Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Hunyo 13 Paggunita sa Kalinis-linisang Puso ng Birheng Maria: Lucas 2:41-51

Mabuting Balita: Lucas 2: 41-51

Taun-taon tuwing pista ng Paskuwa, ang mga magulang ni Jesus ay pumupunta sa Jerusalem. At nang labindalawang taon na siya, pumaroon sila gaya ng dati nilang ginagawa. Pagkatapos ng pista, sila'y umuwi na. Nagpaiwan si Jesus sa Jerusalem ngunit hindi ito napansin ng kanyang mga magulang. 

Sa pag-aakala ng isa na si Jesus ay kasama ng isa, nagpatuloy sila sa maghapong paglalakbay. Nang malaman nilang hindi siya kasama, siya'y hinanap nila sa kanilang mga kamag-anak at kakilala. Hindi nila siya matagpuan, kaya't bumalik sila sa Jerusalem upang doon hanapin. At nang ikatlong araw, natagpuan nila si Jesus sa loob ng templo, nakaupong kasama ng mga guro. 

Nakikinig siya sa kanila at nagtatanong, at ang lahat ng nakarinig sa kanya ay namangha sa kanyang katalinuhan. Nagtaka rin ang kanyang mga magulang nang siya'y makita. Sinabi ng kanyang ina, "Anak, bakit naman ganyan ang ginawa mo sa amin? Balisang-balisa na kami ng iyong ama sa paghahanap sa iyo." Sumagot siya, "Bakit po ninyo ako hinahanap? Hindi ba ninyo alam na ako'y dapat na nasa bahay ng aking Ama?" Ngunit hindi nila nauunawaan ang pananalitang ito.

Siya'y umuwing kasama nila sa Nazaret, at naging isang masunuring anak. Ang lahat ng bagay na ito ay iningatan ng kanyang ina sa kanyang puso. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang walumpung taong gulang na ina na dinala ng kanyang mga anak sa isang home care facility. Makalipas ang dalawang taon, siya ay pumanaw. Nang ibigay sa kanyang mga anak ang mga natitira niyang gamit, natagpuan nila ang isang notebook na araw-araw niyang sinusulatan.

Ang bawat pahina nito ay puno ng kanyang mga panalangin, mga pag-asa, at matinding pananabik para sa kanyang mga anak at mga apo. Sa kabila ng kanyang pag-iisa at pagkakalayo sa kanila, ang kanyang puso ay nanatiling nakatuon sa mga mahal niya sa buhay. Araw-araw niya silang inaalala at ipinagdarasal sa Panginoon.

Nang mawala si Jesus at hindi agad matagpuan, ang lubhang nasaktan at nabalisa ay ang Mahal na Birheng Maria. Maliwanag na makikita sa Ebanghelyo ang kanyang matinding pag-aalala at pagdurusa. Bakit nga ba ganoon na lamang ang kanyang naramdaman?

Sapagkat tulad ng lahat ng ina, dinala niya si Jesus sa kanyang sinapupunan, inalagaan, minahal, at kinalinga mula pa sa simula ng Kanyang buhay. Ganyan din ang ating mga ina. Bago pa man tayo maisilang, tayo ay kanilang inaaruga, pinangangalagaan, at minamahal.

Inalagaan ng Mahal na Birheng Maria si Jesus mula sa Kanyang paglilihi, kapanganakan, hanggang sa Kanyang kamatayan. May isang buklod ng pagmamahal na hindi kailanman mapuputol sa pagitan ng isang ina at ng kanyang anak.

Sa Kalinis-linisang Puso ni Maria nanahan ang isang dakila at wagas na pag-ibig na tanging isang ina lamang ang makapagbibigay. Sinamahan niya si Jesus sa Kanyang mga kagalakan, pagdurusa, at mga pagsubok. Nanatili siyang tapat at mapagmahal hanggang sa paanan ng Krus.

Katulad ng Mahal na Ina, ang ating mga ina ay patuloy na nagdadala sa atin sa kanilang mga puso. Hindi sila nagsasawang ipagdasal tayo, isipin ang ating kapakanan, at hangarin ang pinakamabuti para sa atin. Maaaring hindi natin palaging nakikita o naririnig ang kanilang pagmamahal, ngunit ito ay naipapakita sa kanilang mga sakripisyo, mga gabing walang tulog, mga tahimik na pag-aalala, at walang sawang pananalangin para sa atin.

Kung mabubuksan lamang natin ang kanilang mga puso, matatagpuan natin doon ang pag-ibig, malasakit, pag-aaruga, at pananabik para sa kanilang mga anak. Tunay ngang kahanga-hanga ang pagmamahal ng isang ina—isang pagmamahal na sumasalamin sa mapagkalinga at tapat na pag-ibig ng Diyos para sa bawat isa sa atin.

Sa araw na ito, maglaan tayo ng sandali upang pasalamatan ang Diyos para sa biyaya ng ating mga ina at ng lahat ng taong naging instrumento ng Kanyang pagmamahal sa ating buhay. Huwag nating ipagwalang-bahala ang kanilang mga sakripisyo at panalangin. Habang may pagkakataon pa, ipadama natin sa kanila ang ating pagmamahal, pasasalamat, at pagpapahalaga.

Habang pinagninilayan natin ang pagmamahal ng Mahal na Birheng Maria kay Jesus at ang pagmamahal ng ating sariling mga ina sa atin, itanong natin sa ating mga sarili: Naipapakita ba natin ang taos-pusong pasasalamat sa mga taong walang sawang nagmahal, nagsakripisyo, at nanalangin para sa atin, o hihintayin pa nating mawala sila bago natin mapagtanto kung gaano sila kahalaga sa ating buhay?—Marino J. Dasmarinas