Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Hunyo 1 Paggunita kay San Justino, martir: Marcos 12:1-12

Mabuting Balita: Marcos 12:1-12

Noong panahong iyon, nagsimulang magsalita si Hesus sa mga punong saserdote, mga eskriba, at matatanda ng bayan sa pamamagitan ng mga talinghaga. Sinabi niya, “May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at binakuran niya ito. Humukay siya ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. Pagkatapos, iniwan niya ang ubasan sa mga kasama, at siya’y nagtungo sa ibang lupain. 

Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta niya ang isa niyang utusan upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang utusan, binugbog, at pinauwing walang dala. Ang may-ari’y nagpapunta uli ng ibang utusan, ngunit kanilang pinukpok ito sa ulo, at dinusta. Nag-utos na naman siya sa isa pa, ngunit pinatay nila ang utusang iyon. 

Gayun din ang ginawa nila sa marami pang iba: may binugbog at may pinatay. Iisa na lang ang natitira na maaaring papuntahin sa kanila – ang kanyang minamahal na anak. Ito ang kahuli-hulihang pinapunta niya. ‘Igagalang nila ang aking anak,’ wika niya sa sarili. Ngunit ang mga kasama’y nag-usap-usap, ‘Ito ang tagapagmana. Halikayo, patayin natin at nang mapasaatin ang kanyang mamanahin.’’ Kanilang sinunggaban siya, pinatay at itinapon sa labas ng ubasan. 

“Ano ngayon ang gagawin ng may-ari ng ubasan? Paroroon siya at papatayin ang mga kasamang iyon, at ang ubasa’y ibibigay sa iba. Hindi pa ba ninyo nababasa ang nasasaad sa Kasulatan? ‘Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. 

Ginawa ito ng Panginoon, At ito’y kahanga-hanga!’” Tinangka ng mga pinuno ng mga Judio na dakpin si Hesus, sapagkat nahalata nilang sila ang pinatatamaan sa talinghagang iyon. Ngunit takot naman sila sa mga tao; kaya’t hindi nila siya inano at sila’y umalis.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Napagtatanto ba natin na ang lahat ng mayroon tayo ngayon ay hindi talaga atin? Ang lahat ng ating tinataglay ay sa Diyos nagmula. Buong pagmamahal Niya itong ipinagkatiwala sa atin.

Maaaring nagsikap tayo nang husto upang makamtan ang mga ito, ngunit sa likod ng bawat pagkakataon, tagumpay, at pagpapala ay ang mapagpalang kamay ng Diyos. Kung wala ang Kanyang paggabay, pag-iingat, at pagkakaloob, hindi tayo makararating sa kinalalagyan natin ngayon.

Hindi lamang sa sarili nating pagsisikap nanggaling ang ating mga tagumpay. Ang Diyos ang nagbigay sa atin ng kakayahan, lakas, karunungan, at mga pagkakataong nagdala sa atin sa tagumpay. Ang bawat mabuting bagay na tinatamasa natin ay kaloob Niya. Kaya mahalagang itanong natin sa ating mga sarili: Ano ang naibabalik natin sa Panginoon bilang pasasalamat sa Kanyang kabutihan?

Sa ating Ebanghelyo, ikinuwento ni Jesus ang talinghaga tungkol sa isang may-ari ng ubasan na maingat na naghanda ng kanyang ubasan at ipinaupa ito sa mga magsasaka. Tinamasa ng mga magsasaka ang bunga ng ubasan at nakinabang sa lahat ng paghahandang ginawa ng may-ari para sa kanila.

Ang ubasan ay sumasagisag sa Israel, at ang mga magsasaka naman ay kumakatawan sa mga pinunong panrelihiyon ng Israel. Ang may-ari ng ubasan ay ang Diyos. Ang mga alipin o sugo ay ang Kanyang mga propeta, at ang minamahal na anak ay walang iba kundi si Jesus.

Nang dumating ang panahon ng anihan, natural lamang na hingin ng may-ari ang kanyang bahagi sa bunga ng ubasan. Ngunit dahil sa kanilang kasakiman at pagiging makasarili, tumanggi ang mga magsasaka na ibigay ang nararapat sa kanya. Sa halip, kanilang pinagmalupitan at pinatay ang mga sugo, at maging ang minamahal na anak ng may-ari ay kanilang ipinapatay.

Habang pinagninilayan natin ang talinghagang ito, napagtatanto natin na ang Diyos ang tunay na may-ari ng ubasan at tayo lamang ang Kanyang mga katiwala. Ang ating buhay, kalusugan, pamilya, kakayahan, panahon, at yaman, ay pawang ipinagkatiwala lamang sa atin. Darating ang araw na tayo rin ay tatanungin kung paano natin ginamit ang mga kaloob na ito.

Maikli lamang ang buhay, at bawat araw ay pagkakataon upang tumugon sa kabutihan ng Diyos. Huwag nating ipagpaliban ang pagbabalik sa Kanya ng ating pasasalamat. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng paglilingkod sa kapwa, pagtulong sa mga nangangailangan, pagdamay sa mga nahihirapan, at pagbabahagi ng mga pagpapalang ating tinanggap.

Maaari nating tulungan ang isang kapos-palad na kamag-anak na makapag-aral o magbigay ng tulong sa sinumang nangangailangan. Napakaraming paraan upang tayo ay maging kasangkapan ng pagmamahal at kabutihang-loob ng Diyos.

Kapag maluwag sa puso nating ibinabahagi ang mga biyayang ipinagkatiwala sa atin, kinikilala nating hindi tayo mga may-ari kundi mga katiwala lamang. Sa paggawa nito, mas binubuksan natin ang ating puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaang dumaloy ang Kanyang pag-ibig sa pamamagitan natin patungo sa iba.

Pagnilayan natin nang taimtim ang ating buhay. Ano ba talaga ang naibabalik natin sa Diyos kapalit ng Kanyang napakaraming pagpapala? Naiaalay ba natin sa Kanya ang ating panahon, talento, at yaman? O mahigpit ba nating hinahawakan ang mga biyayang hindi naman talaga para sa atin lamang?

Nawa'y hindi natin malimutan na ang lahat ay nagmumula sa Diyos at sa Kanya rin nauuwi. At kapag dumating ang araw na hingin Niya ang bunga ng ubasang ipinagkatiwala Niya sa atin, matagpuan kaya Niya tayo na may pusong puno ng pasasalamat, pagkabukas-palad, at tapat na pangangasiwa ng Kanyang mga kaloob—o mga kamay na walang maihahandog dahil inangkin natin para sa ating sarili ang mga biyayang dapat sana'y ibinahagi natin sa iba?—Marino J. Dasmarinas