Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Hulyo 15 Paggunita kay San Buenaventura, obispo at pantas ng Simbahan: Mateo 11:25-27

Mabuting Balita: Mateo 11:25-27

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. 

Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo. "Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking taimtim ang hangaring makilala ang Diyos. Upang matupad ang hangaring ito, binasa niya ang halos lahat ng aklat na maaari niyang matagpuan tungkol sa Diyos.

Ngunit habang lalo niyang pinupuno ng kaalaman ang kanyang isip, lalo namang tila nagiging malayo ang Diyos sa kanya. Nalito siya at naghanap ng kasagutan, kaya't lumapit siya sa isang matalinong tao upang humingi ng payo.

Magiliw na sinabi ng matalinong tao, "Simple lamang ang iyong suliranin. Habang dumarami ang iyong kaalaman tungkol sa Diyos, lalo ka ring dapat maging mapagpakumbaba. Huwag mong hayaang manatili lamang sa iyong isipan ang iyong natututuhan. Hayaan mong bumaba ito sa iyong puso at maging bahagi ng iyong buhay."

Ang payong ito ay isang mahalagang paalala para sa ating lahat. Ang maraming nalalaman tungkol sa Diyos ay hindi nangangahulugang tunay na natin Siyang nakikilala. Maaaring marami tayong nababasang Banal na Kasulatan, mga aklat na espirituwal, o mga aral tungkol sa pananampalataya, ngunit kung hindi naman nagiging mapagpakumbaba ang ating puso, maaari nating hindi mapansin ang mismong Diyos na ating hinahanap.

Ang kaalaman ay nagbibigay-liwanag sa ating isip, ngunit ang kababaang-loob ang nagbubukas ng ating puso upang maranasan natin ang Kanyang presensya at tanggapin ang Kanyang masaganang biyaya.

Nais ba nating higit pang maranasan ang pagkilos ng Diyos sa ating buhay? Ang susi ay ang pagiging mapagpakumbaba na tulad ng isang bata. Kapag tayo ay lumalapit sa Diyos nang may simpleng pananampalataya, buong pagtitiwala, at mapagkumbabang puso, lalo nating kinikilala ang ating pangangailangan sa Kanya at lalo nating binubuksan ang ating sarili sa Kanyang pag-ibig, karunungan, at mga biyaya. 

Inaanyayahan Niya tayong isuko ang ating pagmamataas, ang labis na pagtitiwala sa ating sariling kakayahan, at ang pagnanais na umasa lamang sa ating sariling pag-unawa.

Si Jesus mismo ang ating ganap na huwaran. Sa tuwing Siya ay nananalangin sa Ama, lagi Siyang lumalapit nang may ganap na kababaang-loob, pag-ibig, at pagsunod. Bagama't Siya ang Anak ng Diyos, hindi Niya hinanap ang sariling karangalan kundi ang katuparan ng kalooban ng Ama. Kung ang ating Panginoon ay nagpamalas ng gayong pagpapakumbaba, lalo na tayong mga tagasunod Niya ay nararapat na mamuhay nang may kababaang-loob.

Nawa'y hindi tayo maging kuntento sa pagdaragdag lamang ng ating kaalaman tungkol sa Diyos. Hilingin natin ang biyayang magkaroon ng pusong mapagpakumbaba upang ang bawat salitang ating naririnig, bawat talatang ating binabasa, at bawat aral na ating natututuhan ay maglapit sa atin kay Kristo at magbago sa ating pamumuhay.

Sapagkat hindi ang dami ng ating nalalaman tungkol sa Diyos ang tunay na nagpapabanal sa atin, kundi ang ating mapagpakumbabang pagtugon at pagpapahintulot na baguhin Niya ang ating puso.

Sa araw na ito, tanungin natin ang ating sarili: Habang lumalago ba ang ating kaalaman tungkol sa Diyos, lalo rin ba tayong nagiging mapagpakumbaba at mas malapit sa Kanya? O baka naman pinupuno lamang natin ang ating isipan ng kaalaman, ngunit nananatiling sarado ang ating puso sa pagbabagong nais Niyang gawin sa atin? -Marino J. Dasmarinas