Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hunyo 12 Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Hesus: Mateo 11:25-30

Mabuting Balita: Mateo 11:25-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo.

"Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak.

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at; nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo." 

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Nais ba nating lumago sa ating pananampalataya?

Iisa lamang ang hinihingi ng Diyos sa atin: ang katagian ng pagpapakumbaba. Ang pagpapakumbaba ang pundasyon ng isang malalim at buhay na pananampalataya. Ito ang tahimik na pagtitiwala sa Diyos, tulad ng pagtitiwala ng isang munting bata sa kanyang mga magulang. Ito rin ang kahandaang isuko ang ating mga plano, pangarap, at sariling kagustuhan upang sundin ang karunungan at kalooban ng Diyos.

Ang pagiging mapagpakumbaba ay nangangahulugang hindi natin kinukuwestiyon ang mga pamamaraan ng Diyos kapag ang mga ito ay naiiba sa ating inaasahan. May mga pagkakataong ang Kanyang mga plano ay hindi katulad ng mga planong nais sana natin para sa ating sarili. Kung minsan, dinadala Niya tayo sa landas ng paghihintay, pagsubok, o pagtitiis. 

Ngunit itinuturo sa atin ng pagpapakumbaba na magtiwala na nakikita ng Diyos ang hindi natin nakikita at nalalaman Niya ang pinakamabuti para sa atin. Kaya't buong pagtitiwala nating isinusuko ang ating sarili sa Kanyang banal na kalooban at hayaan Siyang akayin tayo saanman Niya nais.

Ngunit paano natin malalaman ang kalooban ng Diyos? Kailangan tayong manatiling mapagpakumbaba sa lahat ng pagkakataon sapagkat sa pamamagitan lamang ng pagpapakumbaba nagiging malinaw sa atin ang Kanyang tinig at patnubay.

Ang pusong mapagpakumbaba ay bukas, handang matuto, at sensitibo sa mga pahiwatig ng Diyos. Kapag kulang tayo sa pagpapakumbaba, madali tayong malunod sa ating sariling mga hangarin at plano, kaya mahihirapan tayong marinig ang tinig ng Panginoon.

Sino ang mga lumalapit kay Jesus upang makahingi ng kagaanan mula sa mga pasanin ng mundong ito? Sino ang taimtim na humihiling sa Kanya na tulungan silang buhatin ang kanilang mabibigat na dalahin? Sino ang nakasusumpong ng tunay na kapahingahan sa Kanya?

Sila ang mga mapagpakumbaba. Batid nila ang kanilang kahinaan at pangangailangan sa Diyos kaya lumalapit sila sa Kanya nang may pagtitiwala. Hindi sila umaasa lamang sa kanilang sariling lakas kundi inilalagak nila ang kanilang pag-asa sa Kanyang awa at pag-ibig.

Bilang kapalit, ipinagkakaloob ni Jesus ang kapayapaan sa gitna ng mga pagsubok, lakas sa panahon ng kahinaan, at kaaliwan sa oras ng kalungkutan. Sa Kanya nila natatagpuan ang kapahingahang hindi maibibigay ng mundo.

Sa pagdiriwang natin ng Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, magnilay tayo sa Kanyang kababaang-loob at kaamuan. Bagama't Siya ang ating Panginoon at Tagapagligtas, pinili Niyang lumapit sa atin nang may kababaang-loob at inanyayahan Niya tayong matuto mula sa Kanya.

Ipanalangin natin na baguhin ng Panginoon ang ating mga puso upang maging higit na katulad ng Kanyang mapagpakumbaba at mapagmahal na Puso. Nawa'y alisin Niya ang ating kapalaluan, palambutin ang ating matitigas na puso, at turuan tayong magtiwala sa Kanya nang higit pa sa bawat araw.

Ang pagpapakumbaba ang daan tungo sa mas malalim na pagkakilala kay Jesus. Binubuksan nito ang ating mga puso sa Kanyang presensya, biyaya, at pag-ibig. Habang lalo tayong nagiging mapagpakumbaba, lalo nating binibigyan ng puwang si Kristo na manahan sa ating buhay at hubugin tayo ayon sa Kanyang kalooban.

Sa araw na ito, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Handa ba tayong isuko ang ating sariling mga plano at magtiwala sa kalooban ng Diyos kahit hindi natin ito lubos na nauunawaan? Handa ba tayong lumapit kay Jesus nang may pusong mapagpakumbaba upang mapuno Niya tayo ng Kanyang kapayapaan, karunungan, at pag-ibig?

Sa harap ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, handa ba nating iwanan ang ating kapalaluan at lubusang magpasakop sa Kanya, o patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa ating sarili at isinasara ang ating puso sa biyayang nais Niyang ibuhos sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday June 11 Memorial of Saint Barnabas, Apostle: Matthew 10:7-13

Gospel: Matthew 10:7-13

(Jesus said to the twelve disciples) As you go, make this proclamation: ‘The kingdom of heaven is at hand.’ Cure the sick, raise the dead, cleanse lepers, drive out demons. Without cost you have received; without cost you are to give. Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick.

The laborer deserves his keep. Whatever town or village you enter, look for a worthy person in it, and stay there until you leave. As you enter a house, wish it peace. If the house is worthy, let your peace come upon it; if not, let your peace return to you. 

+ + + +  + + +

Reflection:

The story is told of a woman who could not seem to throw away the old things in her house. According to her, she refused to dispose of anything because each item held sentimental value. As the years passed, her house became filled with clutter and dirt caused by the many unnecessary things she had accumulated.

If we are honest with ourselves, do we not sometimes do the same? We may not all fill our homes with unused possessions, but how often do we hold on to things that no longer help us grow—material possessions, unhealthy attachments, past hurts, regrets, or worldly desires? Instead of bringing us peace, they often clutter our hearts, burden our minds, and complicate our lives.

A simple life often leads to fewer problems, while a complicated life often brings unnecessary worries and struggles. The question we need to ask ourselves is this: Are we living the simple life that God desires for us?

Jesus was undoubtedly an advocate of simple living. This is evident in our Gospel today when He instructed the Twelve Apostles as He commissioned them for their mission: “Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick” (Matthew 10:9–10). Through these words, Jesus teaches us to trust more in God's providence than in material security. He reminds us that our true wealth is not found in what we possess but in our relationship with Him.

One of the best ways for us to live is to embrace simplicity. As we choose a simpler way of life, we often discover greater freedom, deeper peace, and a stronger dependence on God. We become less distracted by the things of this world and more attentive to the things that truly matter—our faith, our family, our relationships, and our service to others.

Yet many of us fail to realize that some of the burdens we carry are the result of our own complicated lifestyles. We sometimes create pressures for ourselves by constantly wanting more, accumulating more, and worrying more. The life we live is largely shaped by the choices we make each day. When we allow unnecessary things to occupy our hearts and lives, we leave less room for God's presence and guidance.

Let us therefore imitate Jesus, who lived a simple, humble, and uncomplicated life. Let us ask the Lord for the grace to let go of whatever keeps us from following Him more closely. May we learn to be content with what we have, grateful for what God provides, and focused on the treasures that never fade.

Today, let us prayerfully examine our hearts: What unnecessary possessions, attachments, habits, worries, or desires are cluttering our lives and preventing us from drawing closer to God? Are we willing to let go of them so that Christ may become the greatest treasure in our hearts?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Hunyo 11 Paggunita kay San Bernabe, apostol: Mateo 10:7-13

Mabuting Balita: Mateo 10:7-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, “Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos. Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga katengon at palayasin ang mga demonyo. 

Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad. Huwag kayong magdala ng salapi—maging ginto, pilak o tanso—sa inyong mga lukbutan. Huwag din kayong magdala ng supot sa inyong paglalakbay, ni bihisan, pampalit na panyapak, o tungkod; sapagkat ang manggagawa ay may karapatan sa kanyang ikabubuhay. 

“At saanmang bayan o nayon kayo dumating, humanap kayo ng taong karapat-dapat pakituluyan, at manatili kayo roon habang kayo’y nasa lugar na iyon. Pagpasok ninyo sa bahay, sabihin ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung karapat-dapat ang mga tao sa bahay na iyon, panatilihin ninyo sa kanila ang inyong bati. Ngunit kung hindi, bawiin ninyo ito.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na hindi magawang itapon ang mga lumang bagay sa kanyang bahay. Ayon sa kanya, ayaw niyang itapon ang alinman sa mga ito sapagkat bawat isa ay may nakapaloob na alaala at sentimental na halaga. Sa paglipas ng mga taon, napuno ang kanyang tahanan ng mga kalat at dumi dahil sa napakaraming bagay na naipon niya na hindi naman na kailangan.

Kung susuriin natin ang ating mga sarili, hindi ba't may pagkakatulad din tayo sa kanya? Maaaring hindi man tayo nag-iipon ng napakaraming gamit, ngunit madalas ba tayong kumakapit sa mga bagay na hindi na nakatutulong sa ating paglago bilang mga anak ng Diyos—mga materyal na bagay, hindi mabubuting kinagawian, mga sugat ng nakaraan, sama ng loob, labis na pag-aalala, o mga makamundong hangarin? Sa halip na magbigay ng kapayapaan, nagiging pasanin ang mga ito sa ating puso at isip at nagpapakumplikado sa ating buhay.

Ang simpleng pamumuhay ay kadalasang nagdudulot ng higit na kapayapaan, samantalang ang magulong at masalimuot na pamumuhay ay madalas na nagbubunga ng maraming suliranin at alalahanin. Kaya mahalagang tanungin natin ang ating mga sarili: Namumuhay ba tayo ayon sa payak o simple na pamumuhay na ninanais ng Diyos para sa atin?

Walang pag-aalinlangan na si Jesus ay huwaran ng payak na pamumuhay. Makikita natin ito sa Ebanghelyo ngayon nang isugo Niya ang Labindalawang Apostol sa kanilang misyon at sinabi: “Huwag kayong magdala ng ginto, pilak o tanso sa inyong mga sinturon; huwag rin ng sisidlan para sa paglalakbay, o ekstrang tunika, o sandalyas, o tungkod” (Mateo 10:9–10).

Sa pamamagitan ng mga salitang ito, itinuturo sa atin ni Jesus na higit tayong magtiwala sa mapagkalingang pag-aaruga ng Diyos kaysa sa mga bagay na materyal. Ipinapaalala Niya na ang tunay nating kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng ating pag-aari kundi sa lalim ng ating pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Isa sa pinakamabuting paraan ng pamumuhay ay ang yakapin ang kasimplehan. Kapag pinili nating mamuhay nang payak, mas nararanasan natin ang tunay na kalayaan, mas malalim na kapayapaan, at higit na pagtitiwala sa Diyos.

Hindi tayo madaling natatangay ng mga bagay ng mundong ito, kundi higit nating napahahalagahan ang mga bagay na tunay na mahalaga—ang ating pananampalataya, pamilya, pakikipagkapwa, at paglilingkod sa iba.

Gayunman, hindi natin laging namamalayan na ang ilan sa mga pasaning dinadala natin ay bunga rin ng ating sariling mga pagpili at masalimuot na pamumuhay. Madalas tayong nagkakaroon ng labis na alalahanin dahil sa walang tigil na paghahangad ng higit pa, pag-iipon ng higit pa, at pag-aalala ng higit pa.

Ang uri ng buhay na ating tinatahak ay malaki ang kaugnayan sa mga pasyang ginagawa natin araw-araw. Kapag pinahintulutan nating punuin ng mga hindi kinakailangang bagay ang ating puso at buhay, nababawasan ang puwang para sa presensya at pagkilos ng Diyos sa atin.

Kaya't tularan natin si Jesus na namuhay nang simple, mapagpakumbaba, at walang komplikasyon. Hilingin natin sa Panginoon ang biyayang bumitaw sa anumang humahadlang sa atin upang higit Siyang masundan. Matuto sana tayong masiyahan sa kung ano ang mayroon tayo, magpasalamat sa mga biyayang ipinagkakaloob Niya, at ituon ang ating pansin sa mga kayamanang hindi kailanman kukupas.

Sa katahimikan ng ating puso ngayon, pagnilayan natin ito: Ano ang mga bagay, pagnanasa, pag-aalala, o mga kinagawiang patuloy nating kinakapitan na naglalayo sa atin sa Diyos? Handa ba tayong bitawan ang mga ito upang si Kristo lamang ang maging pinakadakilang kayamanan ng ating puso?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 10 Wednesday of the Tenth Week in Ordinary Time: Matthew 5:17-19

Gospel: Matthew 5:17-19

Jesus said to his disciples: “Do not think that I have come to abolish the law or the prophets. I have come not to abolish but to fulfill. Amen, I say to you, until heaven and earth pass away, not the smallest letter or the smallest part of a letter will pass from the law, until all things have taken place.   

Therefore, whoever breaks one of the least of these commandments and teaches others to do so will be called least in the Kingdom of heaven. But whoever obeys and teaches these commandments will be called greatest in the Kingdom of heaven.”

+ + + + + +

Reflection:

Do we obey, teach, and live the laws of the Lord?

In our Gospel today, Jesus speaks of Himself as the fulfillment of the Law. In effect, He was telling His disciples, and all of us, that He is the fulfillment of the commandments given in the Old Testament. He did not come to abolish the Law but to bring it to its fullness and perfection through His life, teachings, death, and resurrection.

For example, God gave the Ten Commandments to Moses on Mount Sinai (Exodus 20:1–17) as a guide for His people to live in covenant with Him. Later, Jesus beautifully summarized these commandments into the two greatest commandments:

“‘Love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your mind.’ This is the first and greatest commandment. And the second is like it: ‘Love your neighbor as yourself.’ All the Law and the Prophets hang on these two commandments” (Matthew 22:37–40).

In these words, Jesus reveals the very heart of God's Law: love. Every commandment, every teaching, and every instruction from God finds its meaning and fulfillment in genuine love for God and for one another.

If we truly love Jesus, there will be no room in our hearts for hatred, condemnation, self-righteousness, bigotry, or narrow-mindedness. The closer we grow to Him, the more our hearts are transformed by His grace. We begin to see others not through the lens of judgment but through the eyes of compassion, mercy, and understanding.

What should remain in our hearts is love, for love is the language of Jesus. Love was the reason He came into the world. Love moved Him to heal the sick, forgive sinners, welcome the outcast, and ultimately offer His life on the Cross for our salvation.

Jesus' love for us is far greater than the love we often show others. His love is not selective, conditional, or based on what we can give in return. Rather, He loves each one of us completely and unconditionally, despite our weaknesses, failures, and sins. His love reaches out to everyone without exception.

This, therefore, is the kind of love we are called to imitate: to love others even when they do not love us in return, to forgive those who have hurt us, to show kindness to those who misunderstand us, and to extend mercy even when it is difficult. Such love is not always easy, but with God's grace, it becomes possible.

As followers of Christ, we are challenged not merely to know His commandments but to live them each day. The true measure of our obedience to God is not found simply in what we say or teach, but in how deeply we love.

Today, let us ask ourselves: Do our words, actions, attitudes, and relationships reflect the selfless and unconditional love of Christ, or are there still areas of our hearts where love has yet to reign? Whom is the Lord inviting us to love, forgive, and embrace today for His sake?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 10 Miyerkules ng Ikasampung Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:17-19

Mabuting Balita: Mateo 5:17-19

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Huwag ninyong akalaing naparito ako upang pawalang bisa ang Kautusan at ang aral ng mga propeta. 

Naparito ako, hindi upang pawalang-bisa kundi para ipaliwanag at ganapin ang mga iyon. Tandaan ninyo ito: magwawakas ang langit at ang lupa, ngunit ang kaliit-liitang bahagi ng Kautusan ay di mawawalan ng bisa hangga't hindi nagaganap ang lahat.  

Kaya't sinumang magpawalang-halaga kahit sa kaliit-liitang bahagi nito, at magturo nang gayon sa mga tao, ay ibibilang na pinakamababa sa kaharian ng Diyos. Ngunit ang gumaganap ng Kautusan at nagtuturo na tuparin iyon ay ibibilang na dakila sa kaharian ng Diyos."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay sumusunod, nagtuturo, at namumuhay ayon sa mga Kautusan ng Panginoon?

Sa ating Ebanghelyo ngayon, ipinakikilala ni Jesus ang Kanyang sarili bilang katuparan ng Kautusan. Sa madaling salita, ipinahahayag Niya sa Kanyang mga alagad, at maging sa ating lahat, na Siya ang katuparan ng mga utos na ibinigay ng Diyos sa Lumang Tipan. Hindi Siya naparito upang pawalang-bisa ang Kautusan kundi upang ganapin ito at dalhin sa lubos na kaganapan sa pamamagitan ng Kanyang buhay, mga turo, kamatayan, at muling pagkabuhay.

Halimbawa, ibinigay ng Diyos kay Moises ang Sampung Utos sa Bundok Sinai (Exodo 20:1–17) bilang gabay upang mamuhay ang Kanyang bayan sa tapat na pakikipagtipan sa Kanya. Ngunit binuod ni Jesus sa dalawang pinakadakilang utos:

“Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip. Ito ang una at pinakadakilang utos. At ang ikalawa ay katulad nito: Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Ang buong Kautusan at ang mga Propeta ay nakasalalay sa dalawang utos na ito.” (Mateo 22:37–40)

Sa mga salitang ito, inihahayag ni Jesus ang pinakapuso ng Kautusan ng Diyos: ang pag-ibig. Ang bawat utos, bawat aral, at bawat tagubilin ng Diyos ay nagkakaroon ng tunay na kahulugan at katuparan sa ating pagmamahal sa Diyos at sa isa’t isa.

Kung tunay nating iniibig si Jesus, wala nang puwang sa ating mga puso ang poot, paghatol, pagmamataas, pagkapanatiko, at makitid na pag-iisip. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo rin Niyang binabago ang ating mga puso sa pamamagitan ng Kanyang biyaya. Unti-unti nating natututunang tingnan ang ating kapwa hindi sa mata ng paghuhusga kundi sa mata ng habag, awa, at pag-unawa.

Pag-ibig ang dapat manatili sa ating mga puso sapagkat ang pag-ibig ang buhay ni Jesus. Dahil sa pag-ibig kaya Siya naparito sa sanlibutan. Dahil sa pag-ibig pinagaling Niya ang mga maysakit, pinatawad ang mga makasalanan, tinanggap ang mga itinataboy ng lipunan, at inialay ang Kanyang buhay sa Krus para sa ating kaligtasan.

Ang pag-ibig ni Jesus para sa atin ay higit na dakila kaysa sa pag-ibig na madalas nating ipinakikita sa iba. Ang Kanyang pag-ibig ay hindi namimili, hindi nakabatay sa kundisyon, at hindi naghihintay ng kapalit. Minamahal Niya ang bawat isa sa atin nang buo at walang pasubali sa kabila ng ating mga kahinaan, pagkukulang, at pagkakasala. Ang Kanyang pag-ibig ay umaabot sa lahat nang walang itinatangi.

Ito rin ang uri ng pag-ibig na tinatawagan tayong tularan: ang magmahal kahit hindi tayo mahalin, ang magpatawad sa mga nakasakit sa atin, ang magpakita ng kabutihan sa mga hindi nakauunawa sa atin, at ang magbigay ng awa kahit mahirap gawin. Hindi ito madaling isabuhay, ngunit sa tulong ng biyaya ng Diyos, nagiging posible ito.

Bilang mga tagasunod ni Kristo, hindi sapat na alam lamang natin ang Kanyang mga utos. Tayo ay tinatawagan na isabuhay ang mga ito araw-araw. Ang tunay na sukatan ng ating pagsunod sa Diyos ay hindi lamang nasusukat sa ating sinasabi o itinuturo kundi sa lalim ng ating pagmamahal.

Kaya, tanungin natin ang ating mga sarili: Nasasalamin ba sa ating mga salita, kilos, pag-uugali, at pakikitungo sa kapwa ang mapagkumbaba, mapagpatawad, at walang hanggang pag-ibig ni Kristo? O mayroon pa bang mga bahagi ng ating puso na hindi pa natin lubusang isinusuko sa Kanya? Sino ang taong hinihikayat tayong mahalin, patawarin, at yakapin ni Jesus ngayon, kahit mahirap, alang-alang sa Kanya?

Kapag dumating ang araw na tayo ay humarap sa Panginoon, makikita kaya Niya sa ating buhay hindi lamang ang ating kaalaman tungkol sa pag-ibig, kundi ang isang pusong tunay na natutong magmahal tulad Niya?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 9 Tuesday of the Tenth Week in Ordinary Time: Matthew 5:13-16

Gospel: Matthew 5:13-16

Jesus said to his disciples: “You are the salt of the earth. But if salt loses its taste, with what can it be seasoned? It is no longer good for anything but to be thrown out and trampled underfoot. 

You are the light of the world. A city set on a mountain cannot be hidden. 

Nor do they light a lamp and then put it under a bushel basket; it is set on a lampstand where it gives light to all in the house. Just so, your light must shine before others, that they may see your good deeds and glorify your heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a poor and sickly man who went to a doctor and asked if he could help him be admitted to a hospital without having to pay anything. Seeing the man's difficult situation, the doctor immediately agreed without hesitation. Yet he did not stop there. He also made sure that the man received the best possible care by shouldering the cost of all the medicines he would need.

As the doctor made his regular visits, the poor man noticed a gleaming pin attached to the doctor's collar. One day, he asked, “What is that little pin on your collar?”

The doctor replied, “It is Jesus.”

The poor man smiled and said, “Now I know why you are so helpful and caring.”

What a beautiful testimony of faith! The doctor did not merely wear an image of Jesus on his collar; he carried the compassion of Jesus in his heart. His kindness, generosity, and concern for someone in need reflected the loving presence of Christ. His actions reminded us that the most convincing witness of our faith is not found in what we say but in how we love and serve others.

In the Gospel, Jesus tells us that we are the salt of the earth. Salt gives flavor, preserves goodness, and enhances what it touches. In the same way, we are called to bring meaning, hope, encouragement, and love into the lives of others. We are invited to make a positive difference wherever God has placed us.

But what happens when salt loses its flavor? It becomes ineffective and useless. The same can happen to us when we become indifferent to the suffering of others, when we close our hearts to those in need, or when we allow selfishness to replace compassion. Whenever we fail to care, share, and love, we risk losing the very purpose for which God has called us.

As we look around our world, we cannot ignore the painful reality that many continue to suffer from poverty, injustice, and inequality. While some enjoy abundance, countless others struggle to meet their daily needs. Often, this happens because people become more concerned with their own comfort and success than with the welfare of others. Sadly, there are even those in positions of power who misuse resources intended to help the poor and vulnerable.

As followers of Christ, we are called to be different. We are called to see with the eyes of Jesus, to feel with His compassionate heart, and to respond with generous hands. Every act of kindness, no matter how small, becomes a ray of hope in someone's darkness.

Jesus also tells us that we are the light of the world. Light dispels darkness, guides those who are lost, and gives hope to those who cannot see the way forward. As fathers and mothers, sons and daughters, brothers and sisters, friends and neighbors, we are called to be that light. We are called to be positive influences, good role models, and instruments through whom God's love can touch the lives of others.

When people encounter us, do they encounter the kindness of Christ? Do they see honesty, humility, generosity, and compassion? Do our words encourage, and do our actions inspire others to draw closer to God?

May we never seek recognition or personal glory for the good that we do. Instead, may every act of love, every sacrifice, and every service we offer point others to God, who is the source of all goodness. Like the doctor in the story, may our lives become living testimonies of Christ's presence in the world.

Jesus reminds us that being salt and light is not merely a title; it is a mission. It is a daily calling to love, serve, forgive, and care for others, especially those who are forgotten, neglected, and in need.

As we examine our hearts today, let us ask ourselves: If Jesus were to shine His light into every corner of our lives, would others truly experience His love through us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 9 Martes ng Ikasampung Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:13-16

Mabuting Balita: Mateo 5:13-16

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Kayo’y asin sa sanlibutan. Kung mawalan ng alat ang asin, paano pang mapananauli ang alat nito? Wala na itong kabuluhan kaya’t itinatapon na lamang at niyayapakan ng mga tao. 

“Kayo’y ilaw sa sanlibutan. Hindi maitatago ang isang lungsod na nakatayo sa ibabaw ng burol. Walang nagsisindi ng ilaw at naglalagay nito sa ilalim ng takalan. Sa halip ay inilalagay ito sa talagang patungan upang matanglawan ang lahat ng nasa bahay. 

Gayun din naman, dapat ninyong paliwanagin ang inyong ilaw sa harapan ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Amang nasa Langit.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mahirap at sakiting lalaki na lumapit sa isang doktor upang humingi ng tulong na maipasok sa ospital nang walang babayarang gastusin. Nang makita ng doktor ang kanyang kalagayan, agad siyang pumayag nang walang pag-aatubili. Ngunit hindi doon nagtapos ang kanyang pagtulong. Sinikap pa niyang maibigay ang pinakamahusay na pangangalaga sa lalaki sa pamamagitan ng pagsagot sa lahat ng gamot na kakailanganin nito.

Isang araw, habang dinadalaw ng doktor ang kanyang pasyente, napansin ng lalaki ang isang makinang na pin na laging nakasabit sa kuwelyo ng doktor. Kaya nagtanong siya, “Ano po ba ang maliit na pin na iyan sa inyong kuwelyo?”

Sumagot ang doktor, “Si Jesus iyan.”

Ngumiti ang lalaki at sinabi, “Kaya pala napakabuti at napakamaalalahanin ninyo.” 

Napakagandang patotoo ng pananampalataya! Hindi lamang inilalagay ng doktor ang larawan ni Jesus sa kanyang kuwelyo; higit sa lahat, dala niya si Jesus sa kanyang puso. Ang kanyang kabutihan, malasakit, at pagmamahal sa kapwa ay naging malinaw na salamin ng habag at pagmamahal ni Kristo. Ipinapaalala nito sa atin na ang pinakamabisang pagpapahayag ng ating pananampalataya ay hindi lamang sa ating mga salita kundi higit sa lahat sa paraan ng ating pagmamahal at paglilingkod sa iba.

Sa Ebanghelyo, sinabi ni Jesus na tayo ang asin ng lupa. Ang asin ay nagbibigay-lasa, nag-iingat laban sa pagkasira, at nagpapabuti sa anumang nahahawakan nito. Ganyan din ang ating misyon bilang mga tagasunod ni Kristo. Tinatawag tayong magdala ng pag-asa, kabutihan, pag-ibig, at inspirasyon sa buhay ng ating kapwa. Sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, maaari nating gawing mas magaan at mas makahulugan ang kanilang paglalakbay sa buhay.

Ngunit ano ang mangyayari kapag nawalan ng alat ang asin? Nawawala ang kabuluhan at silbi nito. Gayundin naman sa atin kapag naging manhid tayo sa paghihirap ng iba, kapag isinara natin ang ating puso sa mga nangangailangan, o kapag hinayaan nating manaig ang pagkamakasarili kaysa malasakit. Sa tuwing nagkukulang tayo sa pag-ibig, pakikiramay, at pagbabahagi, unti-unti nating nalilimutan ang layuning ipinagkaloob sa atin ng Diyos.

Sa ating paligid, hindi natin maikakaila na marami pa ring dumaranas ng kahirapan, kawalan ng katarungan, at kakulangan sa mga pangunahing pangangailangan. Habang ang ilan ay namumuhay sa kasaganaan, marami naman ang patuloy na nakikipaglaban upang mabuhay sa araw-araw.

Kadalasan, nangyayari ito dahil mas inuuna ng ilan ang kanilang sariling kapakanan kaysa sa kabutihan ng iba. Nakalulungkot ding isipin na may mga taong pinagkatiwalaan ng kapangyarihan ngunit ginagamit ito para sa pansariling interes sa halip na para sa kapakanan ng mga mahihirap at nangangailangan.

Bilang mga alagad ni Kristo, tinatawag tayong maging iba. Tinatawag tayong makakita sa pamamagitan ng mga mata ni Jesus, makadama sa pamamagitan ng Kanyang pusong mapagmahal, at kumilos sa pamamagitan ng mga kamay na handang tumulong. Ang bawat kabutihang ating ginagawa, gaano man ito kaliit, ay maaaring maging liwanag at pag-asa sa buhay ng iba.

Sinabi rin ni Jesus na tayo ang ilaw ng sanlibutan. Ang liwanag ay nag-aalis ng dilim, gumagabay sa naliligaw, at nagbibigay ng pag-asa sa mga nawawalan ng direksiyon. Bilang mga ama at ina, anak, kapatid, kaibigan, at kasamahan, tinatawag tayong maging liwanag sa mundong ating ginagalawan. Nawa'y maging mabuting halimbawa tayo, maging daan ng pagpapala, at maging kasangkapan ng Diyos upang maipadama ang Kanyang pagmamahal sa ating kapwa.

Kapag tayo ba ay nakakasalamuha ng iba, nakikita ba nila ang kabutihan ni Kristo sa atin? Nararanasan ba nila ang ating kababaang-loob, katapatan, kabutihang-loob, at malasakit? Ang ating mga salita ba ay nagbibigay-lakas at ang ating mga gawa ba ay nagtuturo sa kanila na mas mapalapit sa Diyos?

Nawa'y hindi natin gawin ang mabuti upang tayo ay purihin o parangalan ng tao. Sa halip, gawin natin ang lahat para sa higit na ikaluluwalhati ng Diyos. Tulad ng doktor sa kuwento, nawa'y maging buhay na patotoo rin tayo ng presensya at pagmamahal ni Kristo sa mundong ito.

Muli tayong pinaaalalahanan ni Jesus na ang pagiging asin at ilaw ng sanlibutan ay hindi lamang isang karangalan kundi isang misyon. Isa itong araw-araw na paanyaya upang magmahal, maglingkod, magpatawad, at magmalasakit sa ating kapwa, lalo na sa mga dukha, nalilimutan, at nangangailangan.

Habang sinusuri natin ang ating mga puso, itanong natin sa ating sarili: Kung may isang taong magmamasid sa paraan ng ating pamumuhay ngayon, makikita kaya niya si Jesus sa atin? At kung si Kristo mismo ang kumatok sa pintuan ng ating puso sa katauhan ng isang dukha, may sakit, o nangangailangan, handa ba nating buksan ang ating puso at mga kamay upang maging asin at ilaw na magdadala ng Kanyang pag-ibig sa kanilang buhay?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 8 Monday of the Tenth Week in Ordinary Time: Matthew 5:1-12

Gospel: Matthew 5:1-12

When Jesus saw the crowds, he went up the mountain, and after he had sat down, his disciples came to him. He began to teach them, saying:

“Blessed are the poor in spirit,

for theirs is the Kingdom of heaven.

Blessed are they who mourn,

for they will be comforted.

Blessed are the meek,

for they will inherit the land.

Blessed are they who hunger and thirst for righteousness,

for they will be satisfied.

Blessed are the merciful,

for they will be shown mercy.

Blessed are the clean of heart,

for they will see God.

Blessed are the peacemakers,

for they will be called children of God.

Blessed are they who are persecuted for the sake of righteousness,

for theirs is the Kingdom of heaven.

Blessed are you when they insult you and persecute you

and utter every kind of evil against you falsely because of me.

Rejoice and be glad,

for your reward will be great in heaven.

Thus they persecuted the prophets who were before you.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a man who believed that he could find happiness in this world, so he pursued the things that the world had to offer. He spent much of his time and energy chasing after worldly pleasures, possessions, and achievements, thinking that these would satisfy the deepest desires of his heart. Yet, after all his efforts, he discovered that worldly happiness was not the key to true and lasting joy.

In our Gospel, Jesus presents to us the Eight Beatitudes. But what does the word beatitude mean? Simply put, it means happiness—not the kind of happiness that the world promises, but the happiness that comes from God. It is happiness according to the heart of Jesus, a happiness rooted not in what we possess, but in who we are before God.

How do we define happiness? Do we measure it according to the standards of this world? Many of us may be tempted to believe that happiness can be found in wealth, power, success, popularity, or in having everything that the world can offer. Yet, despite all these things, many hearts remain restless and unfulfilled.

Jesus invites us to a different path. Through the Beatitudes, He teaches us that true happiness is found in humility, mercy, purity of heart, righteousness, peacemaking, and faithful perseverance even in the midst of trials. The happiness that Jesus offers is not temporary or dependent on circumstances; it is a deep and abiding joy that comes from living in communion with God.

Let us therefore seek our happiness and fulfillment in Jesus and in the Beatitudes He has given us. Let us trust that His way leads not to disappointment but to the fullness of life. Throughout history, Jesus has never turned away anyone who sincerely sought happiness in Him and in His teachings. He continues to welcome us, guide us, and transform our hearts whenever we place our trust in Him.

As we reflect on the Beatitudes, let us allow the Lord to examine our hearts. Perhaps we have been searching for happiness in places that can never truly satisfy us. Perhaps we have been relying more on worldly standards than on God's wisdom. Today, Jesus gently reminds us that real happiness is found in following Him and living according to His Gospel.

May we have the courage to embrace the values of the Beatitudes and allow them to shape our thoughts, choices, and way of life. For it is in Jesus and in His teachings that we discover the happiness for which our hearts were created.

Where does our happiness lie today? Are we seeking it in the passing treasures of this world, or are we willing to follow Jesus and find our true joy in Him, no matter what it may cost us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 8 Lunes ng Ikasampung Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:1-12

Mabuting Balita: Mateo 5:1-12

Noong panahong iyon, nang makita ni Jesus ang napakakapal na tao, umahon siya sa bundok. Pagkaupo niya'y lumapit ang kanyang mga alagad, at sila'y tinuruan ng ganito: "Mapalad ang mga aba na walang inaasahan kundi ang Diyos, sapagkat makakasama sila sa kanyang kaharian."

"Mapalad ang mga nahahapis, sapagkat aaliwin sila ng Diyos." "Mapalad ang mga mapagpakumbaba, sapagkat tatamuhin nila ang ipinangako ng Diyos." "Mapalad ang mga nagmimithing makatupad sa kalooban ng Diyos, sapagkat ipagkakaloob sa kanila ang kanilang minimithi."

"Mapalad ang mga mahabagin, sapagkat kahahabagan sila ng Diyos." "Mapalad ang mga may malinis na puso, sapagkat makikita nila ang Diyos." "Mapalad ang mga gumagawa ng daan sa ipagkakasundo, sapagkat sila'y ituturing ng Diyos na mga anak niya."

"Mapalad ang mga pinag-uusig dahil sa kanilang pagsunod sa kalooban ng Diyos, sapagkat makakasama sila sa kanyang kaharian." "Mapalad kayo kapag dahil sa aki'y inaalimura kayo ng mga tao, pinag-uusig at pinagwiwikaan ng lahat ng uri ng kasamaan na pawang kasinungalingan. Magdiwang kayo at magalak, sapagkat malaki ang inyong gantimpala sa Langit."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na naniwalang matatagpuan niya ang kaligayahan sa mundong ito kaya't buong sigla niyang hinabol ang mga bagay na iniaalok ng mundo. Inubos niya ang kanyang panahon at lakas sa paghahangad ng kayamanan, kasiyahan, tagumpay, at iba pang makamundong bagay. Ngunit sa bandang huli, natuklasan niya na ang kaligayahang dulot ng mundo ay hindi pala susi sa tunay at pangmatagalang kaligayahan.

Sa ating Ebanghelyo, ibinibigay sa atin ni Jesus ang Walong katagian ng mga Mapapalad. Ano nga ba ang kahulugan ng salitang Mapapalad? Ito ay nangangahulugang kaligayahan—ngunit hindi ayon sa pamantayan ng mundo kundi ayon sa pananaw at turo ni Jesus. Ito ay kaligayahang nagmumula sa Diyos, isang kaligayahang hindi nakasalalay sa ating tinataglay kundi sa ating relasyon sa Kanya.

Paano nga ba natin binibigyang-kahulugan ang kaligayahan? Sinusukat ba natin ito ayon sa pamantayan ng mundo? Marami sa atin ang maaaring maniwala na ang kaligayahan ay matatagpuan sa kayamanan, kapangyarihan, tagumpay, kasikatan, o sa pagkakaroon ng lahat ng maaaring ialok ng mundo. Ngunit gaano man karami ang ating makamtan, madalas ay may nananatiling kakulangan at pananabik sa ating puso.

Inaanyayahan tayo ni Jesus na tahakin ang ibang landas. Sa pamamagitan ng mga Mapapalad, itinuturo Niya sa atin na ang tunay na kaligayahan ay matatagpuan sa pagpapakumbaba, habag, kadalisayan ng puso, paghahangad ng katuwiran, pagiging mapagpayapa, at matapat na pagtitiis sa gitna ng mga pagsubok. Ang kaligayahang ibinibigay ni Jesus ay hindi pansamantala at hindi nakadepende sa mga pangyayari sa buhay. Ito ay malalim at pangmatagalang kagalakan na nagmumula sa pakikipagkaisa sa Diyos.

Kaya naman, hanapin natin ang ating kaligayahan at kaganapan kay Jesus at sa mga katagian ng Mapapalad na Kanyang ipinagkaloob sa atin. Magtiwala tayo na ang Kanyang daan ang siyang hahantong sa tunay na buhay at kagalakan.

Kailanman ay hindi itinaboy ni Jesus ang sinumang taimtim na naghahanap ng kaligayahan sa Kanya at sa Kanyang mga aral. Hanggang ngayon ay patuloy Niya tayong tinatanggap, ginagabayan, at binabago upang maging higit na katulad Niya.

Habang pinagninilayan natin ang mga Mapapalad, hayaan nating siyasatin ng Panginoon ang ating mga puso. Maaaring matagal na tayong naghahanap ng kaligayahan sa mga bagay na hindi naman tunay na makapagbibigay-kasiyahan.

Maaaring higit nating pinahahalagahan ang mga pamantayan ng mundo kaysa sa karunungan ng Diyos. Ngayon, marahang ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang tunay na kaligayahan ay matatagpuan sa pagsunod kay Jesus at sa pamumuhay ayon sa Kanyang mga utos at halimbawa.

Nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na yakapin ang mga pagpapahalagang itinuturo ng mga Mapapalad at hayaang hubugin nito ang ating pag-iisip, mga pagpapasya, at buong pamumuhay. Sapagkat kay Jesus at sa Kanyang mga aral natin matatagpuan ang kaligayahang nilikha ng Diyos para sa ating mga puso.

Sa sandaling ito, saan nga ba natin hinahanap ang ating kaligayahan? Sa mga bagay bang lumilipas at nawawala, o kay Jesus na siyang bukal ng tunay at walang hanggang awa at kagalakan?

Handa ba tayong talikuran ang mga huwad na kaligayahan ng mundo upang yakapin ang landas ng mga Mapapalad at matagpuan ang kagalakang tanging ang Diyos lamang ang makapagbibigay?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday June 7 The Solemnity of the Most Holy Body and Blood of Christ: John 6:51-58

Gospel: John 6:51-58

Jesus said to the crowds: “I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my flesh for the life of the world.” The Jews quarreled among themselves, saying, “How can this man give us his flesh to eat?”

Jesus said to them, “Amen, amen, I say to you, unless you eat the flesh of the Son of Man and drink his blood, you do not have life within you. Whoever eats my flesh and drinks my blood has eternal life, and I will raise him on the last day. For my flesh is true food, and my blood is true drink.

Whoever eats my flesh and drinks my blood remains in me and I in him. Just as the living Father sent me and I have life because of the Father, so also the one who feeds on me will have life because of me. This is the bread that came down from heaven. Unlike your ancestors who ate and still died, whoever eats this bread will live forever.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a non-practicing Catholic whose house was located across from a church. Every morning, his wife would wake him and invite him to accompany her to Holy Mass, but he would always refuse. For many months, this routine continued day after day. Then, out of curiosity, he decided to go with his wife one morning just to see what was happening during the Mass.

When they entered the church, the Holy Mass had just begun. To his amazement, he saw angels all around the altar, especially near the tabernacle. During the consecration, instead of seeing only the Sacred Host, he saw what appeared to be real flesh being raised by the priest for the faithful to adore. From that moment on, the man became a devoted believer and a regular participant in the daily celebration of Holy Mass.

When Jesus said, “I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my flesh for the life of the world” (John 6:51), many of the Jews did not believe Him.

In fact, they said, “How can this man give us His flesh to eat?” (John 6:52). Indeed, how can the Sacred Host that we receive during Holy Communion become the Body of Christ? It takes deep faith to believe in the Real Presence of Jesus—His Body, Blood, Soul, and Divinity—in the Holy Eucharist. Those who questioned and doubted His words struggled to see beyond what their eyes could perceive. They could not comprehend the mystery because faith was lacking.

How about us? 

Do we believe in Jesus’ Bread of Life discourse? Do we truly believe that it is His Body, Blood, Soul, and Divinity that we receive during Holy Communion? When we approach the altar, do we come with hearts filled with faith, reverence, and gratitude? After receiving Jesus, do we kneel and remain in prayerful silence and speak to Him from the depths of our hearts? Or do we simply go through the motions, allowing familiarity to diminish our sense of wonder before this greatest of gifts?

Many of us faithfully attend Holy Mass every Sunday, and some even attend every day. Yet attendance alone does not guarantee conversion. Transformation takes place when we allow Jesus, whom we receive in the Eucharist, to touch our hearts, renew our minds, and change our lives. The Eucharist is not merely a sacred ritual that we observe; it is a divine encounter with the living Christ who desires to dwell within us and draw us closer to Himself.

Too often, we want to remain in control of our lives. We hear the Lord's invitation to turn away from sin, yet we hesitate to surrender fully to Him. We cling to our own plans, our own desires, and our own ways of doing things. Instead of allowing Christ to increase in our lives, we often allow our pride, self-will, and attachments to take center stage. As a result, the transforming power of the Eucharist is hindered because we resist the grace that Jesus longs to pour into our hearts.

Every Holy Communion is an invitation to a deeper relationship with Christ. Every reception of His Body and Blood is an opportunity for us to become more like Him—to love more generously, forgive more readily, serve more humbly, and live more faithfully.

When we receive Jesus with sincere faith and an open heart, He gradually transforms us from within. The miracle of the Eucharist is not only that bread and wine become the Body and Blood of Christ; it is also that we ourselves are changed by the One whom we receive.

Do we truly believe in the Bread of Life discourse of Jesus? Do we trust His promise that whoever eats this Bread will live forever? More importantly, does our life reflect that belief? When others look at us, do they see evidence that we have encountered the living Christ in the Eucharist?

Miracles begin when we believe. Hearts are transformed when we trust. Lives are renewed when we surrender. As we receive Jesus in Holy Communion, may we never approach Him casually or routinely, but with faith-filled hearts that long to be changed by His presence.

 Today, as we come before the Eucharistic Lord, let us ask ourselves: If we truly believe that the One we receive in Holy Communion is Jesus Himself, what part of our life are we still unwilling to surrender to Him so that His transforming love may work a miracle within us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Linggo Hunyo 7 Dakilang Kapistahan ng Kabanal-banalang Katawan at Dugo ng Panginoon: Juan 6:51-58

Mabuting Balita: Juan 6:51-58

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao: "Ako ang pagkaing nagbibigay-buhay na bumaba mula sa langit. At ang pagkaing ibibigay ko sa ikabubuhay ng sanlibutan ay ang aking laman." Dahil dito'y nagtalu-talo ang mga Judio. "Paanong maibibigay sa atin ng taong ito ang kanyang laman upang kanin natin?" tanong nila. 

Kaya't sinabi ni Jesus, "Tandaan ninyo: malibang kanin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang dugo, hindi kayo magkakaroon ng buhay. Ang kumakain ng aking laman at umiinom ng aking dugo ay may buhay na walang hanggan, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw. Sapagkat ang aking laman ay tunay na pagkain, at ang aking dugo, tunay na inumin. 

Ang kumakain ng aking laman at umiinom ng aking dugo ay nananahan sa akin, at ako sa kanya. Buhay ang Amang nagsugo sa akin, at ako'y nabubuhay dahil sa kanya. Gayon din naman, ang sinumang kumakain sa akin ay mabubuhay dahil sa akin. Ito ang pagkaing bumaba mula sa langit; ang kumakain nito'y mabubuhay magpakailanman. Hindi ito katulad ng kinain ng inyong mga magulang sa ilang; namatay sila bagamat kumain sila niyon."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang hindi nagsisimbahang Katoliko na ang bahay ay nasa tapat lamang ng isang simbahan. Tuwing umaga, gigisingin siya ng kanyang asawa at aayain na magsimba upang dumalo sa Banal na Misa, ngunit palagi siyang tumatanggi. Sa loob ng maraming buwan, ganoon ang kanilang naging gawain. Hanggang sa isang araw, dahil sa kanyang pag-uusisa, nagpasya siyang samahan ang kanyang asawa upang makita kung ano nga ba ang nagaganap sa loob ng Misa.

Pagpasok nila sa simbahan, kasisimula pa lamang ng Banal na Misa. Labis ang kanyang pagkamangha nang makita niya ang mga anghel na nakapaligid sa altar, lalo na sa may tabernakulo. Nang dumating ang Konsagrasyon, sa halip na karaniwang Ostiya lamang ang kanyang makita, tila tunay na laman ng tao ang itinaas ng pari upang sambahin ng mga mananampalataya. Mula noon, naging tapat siyang mananampalataya at regular nang dumadalo sa araw-araw na pagdiriwang ng Banal na Misa.

Nang sabihin ni Hesus, “Ako ang tinapay na buhay na bumaba mula sa langit. Ang kumakain ng tinapay na ito ay mabubuhay magpakailanman; at ang tinapay na ibibigay Ko para sa buhay ng sanlibutan ay ang Aking laman” (Juan 6:51), marami sa mga Hudyo ang hindi naniwala sa Kanya.

Sa katunayan, sinabi nila, “Paanong maibibigay ng taong ito ang Kanyang laman upang ating makain?” (Juan 6:52). Tunay ngang isang misteryo ang Banal na Eukaristiya. Paano nagiging Katawan ni Kristo ang Ostiyang ating tinatanggap sa Banal na Komunyon?

Kinakailangan ang malalim na pananampalataya upang maniwala sa Tunay na Presensya ni Hesus—ang Kanyang Katawan, Dugo, Kaluluwa, at Pagka-Diyos—sa Banal na Eukaristiya. Ang mga nag-alinlangan noon ay nahirapang maunawaan ang hiwagang ito sapagkat kulang sila sa pananampalataya.

Ngunit paano naman tayo?

Tunay ba nating pinaniniwalaan ang Aral ni Hesus tungkol sa Tinapay ng Buhay? Naniniwala ba tayo na si Hesus mismo ang ating tinatanggap sa Banal na Komunyon? Kapag tayo ay lumalapit sa altar, ginagawa ba natin ito nang may malalim na pananampalataya, paggalang, at pasasalamat?

Matapos nating tanggapin si Hesus, lumuluhod pa ba tayo upang makipag-usap sa Kanya mula sa kaibuturan ng ating puso? O baka naman nasanay na lamang tayo sa mga ritwal at nawalan na tayo ng pagkamangha sa dakilang regalong ating tinatanggap?

Marami sa atin ang tapat na nagsisimba tuwing Linggo, at ang ilan ay halos araw-araw pang dumadalo sa Banal na Misa. Ngunit ang simpleng pagdalo lamang ay hindi sapat upang mabago ang ating buhay. Ang tunay na pagbabagong-loob ay nangyayari kapag hinahayaan nating kumilos si Hesus sa ating puso.

Ang Eukaristiya ay hindi lamang isang seremonyang ating pinanonood o isang ritwal na ating ginagawa. Ito ay isang personal na pakikipagtagpo sa buhay na Kristo na nagnanais manahan sa ating puso at ilapit tayo nang higit sa Kanya.

Madalas, nais pa rin nating tayo ang masunod. Naririnig natin ang paanyaya ng Panginoon na talikuran ang kasalanan, ngunit nag-aatubili tayong ganap na isuko ang ating sarili sa Kanya. Kumakapit tayo sa ating sariling kagustuhan, mga plano, at mga paraan.

Sa halip na hayaan nating si Hesus ang manguna sa ating buhay, mas pinipili nating sundin ang ating sarili. Dahil dito, nahahadlangan ang kapangyarihang magbago ng Eukaristiya sapagkat nilalabanan natin ang biyayang nais ibuhos ni Hesus sa atin.

Ang bawat pagtanggap natin sa Banal na Komunyon ay isang paanyaya upang higit pang mapalalim ang ating relasyon kay Kristo. Bawat pagtanggap sa Kanyang Katawan at Dugo ay pagkakataon upang tayo ay maging higit na mapagmahal, mapagpatawad, mapagkumbaba, at tapat sa ating pagsunod sa Kanya.

Kapag tinanggap natin si Hesus nang may taos-pusong pananampalataya, unti-unti Niya tayong binabago mula sa kaibuturan n gating pagkatao. Ang himala ng Eukaristiya ay hindi lamang ang pagbabago ng tinapay at alak tungo sa Katawan at Dugo ni Kristo; ang mas dakilang himala ay ang pagbabago ng ating puso at buhay sa pamamagitan ng Panginoong ating tinatanggap.

Tunay ba nating pinaniniwalaan ang pangako ni Hesus na ang kumakain ng Tinapay na ito ay magkakaroon ng buhay na walang hanggan? Higit pa rito, nakikita ba sa ating buhay ang katibayan ng ating pananampalataya? Kapag tayo ay tinitingnan ng ibang tao, nakikita ba nila ang bakas ng presensya ni Kristo sa ating mga salita, kilos, at pamumuhay?

Nagsisimula ang mga himala kapag tayo ay naniniwala. Nagbabago ang mga puso kapag tayo ay nagtitiwala. Nababago ang mga buhay kapag tayo ay lubos na sumusuko sa Panginoon. Kaya sa tuwing tayo ay lalapit upang tanggapin si Hesus sa Banal na Komunyon, huwag nawa natin Siyang tanggapin nang may pagkasanay lamang o bilang isang obligasyon, kundi nang may pusong puno ng pananampalataya, pagmamahal, at pananabik na mabago ng Kanyang presensya.

Ngayon, habang tayo ay lumalapit sa Eukaristikong Panginoon, itanong natin sa ating sarili: Kung tunay nating pinaniniwalaan na si Hesus mismo ang ating tinatanggap sa Banal na Komunyon, ano pa ang bahagi ng ating buhay na hanggang ngayon ay ayaw pa nating isuko sa Kanya upang makagawa Siya ng himala at ganap na mabago ang ating puso?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 6 Saturday of the Ninth Week in Ordinary Time: Mark 12:38-44

Gospel: Mark 12:38-44

In the course of his teaching Jesus said, "Beware of the scribes, who like to go around in long robes and accept greetings in the marketplaces, seats of honor in synagogues, and places of honor at banquets. They devour the houses of widows and, as a pretext, recite lengthy prayers.  

They will receive a very severe condemnation." He sat down opposite the treasury and observed how the crowd put money into the treasury. Many rich people put in large sums. A poor widow also came and put in two small coins worth a few cents.  

Calling his disciples to himself, he said to them, "Amen, I say to you, this poor widow put in more than all the other contributors to the treasury. For they have all contributed from their surplus wealth, but she, from her poverty, has contributed all she had, her whole livelihood."

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a poor woman who was always ready to give whatever she had for the sake of those in need. Because of her generosity, there were times when her children would gently remind her not to give away too much and to reserve something for themselves.

But the kindhearted woman would always tell her children that it is in giving that we receive unfathomable blessings from God. True enough, there was never a time when they lacked anything they truly needed.

Even though they were poor, they always had enough for themselves. Why? Because God takes care of those who are generous. He never abandons those who trust in His providence and lovingly share what they have with others.

Many of us may not realize this, but some of the most generous people in the world are the poor. They give from the purity of their hearts, no matter how little they have. They do not give because they have no needs of their own. Rather, they give for the simple reason that they are generous. Their lives remind us that true generosity is not measured by the amount we give but by the love and sacrifice with which we give.

Compare this with many wealthy people who give from their abundance. For example, billionaires and millionaires may donate millions to their favorite charities. While such generosity can certainly do much good, the reality is that these donations often come from resources that have already been set aside for charitable purposes and may not significantly affect their way of life.

True generosity is epitomized by the poor widow in the Gospel. She gave the little money she had, even though she needed it herself. She could have used the two small coins to buy food and satisfy her hunger. Yet that thought did not deter her. She simply gave from the goodness of her heart.

What mattered most to the poor widow was her willingness to give without any strings attached. She did not calculate what she would lose; instead, she trusted God with what remained. Jesus praised her because He saw the purity of her intentions and the sincerity of her generosity. While others gave from their surplus, she gave from her poverty. In the eyes of the world, her gift seemed insignificant, but in the eyes of God, it was priceless.

As we reflect on the example of this poor widow, we are invited to examine the generosity of our own hearts. Do we give only when it is convenient, or are we willing to give even when it requires sacrifice? Do we trust God enough to share our time, talents, resources, and love with those in need? The Lord does not measure our gifts by their size but by the faith, love, and selflessness behind them.

Today, may we ask God for hearts that are free from selfishness and filled with compassion. May we learn to give not merely from our abundance but from a spirit of trust and gratitude, knowing that everything we have comes from Him and ultimately belongs to Him.

When God looks into our hearts, will He find in us the same selfless generosity and unwavering trust that He found in the poor widow, or are there still gifts of love, mercy, and sacrifice that He is calling us to offer today?– Marino J. Dasmarinas