Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 30 Sabado sa Ikawalong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 11:27-33

Mabuting Balita: Marcos 11:27-33

Noong panahong iyon, pumunta na naman si Hesus at ang mga alagad sa Jerusalem. Samantalang si Hesus ay naglalakad sa templo, nilapitan siya ng mga punong saserdote, ng mga eskriba, at ng matatanda ng bayan. Tinanong siya, “Ano ang karapatan mong gumawa ng mga bagay na ito? Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang ito?” 

Sumagot si Hesus, “Tatanungin ko rin kayo. Pag sinagot ninyo ako, saka ko naman sasabihin sa inyo kung ano ang karapatan kong gumawa ng mga bagay na ito. Kanino nagmula ang karapatan ni Juan upang magbinyag – sa Diyos ba o sa mga tao?” At sila’y nag-usap-usap: “Kung sabihin nating mula sa Diyos, itatanong naman niya sa atin, ‘Bakit hindi ninyo siya pinaniwalaan?’ 

Ngunit kung sabihin nating mula sa tao,” natatakot naman sila at baka kung ano ang gawin sa kanila ng mga tao, sapagkat kinikilala ng lahat na si Juan ay isang propeta. Kaya’t sumagot sila kay Hesus, “Hindi namin alam!” Sinabi ni Hesus sa kanila, “Hindi ko rin sasabihin sa inyo kung ano ang karapatan kong gumawa ng mga ginawa ko.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa lay minister na nahalal bilang tagapangulo ng kanilang ministry sa simbahan. Ngunit nang siya ay mahalal,  lumabas ang tunay niyang pagkatao sapagkat siya ay naging labis na nalasing sa kanyang bagong natamong autoridad at kapangyarihan. Sinabi pa niya sa mga kasamahan niya sa ministry: “Ako na ngayon ang pinuno ng ministry na ito, kaya dapat ninyong sundin kung ano ang gusto ko.” 

Sa Ebanghelyo, tinanong si Jesus ng Kanyang mga umuusig: “Sa anong kapangyarihan mo ginagawa ang mga bagay na ito? At sino ang nagbigay sa iyo ng kapangyarihang ito?” (Marcos 11:28). Talaga bang nais nilang malaman ang pinagmulan ng kapangyarihan ni Jesus? O natatakot lamang sila dahil unti-unti nang nawawala ang impluwensiya at kapangyarihan nila habang mas lalong minamahal at sinusundan si Jesus ng mga karaniwang tao? 

Ang kapangyarihan o autoridad ay hindi masama kung ito ay ginagamit nang may kababaang-loob, karunungan, at malasakit. Ganito ginamit ni Jesus ang Kanyang kapangyarihan. Hindi tulad ng mga Pariseo at punong pari noong kapanahunan Niya na madalas gamitin ang kanilang kapangyarihan para sa pansariling kapakanan. Ginamit naman ni Jesus ang Kanyang kapangyarihan upang maglingkod, magpagaling, umakay, at magpahayag ng pagmamahal at awa ng Diyos.

Bilang mga tagasunod ni Hesus, tayong lahat ay may ipinagkatiwalang impluwensiya, pananagutan, o kapangyarihan — sa ating pamilya, ministri, trabaho, komunidad, at sa kapwa. Ang mahalagang tanong ay hindi kung mayroon tayong kapangyarihan, kundi kung paano natin ito ginagamit. Ginagamit ba natin ito upang magyabang, magkontrol, at itaas ang ating sarili? O ginagamit ba natin ito upang magmahal, maglingkod, magpalakas ng loob, at ilapit ang iba sa Diyos?

Nawa’y lagi nating alalahanin na ang tunay na kadakilaan sa mata ng Diyos ay hindi nasusukat sa posisyon, titulo, o kapangyarihan, kundi sa kababang-loob at tapat na paglilingkod. Ang kapangyarihang nagmumula sa Diyos ay hindi dapat magbunga ng pagmamataas, kundi ng mas malalim na pagmamahal, mas tapat na paglilingkod, at mas makahulugang pamumuhay kasama si Hesus.

Sa ating pang-araw-araw na pamumuno at pakikitungo sa iba, ano kaya ang higit na nakikita ng ating kapwa sa atin — ang ating pagmamataas o ang mapagpakumbaba at mapagmahal na presensya ni Jesus na namamayani sa ating puso?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 29 Friday of the Eighth in Ordinary Time: Mark 11:11-26

Gospel: Mark 11:11-26

Jesus entered Jerusalem and went into the temple area. He looked around at everything and, since it was already late, went out to Bethany with the Twelve. 

The next day as they were leaving Bethany he was hungry. Seeing from a distance a fig tree in leaf, he went over to see if he could find anything on it. When he reached it he found nothing but leaves; it was not the time for figs. And he said to it in reply, “May no one ever eat of your fruit again!” And his disciples heard it. 

They came to Jerusalem, and on entering the temple area he began to drive out those selling and buying there. He overturned the tables of the money changers and the seats of those who were selling doves. He did not permit anyone to carry anything through the temple area. Then he taught them saying, “Is it not written: My house shall be called a house of prayer for all peoples? But you have made it a den of thieves.” 

The chief priests and the scribes came to hear of it and were seeking a way to put him to death, yet they feared him because the whole crowd was astonished at his teaching. When evening came, they went out of the city. 

Early in the morning, as they were walking along, they saw the fig tree withered to its roots. Peter remembered and said to him, “Rabbi, look! The fig tree that you cursed has withered.” Jesus said to them in reply, “Have faith in God. Amen, I say to you, whoever says to this mountain, ‘Be lifted up and thrown into the sea,’ and does not doubt in his heart but believes that what he says will happen, it shall be done for him. 

Therefore I tell you, all that you ask for in prayer, believe that you will receive it and it shall be yours. When you stand to pray, forgive anyone against whom you have a grievance, so that your heavenly Father may in turn forgive you your transgressions.”

+ + + + + + +

Reflection:

Isn’t it frightening how Jesus condemned the barren fig tree? As we reflect on this, we cannot help but ask ourselves: could this also happen to us? Yet, why should we wait for such a moment of condemnation when God, in His mercy and love, is still giving us time and opportunity to renew our lives and return to Him?

Let us, therefore, humbly turn away from every form of sinfulness while we still have time. Each day is a grace-filled invitation from the Lord to change, to grow, and to bear fruits worthy of our calling as His followers. 

As we walk away from sin, let us also strive to become fruitful and faithful disciples of Jesus by sharing and living out His teachings in our daily lives. Otherwise, like the barren fig tree, we too may become spiritually barren in this world.

If we do not know how to share His teachings through words, then let us proclaim Him through the witness of our lives. In the kindness we show, in the forgiveness we extend, in the humility we practice, and in the love we give, others will recognize that we truly belong to Jesus. Let us not be deceived by the ways of the world, for they only lead to emptiness, restlessness, and a life without true peace and lasting joy.

The day will surely come when we will stand before God in judgment (Matthew 25:31–46). On that day, may our hearts not be found empty and barren, but fruitful with faith, love, mercy, and obedience to His will.

While we still have time, let us ask ourselves: Are we truly bearing fruits that glorify God, or are we merely living for ourselves while slowly becoming barren before Him?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 29 Biyernes sa Ikawalong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 11:11-26

Mabuting Balita: Marcos 11:11-26

Sa gitna ng pagbubunyi ng mga tao, pumunta si Hesus sa Jerusalem at pumasok sa templo. Pagkatapos tingnan ang lahat ng bagay doon, lumabas siya at nagbalik sa Betania, kasama ang Labindalawa, palibhasa’y gumagabi na noon.

Kinabukasan, nang sila’y pabalik na mula sa Betania, nagutom si Hesus. Natanaw nito sa di-kalayuan ang isang puno ng igos na madahon. Nilapitan niya ito upang tingnan kung may bunga. Ngunit wala siyang nakita kundi mga dahon, sapagkat hindi pa panahon ng igos noon. Kaya’t sinabi niya sa puno ng igos, “Wala nang makakakain pa ng iyong bunga.” Ito’y narinig ng kanyang mga alagad.  

Pagdating nila sa Jerusalem, pumasok sa templo si Hesus. Kanyang ipinagtabuyan ang mga nagbibili at namimili roon at ipinagtaob ang mga mesa ng mga mamamalit ng salapi at ang upuan ng mga nagtitinda ng kalapati. Pinagbawalan niyang magdaan sa loob ng templo ang sinumang may dala-dalahan. At tinuruan niya ang mga tao.  

Sinabi niya, “Nasusulat, ‘Ang aking bahay ay tatawaging bahay-dalanginan ng lahat ng bansa.’ Ngunit ginawa ninyong pugad ng mga magnanakaw.” Narinig ito ng mga punong saserdote at ng mga eskriba. Buhat noo’y humanap sila ng paraan upang mapatay si Hesus, sapagkat natatakot sila sa kanya, dahil sa humahanga ang lahat ng tao sa kanyang turo. Pagdating ng gabi, lumabas na naman ng lungsod si Hesus at ang kanyang mga alagad. 

Kinaumagahan, pagdaan nila’y nakita nilang patay na ang puno ng igos. Naalaala ni Pedro ang nangyari at kanyang sinabi kay Hesus, “Guro tingnan ninyo! Namatay ang puno ng igos na sinumpa ninyo.” Sumagot si Hesus, “Manalig kayo sa Diyos. Tandaan ninyo ito: kung sabihin ninuman sa bundok na ito, ‘Umalis ka riyan; tumalon ka sa dagat,’ na hindi siya nag-aalinlangan kundi nananalig na mangyayari ang sinabi niya, ito’y gagawin ng Diyos para sa kanya.   

Kaya’t sinasabi ko sa inyo, anuman ang hingin ninyo sa panalangin, manalig kayong natanggap na ninyo iyon, at matatanggap nga ninyo. Kapag kayo’y mananalangin, patawarin muna ninyo ang nagkasala sa inyo upang ipatawad din naman sa inyo ng inyong Amang nasa langit ang inyong pagkakasala. Ngunit kung hindi kayo magpatawad, hindi rin naman kayo patatawarin ng iyong Amang nasa langit.”

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Hindi ba’t nakakatakot isipin kung paano isinumpa ni Jesus ang punong igos na hindi namunga? Habang pinagninilayan natin ito, hindi natin maiwasang tanungin ang ating mga sarili: maaari rin kayang mangyari ito sa atin? Pero bakit pa natin hihintayin ang ganitong uri ng paghatol kung binibigyan pa tayo ng Diyos ng panahon at pagkakataon upang magbago at magbalik-loob sa Kanya?

Kaya naman, habang may panahon pa, talikuran na natin ang bawat uri ng kasalanan. Bawat araw na ipinagkakaloob sa atin ng Panginoon ay isang paanyaya upang magbago, lumago sa pananampalataya, at mamunga bilang Kanyang mga tagasunod. 

Habang tayo’y lumalayo sa kasalanan, sikapin din nating maging mabunga at tapat na mga alagad ni Jesus sa pamamagitan ng pagsasabuhay at pagbabahagi ng Kanyang mga aral sa ating pang-araw-araw na buhay. Sapagkat kung hindi, tulad ng punong igos na walang bunga, maaari rin tayong maging walang silbi sa mundong ito. 

Kung hindi man natin kayang ipahayag ang Kanyang mga aral sa pamamagitan ng salita, ipakita natin ito sa paraan ng ating pamumuhay. Sa kabutihang ating ginagawa, sa pagpapatawad na ating ibinibigay, sa kababaang-loob na ating isinasabuhay, at sa pag-ibig na ating ipinapadama, makikita ng iba na tayo ay tunay na tagasunod ni Kristo. Huwag nating hayaang iligaw tayo ng makamundong pamumuhay sapagkat ito’y humahantong lamang sa kawalan ng tunay na kapayapaan, kagalakan, at kaganapan sa buhay. 

Darating ang araw na tayong lahat ay haharap sa paghuhukom ng Diyos (Mateo 25:31–46). Nawa sa araw na iyon ay hindi tayo matagpuang walang bunga, kundi puspos ng pananampalataya, pagmamahal, awa, at pagsunod sa Kanyang kalooban. 

Habang may panahon pa, tanungin natin ang ating mga sarili: Namumuhay ba tayo upang magbigay ng bunga para sa kaluwalhatian ng Diyos, o unti-unti na ba tayong nagiging tigang sa ating pananampalataya habang nabubuhay lamang para sa ating mga sarili?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 28 Thursday of the Eighth Week in Ordinary Time: Mark 10:46-52

Gospel: Mark 10:46-52

As Jesus was leaving Jericho with his disciples and a sizable crowd Bartimaeus, a blind man, the son of Timaeus, sat by the roadside begging. On hearing that it was Jesus of Nazareth, he began to cry out and say, “Jesus, son of David, have pity on me.”

And many rebuked him, telling him to be silent. But he kept calling out all the more, “Son of David, have pity on me.” Jesus stopped and said, “Call him.  So they called the blind man, saying to him, “Take courage; get up, Jesus is calling you.

He threw aside his cloak, sprang up, and came to Jesus. Jesus said to him in reply, “What do you want me to do for you? The blind man replied to him, “Master, I want to see. Jesus told him, ‘Go your way; your faith has saved you. Immediately he received his sight and followed him on the way.

+ + + + + + +

Reflection:

What is persistence and faith?

They are the acts of refusing to give up no matter how great the trials and odds against us may be. We continue to seek and follow what is good because deep in our hearts we believe that God is with us, that He hears our prayers, and that He will never abandon us in our struggles. Even when the road is difficult and uncertain, faith gives us the courage to move forward and persistence gives us the strength to continue calling upon the Lord.

The blind and poor man Bartimaeus had this kind of faith-filled persistence. Humanly speaking, all the odds were against him in his desire to have an encounter with Jesus. He was blind and poor. He had no power, influence, or status in life. Yet when he heard that Jesus was passing by, he cried out with all his heart, “Jesus, Son of David, have pity on me” (Mark 10:48).

Many rebuked Bartimaeus and told him to keep silent, but the more they tried to silence him, the more he persistently called out to Jesus. What gave Bartimaeus such courage and determination? It was his deep faith. He believed with all his heart that Jesus would hear him, notice him, and heal him.

Ironically, Bartimaeus was blind and had not seen Jesus perform miracles with his own eyes. Yet he believed. It was enough for him to hear the powerful and life-giving name of Jesus. His faith did not depend on what he could physically see. Instead, his faith rested on who Jesus truly is.

Because of his deep faith and persistence, Bartimaeus gained the attention of Jesus. At that very moment, he was healed and regained his sight. What a beautiful reminder for all of us that sincere faith and perseverance can draw us closer to the heart of Christ.

In our own lives, there are moments when we feel discouraged, weak, rejected, or burdened by problems and sufferings. There are times when we may feel that God is silent or far away. But like Bartimaeus, may we continue to call upon Jesus with confidence and trust.

As long as we do not give up on Him, miracles can happen in our lives. Perhaps it may be healing from sickness, peace in our hearts, restoration in our families, answers to our persistent prayers, or the strength to carry the crosses we bear each day.

The Lord never ignores a heart that humbly and faithfully seeks Him. He sees our tears, hears our cries, and knows the deepest desires of our hearts. Our task is to continue believing, continue praying, and continue drawing near to Him no matter how difficult life may become.

How persistent are we in our desire to encounter Jesus personally? How deep is our faith when trials, disappointments, and hardships come into our lives? Do we continue praying even when answers seem delayed? Do we faithfully attend Holy Mass and spend time listening to His words in the Bible? Or do we easily lose hope and stop calling upon Him when life becomes difficult?

Jesus continues to pass by in our lives. Will we, like Bartimaeus, cry out to Him with unwavering faith and persistence until we experience His healing, mercy, and transforming love?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 28 Huwebes sa Ikawalong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Marcos 10:46-52

Mabuting Balita: Marcos 10:46-52

Noong panahong iyon, dumating si Hesus sa Jerico, kasama ang kanyang mga alagad at marami pang iba. Nang umaalis na sila roon, may naraanan silang isang bulag na nakaupo sa tabi ng daan at namamalimos. Siya’y si Bartimeo, anak ni Timeo. Nang marinig niyang naroon si Hesus na taga-Nazaret, sumigaw siya ng ganito: “Hesus, Anak ni David, mahabag po kayo sa akin!”

Pinagsabihan siya ng mga tao at pinatatahimik, ngunit lalo pa siyang nagsisigaw, “Anak ni David, mahabag po kayo sa akin!” Tumigil si Hesus at kanyang sinabi, “Tawagin ninyo siya.” At tinawag nga nila ang bulag. “Lakasan mo ang iyong loob,” sabi nila. “Tumindig ka. Ipinatatawad ka niya.”

Iniwaksi niya ang kanyang balabal, paluksong tumayo at lumapit kay Hesus. “Ano ang ibig mong gawin ko sa iyo?” tanong sa kanya ni Hesus. Sumagot ang bulag, “Guro, ibig ko po sanang makakita.” Sinabi ni Hesus, “Humayo ka; magaling ka na dahil sa iyong pananalig.” Noon di’y nakakita siya, at sumunod kay Hesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ba ang ibig sabihin pag tayo ay may malalim na pananampalataya?

Ito ay ang hindi natin pagsuko gaano man kabigat ang mga pagsubok at hamon na ating kinakaharap sa buhay. Patuloy tayong lumalapit at kumakapit sa Diyos dahil naniniwala tayo nang buong puso na kasama natin Siya, nakikinig Siya sa ating mga panalangin, at hindi Niya tayo pababayaan kailanman. Sa gitna ng hirap at kawalan ng kasiguruhan, ang pananampalataya ang nagbibigay sa atin ng lakas ng loob upang magpatuloy, at ang pagtitiyaga naman ang nagtutulak sa atin upang huwag tumigil sa pagtawag sa Panginoon.

Ganito ang pananampalataya at pagtitiyaga ng bulag at mahirap na si Bartimeo. Sa paningin ng tao, tila lahat ng hadlang ay nasa kanyang harapan upang magkaroon siya ng personal na karanasan kay Jesus.

Siya ay bulag, mahirap, at walang kapangyarihan o impluwensiya sa lipunan. Ngunit nang marinig niyang dumaraan si Jesus, buong lakas at pananampalataya siyang sumigaw: “Jesus, Anak ni David, maawa Ka sa akin” (Marcos 10:48).

Marami ang sumaway kay Bartimeo at pinatahimik siya, ngunit lalo pa siyang sumigaw at tumawag kay Jesus. Ano ang nagbigay sa kanya ng ganoong katatagan at lakas ng loob? Ito ay ang kanyang malalim na pananampalataya. Buong puso siyang naniwala na maririnig siya ni Jesus, papansinin siya, at pagagalingin siya.

Nakakamangha isipin na si Bartimeo ay bulag at hindi naman nakita mismo ang mga himalang ginawa ni Jesus. Ngunit naniwala pa rin siya. Sapat na para sa kanya na marinig ang makapangyarihang pangalan ni Jesus upang manalig na siya ay gagaling. Ang kanyang pananampalataya ay hindi nakabatay sa kanyang nakikita kundi sa kung sino si Jesus sa kanyang puso at buhay.

Dahil sa kanyang malalim na pananampalataya at pagtitiyaga, napansin siya ni Jesus. At sa mismong sandaling iyon, siya ay gumaling at muling nakakita. Tunay ngang ang taos-pusong pananampalataya at hindi pagsuko ay naglalapit sa atin sa puso ng Panginoon.

Sa ating buhay, may mga pagkakataong tayo ay pinanghihinaan ng loob, nasasaktan, tinatanggihan, o nabibigatan sa mga problema at pagsubok. May mga sandali ring tila tahimik ang Diyos at parang malayo Siya sa atin.

Ngunit tulad ni Bartimeo, nawa’y patuloy tayong tumawag kay Jesus nang may pagtitiwala at pag-asa. Habang hindi tayo sumusuko sa Kanya, patuloy na kikilos ang Kanyang himala sa ating buhay. Maaaring ito ay kagalingan sa karamdaman, kapayapaan ng ating puso, pagkakaisa ng ating pamilya, kasagutan sa ating matiyagang panalangin, o lakas upang dalhin ang mga krus na ating pasan araw-araw.

Hindi binabalewala ng Panginoon ang pusong mapagkumbaba at tapat na naghahanap sa Kanya. Nakikita Niya ang ating mga luha, naririnig Niya ang ating mga daing, at alam Niya ang pinakamalalim na hangarin ng ating puso. Ang kailangan lamang nating gawin ay magpatuloy sa pananampalataya, magpatuloy sa pananalangin, at manatiling malapit sa Kanya kahit gaano kahirap ang buhay.

Gaano ba tayo katiyaga sa paghahangad na magkaroon ng personal na ugnayan at karanasan kay Jesus? Gaano kalalim ang ating pananampalataya kapag dumarating ang mga pagsubok at kabiguan sa ating buhay?

Patuloy pa rin ba tayong nananalangin kahit tila matagal dumating ang kasagutan? Patuloy ba tayong nagsisimba, nakikinig sa Salita ng Diyos, at  na uuhaw sa Kanyang presensya araw-araw? O madali ba tayong sumusuko at tumitigil sa pagtawag sa Kanya kapag tayo ay nahihirapan?

Kung dadaan si Jesus sa ating buhay ngayon. Katulad ba tayo ni Bartimeo na buong pananampalatayang sisigaw at tatawag sa Kanya hanggang maranasan natin ang Kanyang awa, pagpapagaling, at dakilang pagmamahal?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 27 Wednesday of the Eighth Week in Ordinary Time: Mark 10:32-45

Gospel: Mark 10:32-45

The disciples were on the way, going up to Jerusalem, and Jesus went ahead of them. They were amazed, and those who followed were afraid. Taking the Twelve aside again, he began to tell them what was going to happen to him. 

“Behold, we are going up to Jerusalem, and the Son of Man will be handed over to the chief priests and the scribes, and they will condemn him to death and hand him over to the Gentiles who will mock him, spit upon him, scourge him, and put him to death, but after three days he will rise.” 

Then James and John, the sons of Zebedee, came to Jesus and said to him, “Teacher, we want you to do for us whatever we ask of you.” He replied, “What do you wish me to do for you?” They answered him, “Grant that in your glory we may sit one at your right and the other at your left.” 

Jesus said to them, “You do not know what you are asking. Can you drink the chalice that I drink or be baptized with the baptism with which I am baptized?” They said to him, “We can.” Jesus said to them, “The chalice that I drink, you will drink, and with the baptism with which I am baptized, you will be baptized; but to sit at my right or at my left is not mine to give but is for those for whom it has been prepared.” 

When the ten heard this, they became indignant at James and John. Jesus summoned them and said to them, “You know that those who are recognized as rulers over the Gentiles lord it over them, and their great ones make their authority over them felt. 

But it shall not be so among you. Rather, whoever wishes to be great among you will be your servant; whoever wishes to be first among you will be the slave of all. For the Son of Man did not come to be served but to serve and to give his life as a ransom for many.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we real followers of the Lord?

True followers of the Lord do not seek recognition, applause, or positions of honor. Those of us who sincerely desire to serve God quietly offer ourselves in love, even when no one notices our sacrifices. We serve without hidden motives because we know that Jesus sees every act of kindness, every silent offering, and even the deepest intentions of our hearts.

When James and John asked Jesus if they could sit beside Him in His glory, the Lord gently revealed a deeper truth to them. The places of honor in His Kingdom are not reserved for those who seek greatness for themselves, but for the humble, the selfless, and those who faithfully labor in the vineyard of the Lord without seeking recognition.

In many ways, we too can sometimes desire the blessings, honor, or rewards of serving God while avoiding the humility and sacrifice that true discipleship requires. Yet the paradox of following Jesus is this: before we can lead, we must first learn to serve; before we can be exalted, we must first learn to humble ourselves; and before we can fully live for Christ, we must first die to our selfish desires.

True humility is not something we pretend to possess so that others may admire us. Genuine service flows naturally from a heart that truly loves God. When we choose to serve in the vineyard of the Lord, we must let go of pride, pretensions, and false expectations. Our service must spring from the purity of our love for Jesus and our sincere desire to glorify Him alone.

There can be no true heavenly glorification for us unless we first embrace humility, sacrifice, and selfless love in the name of Jesus. The Lord does not measure greatness by status, recognition, or power, but by the sincerity of our hearts and our willingness to serve others with love.

Let us examine our hearts before the Lord. Are we serving Jesus to be noticed by others, or are we humbly offering ourselves for His glory alone? And if Jesus were to look deeply into our hearts today, would He find in us the spirit of a true servant willing to love, sacrifice, and follow Him no matter the cost?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 27 Miyerkules sa Ikawalong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 10:32-45

Mabuting Balita: Marcos 10:32-45

Noong panahong iyon, nasa daan sila patungong Jerusalem. Nauuna sa kanila si Jesus; nangangamba ang mga alagad at natatakot naman ang mga taong sumusunod sa kanya. Ibinukod ni Jesus ang Labindalawa at sinabi ang mangyayari sa kanya. 

Wika niya, "Ngayo'y paahon tayo sa Jerusalem. Ang Anak ng Tao'y ipagkakanulo sa mga punong saserdote at sa mga eskriba. Kanilang hahatulan siya ng kamatayan, at ibibigay sa mga Hentil. Siya'y tutuyain nila, luluran, hahagupitin,at papatayin. Ngunit muli siyang mabubuhay pagkaraan ng tatlong araw."

Lumapit kay Jesus sina Santiago at Juan na anak ni Zebedeo, at ang sabi, "Guro, may hihilingin po sana kami sa inyo." "Ano iyon?" tanong ni Jesus. Sumagot sila, "Sana'y makaupo kami katabi ninyo sa inyong kaharian-- isa sa kanan at isa sa kaliwa." "Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi," sabi ni Jesus sa kanila. 

"Mababata ba ninyo ang hirap na babatahin ko? Pabibinyag ba kayo sa binyag na daranasin ko?" "Opo," tugon nila. Sinabi ni Jesus, "Ang hirap na babatahin ko'y babatahin nga ninyo, at kayo'y bibinyagan sa binyag na daranasin ko. Ngunit wala sa akin ang pagpapasiya kung sino ang mauupo sa aking kanan at sa aking kaliwa. Ang mga luklukang sinasabi ninyo'y para sa mga pinaghandaan."

Nang marinig ito ng sampung alagad, nagalit sila sa magkapatid. Kaya't pinalapit sila ni Jesus at sinabi, "Alam ninyo na ang mga itinuturing na pinuno ng mga Hentil ay siyang pinapanginoon, at ang dinadakila ay siyang nasusunod. Ngunit hindi ganyan ang dapat umiral sa inyo. 

Sa halip, ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. at sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ng lahat. Sapagkat ang Anak ng Tao ay naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at ibigay ang kanyang buhay sa ikatutubos ng marami."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay tunay na tagasunod ng Panginoon?

Ang tunay na tagasunod ng Panginoon ay hindi naghahangad ng pagkilala, papuri, o mataas na posisyon. Tayong mga taos-pusong nagnanais maglingkod sa Diyos ay tahimik na nag-aalay ng ating sarili, kahit walang nakakakita o nakakapansin ng ating mga sakripisyo.

Naglilingkod tayo nang walang lihim na motibo sapagkat alam nating nakikita ni Jesus ang bawat kabutihang ating ginagawa, bawat tahimik na sakripisyo, at maging ang pinakamalalim na laman ng ating puso.

Nang hingin nina Santiago at Juan kay Jesus na makaupo sa Kanyang tabi sa Kanyang kaluwalhatian, marahan Niyang ipinahayag sa kanila ang isang mas malalim na katotohanan.

Ang mga luklukan ng karangalan sa Kanyang Kaharian ay hindi para sa mga naghahanap ng sariling kadakilaan, kundi para sa mga mapagpakumbaba, mapagkumbaba ang puso, at handang tahimik na maglingkod sa ubasan ng Panginoon nang walang hinihintay na kapalit o pagkilala.

Marahil, marami rin sa atin ang minsang naghahangad ng pagpapala, karangalan, o gantimpala sa paglilingkod sa Diyos ngunit umiiwas naman sa hirap, kababaang-loob, at sakripisyong kaakibat nito.

Ngunit ito ang kabalintunaan ng pagsunod kay Kristo: bago tayo maging dakila, kailangan muna tayong matutong maglingkod; bago tayo itaas ng Diyos, kailangan muna tayong magpakumbaba; at bago tayo lubos na mabuhay para kay Hesus, kailangan muna nating mamatay sa ating pagkamakasarili.

Ang tunay na kababaang-loob ay hindi pagpapanggap upang tayo ay hangaan ng iba. Ang tapat na paglilingkod ay kusang umaagos mula sa pusong tunay na umiibig sa Diyos. Kaya kapag pinili nating maglingkod sa ubasan ng Panginoon, kailangan nating talikuran ang ating kapalaluan, pagpapanggap, at maling inaasahan. Ang ating paglilingkod ay dapat magmula sa dalisay nating pagmamahal kay Jesus at sa taos-pusong hangaring Siya lamang ang luwalhatiin.

Walang tunay na kaluwalhatiang makalangit para sa atin kung hindi muna natin yayakapin ang kababaang-loob, sakripisyo, at pagmamahal na walang hinihinging kapalit alang-alang kay Jesus. Hindi sinusukat ng Panginoon ang kadakilaan ayon sa katanyagan, kapangyarihan, o pagkilala ng tao, kundi ayon sa katapatan ng ating puso at sa ating kahandaang magmahal at maglingkod sa kapwa.

Kaya suriin nating mabuti ang ating mga puso sa harapan ng Panginoon. Tayo ba ay naglilingkod upang mapansin at purihin ng tao, o tahimik ba nating iniaalay ang ating sarili para lamang sa kaluwalhatian ng Diyos?

At kung sisilipin ni Jesus ang kaibuturan ng ating puso ngayon, makikita kaya Niya sa atin ang puso ng isang tunay na lingkod na handang magmahal, magsakripisyo, at sumunod sa Kanya anumang halaga ang kapalit?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday May 26 Memorial of Saint Philip Neri, Priest: Mark 10:28-31

Gospel: Mark 10:28-31

Peter began to say to Jesus, “We have given up everything and followed you.” 

Jesus said, “Amen, I say to you, there is no one who has given up house or brothers or sisters or mother or father or children or lands for my sake and for the sake of the Gospel who will not receive a hundred times more now in this present age: houses and brothers and sisters and mothers and children and lands, with persecutions, and eternal life in the age to come.

But many that are first will be last, and the last will be first.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a worldly man who had a dream. In that dream, he saw Jesus calling him to leave behind his life of sin and follow Him. The next morning, the man reflected deeply on the dream and found himself in a dilemma, wondering how he would survive if he chose to follow Jesus wholeheartedly.

When night came, he had another dream. Once again, he heard Jesus gently speak to him, saying, “Do not worry, for I will provide for you.” Those words brought peace and assurance to his troubled heart.

Through these encounters with Jesus, the man found the courage to leave behind his sinful life and follow Him completely. From that moment on, he was never in want, because Jesus faithfully provided for all his needs. The more he trusted the Lord, the more he discovered that true security is not found in worldly possessions, but in the loving presence and providence of God.

For many of us, it is difficult to follow Jesus because we fear losing comfort, security, or material gain. We often measure success according to the standards of this world, believing that happiness can be found in wealth, status, or earthly achievements. Yet, deep within our hearts, we know that worldly things can never fully satisfy the longing of our souls.

Life is not about storing up treasures on earth. There is far more to life than the accumulation of wealth and possessions. Life is about walking in the footsteps of Jesus, living according to His example, and becoming instruments of His love, compassion, and goodness in the lives of others.

We will never discover the true meaning of life by merely following the ways and desires of this world. It is only in following Jesus that we truly discover peace, purpose, joy, and the deeper meaning of our existence. The closer we walk with Him, the more our hearts are transformed, and the more we experience the beauty of a life centered on God.

Perhaps the Lord is also calling us today to let go of the things that keep us far from Him—our attachment to worldly desires, our fears, our pride, or our lack of trust. Jesus continues to whisper to our hearts, “Do not be afraid. Trust Me. I will provide for you.”

Will we have the courage to leave behind whatever separates us from Jesus so that we may fully experience the meaningful, peaceful, and grace-filled life that only He can give us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Mayo 26 Paggunita kay San Felipe Neri, pari: Marcos 10:28-31

Mabuting Balita: Marcos 10:28-31

Noong panahong iyon, nagsalita si Pedro kay Hesus, “Tingnan po ninyo, iniwan namin ang lahat at kami’y sumunod sa inyo.”

Sinabi ni Hesus, “Tandaan ninyo ito: ang sinumang mag-iwan ng bahay, o mga kapatid, ina, ama, mga anak, mga lupa, dahil sa akin at sa Mabuting Balita, ay tatanggap ng makasandaang ibayo sa buhay na ito – mga bahay, mga kapatid, mga ina, mga anak, at mga lupa – ngunit may kalakip na pag-uusig.

At sa kabilang buhay ay magkakaroon ng buhay na walang hanggan. Ngunit maraming nauuna na magiging huli, at maraming nahuhuli na magiging una.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na nagkaroon ng panaginip. Sa kanyang panaginip, nakita niya si Jesus na tinatawag siyang iwan ang kanyang makasalanang pamumuhay at sumunod sa Kanya. Kinaumagahan, malalim niyang pinag-isipan ang panaginip na iyon at siya’y nabagabag sapagkat iniisip niya kung paano siya mabubuhay kapag pinili niyang sumunod kay Jesus nang buong puso.

Pagsapit ng gabi, muli siyang nanaginip. Muli niyang narinig si Jesus na mahinahong nagsasabi sa kanya, “Huwag kang mag-alala sapagkat Ako ang bahala sa iyo.” Ang mga salitang iyon ay nagbigay ng kapayapaan at katiyakan sa kanyang pusong nababalisa.

Dahil sa mga pagtatagpong iyon kay Jesus, nagkaroon siya ng lakas ng loob na iwan ang kanyang dating makasalanang buhay at tuluyang sumunod sa Panginoon. Mula noon, hindi na siya nagkulang sapagkat ibinigay ni Jesus ang kanyang mga pangangailangan.

Habang lalo siyang nagtitiwala sa Panginoon, lalo rin niyang natuklasan na ang tunay na katiyakan ay hindi matatagpuan sa kayamanan o mga bagay ng mundo kundi sa mapagmahal na presensya at pagkalinga ng Diyos.

Marami sa atin ang nahihirapang sumunod kay Jesus dahil natatakot tayong mawalan ng kaginhawahan, seguridad, o materyal na pakinabang. Madalas nating sinusukat ang tagumpay ayon sa pamantayan ng mundong ito at iniisip nating ang tunay na kaligayahan ay matatagpuan sa yaman, katanyagan, at makamundong tagumpay. Ngunit sa kaibuturan ng ating puso, alam nating hindi kayang punan ng mga bagay ng mundo ang pagkauhaw ng ating kaluluwa.

Ang buhay ay hindi tungkol sa pag-iipon ng kayamanan dito sa lupa. Higit na mahalaga ang pagsunod kay Jesus, isabuhay ang Kanyang halimbawa, at maging daluyan ng Kanyang pag-ibig, habag, at kabutihan sa buhay ng ating kapwa.

Hindi natin matatagpuan ang tunay na kahulugan ng buhay kung susunod lamang tayo sa agos at kagustuhan ng mundong ito. Tanging sa pagsunod kay Jesus natin matatagpuan ang tunay na kapayapaan, layunin, kagalakan, at malalim na kahulugan ng ating buhay. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo Niyang binabago ang ating puso at ipinaparanas sa atin ang kagandahan ng isang buhay na nakasentro sa Diyos.

Marahil, tinatawag din tayo ng Panginoon ngayon upang bitawan ang mga bagay na naglalayo sa atin sa Kanya—ang ating labis na pagkahumaling sa makamundong bagay, ang ating mga takot, pagmamataas, at kakulangan ng pagtitiwala. Patuloy na ibinubulong ni Jesus sa ating puso: “Huwag kayong matakot. Magtiwala kayo sa Akin. Ako ang bahala sa inyo.”

Magkakaroon kaya tayo ng lakas ng loob na iwan ang anumang humahadlang sa atin upang lubos nating maranasan ang makabuluhan, mapayapa, at puspos ng biyayang buhay na tanging si Jesus lamang ang makapagbibigay sa atin?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday May 25 Memorial of the Blessed Virgin Mary, Mother of the Church: John 19:25-34

Gospel: John 19:25-34

Standing by the cross of Jesus were his mother and his mother’s sister, Mary the wife of Clopas, and Mary of Magdala. When Jesus saw his mother and the disciple there whom he loved, he said to his mother, “Woman, behold, your son.” Then he said to the disciple, “Behold, your mother.” 

And from that hour the disciple took her into his home. After this, aware that everything was now finished, in order that the Scripture might be fulfilled, Jesus said, “I thirst.”  There was a vessel filled with common wine. So they put a sponge soaked in wine on a sprig of hyssop and put it up to his mouth. When Jesus had taken the wine, he said, “It is finished.” And bowing his head, he handed over the spirit.  

Now since it was preparation day, in order that the bodies might not remain on the cross on the sabbath, for the sabbath day of that week was a solemn one, the Jews asked Pilate that their legs be broken and they be taken down. 

So the soldiers came and broke the legs of the first     and then of the other one who was crucified with Jesus. But when they came to Jesus and saw that he was already dead, they did not break his legs, but one soldier thrust his lance into his side, and immediately Blood and water flowed out.

+ + + + + + +

Reflection:

Can we truly comprehend the pain of Mary as she stood beneath the cross and looked upon her beloved Son suffering and dying for the salvation of the world? As a mother, her heart must have been pierced with unbearable sorrow, yet she endured that painful moment with quiet dignity, faith, and grace. Whatever anguish she carried within her soul, she embraced it silently and offered everything to God.

In the midst of her suffering, Mary did not rebel against God’s will. Instead, she surrendered herself completely to Him. Deep within her heart, she knew that this was part of God’s divine plan not only for Jesus but also for her. With unwavering trust, Mary placed everything into the loving hands of God, believing that even in pain, God’s purpose would prevail.

Jesus’ suffering and death on the cross of Calvary were never meaningless. His sacrifice was the greatest expression of love — a sacrifice offered for the salvation and redemption of humanity. Through His wounds, we were given hope, mercy, and new life.

As we continue our journey in this world, we too will experience sufferings, trials, disappointments, and moments of deep pain. There will be times when the burdens we carry seem too heavy for us to bear, and there may even be moments when we question why suffering has entered our lives. Yet, when we look upon Jesus on the cross and reflect on the sorrow of Mary, we are reminded that suffering is part of our human journey and can become a path that leads us closer to God.

Life is not complete without hardships and sacrifices. Through these painful experiences, we grow in faith, humility, compassion, and dependence on God. Often, it is in our darkest moments that we become more aware of His loving presence. In our suffering, God does not abandon us. He walks beside us, strengthens our weary hearts, and gently carries us through every cross we bear.

Like Mary, may we learn to trust God even when we do not fully understand His plans. May we have the courage to surrender our pains, fears, and struggles into His hands, believing that God can bring grace, healing, and purpose even out of our deepest sorrows.

When suffering comes into our lives, will we choose to trust God completely and remain faithful like Mary, or will we allow our pain to pull us away from Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Mayo 25 Paggunita sa Mahal na Birheng Maria, Ina ng Sambayanan: Juan 19:25-34

Mabuting Balita: Juan 19:25-34

Noong panahong iyon: Nakatayo sa tabi ng krus ni Hesus ang kanyang ina at ang kapatid na babae nitong si Maria, na asawa ni Cleopas. Naroon din si Maria Magdalena. 

Nang makita ni Hesus ang kanyang ina, at ang minamahal niyang alagad sa tabi nito, kanyang sinabi, “Ginang, narito ang iyong anak!” At sinabi sa alagad, “Narito ang iyong ina!” Mula noon, siya’y pinatira ng alagad na ito sa kanyang bahay. 

Alam ni Hesus na naganap na ang lahat ng bagay; at bilang katuparan ng Kasulatan ay sinabi niya, “Nauuhaw ako!” May isang mangkok doon na puno ng maasim na alak. Itinuhog nila rito ang isang espongha, ikinabit sa sanga ng isopo at idiniit sa kanyang bibig. Nang masipsip ni Hesus ang alak ay kanyang sinabi, “Naganap na!” Iniyukayok niya ang kanyang ulo at nalagot ang kanyang hininga. 

Noo’y Araw ng Paghahanda, ay ayaw ng mga Judio na manatili sa krus ang mga bangkay sa Araw ng Pamamahinga sapagkat dakila ang araw ng Pamamahingang ito. Kaya’t hiniling nila kay Pilato na ipabali nito ang mga binti ng mga ipinako sa krus, at alisin doon ang mga bangkay. Naparoon nga ang mga kawal at binali ang mga binti ng dalawang ipinakong kasabay ni Hesus.  

Ngunit pagdating nila kay Hesus at makitang patay na siya, hindi na nila binali ang kanyang binti. Subalit inulos ng sibat ng isa sa mga kawal ang tagiliran ni Hesus, at biglang dumaloy ang dugo at tubig.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maaari ba nating lubos na maunawaan ang sakit na naramdaman ni Maria habang siya ay nakatayo sa paanan ng krus at nakatingin sa Kanyang minamahal na Anak na nagdurusa at unti-unting namamatay para sa kaligtasan ng sanlibutan?

Bilang isang ina, tiyak na ang kanyang puso ay tinusok ng di-masukat na dalamhati, ngunit tiniis niya ang masakit na sandaling iyon nang may katahimikan, dangal, pananampalataya, at biyaya. Anumang kirot ang bumabalot sa kanyang kalooban, buong kapakumbabaan niyang inialay ang lahat sa Diyos.

Sa gitna ng kanyang pagdurusa, hindi naghimagsik si Maria laban sa kalooban ng Diyos. Sa halip, buong-buo niyang isinuko ang kanyang sarili sa Kanya. Sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niya na ito ay bahagi ng dakilang plano ng Diyos—hindi lamang para kay Hesus, kundi para rin sa kanya. Taglay ang matibay na pagtitiwala, inialay ni Maria ang lahat sa mapagmahal na mga kamay ng Diyos, naniniwalang kahit sa gitna ng sakit, ang layunin ng Diyos ay magtatagumpay.

Ang paghihirap at kamatayan ni Hesus sa krus ng Kalbaryo ay hindi kailanman walang kabuluhan. Ang Kanyang sakripisyo ang pinakamataas na pagpapahayag ng pag-ibig—isang pag-ibig na inialay para sa kaligtasan at katubusan ng sangkatauhan. Sa pamamagitan ng Kanyang mga sugat, tayo ay nagkaroon ng pag-asa, habag, at bagong buhay.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay sa mundong ito, tayo rin ay makakaranas ng mga paghihirap, pagsubok, kabiguan, at matitinding sakit ng kalooban. May mga pagkakataong ang ating mga dinadala ay tila napakabigat, at may mga sandaling hindi natin lubos maunawaan kung bakit kailangang dumaan sa pagdurusa.

Ngunit sa pagtingin natin kay Hesus sa krus at sa pagninilay sa dalamhati ni Maria, naaalala natin na ang pagdurusa ay bahagi ng ating pagiging tao at maaaring maging daan upang mas mapalapit tayo sa Diyos.

Ang buhay ay hindi buo kung wala ang mga pagsubok at sakripisyo. Sa pamamagitan ng mga karanasang ito, tayo ay nahuhubog sa pananampalataya, kapakumbabaan, malasakit, at higit na pagtitiwala sa Diyos. 

Kadalasan, sa ating pinakadilim na sandali natin higit na nadarama ang Kanyang presensya. Sa ating pagdurusa, hindi tayo pinababayaan ng Diyos. Siya ay kasama natin, nagpapalakas sa ating nanghihinang puso, at marahang gumagabay sa atin sa bawat krus na ating pasan. 

Tulad ni Maria, matuto nawa tayong magtiwala sa Diyos kahit hindi natin lubos nauunawaan ang Kanyang plano. Nawa’y magkaroon tayo ng tapang na isuko sa Kanya ang ating mga sakit, takot, at pinapasan sa buhay, naniniwalang kaya Niyang gawing biyaya, lunas, at layunin ang ating mga dalamhati. 

Sa pagdating ng pagdurusa sa ating buhay, pipiliin ba nating magtiwala sa Diyos nang buong puso tulad ni Maria, o hahayaan nating tuluyan tayong ilayo ng ating mga pagsubok kay Hesus?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday May 24 Solemnity of Pentecost: John 20:19-23

Gospel: John 20:19-23

On the evening of that first day of the week, when the doors were locked, where the disciples were, for fear of the Jews, Jesus came and stood in their midst and said to them, “Peace be with you.” When he had said this, he showed them his hands and his side. 

The disciples rejoiced when they saw the Lord. Jesus said to them again, “Peace be with you. As the Father has sent me, so I send you.” And when he had said this, he breathed on them and said to them, “Receive the Holy Spirit. Whose sins you forgive are forgiven them, and whose sins you retain are retained.”

+ + + + + + +

Reflection:

An old man once wondered how he could become more aware of the presence of the Holy Spirit in his life. He often found himself quietly murmuring, “I am already old, yet I still do not feel the presence of the Holy Spirit.” But this old man is not alone in his struggle, for many of us also go through life without recognizing that the Holy Spirit is already living and working within us.

What, then, is the secret for us to become more aware of the Holy Spirit’s presence? The key is a prayerful life—not an occasional or hurried prayer life, but a life faithfully rooted in daily prayer. Even if we begin with only five to ten minutes each day for prayer and meditation, the Holy Spirit can slowly open our hearts and minds to His gentle presence. Little by little, we begin to notice His guidance, His peace, His wisdom, and His quiet movements within our lives.

In our first reading, we see the disciples together with the Blessed Mother gathered in one place. What were they doing there? They were united in prayer (Acts 1:14). They waited upon the Lord with trusting hearts until the Holy Spirit descended upon them and filled them with His indwelling presence (Acts 2:1–4). Their prayer prepared their hearts to receive the transforming power of God.

The same thing happened in our Gospel. The disciples were gathered in one room, fearful and uncertain, yet they remained together in prayer. Then suddenly, Jesus appeared in their midst. He greeted them with peace, and afterward He breathed on them and gave them the gift of the Holy Spirit. In the midst of their fear, the Lord came to strengthen, comfort, and renew them.

Many times, we also carry fears, burdens, doubts, and uncertainties in our hearts. Yet the Holy Spirit continues to wait patiently for us to open our hearts through prayer. When we spend time with God, we begin to recognize that we are never alone. The Holy Spirit is quietly guiding us, strengthening us in our weaknesses, comforting us in our sorrows, and leading us closer to Jesus each day.

If we truly desire to become more aware of the presence of the Holy Spirit, there is no other way but to cultivate a faithful and prayerful life. As we draw closer to God in prayer, we become more open to receiving His gifts—Wisdom, Understanding, Counsel, Fortitude, Knowledge, and Fear of the Lord (Isaiah 11:2). These gifts help us live not according to our fears and weaknesses, but according to God’s grace and will.

Do we truly make time each day to listen to the voice of the Holy Spirit, or have we become too distracted and busy to recognize His presence quietly moving within our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Linggo Mayo 24 Linggo ng Pentekostes: Juan 20:19-23

Mabuting Balita: Juan 20:19-23

Kinagabihan ng Linggo ding iyon, ang mga alagad ay nagkakatipon. Nakapinid ang mga pinto ng bahay na kanilang pinagtitipunan dahil sa takot nila sa mga Judio. Dumating si Jesus at tumayo sa gitna nila. "Sumainyo ang kapayapaan!" sabi niya. Pagkasabi nito, ipinakita niya ang kanyang mga kamay at ang kanyang tagiliran. Tuwang-tuwa ang mga alagad nang makita ang Panginoon.  

Sinabi na naman ni Jesus, "Sumainyo ang kapayapaan! Kung paanong sinugo ako ng Ama, gayon din naman, sinusugo ko kayo." Pagkatapos, sila'y hiningahan niya at sinabi, "Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo. Ang patawarin ninyo sa kanilang mga kasalanan ay pinatawad na nga; ang hindi ninyo patawarin ay hindi nga pinatawad."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang matandang lalaki na nagtataka kung paano niya mararanasan at magiging mulat sa presensya ng Espiritu Santo sa kanyang buhay. Madalas niyang bulong sa kanyang sarili, “Matanda na ako, ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nararamdaman ang presensya ng Espiritu Santo.” Ngunit ang matandang lalaking ito ay hindi nag-iisa, sapagkat marami rin sa atin ang nabubuhay nang hindi namamalayan na ang Espiritu Santo ay buhay at kumikilos na sa ating mga puso.

Ano nga ba ang lihim upang tayo ay maging higit na mulat sa presensya ng Espiritu Santo? Ang susi ay isang buhay na may panalangin—hindi paminsan-minsan lamang na pagdarasal, kundi isang pusong araw-araw na lumalapit sa Diyos. 

Kahit limang hanggang sampung minuto lamang bawat araw na inilaan natin para sa panalangin at pagninilay, unti-unti nating mararanasan ang banayad ngunit makapangyarihang pagkilos ng Espiritu Santo sa ating buhay. Sa pagdaan ng panahon, mas makikilala natin ang Kanyang paggabay, kapayapaan, karunungan, at pagmamahal.

Sa ating unang pagbasa, makikita natin ang mga alagad kasama ang Mahal na Birheng Maria na nagkakatipon sa isang lugar. Ano ang kanilang ginagawa roon? Sila ay sama-samang nananalangin (Gawa 1:14). Nanatili silang naghihintay sa Panginoon nang may pananampalataya hanggang sa sila ay mapuspos ng Espiritu Santo (Gawa 2:1–4). Ang kanilang panalangin ang naghanda sa kanilang mga puso upang tanggapin ang kapangyarihan at presensya ng Diyos.

Ganito rin ang nangyari sa ating Ebanghelyo. Ang mga alagad ay nagkatipon sa isang silid dahil sa kanilang takot at pangamba, ngunit nanatili silang magkakasama sa panalangin. At biglang nagpakita si Hesus sa kanilang kalagitnaan. 

Binati Niya sila ng kapayapaan, at pagkatapos ay hiningahan Niya sila at ipinagkaloob ang Espiritu Santo. Sa gitna ng kanilang takot, dumating ang Panginoon upang sila ay palakasin at bigyan ng panibagong pag-asa.

Marahil marami rin sa atin ang may mga takot, alalahanin at mabibigat na dinadala sa ating mga puso. Sa gitna nito ang Espiritu Santo ay patuloy na naghihintay na tayo ay lumapit sa Diyos sa panalangin. 

Kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Diyos, unti-unti nating mararamdaman na hindi tayo nag-iisa. Ang Espiritu Santo ay tahimik na gumagabay sa atin, nagpapalakas sa ating kahinaan, umaaliw sa ating kalungkutan, at naglalapit sa atin kay Hesus araw-araw.

Kung nais nating maging higit na mulat sa presensya ng Espiritu Santo, wala tayong ibang dapat gawin kundi ang mamuhay nang may tapat at regular na pananalangin. 

Sa ating paglapit sa Diyos, mas binubuksan natin ang ating mga sarili sa Kanyang mga biyaya at kaloob tulad ng Karunungan, Pang-unawa, Mabuting Payo, Katatagan, Kaalaman, at Pagkatakot sa Panginoon (Isaias 11:2). Ang mga kaloob na ito ang tutulong sa atin upang mamuhay hindi ayon sa ating mga takot at kahinaan, kundi ayon sa biyaya at kalooban ng Diyos.

Naglalaan pa ba tayo ng panahon araw-araw upang pakinggan ang tinig ng Espiritu Santo, o baka naging abala na tayo sa maraming bagay kaya hindi na natin namamalayan ang Kanyang tahimik ngunit mapagmahal na presensya sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 23 Saturday of the Seventh Week of Easter: John 21:20-25

Gospel: John 21:20-25

Peter turned and saw the disciple following whom Jesus loved, the one who had also reclined upon his chest during the supper and had said, "Master, who is the one who will betray you?" When Peter saw him, he said to Jesus, "Lord, what about him?" 

Jesus said to him, "What if I want him to remain until I come? What concern is it of yours? You follow me." So the word spread among the brothers that that disciple would not die. But Jesus had not told him that he would not die, just "What if I want him to remain until I come? What concern is it of yours?" 

It is this disciple who testifies to these things and has written them, and we know that his testimony is true. There are also many other things that Jesus did, but if these were to be described individually, I do not think the whole world would contain the books that would be written.

+ + + + + + +

Reflection:

Does Jesus have a favorite disciple? It seems so, as the Gospel states: “Peter turned and saw that the disciple whom Jesus loved was following them, the one who had also reclined upon His chest during the last supper and had said, ‘Master, who is the one who will betray You?’” (John 21:20).

In His humanity, Jesus was also like us. He felt deep affection for those among His disciples who were humble, faithful, and always close to Him. This disciple was John, whom Jesus loved dearly. John was also the one who remained with Jesus until His final breath on the cross (John 19:26–27). While many had fled in fear, John stayed. He remained present in the midst of suffering, pain, and sorrow because of his deep love for the Lord.

Like Jesus, we too have people in our lives whom we hold close to our hearts. We treasure those who remain loyal, caring, and faithful to us through both joyful moments and difficult seasons. In the same way, John expressed his love for Jesus not only through words, but also through faithful action. He stayed with Jesus until the very end.

As we reflect on John’s example, we are reminded that true love for the Lord is not measured merely by what we say, but by how faithfully we remain with Him in every season of life. It is easy for us to stay close to Jesus when life is blessed, peaceful, and comfortable. But can we still remain beside Him when following Him requires sacrifice, courage, patience, and trust?

May we ask the Lord to give us hearts like John — hearts that remain faithful even in trials, steadfast even in suffering, and loving even when the path becomes difficult. May our relationship with Jesus not be based only on blessings received, but on genuine love and unwavering devotion.

When others walk away from Jesus because of fear, hardship, or disappointment, will we remain beside Him until the very end?— Marino J. Dasmarinas