Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 4 Huwebes sa Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:28-34

Mabuting Balita: Marcos 12:28-34

Noong panahong iyon, lumapit ang isa sa mga eskriba kay Hesus at tinanong siya, "Alin pong utos ang pinakamahalaga?" Sumagot si Jesus, "Ito ang pinakamahalagang utos, 'Pakinggan mo, Israel!

Ang Panginoon na ating Diyos -- siya lamang ang Panginoon. Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong pag-iisip, at nang buong lakas.' Ito naman ang pangalawa, 'Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.' Wala nang ibang utos na hihigit pa sa mga ito." 

"Tama po, Guro!" wika ng eskriba. "Totoo ang sinabi ninyo. Iisa ang Diyos at wala nang iba liban sa kanya. At ang umibig sa kanya nang buong puso, buong pag-iisip, at buong lakas, at ang umibig sa kapwa gaya nang kanyang sarili ay higit na mahalaga kaysa magdala ng lahat ng handog na susunugin, at iba pang mga hain."

Nakita ni Jesus na matalino ang kanyang sagot, kaya't sinabi niya, "Malapit ka nang mapabilang sa mga pinaghaharian ng Diyos." At wala nang nangahas magtanong kay Jesus mula noon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang pastor na nangangaral tungkol sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Sa tapat ng kanyang simbahan ay may lalaking palaging gumagawa ng ingay tuwing siya ay nangangaral. Dahil dito, madalas siyang naaabala at nawawalan ng konsentrasyon.

Isang umaga, nilapitan ng pastor ang lalaki at galit na sinabing naaabala nito ang kanyang pangangaral. Ngunit sumagot ang lalaki, “Bakit po kayo nagagalit sa akin? Hindi ba ninyo alam na sinusubukan ko lamang kung isinasabuhay ninyo ang inyong ipinangangaral?”

Ang kuwentong ito ay nag-aanyaya sa atin na suriin ang ating mga puso. Mahal ba natin ang Diyos? Marahil ay madali para sa atin na sumagot ng “Oo.” Ngunit paano naman ang ating kapwa? Madaling sabihin na mahal natin ang Diyos, ngunit ang tunay na pagsasabuhay ng pag-ibig na iyon araw-araw ay isang mas malaking hamon. Ang ating pagmamahal sa Diyos ay hindi lamang nasusukat sa ating mga salita kundi sa paraan ng ating pakikitungo sa mga taong inilalagay Niya sa ating buhay.

Kung tunay nating mahal ang Diyos, sisikapin din nating mahalin ang ating kapwa—kahit ang mga taong mahirap mahalin. Ngunit sino nga ba ang ating kapwa? Maaaring siya ang taong nakasakit sa atin, nagpaluha sa atin, o nagdulot ng matinding sugat sa ating puso. Maaari siyang maging asawa, kamag-anak, kaibigan, katrabaho, o maging kapitbahay. Ang tunay na sukatan ng ating pagmamahal sa Diyos ay ang ating kahandaang magmahal, magpatawad, at magpakita ng awa sa mga taong nakasakit sa atin.

Kung sinasabi nating mahal natin ang Diyos ngunit patuloy naman tayong nagkikimkim ng sama ng loob, galit, at hinanakit laban sa iba, hindi pa ganap ang ating pagmamahal sa Kanya. Ang tunay na pag-ibig sa Diyos ay may kapangyarihang baguhin ang ating puso. Sa tulong ng Kanyang biyaya, natututo tayong iwaksi ang galit at piliing magpatawad kahit mahirap. Hindi nito binabale-wala ang sakit na ating naranasan; sa halip, ipinagkakatiwala natin ang ating sugat sa Diyos at hinahayaang pagalingin Niya tayo.

Ano ang halaga ng ating pagsisimba, pag-aalay, at iba pang sakripisyo para sa Diyos kung patuloy naman tayong may hinanakit sa ating kapwa? Higit na kalugud-lugod sa Diyos ang ating pagsisimba kapag ito ay sinasabayan ng pusong marunong magpatawad, mahabagin, at handang makipagkasundo. Ang tunay na pagmamahal sa Diyos ay nakikita sa ating kakayahang magpatawad at bitawan ang pagnanais na makaganti.

Ngunit paano kung patuloy pa rin ang pananakit at walang nakikitang pagsisisi ang taong nakasakit sa atin? Sa mga ganitong pagkakataon, maaaring hinihingi ng karunungan na magtakda tayo ng tamang hangganan o tuluyan nang lumayo. Hindi natin ito ginagawa dahil tumigil na tayong magmahal sa ating kapwa o sa Diyos.

Ginagawa natin ito sapagkat ang pagmamahal ay hindi nangangahulugang hinahayaan nating magpatuloy ang maling gawain. Minsan, ang pinakamakatarungan at pinakamakabuluhang hakbang ay ang lumayo habang patuloy pa rin nating ipinagdarasal ang taong iyon at ipinagkakatiwala siya sa Diyos.

Sa Ebanghelyo, itinuro ni Hesus ang dalawang pinakadakilang utos: ang mahalin ang Diyos at mahalin ang ating kapwa. Ang dalawang ito ay hindi maaaring paghiwalayin. Hindi natin maaaring sabihin na mahal natin ang Diyos kung tumatanggi naman tayong mahalin ang ating kapwa. At hindi rin natin lubos na mamahalin ang ating kapwa kung wala ang pag-ibig ng Diyos na kumikilos sa ating puso.

Palagi bang may masayang ending kapag minamahal natin ang Diyos at ang ating kapwa? Hindi sa lahat ng pagkakataon. May mga panahong ang pagpili nating magmahal ay nagdudulot ng kalungkutan, pagtanggi, pagkabigo, at sakit. May mga pagkakataong hindi sinusuklian ang ating kabutihan at hindi tinatanggap ang ating pakikipagkasundo. Ngunit kahit ganoon, tinatawag pa rin tayong magpatuloy sa pagmamahal.

Ang magandang balita ay walang aksyon ng tunay na pag-ibig ang nasasayang sa paningin ng Diyos. Nakikita Niya ang bawat pagpapatawad, bawat sakripisyo, at bawat panalanging iniaalay natin para sa mga taong nakasakit sa atin. Ang tila malungkot na wakas ngayon ay maaaring maging magandang patotoo ng Kanyang biyaya at pagtubos sa tamang panahon.

Kaya't hilingin natin sa Espiritu Santo na siyasatin ang ating puso. Mayroon ba tayong taong hindi pa natin kayang patawarin? Mayroon bang kapwa na tinatawagan tayo ng Diyos na higit pang mahalin, ipanalangin, o unawain?

Nawa'y bigyan tayo ng Panginoon ng lakas ng loob na isabuhay ang ating ipinahahayag, magmahal gaya ng pagmamahal ni Kristo, at hayaang dumaloy ang Kanyang awa sa pamamagitan natin patungo sa kapwa.

Sapagkat sa araw na tayo ay humarap sa Panginoon, ano kaya ang Kanyang makikita sa atin—mga pusong nagsalita lamang tungkol sa pag-ibig, o mga pusong tunay na namuhay at nagsakripisyo alang-alang sa pag-ibig kahit ito ay mahirap at masakit?– Marino J. Dasmarinas