Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 20 Lunes ng Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 12:38-42

Mabuting Balita: Mateo 12:38-42

Noong panahong iyon, sinabi ng ilang eskriba at Pariseo kay Hesus, “Guro, maaari po bang pagpakitaan ninyo kami ng tanda mula sa langit?” Sumagot si Hesus, “Lahing masama at di-tapat sa Diyos! Naghahanap kayo ng tanda ngunit walang ipakikita sa inyo maliban sa palatandaaang inilalarawan ng nangyari kay Propeta Jonas. 

Kung paanong si Jonas ay tatlong araw at tatlong gabing nasa tiyan ng dambuhalang isda, gayun din ang Anak ng Tao ay tatlong araw at tatlong gabing sasailalim ng lupa. Sa Araw ng Paghuhukom, titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at ito’y hahatulan ng kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit na di-hamak kay Jonas ang naririto! 

Sa araw na yaon, titindig ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at ito’y hahatulan ng kaparusahan, sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni Solomon; ngunit higit na di-hamak kay solomon ang naririto!”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking mahilig humingi ng mga tanda sa Diyos. Ngunit sa halip na ang Diyos ang tumugon sa kanyang mga kahilingan, ang dimonyo ang sumasagot sa bawat paghiling niya ng tanda.

Kalaunan, naging ugali na niya ito. Paulit-ulit siyang humihingi ng mga tanda, at hindi niya namamalayan na ang dimonyo ang palaging nagbibigay ng kanyang hinihingi. Sa bandang huli, siya ay naging alipin ng dimonyo.

Totoo man o hindi ang kuwentong ito, nagsisilbi itong paalala sa ating lahat na maging mapanuri sa ating buhay espirituwal. Kailangan nating mag-ingat sa paghiling ng mga tanda, sapagkat hindi lahat ng pambihirang karanasan ay nagmumula sa Diyos.

Itinuturo sa atin ng Banal na Kasulatan na kaya ring gayahin ng masama ang anyo ng kabutihan upang iligaw ang mga tao. Gumagamit siya ng mga huwad na tanda at mapanlinlang na mga himala upang mailayo tayo sa Diyos at mailagay ang ating tiwala sa mga pambihirang pangyayari sa halip na sa Panginoon mismo.

Sa halip na humingi tayo ng mga tanda kay Jesus, bakit hindi na lamang natin hilingin na dagdagan Niya ang ating pananampalataya? Bakit hindi tayo maging tapat sa pakikibahagi sa pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya o Banal na Misa, kung saan tunay nating tinatanggap ang Kanyang Katawan at Dugo bilang pagkain ng ating kaluluwa?

Bakit hindi tayo lumapit nang may kababaang-loob sa Sakramento ng Kumpisal nang madalas hangga't maaari upang maranasan ang Kanyang awa, kapatawaran, at pagpapagaling?

Bakit hindi tayo maglaan ng panahon upang pagnilayan ang mga salita ni Jesus sa Banal na Kasulatan? Bakit hindi tayo magsikap na gumawa ng mabuti at hangarin ang kabutihan ng ating kapwa? Bakit hindi natin gawing bahagi ng ating araw-araw na buhay ang taimtim na pananalangin, na nagtitiwalang kumikilos ang Diyos kahit sa mga sandaling tila Siya ay tahimik?

Habang isinasabuhay natin ang mga ito, lalong tumitibay ang ating pananampalataya. At habang lalo nating nakikilala at minamahal ang Panginoon, unti-unti nating nauunawaan na hindi na natin kailangang humingi pa ng mga pambihirang tanda, sapagkat natututuhan nating makita ang Kanyang tapat na presensya sa mga karaniwang pangyayari sa ating buhay.

Naibigay na ng Diyos ang pinakadakilang tanda ng Kanyang pag-ibig—ang Kanyang Bugtong na Anak na si Hesus, na namatay at muling nabuhay para sa ating kaligtasan. Patuloy Niya tayong kinakausap sa pamamagitan ng Kanyang Salita, ng mga Sakramento, ng Simbahan, at ng napakaraming biyayang ating tinatanggap sa bawat araw.

Marahil, ang tunay na suliranin ay hindi dahil kulang ang mga tandang ibinibigay ng Diyos, kundi dahil kulang ang ating pananampalatayang kumilala sa mga ito.

Tayo ba ay patuloy na naghahanap ng mga pambihirang tanda habang hindi natin napapansin ang napakaraming paraan ng Diyos sa pagpapahayag ng Kanyang pagmamahal at presensya sa ating buhay? 

Ngayon, hilingin natin sa Panginoon hindi ang mga tanda, kundi ang pusong marunong magtiwala, mga matang nakakakita sa Kanyang pagkilos kahit sa katahimikan, at pananampalatayang nananatiling matatag kahit walang nakikitang himala.

Sapagkat kung tunay tayong nananalig kay Hesus, kailangan pa ba nating humingi ng ibang tanda, gayong Siya na mismo ang pinakadakilang tanda ng pag-ibig ng Diyos para sa ating lahat? —Marino J. Dasmarinas