Reflection for Wednesday June 24 Solemnity of the Nativity of Saint John the Baptist: Luke 1:57-66, 80

Gospel: Luke 1:57-66, 80

When the time arrived for Elizabeth to have her child she gave birth to a son. Her neighbors and relatives heard that the Lord had shown his great mercy toward her, and they rejoiced with her. When they came on the eighth day to circumcise the child, they were going to call him Zechariah after his father, but his mother said in reply, “No. He will be called John.” 

But they answered her, “There is no one among your relatives who has this name.” So they made signs, asking his father what he wished him to be called. He asked for a tablet and wrote, “John is his name,” and all were amazed. Immediately his mouth was opened, his tongue freed, and he spoke blessing God. 

Then fear came upon all their neighbors, and all these matters were discussed throughout the hill country of Judea. All who heard these things took them to heart, saying, “What, then, will this child be?” For surely the hand of the Lord was with him. The child grew and became strong in spirit, and he was in the desert until the day of his manifestation to Israel.

+ + + + +  + +

Reflection:

What’s in a name?

At first glance, it may seem that the name given to the child of Elizabeth and Zechariah was simply a matter of family preference or tradition. Yet, as we reflect more deeply, we realize that the issue was not merely about a name. It was about obedience to God's will and trust in His divine plan.

Their relatives wanted the child to be named after his father, Zechariah. From a human perspective, that seemed reasonable and appropriate. But God had something different in mind. The Lord had chosen the name John long before the child was born, and Elizabeth and Zechariah faithfully embraced God's choice rather than yielding to human expectations.

Because they remained obedient, God's blessing unfolded before their eyes. The moment the child was named John, Zechariah's mouth was opened, his tongue was freed, and he began praising and blessing God. What had been a period of silence was transformed into a testimony of God's faithfulness and power.

This beautiful event reminds us that God's blessings often flow through our obedience. When we faithfully follow His will, even when it goes against popular opinion, personal preferences, or worldly expectations, we open our hearts to His grace. His will is never meant to restrict us; rather, it leads us to freedom, healing, peace, and a deeper relationship with Him.

God continues to ask the same thing of us today: faithfulness. He calls us to live lives that are pleasing in His sight, to trust His wisdom above our own, and to follow His ways even when the path is difficult to understand. Whenever we choose to follow the values of this temporary world instead of God's eternal truth, we often find ourselves burdened by confusion, frustration, and unnecessary complications. But when we surrender to His will, we discover the peace and joy that only He can give.

As we go through our daily lives, may we learn from the example of Elizabeth and Zechariah. May we have the courage to trust God's plans, the humility to obey His voice, and the faith to believe that His ways are always best.

Today, are there areas of our lives where we are still holding on to our own plans, preferences, or expectations instead of surrendering to God's will? Are we willing to trust Him completely and obey Him, knowing that His purpose for us is far greater than anything we could choose for ourselves?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Hunyo 24 Dakilang Kapistahan ng Pagsilang ni San Juan Bautista: Lucas 1:57-66, 80

Mabuting Balita: Lucas 1:57-66, 80

Dumating ang araw ng panganganak ni Elisabet, at nagluwal siya ng isang sanggol na lalaki. Nabalitaan ng kanyang mga kapitbahay at mga kamag-anak na siya'y pinagpala ng Panginoon, at nakigalak sila sa kanya. 

Nang ikawalong araw, dumalo sila sa pagtutuli ng sanggol. Zacarias sana ang ipangangalan sa kanya -- gaya ng kanyang ama -- ngunit sinabi ng kanyang ina, "Hindi! Juan ang ipapangalan sa kanya." "Subalit wala isa man sa iyong mga kamag-anak ang may ganyang pangalan," wika nila. 

Kaya't hinudyatan nila ang kanyang ama at itinanong kung ano ang ibig niyang itawag sa sanggol. Humingi siya ng masusulatan at sumulat ng ganito: "Juan ang kanyang Pangalan." At namangha silang lahat. Pagdaka'y nakapagsalita siya, at nagpuri sa Diyos.  

Natakot ang kanilang kapitbahay, anupat naging usap-usapan sa buong kaburulan ng Judea ang mga bagay na ito. Pinakaisip-isip ito ng lahat ng nakaalam at ang kanilang tanong: "Magiging ano nga kaya ang batang ito?" Sapagkat maliwanag na sumasakanya ang Panginoon. Lumaki ang bata at naging malakas ang kanyang espiritu. Siya'y tumira sa ilang hanggang sa araw na magpakilala siya sa Israel.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano nga ba ang kahalagahan ng isang pangalan? 

Sa unang tingin, maaaring isipin natin na ang pangalang ibinigay sa anak nina Elizabeth at Zacarias ay isa lamang usapin ng tradisyon o kagustuhan ng pamilya. Ngunit habang mas malalim natin itong pinagninilayan, makikita natin na hindi lamang pangalan ang tunay na isyu. Higit sa lahat, ito ay tungkol sa pagsunod sa kalooban ng Diyos at pagtitiwala sa Kanyang banal na plano.

Nais ng kanilang mga kamag-anak na ipangalan ang bata sa kanyang amang si Zacarias. Sa pananaw ng tao, tila tama at makatuwiran iyon. Ngunit may iba nang itinakda ang Diyos. Bago pa man isilang ang sanggol, pinili na ng Panginoon ang pangalang Juan para sa kanya. Kaya naman, buong katapatang sinunod nina Elizabeth at Zacarias ang nais ng Diyos kaysa ang inaasahan ng mga tao sa kanilang paligid.

Dahil sa kanilang pagsunod, nahayag ang pagpapala ng Diyos. Nang pangalanan nilang Juan ang bata, nabuksan ang bibig ni Zacarias, nakalaya ang kanyang dila, at siya ay nagsimulang magpuri at magpasalamat sa Diyos. Ang mahabang panahon ng kanyang pananahimik ay napalitan ng masiglang pagpapatotoo sa katapatan at kapangyarihan ng Panginoon.

Ang pangyayaring ito ay paalala sa ating lahat na ang mga pagpapala ng Diyos ay kadalasang dumadaloy sa pamamagitan ng ating pagsunod sa Kanya. Kapag pinili nating sundin ang Kanyang kalooban, kahit taliwas ito sa opinyon ng marami, sa ating sariling kagustuhan, o sa mga pamantayan ng mundo, binubuksan natin ang ating mga puso sa Kanyang masaganang biyaya. Ang kalooban ng Diyos ay hindi upang higpitan tayo kundi upang akayin tayo sa tunay na kalayaan, kagalingan, kapayapaan, at mas malalim na pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Hanggang ngayon, iisa pa rin ang hinihiling ng Diyos sa atin—ang maging tapat sa Kanya. Tinatawag Niya tayong mamuhay sa paraang kalugud-lugod sa Kanyang paningin, magtiwala sa Kanyang karunungan higit sa ating sariling pag-unawa, at sumunod sa Kanyang mga daan kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang lahat.

Kapag mas pinili nating sundin ang mga pansamantalang halaga ng mundong ito kaysa sa walang hanggang katotohanan ng Diyos, madalas nating maranasan ang kalituhan, pagkabahala, at mga suliraning tayo rin ang nagdudulot sa ating sarili. Ngunit kapag isinuko natin ang ating buhay sa Kanyang kalooban, natatagpuan natin ang kapayapaan at kagalakang Siya lamang ang makapagbibigay.

Sa ating paglalakbay sa buhay, nawa’y tularan natin ang pananampalataya at pagsunod nina Elizabeth at Zacarias. Nawa’y magkaroon tayo ng lakas ng loob na magtiwala sa mga plano ng Diyos, ng kababaang-loob na sundin ang Kanyang tinig, at ng matibay na pananampalatayang maniwala na ang Kanyang mga daan ay laging pinakamabuti para sa atin.

Mayroon pa ba tayong mga plano, kagustuhan, o inaasahang mahigpit nating pinanghahawakan na humahadlang sa atin upang lubusang sumunod sa Diyos? Handa ba tayong isuko ang lahat sa Kanya at magtiwalang ang Kanyang kalooban para sa atin ay higit na maganda kaysa anumang plano na maaari nating gawin para sa ating sarili?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 23 Tuesday of the Twelfth Week in Ordinary Time: Matthew 7:6, 12-14

Gospel: Matthew 7:6, 12-14

Jesus said to his disciples: Do not give what is holy to dogs, or throw your pearls before swine, lest they trample them underfoot, and turn and tear you to pieces. “Do to others whatever you would have them do to you. This is the Law and the Prophets.

“Enter through the narrow gate; for the gate is wide and the road broad that leads to destruction, and those who enter through it are many. How narrow the gate and constricted the road that leads to life. And those who find it are few.”

+ + + +  + +

Reflection:

The story is told of a boy who was neglected by his irresponsible parents. Yet amid his difficult circumstances, a kind-hearted relative noticed something special about him.

The boy was always at church, faithfully volunteering his time and attending Holy Mass. Seeing his goodness, humility, and willingness to serve, the relative offered to take care of him. Without hesitation, the boy's parents agreed.

To make a long story short, the boy went to live with his relatives, who lovingly provided for his education and other needs. In return for his free board, lodging, and schooling, he willingly helped with household chores and other responsibilities around the house. The years quickly passed, and this humble, diligent, and hardworking boy eventually became very successful.

This story reminds us that blessings often come to those who faithfully persevere in doing what is right, even when life is difficult. God sees our efforts, our sacrifices, and our quiet acts of service, even when others do not.

What is the narrow gate that Jesus wants all of us to enter? It is the narrow gate of hard work, the narrow gate of a life lived with Jesus, and the narrow gate of faithfulness to the Church that He founded. It is the path of obedience, perseverance, sacrifice, and trust in God. Though this path may not be easy, it is the path that leads to true peace, lasting fulfillment, and eternal life.

Sadly, many of us today are tempted to seek shortcuts. In our desire for success, comfort, or wealth, some may be drawn toward dishonest or sinful ways. Many of us are also hesitant to offer our time, talents, and resources in service to God and His Church.

At times, we become so occupied with our personal concerns that we neglect opportunities to serve others and deepen our relationship with the Lord. Some of us even treat Holy Mass as an option rather than a sacred privilege and encounter with Christ.

Yet Jesus continues to invite us to enter through the narrow gate. He calls us to remain faithful even when the road is difficult, to serve even when it requires sacrifice, and to trust Him even when we do not immediately see the fruits of our efforts.

Those who choose this path may be few, but they will never be forgotten by God. In His perfect time, He will reward their faithfulness and lead them to the fullness of life that only He can give.

Let us not be afraid of the narrow gate. Let us embrace it with courage, knowing that every step we take with Jesus brings us closer to God and to the true purpose and meaning of our lives.

Today, as we reflect on our own journey of faith, let us ask ourselves: Are we willing to leave behind our shortcuts, comforts, and excuses in order to follow Jesus through the narrow gate, trusting that He alone can lead us to the life our hearts have always been searching for?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 23 Martes ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 7:6, 12-14

Mabuting Balita: Mateo 7:6, 12-14

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Huwag ninyong ibigay sa aso ang bagay na banal, sapagkat kayo'y babalingan at lalapain pagkatapos. Huwag ninyong ihagis sa mga baboy ang inyong mga perlas sapagkat yuyurakan lamang nila ang mga iyon." 

"Kaya gawin ninyo sa inyong kapwa ang ibig ninyong gawin nila sa inyo. Ito ang kahulugan ng Kautusan ni Moises at ng turo ng mga propeta." 

"Pumasok kayo sa makipot na pintuan; sapagkat maluwag ang pintuan at malapad ang daang patungo sa kapahamakan, at ito ang dinaraanan ng marami. Ngunit makipot ang pintuan at makitid ang daang patungo sa buhay at kakaunti lang ang nakasusumpong niyon." 

+ + + + + + +  

Repleksyon: 

May isang kuwento tungkol sa isang batang lalaki na napabayaan ng kanyang mga iresponsableng magulang. Sa kabila ng kanyang mahirap na kalagayan, may isang mabait at mahabaging kamag-anak na nakapansin ng kakaiba sa kanya. 

Madalas siyang makita sa simbahan, kusang-loob na naglilingkod at matapat na dumadalo sa Banal na Misa. Nakita ng kamag-anak ang kanyang kabutihan, kababaang-loob, at malasakit sa paglilingkod kaya't inalok niya itong alagaan. Agad namang pumayag ang mga magulang ng bata.

Sa madaling salita, tumira ang bata sa kanyang mga kamag-anak na nagkaloob sa kanya ng edukasyon at iba pa niyang pangangailangan. Bilang kapalit ng libreng tirahan, pagkain, at pag-aaral, masipag siyang tumulong sa mga gawaing-bahay at sa iba pang mga responsibilidad sa tahanan. Lumipas ang mga taon, at ang batang ito na mabuti, mapagkumbaba, at masipag ay naging matagumpay sa buhay.

Ang kuwentong ito ay nagpapaalala sa atin na ang mga pagpapala ng Diyos ay kadalasang dumarating sa mga taong nananatiling tapat sa paggawa ng mabuti kahit na mahirap ang kanilang kalagayan. Nakikita ng Diyos ang ating mga pagsisikap, sakripisyo, at mga tahimik na paglilingkod, kahit hindi ito napapansin ng iba.

Ano ang makipot na pintuan na nais ni Jesus na pasukin nating lahat? Ito ang makipot na pintuan ng kasipagan, ng buhay na malapit kay Jesus, at ng katapatan sa Simbahang Kanyang itinatag. Ito ang landas ng pagsunod, pagtitiyaga, pagsasakripisyo, at pagtitiwala sa Diyos. Bagama't hindi madali ang landas na ito, dito natin matatagpuan ang tunay na kapayapaan, ganap na kagalakan, at buhay na walang hanggan.

Nakakalungkot isipin na marami sa atin ngayon ang naaakit sa mga madadaling daan. Sa paghahangad natin ng tagumpay, kaginhawahan, o kayamanan, may ilan na natutuksong gumawa ng hindi tama. Marami rin sa atin ang nagiging maramot sa pagbibigay ng ating oras, talento, at yaman para sa paglilingkod sa Diyos at sa Kanyang Simbahan. 

Kung minsan, labis tayong nababahala sa ating sariling mga gawain kaya nakakaligtaan nating paglingkuran ang iba at palalimin ang ating ugnayan sa Panginoon. May mga pagkakataon ding itinuturing natin ang Banal na Misa bilang isang opsiyon lamang sa halip na isang dakilang pribilehiyo at personal na pakikipagtagpo kay Kristo.

Gayunman, patuloy tayong inaanyayahan ni Jesus na pumasok sa makipot na pintuan. Tinatawag Niya tayong maging tapat kahit mahirap ang daan, maglingkod kahit may kaakibat na sakripisyo, at magtiwala sa Kanya kahit hindi pa natin nakikita ang bunga ng ating mga pagsisikap. 

Maaaring kakaunti lamang ang pumipili sa landas na ito, ngunit hindi sila kailanman malilimutan ng Diyos. Sa tamang panahon, gagantimpalaan Niya ang kanilang katapatan at aakayin sila tungo sa kaganapan ng buhay na Siya lamang ang makapagbibigay.

Kaya't huwag tayong matakot sa makipot na pintuan. Sa halip, yakapin natin ito nang may pananampalataya at lakas ng loob, sapagkat sa bawat hakbang na kasama natin si Jesus ay lalo tayong inilalapit sa Diyos at sa tunay na layunin at kahulugan ng ating buhay.

Handa ba tayong talikuran ang ating mga madaling daan, mga dahilan, at mga pansariling kaginhawahan upang sumunod kay Jesus sa makipot na pintuan? Handa ba tayong magtiwala sa Kanya nang buong puso, kahit mahirap ang landas, upang maranasan natin ang buhay na matagal nang hinahanap ng ating kaluluwa at ang kagalakang tanging Siya lamang ang makapagbibigay?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 22 Monday of the Twelfth Week in Ordinary Time: Matthew 7:1-5

Gospel: Matthew 7:1-5

Jesus said to his disciples: “Stop judging, that you may not be judged. For as you judge, so will you be judged, and the measure with which you measure will be measured out to you. Why do you notice the splinter in your brother’s eye, but do not perceive the wooden beam in your own eye? 

How can you say to your brother, ‘Let me remove that splinter from your eye,’ while the wooden beam is in your eye? You hypocrite, remove the wooden beam from your eye first; then you will see clearly to remove the splinter from your brother’s eye.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Why is it often easy for us to judge others? Perhaps it is because we sometimes see ourselves as better than those we judge. Pride, arrogance, and a sense of superiority can quietly find their way into our hearts, causing us to look down on others instead of looking at them with compassion. If we truly recognized our own weaknesses and need for God's mercy, we would be less inclined to judge and more willing to understand.

In our Gospel today, Jesus clearly calls us to stop judging others. This teaching may be difficult for those who allow pride to rule their hearts, but it becomes easier for those who strive to be humble, docile, and open to God's grace. Humility enables us to see ourselves as we truly are—sinners in need of God's love and forgiveness.

It is always tempting to be judgmental, especially when someone has clearly made mistakes or fallen into sin. Yet what do we gain from judging others? Nothing, except a greater attachment to our pride and ego. Judgment wounds, discourages, and pushes people away. Instead of condemning, why not offer gentle guidance? Why not speak words that heal, encourage, and inspire hope? A compassionate heart can accomplish far more than a critical spirit ever could.

Whenever we see someone struggling with sin, let us remember that we, too, are sinners. We all fall short of God's glory and stand in constant need of His mercy. When we acknowledge our own imperfections, we become less eager to condemn and more willing to extend understanding, patience, and forgiveness.

We can bring others closer to Jesus only when we reflect His heart. When we choose compassion over criticism, forgiveness over condemnation, and love over judgment, we become instruments of God's grace. Jesus continually reached out to sinners, not to condemn them, but to heal, forgive, and lead them back to the Father. If our Lord treated sinners with such mercy, should we not do the same?

Many people struggle to rise above their sinfulness because they have not encountered enough compassion, understanding, and genuine Christian love. As followers of Christ, we are called not to be judges but witnesses of His mercy. Through our kindness, patience, and forgiveness, we can help others experience the transforming love of God.

Let us ask ourselves: Are our words and actions drawing people closer to Jesus or pushing them farther away? When others encounter us, do they experience judgment and condemnation, or do they encounter the compassion, forgiveness, and love of Christ living within us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 22 Lunes ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 7:1-5

Mabuting Balita: Mateo 7:1-5

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Huwag ninyong hatulan ang inyong kapwa, upang hindi kayo hatulan ng Diyos. Sapagkat hahatulan kayo ng Diyos ayon sa hatol na inihahatol ninyo sa iba. Ang panukat ninyo sa iba ay siya ring ipanunukat sa inyo. 

Bakit mo nakikita ang puwing sa mata ng iyong kapatid, ngunit hindi mo pinapansin ang puwing mong gatahilan sa iyong mata? Paano mong masasabi sa iyong kapatid, 'Halika't aalisin ko ang puwing mo,' gayong gatahilan ang nasa mata mo? Mapagpaimbabaw! Alisin mo muna ang puwing na gatahilan at sa gayo'y makakikita kang mabuti at maaalis mo ang puwing ng iyong kapatid."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit nga ba madali para sa atin na husgahan ang ating kapwa?

Marahil ay dahil kung minsan ay nakikita natin ang ating sarili na higit kaysa sa iba. Ang pagmamataas, kayabangan, at pakiramdam ng pagiging nakatataas ay maaaring unti-unting pumasok sa ating puso, dahilan upang tingnan natin ang pagkukulang ng iba kaysa ang sariling pangangailangan natin sa awa ng Diyos. Kung tunay nating kikilalanin ang ating mga kahinaan at ang ating pangangailangan sa Kanyang habag, mas magiging maunawain tayo at hindi madaling humusga.

Sa ating Ebanghelyo ngayon, malinaw na tinatawagan tayo ni Jesus na tigilan ang paghatol sa ating kapwa. Maaaring mahirap itong isabuhay para sa mga pusong pinaghaharian ng pagmamataas, ngunit nagiging mas madali ito para sa mga taong mapagkumbaba, maamo, at bukas sa biyaya ng Diyos. 

Ang kababaang-loob ang tumutulong sa atin na makita ang ating sarili kung sino talaga tayo—mga makasalanang lubos na nangangailangan ng pag-ibig, kapatawaran, at awa ng Panginoon.

Tunay na nakatutukso ang maging mapanghusga, lalo na kapag malinaw nating nakikita ang pagkakamali o kasalanan ng iba. Ngunit ano nga ba ang ating napapala sa paghusga? Wala, maliban sa pagpapalaki ng ating pagmamataas at pagpapahalaga sa ating sarili.

Ang paghatol ay nakasasakit, nakapagpapahina ng loob, at kadalasang nagtutulak sa mga tao na lalong mapalayo sa Diyos. Sa halip na humatol, bakit hindi tayo magbigay ng payo na may pagmamahal? Bakit hindi tayo magsalita ng mga salitang nagpapagaling, nagbibigay-pag-asa, at nagpapalakas ng loob? Ang pusong puno ng habag ay higit na nakapagbabago ng buhay kaysa sa pusong puno ng pagpuna.

Kapag nakikita natin ang isang taong nahihirapan dahil sa kasalanan, alalahanin nating tayo rin ay mga makasalanan. Lahat tayo ay nagkukulang at patuloy na nangangailangan ng awa ng Diyos. Kapag kinikilala natin ang sarili nating mga pagkukulang, mas nagiging handa tayong umunawa, magpasensya, at magpatawad kaysa humatol at magparusa.

Maiaakay lamang natin ang iba palapit kay Jesus kung maipapakita natin ang Kanyang puso. Kapag pinili natin ang habag kaysa pagpuna, kapatawaran kaysa paghatol, at pag-ibig kaysa pagkondena, nagiging mga kasangkapan tayo ng biyaya ng Diyos.

Si Jesus ay paulit-ulit na lumapit sa mga makasalanan hindi upang sila’y hatulan kundi upang sila’y pagalingin, patawarin, at ibalik sa pagmamahal ng Ama. Kung ganoon ang pakikitungo ng ating Panginoon sa mga nagkasala, hindi ba’t ganoon din ang dapat nating gawin?

Marami pa ring nahihirapang makabangon mula sa kanilang kasalanan dahil kakaunti ang nakararanas ng tunay na habag, pag-unawa, at pagmamahal na Kristiyano. Bilang mga tagasunod ni Hesus, hindi tayo tinatawag upang maging mga hukom kundi mga saksi ng Kanyang awa. Sa pamamagitan ng ating kabutihan, pagtitiis, at pagpapatawad, maaari nating matulungan ang iba na maranasan ang mapanibagong pag-ibig ng Diyos.

Sa araw na ito, pagnilayan natin nang taimtim: Kapag nakikisalamuha ba ang mga tao sa atin, mas nararanasan nila ang paghatol o ang habag ni Hesus? Ang ating mga salita at kilos ba ay naglalapit sa kanila sa Panginoon o nagtutulak upang sila’y lalong mapalayo?

At kung tayo mismo ang nasa kalagayan ng taong nagkamali at nagkasala, hindi ba’t mas nanaisin nating makatanggap ng awa, pag-unawa, at pagmamahal kaysa paghatol? Kung gayon, handa ba tayong maging buhay na larawan ng habag at pag-ibig ni Jesus para sa ating kapwa simula ngayon?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 21 Twelfth Sunday in Ordinary Time: Matthew 10:26-33

Gospel: Matthew 10:26-33

Jesus said to the Twelve: "Fear no one. Nothing is concealed that will not be revealed, nor secret that will not be known. What I say to you in the darkness, speak in the light; what you hear whispered, proclaim on the housetops. 

And do not be afraid of those who kill the body but cannot kill the soul; rather, be afraid of the one who can destroy both soul and body in Gehenna. Are not two sparrows sold for a small coin? Yet not one of them falls to the ground without your Father's knowledge. 

Even all the hairs of your head are counted. So do not be afraid; you are worth more than many sparrows. Everyone who acknowledges me before others I will acknowledge before my heavenly Father. But whoever denies me before others, I will deny before my heavenly Father."

+ + + + + + +

Reflection:

Jesus told the apostles as He sent them out to spread the Gospel:

"Fear no one. Nothing is concealed that will not be revealed, nor secret that will not be known. What I say to you in the darkness, speak in the light; what you hear whispered, proclaim on the housetops. And do not be afraid of those who kill the body but cannot kill the soul; rather, be afraid of the one who can destroy both soul and body in Gehenna.” (Matthew 10:26–28).

Jesus’ call not to be afraid is as timely today as it was when He first spoke these words to His apostles. We live in a world filled with uncertainties, challenges, and fears. Many of us worry about what may happen tomorrow, what others may think of us, or what sacrifices may be required of us when we choose to follow the Lord wholeheartedly. 

Yet Jesus gently reminds us that we need not be afraid, for He is always with us. When we place our trust in Him and surrender our lives into His loving hands, we discover a peace that the world cannot give and a courage that only He can provide. 

It is easy for us to profess that we are followers of Christ when everything is going well. However, the true test of discipleship comes when we are called to witness for Him despite difficulties, opposition, rejection, or personal cost. Oftentimes, our witness has limitations. 

We are willing to speak about our faith when it is comfortable and convenient, when it earns approval, or when it benefits us. But when standing for the Gospel requires sacrifice, courage, or perseverance, we may be tempted to remain silent and retreat into the safety of our comfort zones. 

Yet the Lord calls us to something greater. He calls us to be faithful witnesses who trust Him completely. Such courage does not come from our own strength; it flows from a deep and personal relationship with Jesus. 

The more we draw near to Him in prayer, listen to His voice, reflect on His Word, and encounter Him in our daily lives, the more our fears begin to lose their power over us. In His presence, we find the strength to remain faithful even when the road is difficult. 

The apostles understood this truth. Most of them courageously followed Christ until their very last breath. They proclaimed His teachings without fear and remained steadfast in their mission despite persecution and suffering. The martyrs of the Church followed the same path. 

Out of their profound love for Jesus, they willingly shed their blood rather than deny Him. Their lives remind us that faith is not merely something we profess with our lips but something we live with conviction, perseverance, and love. 

Today, the same mission entrusted to the apostles has been entrusted to us. We may not all be called to shed our blood for Christ, but we are all called to witness to Him through our words, our actions, our choices, and the way we love others. Whether in our families, workplaces, communities, or through social media, we are invited to creatively and courageously share the Gospel so that others may come to know the Lord. 

May we never allow fear to silence our faith. Instead, let us place our confidence in Jesus, who walks with us through every trial and challenge. Let us trust that His grace is sufficient for us and that His presence is our strength. As we continue our journey of faith, may we courageously live the Gospel each day, knowing that the Lord who calls us is also the Lord who sustains us. 

Let us prayerfully ask ourselves:What fear is preventing us from fully witnessing for Christ, and are we willing to trust Him enough to step beyond our comfort zones so that others may encounter His love through us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 21 Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 10:26-33

Mabuting Balita: Mateo 10:26-33

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, "Huwag kayong matakot sa mga tao. Walang natatago na di malalantad, o nalilihim na di mabubunyag. Ang sinasabi ko sa inyo sa dilim, ulitin ninyo sa liwanag; at ang ibinulong sa inyo ay inyong ipagsigawan. Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa. 

Sa halip, ang katakutan ninyo'y ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impyerno. Hindi ba ipinagbibili ang maya ng dalawa isang pera? Gayunman, kahit isa sa kanila'y hindi nahuhulog sa lupa kung hindi kalooban ng inyong Ama. Maging ang buhok ninyo'y bilang na lahat. Kaya huwag kayong matakot; higit kayong mahalaga kaysa libu-libong maya."

"Ang sinumang kumilala sa akin sa harapan ng mga tao ay kikilanlin ko rin naman sa harapan ng aking Amang nasa langit. Ngunit ang magtatwa sa akin sa harapan ng mga tao ay itatatwa ko rin naman sa harapan ng aking Amang nasa Langit."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Sinabi ni Jesus sa mga apostol nang sila ay Kanyang isugo upang ipalaganap ang Mabuting Balita:

"Huwag kayong matakot sa mga tao. Walang natatago na di malalantad, o nalilihim na di mabubunyag. Ang sinasabi ko sa inyo sa dilim, ulitin ninyo sa liwanag; at ang ibinulong sa inyo ay inyong ipagsigawan. Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa. Sa halip, ang katakutan ninyo'y ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impyerno.” (Mateo 10:26–28).

Ang panawagan ni Jesus na huwag tayong matakot ay napapanahon para sa ating lahat. Nabubuhay tayo sa isang mundong puno ng kawalang-katiyakan, pagsubok, at mga bagay na nagdudulot ng pangamba. Marami sa atin ang nag-aalala sa maaaring mangyari bukas, sa sasabihin ng ibang tao tungkol sa atin, o sa mga sakripisyong maaaring kailanganin nating harapin bilang mga tagasunod ni Cristo.

Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, marahan tayong pinaaalalahanan ni Jesus na huwag matakot sapagkat Siya ay laging kasama natin. Kapag inilalagak natin ang ating buong pagtitiwala sa Kanya at isinusuko ang ating buhay sa Kanyang mapagmahal na mga kamay, natatagpuan natin ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo at ang lakas ng loob na Siya lamang ang makapagkakaloob.

Madali para sa atin na sabihing tayo ay mga tagasunod ni Jesus kapag maayos ang lahat ng bagay sa ating buhay. Ngunit ang tunay na pagsubok ng pagiging alagad ay dumarating kapag tayo ay tinatawagan nang magpatotoo para sa Kanya sa kabila ng mga pagsubok, pagtutol, pagtanggi, o anumang kapalit nito.

Kadalasan, may hangganan ang ating pagpapatotoo. Nagiging handa tayong magsalita tungkol sa ating pananampalataya kapag ito ay komportable, madali, o may pakinabang para sa atin. Ngunit kapag nangangailangan na ito ng sakripisyo, katatagan, at tapang, madalas tayong natutuksong manahimik,  magkubli at magsawalangkibo.

Subalit tinatawagan tayo ng Panginoon sa mas mataas na uri ng pagsunod at pananampalataya. Tinatawagan Niya tayong maging matatapat na saksi na lubos na nagtitiwala sa Kanya. Ang ganitong katapangan ay hindi nagmumula sa ating sariling kakayahan kundi sa isang malalim at personal na ugnayan kay Jesus.

Habang tayo ay lumalapit sa Kanya sa panalangin, nakikinig sa Kanyang tinig, nagbubulay sa Kanyang Salita, at nakikipagtagpo sa Kanya sa ating pang-araw-araw na buhay, unti-unting nawawalan ng kapangyarihan ang ating mga takot. Sa Kanyang presensya, natatagpuan natin ang lakas upang manatiling tapat kahit mahirap ang ating pinagdaraanan.

Naunawaan ito ng mga apostol. Karamihan sa kanila ay buong tapang na sumunod kay Cristo hanggang sa kanilang huling hininga. Ipinahayag nila ang Kanyang mga aral nang walang takot at nanatiling matatag sa kanilang misyon sa kabila ng pag-uusig at pagdurusa.

Gayundin ang ginawa ng mga martir ng Simbahan. Dahil sa kanilang dakilang pagmamahal kay Jesus, handa nilang ibinuwis ang kanilang buhay kaysa talikuran Siya. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang pananampalataya ay hindi lamang ipinahahayag sa salita kundi isinasabuhay sa pamamagitan ng katapatan, pagtitiis, at pagmamahal.

Sa ngayon, ang misyong ipinagkatiwala ni Jesus sa mga apostol ay ipinagkakatiwala rin sa atin. Maaaring hindi lahat sa atin ay tinatawagan upang magbuwis ng buhay para kay Cristo, ngunit tayong lahat ay tinatawagan upang maging Kanyang mga saksi sa pamamagitan ng ating mga salita, gawa, pasiya, at paraan ng pagmamahal sa kapwa.

Sa ating mga pamilya, pamayanan, lugar ng trabaho, at maging sa social media, inaanyayahan tayong malikhaing at buong tapang na ibahagi ang Mabuting Balita upang mas marami pang tao ang makakilala at makaranas ng pagmamahal ng Diyos.

Huwag nating hayaang patahimikin ng takot ang ating pananampalataya. Sa halip, ilagak natin ang ating pagtitiwala kay Hesus na patuloy na lumalakad kasama natin sa bawat pagsubok at hamon ng buhay. Magtiwala tayo na sapat ang Kanyang biyaya at ang Kanyang presensya ang ating lakas.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya, nawa’y mamuhay tayo ayon sa Ebanghelyo nang may tapang at katapatan, sapagkat ang Panginoong tumatawag sa atin ay Siya ring nagbibigay sa atin ng lakas upang magpatuloy.

Sa ating pagninilay ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: Anong takot ang humahadlang sa atin upang lubos na magpatotoo para kay Hesus? Handa ba tayong magtiwala sa Kanya at lumabas sa ating mga komportableng lugar upang sa pamamagitan ng ating buhay ay may mas marami pang makatagpo sa Kanyang pag-ibig at kaligtasan?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 20 Saturday of the Eleventh Week in Ordinary Time: Matthew 6:24-34

Gospel: Matthew 6:24-34

Jesus said to his disciples: "No one can serve two masters. He will either hate one and love the other, or be devoted to one and despise the other. You cannot serve God and mammon. 

"Therefore I tell you, do not worry about your life, what you will eat or drink, or about your body, what you will wear. Is not life more than food and the body more than clothing? Look at the birds in the sky; they do not sow or reap, they gather nothing into barns, yet your heavenly Father feeds them. 

Are not you more important than they? Can any of you by worrying add a single moment to your life-span? Why are you anxious about clothes? Learn from the way the wild flowers grow. They do not work or spin. But I tell you that not even Solomon in all his splendor was clothed like one of them. 

If God so clothes the grass of the field, which grows today and is thrown into the oven tomorrow, will he not much more provide for you, O you of little faith? So do not worry and say, 'What are we to eat?' or 'What are we to drink?' or 'What are we to wear?' All these things the pagans seek. 

Your heavenly Father knows that you need them all. But seek first the kingdom of God and his righteousness, and all these things will be given you besides. Do not worry about tomorrow; tomorrow will take care of itself. Sufficient for a day is its own evil."

+ + + + + + +

Reflection:

There was once an intelligent woman who was determined to achieve her dream of becoming a successful and wealthy businesswoman. She worked diligently, invested her time and energy in her business, and eventually attained remarkable success. By the world's standards, she had everything she had hoped for—financial prosperity, material abundance, and professional accomplishment.

Yet, despite all these achievements, she sensed a deep emptiness within her heart. The wealth she had accumulated and the success she had attained could not give her the lasting happiness and fulfillment she longed for. This realization led her to ask a profound question: “Why am I still unhappy even though I already have so much?”

Many of us can relate to her experience. We often work hard to achieve our goals, believing that greater wealth, more possessions, or higher status will finally satisfy the deepest desires of our hearts. Yet time and again, we discover that material and financial wealth, no matter how abundant, cannot fill the spiritual longing that God has placed within us.

In fact, the more attached we become to earthly possessions, the more we may find ourselves burdened by worries, pressures, fears, and even a sense of emptiness. Wealth itself is not evil, but it is temporary. It may remain with us for a season, but one day it will pass away, or we will leave it behind. There is no lasting security in material things, yet many of us continue to place our trust in them.

True peace, lasting contentment, and genuine happiness are found not in what we possess but in whom we possess in our hearts. The wisest choice we can ever make is to choose God—to walk with Him, trust Him, and allow Him to be the center of our lives. When our hearts rest in Him, we discover a joy that circumstances cannot take away and a peace that worldly riches can never provide.

May we continually seek the Giver rather than merely the gifts, the Creator rather than the created, and the eternal rather than the temporary. For only in God's presence can our restless hearts find their true home.

Let us prayerfully examine our hearts: Are we placing our security, happiness, and fulfillment in the treasures of this world, or are we wholeheartedly seeking the One Treasure who will never leave us and whose love alone can truly satisfy our souls?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 20 ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 6:24-34

Mabuting Balita: Mateo 6:24-34

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Walang makapaglilingkod ng sabay sa dalawang panginoon sapagkat kapopootan niya ang isa at iibigin ang ikalawa, paglilingkuran ng tapat ang isa at hahamakin ang ikalawa. Hindi kayo makapaglilingkod ng sabay sa Diyos at sa kayamanan. 

"Kaya't sinasabi ko sa inyo: huwag kayong mabagabag, tungkol sa pagkain at inumin na kailangan ninyo upang mabuhay, o tungkol sa damit na kailangan ng inyong katawan. Hindi ba't ang buhay ay higit na mahalaga kaysa pagkain, at ang katawan kaysa pananamit? Masdan ninyo ang mga ibon: hindi sila naghahasik ni nag-aani o kaya'y nagtitipon sa bangan. 

Gayunman, pinakakain sila ng inyong Amang nasa langit. Hindi ba't higit kayong mahalaga kaysa mga ibon? Sino sa inyo ang makapagpapahaba ng kanyang buhay nang kahit isang oras sa pamamagitan ng kanyang pagkabalisa? "At bakit kayo nababagabag tungkol sa pananamit? Isipin ninyo kung paanong sumisibol ang mga bulaklak sa parang; hindi sila nagpapagal ni humahabi man. 

Ngunit ito ang sasabihin ko sa inyo: maging si Solomon ay hindi nakapagsuot ng kasingganda ng isa sa mga bulaklak na ito, bagamat napakariringal ang mga damit niya. Kung ang mga damo sa kabukiran, na buhay ngayon at kinabukasa'y iginagatong sa kalan, ay dinaramtan ng Diyos, kayo pa kaya? Kay liit ng pananalig ninyo sa kanya! Kaya't huwag kayong mabalisa sa inyong kakanin, iinumin, o daramtin. 

Sapagkat ang mga bagay na ito ang kinahuhumalingan ng mga taong wala pang pananalig sa Diyos . Alam ng inyong Amang nasa langit na kailangan ninyo ang lahat ng ito. Ngunit pagsumakitan ninyo ng higit sa lahat ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ipagkakaloob niya ang lahat ng kailangan ninyo. Kaya, huwag ninyong ikabahala ang para sa araw ng bukas; saka na ninyo harapin kapag ito'y dumating. Sapat na sa bawat araw ang kanyang mga suliranin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang matalinong babae na buong pusong nagsikap upang maabot ang kanyang pangarap na maging isang matagumpay at mayamang negosyante. Ibinuhos niya ang kanyang panahon, lakas, at kakayahan sa kanyang negosyo, at sa paglipas ng panahon ay nakamit niya ang malaking tagumpay. Sa paningin ng mundo, nasa kanya na ang lahat—kasaganaan sa buhay, kayamanan, at tagumpay sa kanyang propesyon.

Ngunit sa kabila ng lahat ng kanyang natamo, may naramdaman siyang kakulangan sa kaibuturan ng kanyang puso. Hindi maibigay ng kanyang kayamanan at tagumpay ang tunay na kaligayahan at kaganapang kanyang hinahanap. Kaya't napatanong siya sa kanyang sarili, “Bakit hindi pa rin ako masaya kahit na marami na akong natamo sa buhay?”

Marahil marami sa atin ang makauugnay sa kanyang karanasan. Madalas nating isipin na kapag mas marami tayong pera, ari-arian, o tagumpay, mas magiging masaya at kuntento tayo. Ngunit paulit-ulit na ipinapakita sa atin ng buhay na ang materyal at pinansyal na kayamanan, gaano man ito karami, ay hindi kailanman makapupuno sa malalim na pananabik ng ating kaluluwa para sa Diyos.

Sa katunayan, habang lalo tayong nakakapit sa mga bagay ng mundong ito, maaari rin tayong mapuno ng mga alalahanin, pangamba, presyon, at maging ng pakiramdam ng kawalan ng saysay. Hindi masama ang magkaroon ng kayamanan, ngunit ito ay pansamantala lamang.

Maaari natin itong taglayin sa loob ng ilang panahon, ngunit darating ang araw na iiwan tayo nito o tayo naman ang iiwan sa mundong ito. Walang ganap na katiyakan sa mga materyal na bagay, ngunit nakalulungkot na marami sa atin ang doon inilalagak ang ating seguridad at pag-asa.

Ang tunay na kapayapaan, kagalakan, at kasiyahan ay hindi matatagpuan sa dami ng ating kamanan ditto sa mundo kundi sa lalim ng ating pakikipag-ugnayan sa Diyos. Ang pinakamatalino nating pagpili ay ang piliin ang Diyos araw-araw—ang lumakad kasama Niya, magtiwala sa Kanya, at gawin Siyang sentro ng ating buhay.

Kapag ang Diyos ang ating pinakamahalagang kayamanan, matatagpuan natin ang kagalakang hindi kayang nakawin ng anumang pagsubok at ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng anumang yaman sa mundo.

Nawa'y higit nating hanapin ang Nagbibigay kaysa sa mga biyayang ibinibigay Niya, ang Maylikha kaysa sa mga nilikha, at ang walang hanggan kaysa sa mga bagay na lumilipas. Sapagkat tanging sa piling ng Diyos lamang matatagpuan ng ating mga puso ang tunay na tahanan at ganap na kapahingahan.

Suriin nating mabuti ang ating mga puso: Saan ba talaga natin inilalagak ang ating seguridad, kaligayahan, at pag-asa? Handa ba tayong isuko ang ating labis na pagkakapit sa mga kayamanan ng mundong ito upang lubos na yakapin ang Diyos—ang tanging Kayamanang hindi kailanman mawawala at Siya lamang ang tunay na makapupuno sa pananabik ng ating kaluluwa?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 19 Friday of the Eleventh Week in Ordinary Time: Matthew 6:19-23

Gospel: Matthew 6:19-23

Jesus said to his disciples: “Do not store up for yourselves treasures on earth, where moth and decay destroy, and thieves break in and steal. But store up treasures in heaven, where neither moth nor decay destroys, nor thieves break in and steal. For where your treasure is, there also will your heart be.

“The lamp of the body is the eye. If your eye is sound, your whole body will be filled with light; but if your eye is bad, your whole body will be in darkness. And if the light in you is darkness, how great will the darkness be.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we believe that our eyes reflect our present circumstances?

Our eyes are often called the windows to our souls. When we are joyful, that joy shines through our eyes. When we are burdened with sorrow, our eyes often reveal the pain hidden deep within our hearts. We may try to conceal our emotions from others, but sooner or later our eyes speak the truth about what is happening within us.

So, how can we have eyes that radiate happiness, contentment, and serenity even amid life's challenges? The answer is simple yet profound: we must store up treasures in heaven by doing good to others. We do this by extending compassion to those who are poor in spirit and in material resources, by sharing our blessings, and most importantly, by sharing Jesus with those who long for hope, love, and salvation.

Every act of kindness, every sacrifice made out of love, every encouraging word, and every effort to lead others closer to Christ becomes a treasure stored in heaven. These are treasures that neither moth nor decay can destroy and that no thief can ever steal.

What are we storing up today? Perhaps many of us have become occupied with the pursuit of worldly success, recognition, possessions, and achievements. We spend much of our time striving to gain the approval of a world that is temporary and passing away.

Yet the Lord gently reminds us that everything in this world is fleeting. Wealth will fade, accomplishments will be forgotten, and earthly possessions will eventually be left behind. In the end, what will truly matter is God and the relationship we have built with Him. What will matter is whether we have loved Him wholeheartedly and allowed His love to flow through us to others.

As we journey through life, may we continually ask the Lord to purify our hearts so that our eyes may reflect His light, His peace, and His presence. May our lives bear witness to treasures that are eternal rather than temporary, heavenly rather than earthly.

When others look into our eyes, do they see hearts that are fixed on the things of God, or hearts consumed by the passing treasures of this world? What treasure are we investing in right now that will still matter when we finally stand before the Lord?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 19 Biyernes ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 6:19-23

Mabuting Balita: Mateo 6:19-23

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: "Huwag kayong mag-impok ng kayamanan dito sa lupa; dito'y may naninirang tanga at kalawang, at may nakapapasok na magnanakaw. Sa halip, impukin ninyo ang mga kayamanan sa langit; doo'y walang naninirang tanga at kalawang, at walang nakapapasok na magnanakaw.

Sapagkat kung saan naroon ang inyong kayamanan, naroon din naman ang inyong puso." "Ang mata ang pinakailaw ng katawan. Kaya't kung malinaw ang iyong mata, maliliwanagan ang iyong katawan. Ngunit kung malabo ang iyong mata, madirimlan ang buo mong katawan. Kaya't kung ang liwanag na nasa iyo ay kadiliman pala, napakadilim niyan!"

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Naniniwala ba tayo na ang ating mga mata ay sumasalamin sa ating kasalukuyang kalagayan?

Madalas nating marinig na ang mga mata ay mga bintana ng ating kaluluwa. Kapag tayo ay masaya, makikita ito sa ating mga mata. Kapag tayo naman ay nalulungkot o nabibigatan sa buhay, hindi rin ito maitatago sapagkat kusang naipapahayag ng ating mga mata ang tunay na nilalaman ng ating puso. Maaari man nating ikubli ang ating damdamin sa iba, ngunit darating ang panahon na ihahayag pa rin ng ating mga mata ang katotohanan tungkol sa ating kalooban.

Kung gayon, paano tayo magkakaroon ng mga matang nagniningning sa kagalakan, kapanatagan, at kasiyahan sa kabila ng mga pagsubok sa buhay? Ang sagot ay simple ngunit napakalalim: mag-ipon tayo ng mga kayamanan sa langit sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti sa ating kapwa.

Magagawa natin ito sa pamamagitan ng pagdamay sa mga dukha sa espiritu at sa mga nangangailangan sa buhay, pagbabahagi ng ating mga biyaya, at higit sa lahat, pagbabahagi kay Hesus sa mga naghahanap ng pag-asa, pagmamahal, at kaligtasan.

Ang bawat kabutihang ginagawa natin, bawat sakripisyong iniaalay natin dahil sa pag-ibig, bawat salitang nagbibigay-lakas, at bawat pagsisikap nating mailapit ang iba kay Kristo ay nagiging kayamanang iniipon natin sa langit. Ang mga kayamanang ito ay hindi nasisira ng gamu-gamo o ng pagkabulok, at hindi mananakaw ninuman.

Ano ba ang ating iniipon sa kasalukuyan? Marahil marami sa atin ang abalang-abala sa paghahangad ng tagumpay, pagkilala, kayamanan, at iba't ibang makamundong bagay. Madalas nating ibinubuhos ang ating oras at lakas sa mga bagay na pansamantala at madaling lumipas.

Ngunit malumanay tayong pinaaalalahanan ng Panginoon na ang lahat ng bagay sa mundong ito ay may hangganan. Lilipas ang kayamanan, malilimutan ang mga tagumpay, at maiiwan ang lahat ng ating mga ari-arian.

Sa huli, ang tunay na mahalaga ay ang Diyos at ang ating relasyon sa Kanya. Ang mahalaga ay kung paano natin Siya minahal nang buong puso at kung paano natin ibinahagi ang Kanyang pag-ibig sa ating kapwa.

Habang tayo ay naglalakbay sa buhay na ito, nawa'y patuloy nating hilingin sa Panginoon na linisin ang ating mga puso upang ang ating mga mata ay maging salamin ng Kanyang liwanag, kapayapaan, at presensya. Nawa'y makita sa ating buhay ang mga kayamanang walang hanggan at hindi ang mga kayamanang panandalian lamang.

Kapag tinitingnan tayo ng ibang tao, nakikita kaya nila sa ating mga mata ang isang pusong nakatuon sa Diyos, o isang pusong nahuhumaling sa mga kayamanan ng mundong ito? At kung tatawagin tayo ng Panginoon sa Kanyang harapan sa araw na ito, anong kayamanan ang maiaalay natin sa Kanya—mga bagay na lumilipas, o mga gawa ng pag-ibig at pananampalatayang may halaga sa walang hanggan? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 18 Thursday of the Eleventh Week in Ordinary Time: Matthew 6:7-15

Gospel: Matthew 6:7-15

Jesus said to his disciples, “In praying, do not babble like the pagans, who think that they will be heard because of their many words. Do not be like them. Your Father knows what you need before you ask him. 

“This is how you are to pray: ‘Our Father who art in heaven, hallowed be thy name, thy Kingdom come, thy will be done, on earth as it is in heaven. Give us this day our daily bread; and forgive us our trespasses, as we forgive those who trespass against us; and lead us not into temptation, but deliver us from evil.’ 

“If you forgive others their transgressions, your heavenly Father will forgive you. But if you do not forgive others, neither will your Father forgive your transgressions.”

+ + + +  + + +

Reflection:

If we have five things to do every day, is prayer one of them?

In the busyness of our daily lives, we often fill our days with many responsibilities, plans, and concerns. But among the many things we do each day, do we always make time to be with the Lord in prayer?

When we pray with all our hearts, we allow the good Lord to nourish our tired and thirsty spirits. Prayer becomes the place where we bring our joys, struggles, hopes, and fears before Him. Through our humble prayers, we invite God to enter more deeply into our lives, and little by little, we grow in our personal relationship and friendship with Jesus.

In the Gospel, Jesus teaches us how to pray. He reminds us that prayer does not need to be complicated or filled with many words. Our prayers must come from a sincere and humble heart because our loving God already knows what we need even before we ask Him. What matters most is not the length of our prayers, but the love, faith, and trust that we offer to Him.

Let us reflect: When we pray the Our Father, do we close our eyes and truly recognize that we are speaking with our Father in heaven? Have we ever been moved to tears because we feel God’s presence and love through this prayer? Do we still kneel in humility and reverence when we pray? These simple acts of faith help us deepen our connection with God and open our hearts to a more personal encounter with Him.

Prayer is a sacred conversation with God. Through prayer, we speak to Him, but we must also learn to be still and listen as He speaks to our hearts. In the silence of prayer, God strengthens us when we are weak, heals us when we are wounded, comforts us when we are burdened, and gives us hope when we face difficulties.

Prayer is not only something we do; it is a relationship we nurture with God. It is our daily reminder that we are never alone because the Lord walks with us through every moment of our journey.

So let us ask ourselves: Is prayer only one of the many things we do each day, or has it become the foundation of our relationship with God? Are we willing to set aside time to encounter Him, listen to Him, and allow Him to transform our hearts through prayer?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 18 Huwebes ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 6:7-15

Mabuting Balita: Mateo 6:7-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Sa pananalangin ninyo'y huwag kayong gagamit ng napakaraming salita, gaya ng ginagawa ng mga Hentil. Ang akala nila'y pakikinggan sila ng Diyos dahil sa dami ng kanilang salita. Huwag ninyo silang tutularan. Sapagkat alam na ng inyong Ama ang inyong kinakailangan bago pa ninyo hingin sa kanya.  

Ganito kayo mananalangin: 'Ama naming nasa langit, Sambahin nawa ang pangalan mo. Ikaw nawa ang maghari sa amin, Sundin nawa ang iyong kalooban dito sa lupa tulad ng sa langit. 

Bigyan mo kami ng pagkaing kailangan namin sa araw na ito; At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Tulad ng aming pagpapatawad sa mga nagkakasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok, Kundi ilayo mo kami sa Masama!   

Sapagkat iyo ang kaharian at ang kapangyarihan at ang kapurihan, magpakailanman! Amen.' Sapagkat kung pinatatawad ninyo ang mga nagkakasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Amang nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinatatawad ang mga nagkakasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Kung mayroon tayong limang bagay na kailangang gawin araw-araw, kabilang ba sa mga ito ang panalangin?

Sa dami ng ating ginagawa at iniisip araw-araw, madalas napupuno ang ating panahon ng mga responsibilidad, mga plano, at mga alalahanin. Ngunit sa lahat ng bagay na ating pinaglalaanan ng oras, nabibigyan ba natin ng panahon ang Panginoon sa pamamagitan ng panalangin?

Kapag tayo ay nananalangin nang buong puso, hinahayaan nating pagyamanin at palakasin ng mabuting Panginoon ang ating pagod at uhaw na mga kaluluwa. Sa panalangin, dinadala natin sa Kanya ang ating mga kagalakan, mga pagsubok, mga pangarap, at mga pangamba.

Sa pamamagitan ng ating mapagpakumbabang panalangin, inaanyayahan natin ang Diyos na pumasok nang mas malalim sa ating buhay, at unti-unti nating napapalalim ang ating personal na ugnayan at pakikipagkaibigan kay Hesus.

Sa Ebanghelyo, itinuturo sa atin ni Hesus kung paano tayo dapat manalangin. Ipinapaalala Niya sa atin na hindi kailangang maging mahaba o komplikado ang ating panalangin. 

Ang mahalaga ay nagmumula ito sa isang tapat at mapagpakumbabang puso, sapagkat alam na ng ating mapagmahal na Diyos ang ating mga pangangailangan bago pa man natin ito sabihin sa Kanya. Hindi ang dami ng ating salita ang mahalaga, kundi ang lalim ng ating pananampalataya, pagtitiwala, at pagmamahal sa Kanya.

Magnilay tayo: Kapag dinarasal natin ang Ama Namin, ipinipikit ba natin ang ating mga mata at tunay na kinikilala na tayo ay nakikipag-usap sa ating Ama sa langit? May pagkakataon ba na tayo ay napapaiyak dahil nararamdaman natin ang presensya at pagmamahal ng Diyos sa panalanging ito?

Lumuluhod pa ba tayo nang may pagpapakumbaba at paggalang kapag tayo ay nananalangin? Ang mga simpleng gawa ng pananampalataya na ito ang tumutulong sa atin upang mas mapalapit sa Diyos at maranasan ang mas malalim na pakikipagtagpo sa Kanya.

Ang panalangin ay isang banal na pakikipag-usap sa Diyos. Sa pamamagitan nito, tayo ay nagsasalita sa Kanya, ngunit kailangan din nating matutong manahimik at makinig sa Kanyang tinig na umaabot sa ating puso.

Sa katahimikan ng panalangin, pinalalakas tayo ng Diyos kapag tayo ay nanghihina, pinagagaling kapag tayo ay nasasaktan, inaaliw kapag tayo ay nabibigatan, at binibigyan ng pag-asa kapag tayo ay dumaraan sa mga pagsubok.

Ang panalangin ay hindi lamang isang gawain na ating ginagawa; ito ay isang relasyon na ating inaalagaan kasama ang Diyos. Ito ang ating paalala araw-araw na hindi tayo nag-iisa, sapagkat kasama natin ang Panginoon sa bawat sandali ng ating paglalakbay.

Kaya tanungin natin ang ating mga sarili: Ang panalangin ba ay isa lamang sa maraming ginagawa natin araw-araw, o ito na ba ang pundasyon ng ating buhay at relasyon sa Diyos? Handa ba tayong maglaan ng panahon upang makatagpo Siya, makinig sa Kanya, at hayaan Siyang baguhin ang ating puso sa pamamagitan ng panalangin?– Marino J. Dasmarinas