Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 12 Martes sa Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:5-11

Mabuting Balita: Juan 16:5-11

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: "Ngayo'y paroroon na ako sa nagsugo sa akin. Wala isa man sa inyong nagtatanong sa akin kung saan ako pupunta. At ngayong sabihin ko sa inyo, natigib kayo ng kalungkutan.

Ngunit dapat ninyong malaman ang katotohanan: ang pag-alis ko'y sa ikabubuti ninyo, sapagkat hindi paparito sa inyo ang patnubay kung hindi ako aalis. Ngunit kung umalis ako, susuguin ko siya sa inyo. Pagdating niya ay kanyang patutunayan sa mga tao sa sanlibutan na mali ang pagkakilala nila sa kasalanan, at ipakikilala niya kung ano ang matuwid, at kung ano ang kahatulan.

Mali sila tungkol sa kasalanan, sapagkat hindi sila nanalig sa akin; tungkol sa matuwid, sapagkat ako'y paroroon sa Ama at hindi na ninyo makikita; tungkol sa kahatulan, sapagkat hinatulan na ang pinuno ng sanlibutang ito."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Natatakot ba tayo sa paghihiwalay?

May nakatagong lungkot sa mga salita ni Hesus sa ating Ebanghelyo ngayon. Sinabi Niya sa Kanyang mga alagad, “Pupunta na ako sa Kanya na nagsugo sa akin.” Isipin natin kung gaano kasakit marinig iyon para sa mga alagad. 

Ang kanilang guro, pinuno, manggagamot, ama, at pinakamalapit na kaibigan ay malapit nang mawala sa kanilang piling. Ang Hesus na kanilang nakakasama, nasasandalan, at nagbibigay ng kahulugan sa kanilang buhay ay hindi na nila makikita nang pisikal.

Sa ating buhay, darating din ang mga sandali ng paghihiwalay. Nararanasan natin ang sakit ng pamamaalam, ang lungkot ng pagkawala, at ang pangungulila sa mga mahal natin sa buhay. Masakit ang paghihiwalay dahil nilikha tayo ng Diyos upang magmahal, makipag-ugnayan, at maging bahagi ng buhay ng isa’t isa.

Ngunit hindi iniwan ni Hesus na walang pag-asa ang Kanyang mga alagad. Bago Siya umalis, ipinangako Niya ang patuloy na presensya ng Tagapatnubay — ang Espiritu Santo — na magiging gabay, lakas, at kaagapay nila sa bawat hakbang ng kanilang misyon. Kahit hindi na nila pisikal na makikita si Hesus, mananatili namang buhay ang Kanyang presensya sa pamamagitan ng Espiritu Santo.

Ang pangakong ito ay para rin sa atin ngayon. Sa mga sandaling tayo’y natatakot, nanghihina, nalilito, o nakakaramdam ng pag-iisa, marahang ipinapaalala ng Espiritu Santo na hindi tayo iniiwan ng Diyos. Maaaring magbago ang mundo, maaaring may mga taong lumisan sa ating buhay, ngunit ang pagmamahal at presensya ng Diyos ay nananatiling tapat magpakailanman.

Darating din ang araw na tayo nama’y aalis sa mundong ito. Lilipas ang ating katawang lupa, at mag-iiwan tayo ng lungkot sa mga taong nagmamahal sa atin. Ngunit higit sa lahat, nawa’y maiwan natin sa kanilang puso ang alaala ng ating pagmamahal, kabutihan, pananampalataya, at malasakit. Sapagkat sa huli, hindi ang haba ng ating buhay ang pinakamahalaga, kundi kung paano tayo nagmahal at naging tapat sa Diyos habang tayo’y nabubuhay.

Ito ang katotohanan ng buhay: may tamang panahon para sa lahat. Ngunit hindi tayo dapat mabuhay sa takot, sapagkat hangga’t tayo’y nananalig kay Hesus, hindi tayo kailanman tunay na maihihiwalay sa Kanya. Dinaig na Niya maging ang kamatayan, at ang Kanyang Espiritu ay nananatiling kasama natin magpakailanman.

Habang nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng buhay, tanungin natin ang ating sarili: kapag dumating na ang oras ng ating pagpanaw, maiiwan kaya natin sa puso ng iba ang bakas ng pagmamahal ng Diyos? May mga taong lalong napalapit kaya kay Kristo dahil nakita nila sa atin ang liwanag, kabutihan, at presensya ng Espiritu Santo?— Marino J. Dasmarinas