Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 12 Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:1-9

Mabuting Balita: Mateo 13:1-9

Noon ding araw na iyon, si Hesus ay lumabas ng bahay at naupo sa tabi ng lawa. Pinagkalipumpunan siya ng makapal na tao, kaya sumakay siya sa isang bangka at doon naupo. Nasa dalampasigan naman ang mga tao. At nagturo siya ng maraming bagay sa pamamagitan ng mga talinghaga.  

“May isang magsasakang lumabas upang maghasik. Sa kanyang paghahasik ay may binhing nalaglag sa tabi ng daan. Dumating ang mga ibon at tinuka ang mga iyon. May binhi namang nalaglag sa kabatuhan. Sapagkat manipis lang ang lupa roon, sumibol agad ang binhing iyon, ngunit nang mapabilad sa matinding sikat ng araw ay natuyo, palibhasa’y walang gaanong ugat.  

May binhi namang nalaglag sa dawagan; lumago ang mga dawag at ininis ang mga iyon. Ngunit ang binhing nalaglag sa mabuting lupa ay nag-uhay: may tigsasandaan, may tig-aanimnapu, at may tigtatatlumpung butil ang bawat uhay. Ang may pandinig ay makinig!”
+ + + + + + +  

Repleksyon:

Naglalaan ba tayo ng panahon upang makinig kay Jesus?

Kapag nagsasalita si Jesus, ang lahat ay nakikinig sapagkat ang bawat salitang namumutawi sa Kanyang bibig ay puno ng karunungan. Sino ba naman ang hindi magnanais makinig sa isang nagbibigay ng tunay na karunungan? Lahat tayo ay naghahangad makarinig ng mga salitang nagbibigay ng pag-asa, katotohanan, kapayapaan, at buhay. 

Walang sinuman ang makapagsasalita sa ating puso tulad ni Jesus, sapagkat ang Kanyang mga salita ay hindi lamang puno ng karunungan—may kapangyarihan din itong baguhin ang ating buhay.

Ngunit paano nga ba tayo makikinig kay Jesus sa panahong ang ating pansin ay madaling maagaw ng mga smartphone at social media, kung saan napakaraming tinig ang araw-araw na nakikipag-agawan sa ating atensyon?

Una, nakikinig tayo sa Kanya sa pamamagitan ng pagbabasa at pagninilay sa Kanyang buhay at mga turo na matatagpuan sa Banal na Kasulatan o Biblia. Marami sa atin ang hindi na naglalaan ng kahit ilang sandali upang buksan at pagnilayan ang Salita ng Diyos. Pero, nagkakaroon tayo ng panahon para sa maraming makamundong gawain na maaaring magbigay ng panandaliang aliw, ngunit bihirang makapaghatid ng tunay at pangmatagalang kapayapaan. 

Kapag hinahayaan nating manahan ang Salita ng Diyos sa ating puso, mararanasan nating banayad Niya tayong ginagabayan, pinalalakas, at pinapaalalahanang hindi tayo kailanman nag-iisa.

Ikalawa, nakikinig tayo kay Jesus sa pamamagitan ng ating taimtim at buong pusong pakikibahagi sa Banal na Misa. Dahil sa maraming distraksiyong tayo rin ang lumilikha, kung minsan ay nahihirapan tayong maglaan ng oras para sa banal at sagradong pagdiriwang na ito. Ngunit kapag pinili nating unahin ang Panginoon, hindi Niya kailanman hinahayaang mawalan ng kabuluhan ang ating munting sakripisyo. 

Sa bawat Banal na Misa, pinapakain tayo ni Jesus sa pamamagitan ng Kanyang Salita at ibinibigay Niya ang Kanyang sarili sa Banal na Eukaristiya, upang punuin tayo ng biyaya, lakas, at kapayapaang Siya lamang ang makapagkakaloob.

Ikatlo, nakikinig tayo kay Jesus sa pamamagitan ng pananatili sa Kanyang presensya sa Adoration Chapel. Doon, sa katahimikan ng Kanyang piling, hindi natin kailangang magsalita nang marami. Sapat nang manatili tayo sa Kanyang harapan at hayaang Siya ang mangusap sa kaibuturan ng ating puso. 

Kung nakagugugol tayo ng maraming oras sa paggamit ng ating mga smartphone o sa walang tigil na pag-scroll sa social media, hindi ba tayo makapaglalaan kahit ilang sandali upang makasama ang Panginoon? Ang bawat sandaling inilalaan natin kay Jesus ay hindi kailanman nasasayang. Sa halip, ang bawat sandaling kasama natin Siya ay lalo tayong inilalapit sa Kanya at unti-unti tayong binabago upang maging mga taong ayon sa Kanyang kalooban.

Kung gagawin lamang nating pinakamahalagang prayoridad ang Panginoon, matutulad tayo sa binhing nahulog sa matabang lupa na namunga nang sagana—ang iba'y sandaan, ang iba'y animnapu, at ang iba'y tatlumpung ulit. Habang lalo tayong nakikinig kay Jesus, lalo ring nababago ang ating puso. 

Habang lalo tayong nananatili sa Kanyang piling, lalo nating natututuhan ang magmahal tulad Niya, magpatawad tulad Niya, at maglingkod tulad Niya. Ang Kanyang tinig ang nagpapatahimik sa ating mga pangamba, nagbibigay ng panibagong pag-asa, at umaakay sa atin sa landas ng tunay na kagalakan at buhay na walang hanggan.

Hanggang sa ngayon ay patuloy pa ring nagsasalita si Jesus. Ang tanong ay hindi kung tinatawag ba Niya tayo, kundi kung handa ba tayong huminto, makinig, at tumugon sa Kanyang paanyaya. Sa gitna ng ingay, abala, at napakaraming bagay na umaagaw sa ating pansin, pipiliin ba nating pakinggan ang Kanyang tinig kaysa sa mga tinig ng sanlibutan? 

Maglalaan ba tayo ng panahon para sa Kanya na nagbigay ng Kanyang buong sarili alang-alang sa atin, upang mabago ang ating puso at mamunga ang ating buhay para sa Kanyang kaluwalhatian?

Tunay nga bang naglalaan tayo ng panahon upang makinig sa Panginoon? O baka naman mas marami tayong oras para sa mga bagay na panandalian lamang kaysa sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas