Pasanin ninyo ang aking pamatok,
at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo
ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking
pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo."
Para
siyang isang barkong walang timon na walang patutunguhang inaanod ng alon.
Hindi niya namamalayan na unti-unti na niyang sinasayang ang kanyang buhay
hanggang sa makatagpo niya ang isang kamag-anak na aktibong kasapi ng kanilang
simbahan. Ibinukas niya ang kanyang puso, at buong malasakit siyang pinakinggan
ng kanyang kamag-anak.
Sa
huli, iisa lamang ang ipinayo sa kanya: "Lumapit ka kay Jesus. Maglaan ka ng panahon sa Kanya sa Adoration
Chapel. Huwag mong palampasin ang Lingguhang Banal na Misa, at habang dumadalo
ka rito, makinig kang mabuti sapagkat maraming salita roon ang personal na
magsasalita sa iyong puso. Magbasa ka rin ng Banal na Kasulatan, sapagkat doon
ay kakausapin ka rin ni Jesus sa pamamagitan ng Kanyang Salita."
Sa
madaling salita, sinunod niya ang payong iyon. Naging bahagi ng kanyang buhay
ang regular na pagdalaw sa Adoration Chapel, ang madalas na pagdalo sa Banal na
Misa, at ang tapat na pagbabasa ng Banal na Kasulatan.
Makalipas
ang ilang linggo, nagsimula siyang magbago. Hindi naman tuluyang nawala ang
kanyang mga problema, at mayroon pa ring mga pagsubok na kailangang harapin.
Ngunit may isang bagay na nagbago sa kanyang puso. Natagpuan niya kung saan
nagmumula ang tunay na kapayapaan.
Hindi
na siya unang tumatakbo sa kanyang kayamanan, sa kanyang mga kaibigan, o sa
kanyang mga bisyo. Sa halip, kay Jesus na siya lumalapit sa Adoration Chapel,
si Jesus ang kanyang nakakatagpo sa Banal na Misa, at si Jesus ang kanyang
pinakikinggan sa Banal na Kasulatan. Habang lalo siyang lumalapit sa Panginoon,
lalo rin niyang natatagpuan ang lakas, karunungan, at kapayapaang kailangan
niya sa bawat araw.
Sa
Ebanghelyo ngayon, buong pagmamahal tayong inaanyayahan ni Jesus:
"Lumapit kayo sa Akin, kayong lahat na napapagal at
nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y bibigyan Ko ng kapahingahan. Pasanin
ninyo ang Aking pamatok at matuto kayo sa Akin, sapagkat Ako'y maamo at
mapagpakumbaba ang puso, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong
mga kaluluwa. Sapagkat magaan ang Aking pamatok at magaang ang Aking
dalahin."
Napakaganda
ng paanyayang ito mula sa puso ni Jesus! Hindi Niya hinihintay na maging
perpekto muna tayo bago Niya tayo tawagin. Inaanyayahan Niya tayo kung ano tayo
ngayon—dala ang ating mga kasalanan, kahinaan, pangamba, kabiguan, at mabibigat
na pasanin. Alam Niya ang bawat laban na ating pinagdaraanan, bawat luhang
palihim nating pinapatak, at bawat sugat na ating kinikimkim. Ngunit sa halip
na tayo'y hatulan, marahan Niya tayong tinatawag: "Lumapit
kayo sa Akin."
Hindi
ba't madalas ay naghahanap din tayo ng kapayapaan sa mga bagay na hindi naman
tunay na makapagbibigay nito? Kung minsan ay umaasa tayo sa ating sariling
kakayahan, sa ating mga ari-arian, sa ating tagumpay, o maging sa ibang tao
upang punan ang ating kakulangan. Ngunit ang lahat ng ito ay pansamantala
lamang. Si Jesus lamang ang makapagbibigay ng kapayapaang tunay na makapupuno
sa ating puso.
Kapag
naglalaan tayo ng panahon sa Kanya sa Adoration Chapel, tinatanggap Siya sa
Banal na Eukaristiya sa Misa, pinagninilayan ang Kanyang Salita, at
nakikipag-usap sa Kanya sa panalangin, unti-unti Niyang binabago ang ating
buhay. Maaaring hindi agad magbago ang ating mga sitwasyon, ngunit binabago Niya
ang ating puso. Binibigyan Niya tayo ng biyayang magpatuloy, ng karunungang
magpasya nang tama, at ng lakas na magtiwala sa Kanya sa gitna ng lahat ng
pagsubok.
Nawa'y
huwag nating kalilimutan na si Jesus ay laging naghihintay sa atin nang may
bukas na mga bisig. Ang Kanyang paanyaya ay nananatiling buhay hanggang ngayon:
"Lumapit
kayo sa Akin." Siya lamang ang makapagbibigay ng
kapahingahang hindi kailanman maibibigay ng mundo.
Kaya't
ilapit natin sa Kanya ang lahat ng ating mga pasanin, mga alalahanin, mga
takot, at maging ang ating mga kasalanan. Isuko natin sa Kanya ang ating buong
buhay at hayaan natin Siyang manguna sa bawat hakbang ng ating paglalakbay.
Habang nananatili tayong malapit sa Kanya sa panalangin, sa Banal na
Eukaristiya, at sa Kanyang Salita, lalo nating mararanasan na sapat ang Kanyang
biyaya at hindi nagmamaliw ang Kanyang pag-ibig.
Narito ang tanong na dapat nating pagnilayan: Patuloy pa ba nating
dadalhin nang mag-isa ang ating mga pasanin, o buong pagtitiwala na ba nating
ilalapag ang mga ito sa mapagmahal na mga kamay ni Jesus at hahayaan Siyang
akayin tayo tungo sa tunay na kapayapaang Siya lamang ang makapagbibigay? —Marino J.
Dasmarinas
No comments:
Post a Comment