Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 19 Ika-16 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:24-30

Mabuting Balita: Mateo 13:24-30

Noong panahong iyon, inilahad ni Hesus ang talinghagang ito sa mga tao, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: may isang taong naghasik ng mabuting binhi sa kanyang bukid. Isang gabi, samantalang natutulog ang mga tao, dumating ang kanyang kaaway at naghasik ng masasamang damo sa triguhan. 

Nang tumubo ang trigo at magkauhay, lumitaw rin ang masasamang damo. Kaya’t lumapit ang mga alipin sa puno ng sambahayan at sinabi rito, ‘Hindi po ba mabuting binhi ang inihasik ninyo sa inyong bukid? Bakit po may damo ngayon?’ Sumagot siya, ‘Isang kaaway ang may kagagawan nito.’ 

Tinanong siya ng mga utusan, ‘Bubunutin po ba namin ang mga iyon?’ ‘Huwag,’ sagot niya. ‘Baka mabunot pati trigo. Hayaan na ninyong lumago kapwa hanggang sa anihan. Pag-aani’y sasabihin ko sa mga tagapag-ani: Tipunin muna ninyo ang mga damo at inyong pagbigkis-bigkisin upang sunugin, at ang trigo’y inyong tipunin sa aking kamalig.’”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Natatakot ba tayo sa paghuhukom ng Diyos?

Likas sa ating lahat ang matakot sa paghuhukom ng Diyos. Marahil ay dahil alam natin sa kaibuturan ng ating mga puso na hindi pa tayo lubos na handang humarap sa Kanya. Ang isipin pa lamang na pananagutin tayo sa paraan ng ating pamumuhay ay nagpapaalala sa atin ng ating mga kahinaan, pagkukulang, at ng maraming pagkakataong hindi natin nagawa ang kalooban ng Diyos.

May mga pagkakataon, gayunman, na ang araw ng paghuhukom ng Diyos ay maaaring dumating sa atin nang hindi natin inaasahan. Kapag dumating ang sandaling iyon, wala na tayong magagawa upang baguhin ang mga pasyang ating ginawa.

Tanggapin na lamang natin ang Kanyang makatarungan at banal na paghuhukom, handa man tayo o hindi. Kung sakaling hindi tayo pahintulutang makapasok sa langit, wala na tayong magagawa upang mabago ang Kanyang pasya, gaano man natin naisin.

Kung hahatulan man tayo ng Diyos na mapunta sa impiyerno, nangangahulugan lamang ito na ang ating naging pamumuhay ay hindi naging kalugud-lugod sa Kanyang paningin. Ipinapakita nito na hinayaan nating manaig ang kasalanan sa ating mga puso sa halip na hayaang baguhin tayo ng Kanyang biyaya.

Marahil ay maraming pagkakataon na marahan Niya tayong tinawag pabalik sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang Salita, ng Simbahan, ng mga Sakramento, ng ating mga mahal sa buhay, o maging ng tahimik na tinig ng ating budhi. Ngunit sa kabila ng Kanyang mapagmahal na paanyaya, pinili pa rin nating balewalain ang Kanyang panawagan tungo sa pagsisisi at ipinagpatuloy ang ating sariling landas.

Subalit ang ating Ebanghelyo ngayon ay puno ng pag-asa. Bago dumating ang Kanyang paghuhukom, paulit-ulit muna tayong binibigyan ng Diyos ng pagkakataong magbalik-loob. Hindi Niya ninanais na tayo ay mapahamak, kundi tayo ay maligtas. Sa Kanyang walang hanggang pag-ibig, matiyaga Niya tayong inaanyayahan na talikuran ang kasalanan, magbagong-buhay, at maranasan ang kagalakan ng Kanyang awa.

Huwag nating sayangin ang napakahalagang handog na ito. Sa halip, buong kababaang-loob tayong lumapit sa Kanya, aminin ang ating mga kasalanan, hingin ang Kanyang kapatawaran, at sikaping mamuhay araw-araw ayon sa Kanyang banal na kalooban.

Hindi agad tayo hinahatulan ng Panginoon dahil sa ating mga pagkakasala, gaano man tayo kalayo sa Kanya. Nakikita Niya hindi lamang ang ating mga pagkukulang kundi pati ang kabutihang itinanim Niya sa ating puso. Alam Niyang sa tulong ng Kanyang biyaya ay kaya nating magsisi, magbagong-buhay, at magsimulang muli.

Tunay ngang ang ating Diyos ay mapagtiis, maawain, at puspos ng wagas na pag-ibig. Siya ay Diyos ng kapatawaran, pag-asa, at ikalawang pagkakataon. Tulad ng isang mapagmahal na Ama, matiyaga Niya tayong hinihintay na magbalik sa Kanya.

Ngunit hindi natin dapat ipagwalang-bahala ang Kanyang pagtitiyaga. Ang bawat paanyayang ibinibigay Niya ay tanda ng Kanyang pagmamahal, at ang bawat bagong araw ay isang pagkakataong piliin Siya. Walang sinuman sa atin ang nakaaalam kung kailan magtatapos ang ating paglalakbay sa mundong ito at kung kailan tayo haharap sa Kanyang paghuhukom.

Habang bukas pa ang pintuan ng Kanyang awa, patuloy pa rin ba nating ipagpapaliban ang ating pagbabalik-loob? O ngayon na ba ang sandaling bubuksan natin ang ating mga puso sa Kanyang mapagmahal na panawagan?

Sa oras na tayo ay tumayo sa harapan ng Panginoon, matagpuan kaya Niya tayong nakakapit pa rin sa ating mga kasalanan, o masumpungan Niya tayong buong kababaang-loob na nagsisisi, nagtitiwala sa Kanyang walang hanggang awa, at araw-araw na nagsisikap mamuhay bilang Kanyang tapat na mga anak? —Marino J. Dasmarinas