Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 3 Martes ng Ikaapat na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 5:21-43

Mabuting Balita: Marcos 5:21-43

Noong panahong iyon, muling tumawid si Hesus sa ibayo ng Lawa ng Galilea, nakasakay sa bangka. Nasa baybay pa siya ng lawa ay pinagkalipumpunan na siya ng maraming tao. Dumating ang isang lalaking nagngangalang Jairo, isang tagapamahala ng sinagoga. Pagkakita kay Hesus, siya’y nagpatirapa sa kanyang paanan, at ang samo: “Agaw-buhay po ang anak kong dalagita. 

Kung maaari, sumama kayo sa akin at ipatong ninyo sa kanya ang inyong kamay upang siya’y gumaling at mabuhay!” Sumama naman si Hesus. At sinundan siya ng napakaraming taong nagsisiksikan, anupa’t halos maipit na siya. 

May isang babae roon na labindalawang taon nang dinudugo, at lubhang nahihirapan. Marami nang manggagamot ang tumingin sa kanya, at naubos na sa kapapagamot ang kanyang ari-arian, ngunit hindi siya napabuti kahit kaunti bagkus ay lalong lumubha. Narinig niya ang sinasabi ng mga tao tungkol kay Hesus, kaya’t nakipagsiksikan siya hanggang sa makalapit sa likuran ni Hesus. At hinipo niya ang damit nito. Sapagkat sinabi niya sa sarili, “Mahipo ko lang ang kanyang damit ay gagaling na ako.” 

Biglang tumigil ang kanyang pagdudugo at naramdaman niyang magaling na siya. Naramdaman naman ni Hesus na may kapangyarihang lumabas sa kanya, kaya’t bumaling siya sa mga tao at nagtanong, “Sino ang humipo sa akin?” Sumagot ang kanyang mga alagad, “Nakikita po ninyong nagsisiksikan ang napakaraming tao, bakit itinatanong ninyo kung sino ang humipo sa inyo?” Subalit patuloy na luminga-linga si Hesus, hinahanap ang humipo sa kanya. Palibhasa’y alam ng babae ang nangyari, siya’y nanginginig sa takot na lumapit kay Hesus, nagpatirapa, at ipinagtapat ang buong katotohanan.  

Sinabi sa kanya ni Hesus, “Anak pinagaling ka ng iyong pananalig sa akin. Umuwi ka na’t ipanatag mo ang iyong kalooban. Lubusan ka nang magaling sa iyong karamdaman.” Samantalang nagsasalita pa si Hesus, may ilang dumating mula sa bahay ni Jairo. “Patay na po ang anak ninyo,” sabi nila. “Bakit pa ninyo aabalahin ang Guro?” Hindi pinansin ni Hesus ang kanilang sinabi, sa halip ay sinabi sa tagapamahala, “Huwag kang mabagabag, manalig ka.”  

At wala siyang isinama kundi si Pedro at ang magkapatid na Santiago at Juan. Nang dumating sila sa bahay ng tagapamahala, nakita ni Hesus na gulung-gulo ang mga tao; may mga nananangis pa at nananaghoy. Pagpasok niya ay kanyang sinabi, “Bakit kayo nagkakagulo at nananangis? Hindi patay ang bata; natutulog lamang!” 

Ngunit pinagtawanan siya ng mga tao. Pinalabas niya ang lahat, maliban sa ama’t ina ng bata at sa tatlong alagad, at sila’y pumasok sa kinaroroonan ng bata. Hinawakan niya ito sa kamay at sinabi, “Talita kumi,” na ang ibig sabihi’y “Ineng, sinasabi ko sa iyo, magbangon ka!” Pagdaka’y bumangon ang bata at lumakad. Siya’y labindalawang taon na. At namangha ang lahat. Mahigpit na ipinagbilin ni Hesus na huwag ipaalam ito kaninuman; at iniutos niyang bigyan ng pagkain ang bata.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ang karamdaman at kamatayan ay mga salitang kinatatakutan nating marinig, lalo na kung tayo mismo ang makararanas nito. Sino ba sa atin ang gustong magkasakit? Sino ba sa atin ang gustong mamatay? Wala, sapagkat lahat tayo ay nagnanais na maranasan at matamasa ang buhay na kaloob sa atin ng Diyos.

Ngunit ang pisikal na kamatayan, bunga ng ating pagiging tao, ay isang katiyakan sa buhay na walang sinuman sa atin ang makatatakas. Darating ito sa bawat isa sa atin balang araw, sapagkat bahagi ito ng likas na takbo ng buhay dito sa mundo.

Ngunit may isa pang uri ng kamatayan na higit na mapanganib—ang espirituwal na kamatayan. Ito ang patuloy na sinusubukang iparanas sa atin ng demonyo. Inaanyayahan niya tayo na magkasala, at kung hindi tayo magiging mapagbantay at mapanalanginin, maaari tayong mahulog sa kanyang bitag.

Maaari itong magbunga ng pagkakahiwalay natin sa pag-ibig ng Diyos, maliban na lamang kung tayo ay buong pagpapakumbabang lalapit sa Kanya at tatanggap sa Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal, kung saan laging naghihintay ang Kanyang awa at kapatawaran para sa atin.

Sa Mabuting Balita, makikita natin ang isang babaeng may sakit ngunit may matibay na pananampalataya. Ninais niyang mahawakan kahit ang laylayan lamang ng kasuotan ni Hesus, sapagkat naniniwala siya na sa sandaling magawa niya iyon, siya ay gagaling. Kaya habang dumaraan si Hesus, puno ng pananampalataya siyang lumapit, hinawakan ang Kanyang kasuotan, at agad siyang gumaling.

Naramdaman ni Hesus na may kapangyarihang lumabas mula sa Kanya kaya tinanong Niya ang mga tao, “Sino ang humawak sa aking kasuotan?” Nang marinig ito, lumuhod ang babae sa harap Niya at sinabi ang buong katotohanan. At sinabi ni Hesus sa kanya, “Anak, pinagaling ka ng iyong pananampalataya. Humayo ka nang payapa at gumaling ka sa iyong karamdaman.”

Marami ang sumasagi at humahawak kay Hesus noon, ngunit hindi Niya naramdaman na may kapangyarihang lumabas sa Kanya. Bakit nang hawakan Siya ng babaeng iyon ay naramdaman Niya ito? Sapagkat ang babae ay lumapit hindi lamang gamit ang kanyang kamay kundi gamit ang kanyang puso. Malaki ang kanyang pangangailangan. Buhay ang kanyang pananampalataya. Buong puso siyang naniwala na pagagalingin siya ni Hesus sa sandaling mahawakan niya Siya.

Darating din ang mga pagkakataon sa ating buhay na tayo ay mangangailangan ng kagalingan mula kay Hesus—maaaring pisikal, emosyonal, o espirituwal. Kapag dumating ang panahong iyon, nawa’y huwag tayong mag-alinlangan sa kapangyarihan ng Panginoon na magpagaling, magpanumbalik, at magbigay ng bagong buhay sa atin. Matuto sana tayong lumapit sa Kanya hindi lamang sa salita kundi sa malalim na pananampalataya, pagtitiwala, at buong pagsuko ng ating sarili.

Lumalapit ba tayo kay Hesus nang may buong pananampalataya, nagtitiwala na Siya lamang ang makapagpapagaling at makapagpapanumbalik ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas