Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 9 Martes ng Ikasampung Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:13-16

Mabuting Balita: Mateo 5:13-16

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Kayo’y asin sa sanlibutan. Kung mawalan ng alat ang asin, paano pang mapananauli ang alat nito? Wala na itong kabuluhan kaya’t itinatapon na lamang at niyayapakan ng mga tao. 

“Kayo’y ilaw sa sanlibutan. Hindi maitatago ang isang lungsod na nakatayo sa ibabaw ng burol. Walang nagsisindi ng ilaw at naglalagay nito sa ilalim ng takalan. Sa halip ay inilalagay ito sa talagang patungan upang matanglawan ang lahat ng nasa bahay. 

Gayun din naman, dapat ninyong paliwanagin ang inyong ilaw sa harapan ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Amang nasa Langit.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mahirap at sakiting lalaki na lumapit sa isang doktor upang humingi ng tulong na maipasok sa ospital nang walang babayarang gastusin. Nang makita ng doktor ang kanyang kalagayan, agad siyang pumayag nang walang pag-aatubili. Ngunit hindi doon nagtapos ang kanyang pagtulong. Sinikap pa niyang maibigay ang pinakamahusay na pangangalaga sa lalaki sa pamamagitan ng pagsagot sa lahat ng gamot na kakailanganin nito.

Isang araw, habang dinadalaw ng doktor ang kanyang pasyente, napansin ng lalaki ang isang makinang na pin na laging nakasabit sa kuwelyo ng doktor. Kaya nagtanong siya, “Ano po ba ang maliit na pin na iyan sa inyong kuwelyo?”

Sumagot ang doktor, “Si Jesus iyan.”

Ngumiti ang lalaki at sinabi, “Kaya pala napakabuti at napakamaalalahanin ninyo.” 

Napakagandang patotoo ng pananampalataya! Hindi lamang inilalagay ng doktor ang larawan ni Jesus sa kanyang kuwelyo; higit sa lahat, dala niya si Jesus sa kanyang puso. Ang kanyang kabutihan, malasakit, at pagmamahal sa kapwa ay naging malinaw na salamin ng habag at pagmamahal ni Kristo. Ipinapaalala nito sa atin na ang pinakamabisang pagpapahayag ng ating pananampalataya ay hindi lamang sa ating mga salita kundi higit sa lahat sa paraan ng ating pagmamahal at paglilingkod sa iba.

Sa Ebanghelyo, sinabi ni Jesus na tayo ang asin ng lupa. Ang asin ay nagbibigay-lasa, nag-iingat laban sa pagkasira, at nagpapabuti sa anumang nahahawakan nito. Ganyan din ang ating misyon bilang mga tagasunod ni Kristo. Tinatawag tayong magdala ng pag-asa, kabutihan, pag-ibig, at inspirasyon sa buhay ng ating kapwa. Sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, maaari nating gawing mas magaan at mas makahulugan ang kanilang paglalakbay sa buhay.

Ngunit ano ang mangyayari kapag nawalan ng alat ang asin? Nawawala ang kabuluhan at silbi nito. Gayundin naman sa atin kapag naging manhid tayo sa paghihirap ng iba, kapag isinara natin ang ating puso sa mga nangangailangan, o kapag hinayaan nating manaig ang pagkamakasarili kaysa malasakit. Sa tuwing nagkukulang tayo sa pag-ibig, pakikiramay, at pagbabahagi, unti-unti nating nalilimutan ang layuning ipinagkaloob sa atin ng Diyos.

Sa ating paligid, hindi natin maikakaila na marami pa ring dumaranas ng kahirapan, kawalan ng katarungan, at kakulangan sa mga pangunahing pangangailangan. Habang ang ilan ay namumuhay sa kasaganaan, marami naman ang patuloy na nakikipaglaban upang mabuhay sa araw-araw.

Kadalasan, nangyayari ito dahil mas inuuna ng ilan ang kanilang sariling kapakanan kaysa sa kabutihan ng iba. Nakalulungkot ding isipin na may mga taong pinagkatiwalaan ng kapangyarihan ngunit ginagamit ito para sa pansariling interes sa halip na para sa kapakanan ng mga mahihirap at nangangailangan.

Bilang mga alagad ni Kristo, tinatawag tayong maging iba. Tinatawag tayong makakita sa pamamagitan ng mga mata ni Jesus, makadama sa pamamagitan ng Kanyang pusong mapagmahal, at kumilos sa pamamagitan ng mga kamay na handang tumulong. Ang bawat kabutihang ating ginagawa, gaano man ito kaliit, ay maaaring maging liwanag at pag-asa sa buhay ng iba.

Sinabi rin ni Jesus na tayo ang ilaw ng sanlibutan. Ang liwanag ay nag-aalis ng dilim, gumagabay sa naliligaw, at nagbibigay ng pag-asa sa mga nawawalan ng direksiyon. Bilang mga ama at ina, anak, kapatid, kaibigan, at kasamahan, tinatawag tayong maging liwanag sa mundong ating ginagalawan. Nawa'y maging mabuting halimbawa tayo, maging daan ng pagpapala, at maging kasangkapan ng Diyos upang maipadama ang Kanyang pagmamahal sa ating kapwa.

Kapag tayo ba ay nakakasalamuha ng iba, nakikita ba nila ang kabutihan ni Kristo sa atin? Nararanasan ba nila ang ating kababaang-loob, katapatan, kabutihang-loob, at malasakit? Ang ating mga salita ba ay nagbibigay-lakas at ang ating mga gawa ba ay nagtuturo sa kanila na mas mapalapit sa Diyos?

Nawa'y hindi natin gawin ang mabuti upang tayo ay purihin o parangalan ng tao. Sa halip, gawin natin ang lahat para sa higit na ikaluluwalhati ng Diyos. Tulad ng doktor sa kuwento, nawa'y maging buhay na patotoo rin tayo ng presensya at pagmamahal ni Kristo sa mundong ito.

Muli tayong pinaaalalahanan ni Jesus na ang pagiging asin at ilaw ng sanlibutan ay hindi lamang isang karangalan kundi isang misyon. Isa itong araw-araw na paanyaya upang magmahal, maglingkod, magpatawad, at magmalasakit sa ating kapwa, lalo na sa mga dukha, nalilimutan, at nangangailangan.

Habang sinusuri natin ang ating mga puso, itanong natin sa ating sarili: Kung may isang taong magmamasid sa paraan ng ating pamumuhay ngayon, makikita kaya niya si Jesus sa atin? At kung si Kristo mismo ang kumatok sa pintuan ng ating puso sa katauhan ng isang dukha, may sakit, o nangangailangan, handa ba nating buksan ang ating puso at mga kamay upang maging asin at ilaw na magdadala ng Kanyang pag-ibig sa kanilang buhay?– Marino J. Dasmarinas