Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 18 Lunes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:29-33

Mabuting Balita: Juan 16:29-33

Noong panahong iyon sinabi ng kanyang mga alagad kay Hesus, "Ngayon po'y tuwiran na ang inyong pangungusap sa amin at hindi na patalinghaga! Alam na naming batid ninyo ang lahat ng bagay, at hindi na kailangang tanungin ninuman.

Dahil dito, naniwala kaming kayo'y mula sa Diyos." Sumagot si Jesus, "Naniniwala na ba kayo ngayon? Darating ang oras -- at ngayon na nga -- na magkakawatak-watak kayo, magkakanya-kanyang lakad kayo, at iiwan ninyo ako.

Gayunma'y hindi ako nag-iisa sapagkat kasama ko ang Ama. Sinasabi ko ito sa inyo upang kayo'y magkaroon ng kapayapaan sa pakikipag-isa sa akin. Mayroon kayong kapighatian dito sa sanlibutan; ngunit lakasan ninyo ang inyong loob! Napagtagumpayan ko na ang sanlibutan!

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang tao na inialay ang kanyang buhay sa paghahangad ng kayamanan at kadakilaan sa mundong ito. Sa pamamagitan ng kanyang pagsisikap at sipag, natupad niya ang marami niyang mga pangarap at ambisyon.

Inakala niya na ito na ang magiging pinakadakilang tagumpay ng kanyang buhay. Ngunit sa halip na makaramdam ng tunay na kasiyahan, lalo pa siyang naghangad ng mas maraming kayamanan, tagumpay, at pagkilala. Unti-unti, ang kanyang labis na pagkaalipin sa mga bagay ng mundong ito ang siyang nag-alis ng kanyang kapayapaan at kasiyahan hanggang sa siya ay naging alipin na ng makamundong pamumuhay.

Sa Ebanghelyo ngayong Lunes, buong pagmamahal na pinaaalalahanan tayo ni Jesus: “Magkakaroon kayo ng kapayapaan sa Akin. Sa mundong ito ay makararanas kayo ng kapighatian” (Juan 16:33). Tunay ngang makapangyarihan ang mga salitang ito sa ating pang-araw-araw na buhay.

Marami sa atin ang abalang-abala sa paghahabol ng pansamantalang kayamanan, kapangyarihan, at papuri ng tao, sa pag-aakalang dito natin matatagpuan ang tunay na kaligayahan at kapanatagan. Ngunit habang lalo nating kinakapitan ang mga bagay ng mundong ito, lalo namang nabibigatan at nagiging balisa ang ating mga puso.

Kadalasan, kapag tayo ay nagkasakit, nasadlak sa matinding pagsubok, o humarap sa realidad ng kamatayan, saka lamang natin napagtatanto na ang mga kayamanan ng mundong ito ay hindi kailanman makapagbibigay ng tunay at pangmatagalang kasiyahan sa ating mga kaluluwa.

Si Jesus lamang ang makapagbibigay sa atin ng kapayapaang tunay na hinahanap ng ating mga puso — kapayapaang hindi kayang ibigay ninuman at hindi mabibili ng anumang kayamanan. Ito ang kapayapaang nananatili kahit tayo ay nasa gitna ng pagdurusa, pag-aalala, at kawalang-katiyakan sa buhay. 

Ito ang kapayapaang nagbibigay sa atin ng lakas sa oras ng kadiliman at pag-asa na higit pa sa mundong ito. Kapag hinayaan nating manahan ang kapayapaan ni Jesus sa ating mga puso, unti-unti tayong napapalaya mula sa pagkaalipin sa makamundong bagay, sa paghahangad ng pagkilala ng tao, at sa labis na pag-aalala sa sasabihin ng iba. Sapagkat kapag si Jesus na ang sentro ng ating buhay, nagkakaroon tayo ng tunay na kapanatagan at kagalakan.

Kaya’t buksan natin nang buong puso ang ating sarili sa kapayapaang iniaalok sa atin ni Jesus. Matuto tayong magtiwala sa Kanya higit kaysa sa mga pansamantalang bagay ng mundong ito.

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay ng pananampalataya, itanong natin sa ating sarili: Patuloy pa ba nating hinahayaang mamuno sa ating mga puso ang makamundong pagnanasa, o handa na ba tayong isuko ang lahat kay Jesus upang ang Kanyang kapayapaan ang tunay na maghari sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas