuloy kapag tinutulungan natin ang nagugutom, mahirap, malungkot, nasasaktan, nangangailangan, at maging ang mga taong nahihirapan tayong mahalin.

Kaya hilingin natin sa Banal na Espiritu na baguhin ang ating pag-ibig sa Diyos upang maging konkretong pag-ibig para sa isa’t isa. Nawa’y maging malasakit ang ating mga panalangin, maging paglilingkod ang ating pananampalataya, at maging handog para sa iba ang ating pagsamba. Huwag nating hayaang manatili lamang sa ating mga labi o sa loob ng simbahan ang ating pag-ibig sa Diyos. Nawa’y umapaw ito mula sa ating puso patungo sa buhay ng mga taong nakapaligid sa atin.

Sapagkat sa huli, hindi lamang ang tanong kung tayo ba ay sumasamba sa Diyos. Ang mas mahalagang tanong ay: Binabago ba ng ating pagsamba ang paraan ng ating pagmamahal?

Makikita ba ng mga taong nakapaligid sa atin—sa paraan ng ating pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pagkalinga—na tunay nating minamahal ang Diyos? O inaanyayahan tayo ni Jesus ngayon na buksan pa nang higit ang ating puso upang ang pag-ibig natin sa Kanya ay umapaw tungo sa mga taong higit na nangangailangan sa atin?—Marino J. Dasmarinas