Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 2 Martes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:13-17

Mabuting Balita: Marcos 12:13-17

Noong panahong iyon, ilang Pariseo at ilang kampon ni Herodes ang pinapunta kay Hesus upang siluin siya sa kanyang pananalita. Lumapit sila sa kanya at ang sabi, “Guro, nalalaman po naming kayo’y tapat at walang pinangingimian, sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa lahat ng tao.

At itinuturo ninyo kung ano ang kalooban ng Diyos sa mga tao. Naaayon po ba sa Kautusan ang pagbabayad ng buwis sa Cesar? Dapat ba kaming bumuwis o hindi?” Ngunit batid ni Hesus na sila’y nagkukunwari, kaya’t sinabi niya sa kanila, “Bakit ba ibig ninyo akong siluin?

Bigyan ninyo ako ng isang denaryo. Titingnan ko.” At kanilang binigyan siya. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” tanong ni Hesus. “Sa Cesar po,” tugon nila. Sinabi ni Hesus, “Ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.” At sila’y namangha sa kanya.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Palagi ba nating ginagawa ang tama at matuwid?

Sinubok ng mga Pariseo at mga Herodiano si Jesus tungkol sa makatarungang pagbabayad ng buwis kay Cesar. Alam ni Jesus ang kanilang masasamang balak kaya't tinanong Niya sila, “Kaninong larawan ang nakaukit sa baryang ito?” Sumagot sila na larawan iyon ni Cesar.

Dahil dito, sinabi ni Jesus na ibigay kay Cesar ang nararapat para kay Cesar sapagkat siya ang namumunong awtoridad. Ngunit higit pa rito, sinabi rin Niya, “Ibigay ninyo sa Diyos ang nauukol sa Diyos”(Marcos 12:17).

Nagbibigay ito sa atin ng isang mahalagang tanong: Ano nga ba ang nauukol sa Diyos? Ano ang nararapat nating ibigay sa Kanya?

Ang nauukol sa Diyos ay ang oras na kusang-loob at buong pagmamahal nating iniaalay sa Kanya. Ibinibigay natin sa Kanya ang ating oras ng pananalangin sa pagsisimula ng bawat umaga at bago tayo magpahinga sa gabi.

Iniaalay natin sa Kanya ang ating pagsamba at pasasalamat tuwing Linggo sa Banal na Misa. Gayundin, ang ating paglilingkod, kabutihan, pagkakawanggawa, at pakikiisa sa Simbahan at sa ating kapwa ay mga handog na nararapat nating ibigay sa Diyos.

Ang lahat ng mayroon tayo ay nagmumula sa Kanya. Ang ating buhay, mga talento, mga biyaya, mga pagkakataon, at maging ang bawat hiningang ating tinatanggap araw-araw ay kaloob ng Kanyang mapagmahal na kamay. Kaya't makatarungan lamang na suklian natin ang Kanyang kabutihan sa pamamagitan ng ating pagmamahal, pasasalamat, pagtitiwala, at tapat na pagsunod.

Minsan, maaaring isipin natin na ang pagbibigay ng ating oras at atensyon sa Diyos ay isang sakripisyo. Ngunit kapag ibinibigay natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya, hindi tayo nawawalan. Sa halip, pinupuno Niya ang ating puso ng kapayapaan, pinalalakas tayo sa gitna ng mga pagsubok, ginagabayan tayo sa mga hindi tiyak na landas ng buhay, at tinitiyak sa atin ang Kanyang mapagmahal na presensya. Higit sa lahat, binibigyan Niya tayo ng pag-asa sa buhay na walang hanggan kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito.

Kaya't suriin natin ang ating mga puso. Ibinibigay ba natin sa Diyos ang natitirang oras lamang matapos nating paglaanan ng pansin ang lahat ng ibang bagay, o tunay ba nating ibinibigay sa Kanya ang nararapat Niyang matanggap—ang ating buong pagmamahal, tapat na pagsamba, at kusang-loob na pagsunod?

Nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na ialay sa Diyos hindi lamang ang bahagi ng ating buhay kundi ang ating buong sarili. Sapagkat kung ang lahat ng tayo ay mayroon at ang lahat ng tayo ay tinatamasa ay mula sa Kanya, hindi ba't nararapat lamang na ibalik natin sa Kanya ang nauukol sa Kanya?

Ano ang bahagi ng ating buhay na hanggang ngayon ay ipinagkakait pa natin sa Diyos? Handa na ba tayong isuko ito sa Kanya upang Siya ang higit na maghari sa ating puso, o patuloy pa rin ba nating hahawakan ang bagay na dapat ay matagal na nating ipinagkatiwala sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas