Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 17 Lunes ng Ika-20 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 19:16-22

Mabuting Balita: Mateo 19:16-22

Noong panahong iyon, may isang lalaking lumapit kay Hesus at nagtanong, "Guro, ano pong kabutihan ang kailangan kong gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan?" Sumagot si Jesus, "Bakit mo ako tinatanong kung ano ang mabuti? Iisa lamang ang mabuti. Kung ibig mong magkamit ng buhay, sundin mo ang mga utos."

"Alin-alin po?" tanong niya. Sumagot si Jesus, "Huwag kang papatay; huwag kang mangangalunya; huwag kang magnanakaw; huwag kang magsisinungaling sa iyong pagsaksi; igalang mo ang iyong ama at ina; at ibigin mo ang iyong kapwa, gaya nang pag-ibig mo sa iyong sarili."

Sinabi ng binata, "Tinutupad ko na pong lahat iyan. Ano pa po ang dapat kong gawin?" "Kung ibig mong maging ganap, humayo ka, ipagbili mo ang iyong ari-arian at ipamahagi sa mga dukha ang pinagbilhan. Kapag ginawa mo iyan, magkakaroon ka ng kayamanan sa langit.

Pagkatapos, bumalik ka at sumunod sa akin." sagot ni Jesus. Pagkarinig nito, malungkot na umalis ang binata, sapagkat siya'y napakayaman.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking naghahanap ng kapayapaan sa kanyang kalooban. Dahil siya ay mayaman, inakala niyang ang kanyang mga kayamanan ang magbibigay sa kanya ng kapanatagan ng isip, ngunit hindi pala. Isang araw, nakakita siya ng isang patalastas sa kanyang smartphone na nagsasabing, “Sundin mo si Hesus kung nais mong matagpuan ang kapayapaan sa iyong buhay.”

Pinagnilayan niya ang mga salitang ito, unti-unting binitiwan ang kanyang labis na pagkakapit sa kayamanan, at sinundan si Hesus. At tunay nga, sa huli ay natagpuan niya ang kapayapaang matagal nang hinahanap ng kanyang puso.

Ang ating mga ari-arian ba sa mundong ito ang unti-unting nagiging tanging sentro ng ating buhay? Ang mayamang binata sa ating Ebanghelyo ay labis na nakakapit sa kanyang mga ari-arian at hindi niya kayang talikuran ang mga ito upang lubusang sumunod kay Hesus. Sa unang tingin, mabuti siyang tao. Sinunod niya ang mga utos at tila maayos ang kanyang pamumuhay. Ngunit nang anyayahan siya ni Hesus na iwan ang lahat at sumunod sa Kanya, hindi niya magawa ang huling hakbang.

Marahil, ang binatang ito ay kumakatawan din sa marami sa atin ngayon. May mga pagkakataong tayo rin ay maaaring maging alipin ng kayamanan at mga materyal na bagay. Gumagawa tayo ng mabuti, ngunit kung minsan ay ginagawa natin ito upang mapansin at mapuri ng iba. Kapag wala nang nakakakita sa atin, madali tayong bumabalik sa ating pagkakapit sa kayamanan, ari-arian, katayuan, at tagumpay sa mundong ito.

Nagsisikap tayong mag-ipon at yumaman, at may ilan sa atin na maaaring isakripisyo maging ang ating dangal at mga prinsipyo para sa kayamanan, na para bang ang pera at mga ari-arian ang makapagbibigay sa atin ng tunay at pangmatagalang kapayapaan, kapanatagan, at kaligayahan.

Ngunit sa kaibuturan ng ating puso, alam nating walang anumang halaga ng kayamanan ang lubos na makapupuno sa pinakamalalim na uhaw ng ating kaluluwa. Maaari tayong magkaroon ng maginhawang tahanan, maraming ari-arian, sapat na salapi, seguridad sa buhay, at lahat ng itinuturing na mahalaga ng mundo.

Ngunit kung malayo naman ang ating puso sa Diyos, may bahagi pa rin sa atin na mananatiling walang laman. Maraming bagay ang maaaring ibigay sa atin ng mundo, ngunit hindi nito kayang ibigay ang kapayapaang tanging Diyos lamang ang makapagkakaloob sa ating puso.

Kung gayon, sino ang tunay na makapagbibigay sa atin ng kapayapaan, kaligayahan, at kapanatagan sa mundong ito? Si Hesus. Siya lamang ang makapagbibigay ng kapayapaan at kapanatagang tunay na hinahangad ng ating puso.

Kapag hinayaan nating maging sentro ng ating buhay si Hesus, matutuklasan natin na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng ating pag-aari, kundi sa lalim ng ating pagtanggap sa pag-ibig ng Diyos.

Hindi ito nakita ng mayamang binata sa ating Ebanghelyo. Nasa harapan niya si Hesus, na nag-aalok sa kanya ng isang bagay na higit na mahalaga kaysa sa anumang kayamanan sa mundo, ngunit pinili niyang panghawakan ang kanyang mga ari-arian.

Dahil dito, pinalampas niya ang isang natatanging pagkakataong sumunod nang higit na malalim kay Hesus. Ang kanyang mga ari-arian ay hindi lamang mga bagay na pag-aari niya; naging mga bagay na hindi na niya kayang bitawan.

At marahil, dito marahang nakikipag-usap sa atin ang Ebanghelyo. Ano ang mga bagay na nahihirapan tayong isuko sa Diyos? Ang ating pera ba, mga ari-arian, trabaho, tagumpay, reputasyon, kaginhawaan, o ang ating pagnanais na mapansin at mapuri? Ano ang labis nating kinakapitan na nagiging dahilan upang mahirapan tayong unahin ang Diyos?

Alalahanin natin na ang lahat ng mayroon tayo ay pansamantala lamang, ngunit ang pag-ibig ng Diyos sa atin ay walang hanggan. Maaaring mawala ang kayamanan, masira o mawala ang mga ari-arian, lumipas ang katayuan sa buhay, at malimutan ang mga tagumpay sa mundo. Ngunit kapag pinili natin si Hesus, natatamo natin ang kayamanang hindi kailanman kayang tumbasan ng anumang yaman sa lupa.

Nawa’y magkaroon tayo ng lakas ng loob na luwagan ang ating pagkakahawak sa mga bagay ng mundong ito at buksan ang ating mga kamay at puso sa Diyos. Nawa’y huwag nating hayaang ang ating mga ari-arian ang siyang umari sa ating puso.

At higit sa lahat, nawa’y lagi nating tandaan na ang pinakadakilang kayamanang maaari nating taglayin ay hindi ang anumang bagay na mayroon tayo, kundi si Hesus—Siya na tanging makapagbibigay sa ating puso ng kapayapaan, kagalakan, at kapanatagang tunay nating hinahanap.

Kumusta naman tayo? Kung si Hesus ay nakatayo sa harapan natin ngayon at hinihiling Niya sa atin na bitawan ang isang bagay na humahadlang sa ating buong pusong pagsunod sa Kanya, ano ang bagay na pinakamahirap nating isuko? Handa ba natin itong bitawan upang matanggap ang kayamanang kailanman ay hindi mananakaw o mawawala—ang presensya at pag-ibig ni Hesus sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas