Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 6 Sabado sa Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:38-44

Mabuting Balita: Marcos 12:38-44

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang pagtuturo, "Mag-ingat kayo sa mga eskriba na mahilig maglalakad nang may mahahabang kasuutan at natutuwang pagpugayan sa mga liwasan. 

Ang ibig nila'y ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga, at mga upuang pandangal sa mga piging. Inuubos nila ang mga kabuhayan ng mga babaing balo, at ang sinasangkala'y ang pagdarasal ng mahaba! Lalo pang bibigat ang parusa sa kanila.!" 

Umupo si Jesus sa tapat ng hulugan ng mga kaloob doon sa templo, at pinagmasdan ang mga taong naghuhulog ng salapi. Maraming mayayamang naghulog ng malalaking halaga. Lumapit naman ang isang babaing balo at naghulog ng dalawang kusing na katumbas ng isang pera. 

Tinawag ni Jesus ang kanyang mga alagad at kanyang sinabi, "sinasabi ko sa inyo: ang dukhang balong iyon ay naghulog ng higit sa kanilang lahat. Sapagkat ang iba'y nagkaloob ng bahagi lamang ng hindi na nila kailangan, ngunit ibinigay ng balong ito na dukhang-dukha ang buo niyang ikabubuhay."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May kuwento tungkol sa isang mahirap na babae na laging handang magbigay ng anumang mayroon siya para sa mga nangangailangan. Dahil sa kanyang pagiging bukas-palad, may mga pagkakataong marahang pinapaalalahanan siya ng kanyang mga anak na huwag ibigay ang lahat at maglaan din ng kaunti para sa kanilang sarili.

Ngunit palagi niyang sinasabi sa kanyang mga anak na sa pagbibigay tayo tumatanggap ng mga pagpapalang hindi kayang sukatin ng tao mula sa Diyos. At tunay nga, hindi dumating ang panahong sila ay pinabayaan o nagkulang sa kanilang mga pangangailangan.

Bagama’t sila ay mahirap, palagi silang may sapat para sa kanilang sarili. Bakit? Sapagkat inaalagaan ng Diyos ang mga taong mapagbigay. Hindi Niya pinababayaan ang mga nagtitiwala sa Kanyang pagkalinga at handang magbahagi ng anumang mayroon sila para sa kapwa.

Marami sa atin ang maaaring hindi napapansin ito, ngunit ilan sa mga pinakabukas-palad na tao sa mundo ay ang mahihirap. Nagbibigay sila mula sa kadalisayan ng kanilang puso, gaano man kaliit ang meron sila.

Hindi sila nagbibigay dahil wala na silang pangangailangan. Sa halip, nagbibigay sila dahil likas sa kanila ang pagiging mapagbigay. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang tunay na pagkabukas-palad ay hindi nasusukat sa laki ng ating ibinibigay kundi sa pag-ibig at sakripisyong kalakip nito.

Kung ihahambing natin ito sa maraming mayayamang nagbibigay mula sa kanilang kasaganaan, makikita natin ang kaibahan. Totoong napakaraming kabutihan ang naidudulot ng kanilang mga donasyon, ngunit kadalasan, ang kanilang ibinibigay ay mula sa bahaging naitabi na nila para sa kawanggawa at hindi gaanong nakaaapekto sa kanilang pamumuhay.

Ang tunay na halimbawa ng pagkabukas-palad ay ang dukhang balo sa Ebanghelyo. Ibinigay niya ang kakaunting perang nasa kanya kahit na siya mismo ay nangangailangan nito. Maaari sana niyang ipinambili ng pagkain ang dalawang maliit na baryang iyon upang maibsan ang kanyang gutom. Ngunit hindi iyon ang nanaig sa kanyang puso. Sa halip, nagbigay siya mula sa kabutihan at pagtitiwala sa Diyos.

Ang pinakamahalaga para sa dukhang balo ay ang magbigay nang walang hinihintay na kapalit. Hindi niya inisip kung ano ang mawawala sa kanya; sa halip, ipinagkatiwala niya sa Diyos ang kanyang kinabukasan.

Pinuri siya ni Hesus sapagkat nakita Niya ang kadalisayan ng kanyang hangarin at ang katapatan ng kanyang pagkabukas-palad. Habang ang iba ay nagbibigay mula sa kanilang kasaganaan, siya ay nagbigay mula sa kanyang kakapusan. Sa paningin ng mundo, maliit at walang halaga ang kanyang handog, ngunit sa paningin ng Diyos, ito ay napakahalaga.

Habang pinagninilayan natin ang halimbawa ng dukhang balo, inaanyayahan tayong suriin ang kalagayan ng ating sariling puso. Tayo ba ay nagbibigay lamang kapag madali at komportable para sa atin? O handa rin ba tayong magbigay kahit may kasamang sakripisyo?

Sapat ba ang ating pagtitiwala sa Diyos upang ibahagi natin ang ating oras, talento, yaman, at pagmamahal sa mga nangangailangan? Hindi sinusukat ng Panginoon ang halaga ng ating handog kundi ang pananampalataya, pag-ibig, at kababaang-loob na kaakibat nito.

Nawa’y hilingin natin sa Diyos ang pusong malaya sa pagkamakasarili at puspos ng malasakit sa kapwa. Nawa’y matuto tayong magbigay hindi lamang mula sa ating kasaganaan kundi mula sa pusong nagtitiwala at nagpapasalamat, sapagkat ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob Niya at para sa Kanyang kaluwalhatian.

Kapag sinilip ng Panginoon ang ating puso, makikita rin kaya Niya ang parehong pagtitiwala, pag-ibig, at sakripisyong nakita Niya sa dukhang balo? O may mga pagkakataon pa bang hinihingi Niya sa atin na magbigay ng awa, panahon, tulong, at pagmamahal, ngunit patuloy pa rin nating ipinagkakait sa Kanya at sa ating kapwa?– Marino J. Dasmarinas