Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 14 Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:36—10:8

Mabuting Balita: Mateo 9:36-10:8

Noong panahong iyon, nilibot ni Hesus ang mga bayan at nayon at nagturo sa mga sinagoga. Ipinangaral niya ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos, at pinagaling ang mga may sakit, anuman ang kanilang karamdaman.  

Nang makita niya ang napakaraming tao, nahabag siya sa kanila sapagkat sila’y lito at lupaypay, parang mga tupang walang pastol. Kaya’t sinabi niya sa kanyang mga alagad, “Sagana ang anihin, ngunit kakaunti ang mag-aani. Idalangin ninyo sa may-ari ng anihin na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang anihin.” 

Tinipon ni Hesus ang labindalawang alagad at binigyan ng kapangyarihang magpalayas ng masasamang espiritu at magpagaling ng mga may karamdaman. Ito ang pangalan ng labindalawang apostol: si Simon na tinatawag na Pedro at si Andres na kanyang kapatid; sina Santiago at Juan na mga anak ni Zebedeo; sina Felipe at Bartolome; si Tomas, at si Mateo na publikano; si Santiago na anak ni Alfeo, at si Tadeo; si Simong makabayan at si Judas Iscariote, ang nagkanulo kay Hesus. 

Ang labindalawang ito’y sinugo ni Hesus at kanyang pinagbilinan: “Huwag kayong pupunta sa lugar ng mga Hentil, o sa alinmang bayan ng mga Samaritano. Sa halip ay hanapin ninyo ang mga nawawalang tupa ng sambahayan ng Israel. Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos.” 

Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga ketongin at palayasin ang mga demonyo. Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad.” 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May puso ba tayo para sa mga mahihirap?

Nabubuhay tayo sa mga panahong puno ng pagsubok. Nahaharap sa paghina ang pandaigdigang ekonomiya, at patuloy na tumataas ang presyo ng mga pangunahing bilihin sa nakababahalang bilis. Marami sa ating mga kababayan ang nawawalan ng trabaho dahil sa pagbabawas ng manggagawa at sa lumalawak na impluwensya ng artificial intelligence.

Napapaligiran tayo ng kawalang-katiyakan, at hindi natin alam kung kailan matatapos ang mga hamong ito. Samantala, ang mga dukha, na bumubuo ng malaking bahagi ng ating lipunan, ay lalo pang naghihirap sa bawat pagdaan ng araw.

Habang minamasdan natin ang mga katotohanang ito, hindi natin maiwasang isipin na ang puso ni Jesus ay lubhang naaantig ng habag at pagmamahal para sa atin. Nakikita Niya ang bawat batang nagugutom, bawat magulang na walang trabaho, bawat pamilyang hirap na maitawid ang pang-araw-araw na pangangailangan, at bawat taong nakakaramdam na sila ay nalimutan at napabayaan. Hindi lingid sa Kanyang paningin ang pagdurusa ng mga dukha, at hindi rin ito malayo sa Kanyang puso.

Napakarami ng mga dukha sa mundong ito, ngunit kakaunti ang mga taong handang maglingkod at magsakripisyo para sa kanila. Malaki ang pangangailangan para sa mga pusong mahabagin at mga kamay na handang tumulong. Tulad ng mga apostol na tinawag at isinugo ni Jesus, tayong pinagpala nang higit sa buhay ay inaanyayahan ding tumulong sa mga kapatid nating higit na nangangailangan.

Hindi natin kailangang lumayo upang makita sila. Nasa ating mga pamayanan, lugar ng trabaho, mga komunidad, at maging sa loob ng ating sariling pamilya at mga kaibigan. Marami sa kanila ang araw-araw na nakikipaglaban upang may maihain lamang na pagkain sa hapag at maitaguyod ang kanilang mga mahal sa buhay.

Ang mga apostol na tinawag ni Jesus ay hindi mayayaman o makapangyarihan. Sila ay mga karaniwang tao—mga mangingisda, isang maniningil ng buwis, at mga makasalanan. Gayunman, pinili sila ni Jesus hindi dahil sa kanilang mga ari-arian o kakayahan, kundi dahil handa silang tumugon sa Kanyang tawag.

Mas mahalaga sa Panginoon ang kanilang pagiging bukas at handa kaysa sa kanilang mga kakayahan. Dahil sa kanilang pagtugon, nakagawa ang Diyos ng mga dakilang bagay sa pamamagitan nila.

Ang mga palatandaan ng ating panahon ay muling nananawagan sa atin na pakinggan ang tinig ni Jesus. Inaanyayahan Niya tayong pakainin ang nagugutom, aliwin ang mga nagdurusa, at ibahagi ang ating mga biyaya gaano man kaliit ang mga ito sa ating paningin. Ang bawat kabutihan, bawat bukas-palad na pagkilos, at bawat kamay na inaabot natin nang may pagmamahal ay nagiging daluyan ng biyaya ng Diyos para sa isang taong nangangailangan.

Ipinaaalala sa atin ni Jesus: “Tinanggap ninyo nang walang bayad, kaya magbigay rin kayo nang walang bayad.” Ang lahat ng mayroon tayo—ang ating oras, talento, kakayahan, oportunidad, at mga pagpapala—ay kaloob ng Diyos. Hindi tayo mga may-ari lamang ng mga ito; tayo ay mga katiwalang pinagkatiwalaan upang gamitin ang mga biyayang ito para sa Kanyang kaluwalhatian at para sa kapakanan ng ating kapwa.

Hanggang ngayon, patuloy na tinitingnan ng Panginoon ang napakaraming taong nangangailangan nang may habag at pagmamahal. Nakikita Niya ang mga nagugutom, nalulungkot, pinanghihinaan ng loob, at nabubuhay sa kahirapan.

At habang nakatingin Siya sa kanila, nakatingin din Siya sa atin at tinatanong kung handa ba tayong maging Kanyang mga kamay, mga paa, at puso sa isang mundong sugatan at nangangailangan ng pag-asa.

Habang tayo ay lumuluhod sa panalangin, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Naririnig ba natin ang daing ng mga dukha? Handa ba nating ibahagi ang mga biyayang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos? Bukas ba tayo na tumugon kapag tinatawag tayo ni Jesus upang maglingkod sa mga nangangailangan?

Kung ilalagay ni Jesus sa ating harapan ngayon ang isang taong nagugutom, isang pamilyang naghihirap, o isang kapitbahay na nangangailangan ng tulong, makikilala kaya natin Siya sa kanilang katauhan?

 At higit sa lahat, magiging handa kaya tayong magmahal nang mas bukas-palad, magbahagi nang walang pag-aatubili, at maglingkod nang buong puso tulad ng walang hanggang pagmamahal na unang ipinadama Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas