Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Agosto 20 Paggunita kay San Bernardo, abad at pantas ng Simbahan: Mateo 22:1-14

Mabuting Balita: Mateo 22:1-14

Noong panahong iyon, muling nagsalita sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan ng talinghaga. Sinabi niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog ng isang piging ang isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.

Sinugo niya ang kanyang mga alipin upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw nilang dumalo. Muli siyang nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan, ‘Sabihin ninyo sa mga inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay na ang aking mga baka at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay. Halina kayo sa piging!’

Ngunit hindi ito pinansin ng mga inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang isa’y sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban naman ng iba ang mga alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari. Pinaparoon niya ang kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon at ipinasunog ang kanilang lungsod.

Sinabi niya sa kanyang mga alipin, ‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi karapat-dapat ang mga inanyayahan. Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang matao, at inyong anyayahan sa kasalan ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga sa mga pangunahing lansangan ang mga alipin at isinama ang lahat ng natagpuan, masasama’t mabubuti, anupat napuno ng mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.

“Pumasok ang hari upang tingnan ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong hindi nakadamit pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi nakadamit pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng hari sa mga katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa kadiliman sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’ Sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento ang tungkol sa isang lalaking namatay. Ilang sandali matapos ang kanyang kamatayan, nakita niya ang dalawang lugar. Ang isa ay isang nagliliyab na lugar kung saan ang mga kaluluwa ay nasa matinding pagdurusa. Ang isa naman ay isang maliwanag at makalangit na lugar na puno ng masasayang kaluluwa. Isang malakas na tinig ang nagtanong sa kanya, “Saan mo nais na mapunta?” Agad niyang sumagot, “Pinipili ko ang maliwanag at makalangit na lugar.”

Nang malapit na siyang pumasok sa pintuan ng langit, hinarangan siya sa pagpasok. Muling umalingawngaw ang isang malakas na tinig: “Bakit ngayon ay desperado kang makapasok? Naaalala mo ba noong ikaw ay nabubuhay pa? Maraming beses kitang inanyayahang makibahagi sa Banal na Misa, ngunit hindi mo binigyan ng halaga ang Aking mga paanyaya. Mas binigyan mo ng higit na pagpapahalaga ang mga bagay na panandalian at makamundo.”

Ilang beses na kaya tayong inaanyayahan ng Diyos na lumapit sa Kanya, ngunit napakaabala natin upang Siya ay mapansin? Ilang beses na Niya tayong tinatawag sa pamamagitan ng mga taong nasa ating paligid—ngunit pinipili nating unahin ang ibang mga bagay?

Sa ating Ebanghelyo, isinasalaysay ni Jesus ang talinghaga tungkol sa isang piging ng kasalan. Inutusan ng hari ang kanyang mga lingkod na anyayahan ang mga napili niyang panauhin. Ngunit abala silang lahat kaya binalewala nila ang paanyaya. Sa halip, ipinagpatuloy nila ang kanilang mga karaniwang gawain. Ang isa ay pumunta sa kanyang bukid, samantalang ang isa naman ay nag-asikaso ng kanyang negosyo. Ang iba pang mga inanyayahan ay umabot pa sa puntong pinatay ang mga sugo ng hari.

Ang hari ay kumakatawan sa Diyos, at ang piging ng kasalan ay nagpapaalala sa atin tungkol sa makalangit na piging na buong pagmamahal na inihahanda ng Diyos para sa ating lahat. Sa isang natatanging paraan, nararanasan natin ang paanyayang ito sa tuwing nagtitipon tayo para sa pagdiriwang ng Banal na Misa.

Sa bawat pagkakataong naririnig natin ang Salita ng Diyos, sa tuwing may nag-aanyaya sa atin na manalangin, sa tuwing may humihikayat sa ating muling magsimba, at sa bawat pagkakataong nararamdaman nating inaakay tayo ng Diyos na hanapin Siya, ipinapaalala sa atin ang Kanyang mapagmahal na paanyaya.

Hindi tayo inaanyayahan ng Diyos dahil may kailangan Siya mula sa atin. Inaanyayahan Niya tayo dahil nais Niya tayong mapalapit sa Kanya. Nais Niya tayong makilala Siya, mahalin Siya, lumakad kasama Niya, at manatiling malapit sa Kanya. Nais Niyang ibahagi sa atin ang kagalakan ng Kanyang presensya. Ang Kanyang paanyaya ay hindi isang pasanin; ito ay paanyaya tungo sa isang mas malalim na pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Ngunit ano nga ba ang ating tugon sa Kanyang patuloy na paanyaya?

Madalas, binabalewala natin ito dahil abala tayo sa mga alalahanin at gawain ng mundong ito na panandalian lamang. Nakakahanap tayo ng oras para sa ating trabaho, negosyo, pamilya, libangan, mga plano, at napakarami pang ibang bagay. Hindi naman masama ang mga ito. Ngunit maaari silang maging sagabal kapag halos wala na tayong naiiwang panahon para sa Diyos.

Kung minsan, sinasabi natin sa ating sarili na mamaya na tayo mananalangin, sa ibang araw na tayo magsisimba, kapag hindi na tayo gaanong abala saka tayo magbabasa ng Bibliya, o kapag dumating ang matinding pagsubok saka na lamang tayo muling lalapit sa Diyos.

Patuloy nating ipinagpapaliban ang ating pagtugon hanggang sa maharap tayo sa ating sariling kahinaan at mortalidad. Kapag dumating ang karamdaman, matinding pagdurusa, o ang takot sa kamatayan, saka lamang natin napagtatanto kung gaano natin kailangang-kailangan ang Diyos.

At marahil, ito ang isa sa pinakamalaking kabalintunaan ng ating buhay: nakakahanap tayo ng panahon para sa napakaraming bagay, ngunit nahihirapan tayong maglaan ng panahon para sa Diyos.

Bakit pa natin hihintaying tayo ay manghina, magkasakit, o malapit na sa kamatayan bago tayo tumugon sa Kanyang paanyaya? Bakit pa natin hihintaying maubos ang ating lakas bago natin hanapin ang Diyos na buong tiyagang naghahanap sa atin?

Inaanyayahan tayo ng Diyos ngayon. Tinatawag Niya tayo habang mayroon pa tayong lakas upang lumapit patungo sa Kanya, upang manalangin, makibahagi sa Banal na Misa, buksan at basahin ang Kanyang Salita.

Huwag nating hintayin ang bukas upang ibigay sa Diyos ang maaari nating ibigay sa Kanya ngayon. Huwag nating hintayin ang isang malaking krisis bago natin maalala ang Diyos na kailanman ay hindi nakakalimot sa atin.

Huwag nating hayaang ang mga panandaliang bagay ng mundong ito ang maging dahilan upang mawalan tayo ng pagkakataong makibahagi sa walang hanggang piging na buong pagmamahal na inihahanda ng Diyos para sa atin.

Ang Kanyang paanyaya ay nasa harapan natin. Bukas ang Kanyang pintuan. Iniaalok Niya sa atin ang Kanyang biyaya.

Patuloy ba nating bibigyan ng dahilan ang ating sarili at sasabihing napakaabala natin para sa Diyos, o hihinto tayo sandali, pakikinggan ang Kanyang mapagmahal na pagtawag, at buong pagpapakumbabang sasabihin, “O Panginoon, tinatanggap ko ang Iyong paanyaya”?

Kung tinatawag tayo ng Diyos ngayon, ano ang humahadlang sa atin upang magsabi ng “oo” sa Kanya? At ano ang handa nating baguhin ngayon upang hindi dumating ang araw na sasabihin natin, “Sana ay tumugon ako noong tinatawag pa Niya ako”?— Marino J. Dasmarinas