Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 30 Huwebes sa Ikaapat na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 13:16-20

Mabuting Balita: Juan 13:16-20

Nang mahugasan na ni Hesus ang mga paa ng kanyang mga alagad, sinabi niya sa kanila:

Sinasabi ko sa inyo: ang alipin ay hindi dakila kaysa kanyang panginoon, ni ang sinugo kaysa nagsugo sa kanya. Kung nauunawaan ninyo ang mga bagay na ito at inyong gagawin, mapapalad kayo. 

"Hindi para sa inyong lahat ang sinasabi ko; nakikilala ko ang aking mga hinirang. Ngunit dapat matupad ang nasasabi sa Kasulatan, 'Ako'y pinagtataksilan ng taong pinakakain ko. Sinasabi ko ito sa inyo bago pa mangyari upang, kung ito'y mangyari na, ay manalig kayo na 'Ako'y si Ako Nga.' 

Tandaan ninyo: ang tumatanggap sa sinugo ko'y tumatanggap sa akin; at ang tumatanggap sa akin ay tumatanggap sa nagsugo sa akin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang kahinaan ng maraming tagasunod ni Jesus? Ito ay an gating pag kilos at pagsasalita na para bang mas dakila pa tayo kaysa sa Kanya. Pinapapasok natin ang pagmamataas sa ating mga puso. Ito ang pagkukulang ng marami sa atin na nagsasabing tayo ay sumusunod sa Kanya.

Ngunit ang tunay na tagasunod ni Jesus ay hindi naghahangad na maging “dakila” sa paningin ng mundo. Hindi natin hinahangad na itaas ang ating sarili sa pedestal ng karangalan o pagkilala.

Sa halip, tinatawag tayo na yakapin ang landas ng kababaan ng loob—ang maging kontento sa pagiging “walang pangalan” sa malawak na karagatan ng sangkatauhan na sumusunod kay Hesus. Sa ganitong pagsasabuhay, natin natatagpuan ang tunay na layunin ng ating buhay.

Tayo ay naglilingkod nang tahimik. Tayo ay nagsusumikap nang tapat. Ibinibigay natin ang ating sarili nang hindi naghihintay ng papuri o pagkilala, habang patuloy nating isinasabuhay ang layuning maipalaganap ang aral at kabutihan ni Jesus sa mundong ito.

Sa Ebanghelyo, hinugasan ni Jesus ang mga paa ng Kanyang mga alagad. Sa unang tingin, maaaring ito ay isang simpleng gawain lamang. Ngunit sa likod nito ay isang malalim at makapangyarihang mensahe. Ang Panginoon ng lahat ay lumuhod. Ang Guro ay naging lingkod. Sa banal na sandaling iyon, ipinakita Niya sa atin na ang tunay na kadakilaan ay matatagpuan sa kababaang-loob.

Kung wala ang kababaang-loob, hindi magiging mabunga ang ating misyon. Kung wala ito, maaaring mawalan ng saysay ang ating mga salita at hindi makahikayat ng iba palapit sa Diyos ang ating patotoo. Ngunit kung may kababaang-loob, ang ating buhay ay nagiging buhay na patunay ng pag-ibig ni Kristo.

Kung sinasabi nating tayo ay mga tagasunod ni Hesus, inaanyayahan tayo araw-araw na tahakin ang landas na Kanyang tinahak—isang landas na hindi puno ng pagmamataas kundi ng kaamuan; hindi ng pag-angat sa sarili kundi ng pag-aalay ng sarili.

Tinatawag tayong manatiling mapagpakumbaba sa lahat ng oras—hindi mayabang, hindi mapagmataas, kundi tapat at mapagkumbaba, kahit na ang iba ay hindi. Sapagkat sa huli, ang kababaang-loob ang naghihiwalay sa tunay na alagad at sa mga sumusunod lamang kapag madali.

Kaya sandali tayong tumigil at silipin ang ating mga puso:

Hinahanap ba natin ang pagkilala, o ang pagkakataong makapaglingkod?

Nais ba nating mapansin, o handa ba tayong manatiling tahimik at walang mukha alang-alang sa Panginoon?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday April 29 Memorial of Saint Catherine of Siena, Virgin and Doctor of the Church: John 12:44-50

Gospel: John 12:44-50

Jesus cried out and said, “Whoever believes in me believes not only in me but also in the one who sent me, and whoever sees me sees the one who sent me. I came into the world as light, so that everyone who believes in me might not remain in darkness. And if anyone hears my words and does not observe them, I do not condemn him, for I did not come to condemn the world but to save the world. 

Whoever rejects me and does not accept my words has something to judge him: the word that I spoke, it will condemn him on the last day, because I did not speak on my own, but the Father who sent me commanded me what to say and speak.  And I know that his commandment is eternal life. So what I say, I say as the Father told me.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told about a sinful man whose mother never grew tired of pleading with him to leave behind his sinful life. With patience, love, and hope, she continued to reach out to him. After many years, her perseverance bore fruit—the man chose to renew his life. In time, he was transformed and eventually found success.

In today’s Gospel, we are reminded of a truth that touches the depths of our hearts: Jesus is patient with all of us. He says, “If anyone hears my words and does not observe them, I do not condemn him, for I did not come to condemn the world but to save the world” (John 12:47). These words gently reassure us that no matter who we are or how far we may have fallen, hope is never lost.

Jesus does not dwell on our sinfulness, no matter how serious it may be. He came not to judge us, but to save us. While we may be quick to condemn, Jesus meets us with mercy. While we may be quick to judge, He responds with patience. Again and again, He gives us opportunities to return, to begin anew, and to experience His transforming love.

As we receive this mercy, we are also called to reflect it in our lives. Instead of condemning or judging our fellow men and women, let us become instruments of hope. Let us offer encouragement, extend forgiveness, and choose compassion—even when it is difficult. For all of us are sinners, and all of us are held within the boundless mercy and love of God.

Let us take a moment to examine our hearts. Have we been quick to judge? Have we spoken words that condemn rather than heal? In humility, let us ask Jesus to soften our hearts and free us from our judgmental tendencies.

And as we continue to receive His patience and mercy each day, may we ask ourselves: Are we willing to become living reflections of His compassion—choosing to forgive, to understand, and to love others as He loves us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Abril 29 Paggunita kay Santa Catalina de Siena, dalaga at pantas ng Simbahan: Juan 12:44-50

Mabuting Balita: Juan 12:44-50

Noong panahong iyon, malakas na sinabi ni Jesus,"Ang nananalig sa akin ay hindi lamang sa akin nananalig, kundi sa nagsugo sa akin. At ang nakakita sa akin ay nakakita sa kanya. Ako'y naparito bilang ilaw ng sanlibutan, upang hindi manatili sa kadiliman ang nananalig sa akin.

Kung mapakinggan ninuman ang aking salita ngunit hindi niya tuparin ito, hindi ko siya hahatulan. Sapagkat naparito ako hindi upang hatulan ang sanlibutan kundi upang iligtas ito. May hahatol sa sinumang magtakwil sa akin at hindi tumanggap sa aking mga salita; ang salitang ipinahayag ko ang hahatol sa kanya sa huling araw.

Sapagkat hindi ako nagsalita sa ganang sarili ko lamang, kundi ang Amang nagsugo sa akin ang siyang nag-utos kung ano ang aking sasabihin at ipahahayag. At alam kong ang kanyang utos ay nagbibigay ng buhay na walang hanggan. Kaya't ang ipinasasabi ng Ama ang siya kong sinasabi."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang makasalanang lalaki na hindi kailanman pinagsawaan ng kanyang ina na pakiusapan siyang iwan ang kanyang makasalanang pamumuhay. Sa kabila ng mahabang panahon, nanatili ang kanyang ina sa pagtitiyaga, pagmamahal, at pag-asa.

At sa wakas, nagbunga ang kanyang walang sawang pagsusumamo—pinili ng lalaki na baguhin ang kanyang buhay. Sa paglipas ng panahon, siya ay tunay na nagbago at kalaunan ay naging matagumpay.

Sa Ebanghelyo ngayon, pinaaalalahanan tayong lahat ng isang katotohanang tumatagos sa ating puso: ang ating Panginoong Hesus ay mapagtiis at mapagpasensya sa ating lahat. Sinabi Niya, “Kung ang sinuman ay nakikinig sa aking mga salita ngunit hindi ito sinusunod, hindi ko siya hinahatulan; sapagkat naparito ako hindi upang hatulan ang sanlibutan kundi upang iligtas ito” (Juan 12:47). Ang mga salitang ito ay nagbibigay sa ating lahat ng pag-asa—anumang ating pinagdadaanan at gaano man kabigat ang ating mga kasalanan.

Hindi nakatuon si Hesus sa ating pagkukulang at kasalanan, gaano man ito kalalim o kabigat. Siya ay naparito hindi upang tayo’y husgahan, kundi upang tayo’y iligtas. Kung tayo ay madaling humatol, si Hesus ay handang umunawa. Kung tayo ay mabilis magparusa, si Hesus ay laging handang magpatawad. Paulit-ulit Niya tayong inaanyayahan na magbalik-loob, magsimulang muli, at maranasan ang Kanyang nagbabagong pag-ibig.

Ngayon, habang patuloy nating tinatanggap ang Kanyang awa at habag, inaanyayahan din tayong ipamalas ito sa ating kapwa. Sa halip na manghusga piliin nating magbigay ng pag-asa. Mag-alok tayo ng pag-unawa, magpatawad nang bukal sa puso, at magmahal kahit hindi madali. Sapagkat tayong lahat ay nagkakasala, at tayong lahat ay patuloy na inaabot ng walang hanggang awa at pag-ibig ng Diyos.

Sandali tayong tumigil at silipin ang ating mga puso. Tayo ba ay naging mapanghusga? May mga salita ba tayong nasabi na nakasakit sa halip na magpagaling? Boung kababaang-loob na hingin natin sa Panginoong Hesus na baguhin ang ating puso at palayain tayo sa ating mapanghusgang pag-iisip.

At habang patuloy nating nararanasan ang Kanyang dakilang awa, tanungin natin ang ating sarili: Handa ba tayong maging daluyan ng Kanyang habag—magpatawad, umunawa, at magmahal sa kapwa tulad ng pagmamahal Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 28 Tuesday of the Fourth Week of Easter: John 10:22-30

Gospel: John 10:22-30

The feast of the Dedication was taking place in Jerusalem. It was winter. And Jesus walked about in the temple area on the Portico of Solomon. So the Jews gathered around him and said to him, “How long are you going to keep us in suspense? If you are the Christ, tell us plainly.” Jesus answered them, “I told you and you do not believe.  

The works I do in my Father’s name testify to me. But you do not believe, because you are not among my sheep. My sheep hear my voice; I know them, and they follow me. I give them eternal life, and they shall never perish. No one can take them out of my hand. My Father, who has given them to me, is greater than all, and no one can take them out of the Father’s hand. The Father and I are one.”

+ + + + + + +

Reflection:

How can we have a true and personal encounter with Jesus?

We are invited to abide by what He tells us in Scripture—to remain in His Word, to trust in His voice, and to anchor our lives in His truth. When He tells us that He and the Father are one, we are called to believe—not with hesitation, but with a humble and trusting heart. For His words are never empty; they are living, powerful, and always confirmed by the fullness of Scripture.

What, then, sets us apart as believers? When we open our hearts in faith, we receive the fullness of the grace and power that flow from Jesus. Our lives begin to change. Our faith grows deeper and stronger. And we, in turn, become instruments of His love and goodness, bringing light and hope into our families, our communities, and our everyday encounters.

Yet we must also reflect honestly: when we take Jesus lightly or fail to truly believe, we miss out on these graces. Our faith weakens, and we become more vulnerable to doubt, fear, and the many forces that pull us away from God. Without a living faith, we struggle to stand firm.

So what is the path for us to truly believe? It begins with humility. We are called to bow our hearts before Jesus, to accept with faith every word He speaks to us in Scripture, and to faithfully encounter Him in Holy Mass—especially on Sundays, where He nourishes us with His presence. In these moments, we do not merely observe; we participate, we listen, and we are transformed.

As we take these steps, however small they may seem, something new begins within us. A renewed life unfolds—a life rooted in Christ, sustained by His grace, and guided by His love.

Jesus is always reaching out to us, patiently inviting us into a deeper relationship with Him. The question is no longer whether He is present—but whether we are willing to respond.

Will we humble ourselves, believe in His Word without doubt, and allow Him to truly transform our lives starting today?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 28 Martes sa Ikaapat na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 10:22-30

Mabuting Balita: Juan 10:22-30

Taglamig na noon. Kasalukuyang ipinagdiriwang sa Jerusalem ang Pista ng Pagtatalaga ng templo. Naglalakad si Jesus sa templo, sa Portiko ni Solomon. Pinaligiran siya ng mga Judio at sinabi sa kanya, "Hanggang kailan mo kami pag-aalinlanganin? 

Kung ikaw ang Cristo, sabihin mo na nang tiyakan." Sumagot si Jesus, "Sinabi ko na sa inyo, ngunit ayaw ninyong maniwala. Ang mga ginagawa ko sa ngalan ng aking Ama ay nagpapatotoo tungkol sa akin. Ngunit ayaw ninyong maniwala, sapagkat hindi kayo kabilang sa aking mga tupa.  

Nakikinig sa akin ang aking mga tupa; nakikilala ko sila, at sumusunod sila sa akin. Binibigyan ko sila ng buhay na walang hanggan, at kailanma'y hindi sila mapapahamak; hindi sila maaagaw sa akin ninuman. Ang aking Ama, na nagbigay sa kanila sa akin, ay lalong dakila sa lahat at hindi sila maaagaw ninuman sa aking Ama. Ako at ang Ama ay iisa."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano nga ba tayo magkakaroon ng tunay at personal na pakikipagtagpo kay Jesus? 

Inaanyayahan tayong sumunod at manatili sa Kanyang Salita—makinig sa Kanyang tinig at itatag ang ating buhay sa Kanyang katotohanan.

Kapag sinasabi Niya na Siya at ang Ama ay iisa, tinatawag tayong maniwala—hindi nang may pag-aalinlangan, kundi may mapagkumbaba at buong pusong pagtitiwala. Sapagkat ang Kanyang mga salita ay hindi kailanman walang laman; ang mga ito ay buhay, makapangyarihan, at pinatutunayan ng kabuuan ng Banal na Kasulatan.

Ano, kung gayon, ang nagtatangi sa atin bilang mga nananampalataya? Kapag binubuksan natin ang ating mga puso sa pananampalataya, tinatanggap natin ang kapuspusan ng biyaya at kapangyarihang nagmumula kay Jesus.

Unti-unting nababago ang ating buhay. Lalong tumitibay at lumalalim ang ating pananampalataya. At tayo mismo ay nagiging kasangkapan ng Kanyang pag-ibig at kabutihan—nagdadala ng liwanag at pag-asa sa ating pamilya, komunidad, at sa bawat araw ng ating pakikisalamuha.

Ngunit inaanyayahan din tayong magsuri ng sarili: kapag hindi natin Siya lubos na pinaniniwalaan o kapag minamaliit natin si Jesus, nawawala sa atin ang mga biyayang ito.

Nanghihina ang ating pananampalataya, at nagiging mas bukas tayo sa pagdududa, takot, at sa iba’t ibang puwersang humihila sa atin palayo sa Diyos. Kung walang buhay na pananampalataya, nahihirapan tayong manatiling matatag.

Ano, kung gayon, ang landas upang tayo ay tunay na maniwala? Nagsisimula ito sa pagpapakumbaba. Tinatawag tayong ilapit ang ating puso kay Jesus, tanggapin nang may pananampalataya ang bawat salitang Kanyang sinasabi sa atin sa Banal na Kasulatan, at maging tapat sa pakikipagtagpo sa Kanya sa Banal na Misa—lalo na tuwing Linggo, kung saan tayo ay Kanyang pinupuspos ng Kanyang presensya. Sa mga sandaling ito, hindi lamang tayo nakikibahagi—tayo ay nakikinig, tumutugon, at unti-unting binabago.

Sa bawat hakbang na ginagawa natin, gaano man kaliit, may bagong umuusbong sa ating kalooban—isang panibagong buhay na nakaugat kay Kristo, pinapalakas ng Kanyang biyaya, at ginagabayan ng Kanyang pag-ibig.

Patuloy tayong inaabot ni Jesus at inaanyayahan sa mas malalim na ugnayan sa Kanya. Hindi ang tanong ay kung Siya ba ay naroroon—kundi kung tayo ba ay handang tumugon.

Magpapakumbaba ba tayo, maniniwala nang walang pag-aalinlangan, at hahayaan si Jesus na tunay na baguhin ang ating buhay simula ngayon?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 27 Monday of the Fourth Week of Easter: John 10:11-18

Gospel: John 10:11-18

Jesus said: “I am the good shepherd. A good shepherd lays down his life for the sheep. A hired man, who is not a shepherd and whose sheep are not his own, sees a wolf coming and leaves the sheep and runs away, and the wolf catches and scatters them.

This is because he works for pay and has no concern for the sheep. I am the good shepherd, and I know mine and mine know me, just as the Father knows me and I know the Father; and I will lay down my life for the sheep. I have other sheep that do not belong to this fold.

These also I must lead, and they will hear my voice, and there will be one flock, one shepherd. This is why the Father loves me, because I lay down my life in order to take it up again. No one takes it from me, but I lay it down on my own. I have power to lay it down, and power to take it up again. This command I have received from my Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

Who is shepherding us right now?

Is it our fear of the unknown, or is it Jesus?

If the Lord is truly shepherding us, then we are in good hands. We need not be afraid of what lies ahead, for we are under His loving care. Whatever may come, we can endure, because Jesus Himself watches over us and protects us. A good shepherd desires nothing but the good of his sheep. He does not abandon them in danger; instead, he willingly offers his own life for their sake.

In our modern world, however, many things try to take the place of the shepherd in our lives. These are the things that capture our attention, slowly shape our desires, and eventually begin to control us. At times, we may not even realize that we have already allowed them to lead us.

For example, money can become our shepherd if we allow greed to take root in our hearts. When this happens, money no longer serves us—we begin to serve it. It can quietly take control of our priorities, influence our decisions, and even distance us from the people we love. In the end, it may harm not only us but also our family.

Our work, too, can become our shepherd. This happens when we allow it to consume us—when we give so much of ourselves to our responsibilities that we hardly have time left for our loved ones. Little by little, relationships weaken, and the family, which should be our source of strength and love, begins to suffer.

Even our ambition to become wealthy or successful can act as a false shepherd. While these may seem good on the surface, they can lead us away from what truly matters if we allow them to take first place in our lives. Indeed, there are many “false shepherds” competing for our attention, each promising fulfillment but often leaving us empty.

And yet, in the midst of all these, Jesus gently calls out to us. He does not force Himself upon us, but lovingly invites us: “I am the Good Shepherd” (John 10:11), and “I lay down my life for you” (John 10:15). He alone knows us completely. He alone leads us to what is truly good, true, and life-giving.

Why, then, do we hesitate to entrust our lives to Him?

Perhaps we can begin by opening our hearts to His Word—by reading the life and teachings of Jesus in the Bible. Perhaps we can deepen our encounter with Him by participating more fully in the Holy Mass, where He gives Himself to us in a very real and personal way.

We may have already allowed money, work, or worldly ambitions to shepherd our lives. But if we are honest with ourselves, have these truly given us what we are longing for? Have they brought us lasting peace, deep joy, and genuine contentment?

Who is truly leading us—and are we ready to surrender our lives completely to the Good Shepherd who knows us, loves us, and gave His life for us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 27 Lunes sa Ikaapat na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 10:11-18

Mabuting Balita: Juan 10:11-18

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus, Ako ang mabuting pastol. Iniaalay ng mabuting pastol ang kanyang buhay para sa mga tupa. Ang upahan ay tumatakas, kapag nakikitang dumarating ang asong-gubat. Iniiwan niya ang mga tupa, palibhasa'y hindi siya pastol at hindi kanya ang mga tupa. Kaya't sinisila ng asong-gubat ang mga ito, at pinangangalat. 

Tumatakas siya palibhasa'y upahan lamang at walang malasakit sa tupa. Ako ang mabuting pastol. Kung paanong nakikilala ako ng Ama at siya'y nakikilala ko, gayon din naman, nakikilala ko ang aking mga tupa at ako nama'y nakikilala nila. At iniaalay ko ang aking buhay para sa mga tupa. 

Mayroon akong ibang tupa na wala sa kulungang ito. Kinakailangang sila'y alagaan ko rin; pakikinggan nila ang aking tinig. Sa gayo'y magiging isa ang kawan at isa ang pastol. "Dahil dito'y minamahal ako ng Ama, sapagkat iniaalay ko ang aking buhay, upang ito'y kunin kong muli. 

Walang makakukuha nito sa akin; kusa ko itong ibinibigay. Mayroon akong kapangyarihang ibigay ito at kunin uli. Ito ang utos na tinanggap ko sa aking Ama.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino ang nag papastol sa atin ngayon?

Ang ating mga tako at pag aalinlagan ba o si Jesus?

Kung ang Panginoon ang tunay na nagpapastol sa atin, tayo ay nasa mabubuting kamay. Hindi natin kailangang matakot sa hinaharap, sapagkat nasa ilalim tayo ng Kanyang mapagmahal na pag-aaruga.

Anuman ang dumating, makakayanan natin, dahil si Jesus mismo ang nagbabantay at nagtatanggol sa atin. Ang mabuting pastol ay walang hinahangad kundi ang kabutihan ng kanyang mga tupa. Hindi niya sila iniiwan sa panganib; sa halip, handa niyang ialay ang sarili niyang buhay para sa kanila.

Sa ating panahon ngayon, marami ang nais pumalit bilang pastol sa ating buhay. Ito ang mga bagay na umaagaw sa ating pansin, humuhubog sa ating mga hangarin, at kalaunan ay kumokontrol sa atin. Minsan, hindi natin namamalayan na hinahayaan na pala natin silang manguna sa ating buhay.

Halimbawa, maaaring maging pastol natin ang pera kung hahayaan nating manaig ang kasakiman sa ating puso. Kapag nangyari ito, hindi na natin pinaglilingkuran ang pera—tayo na ang nagiging alipin nito. Unti-unti nitong naaapektuhan ang ating mga desisyon at maaaring ilayo tayo sa ating pamilya. Sa huli, maaari nitong sirain hindi lamang ang ating sarili kundi pati ang ating mga mahal sa buhay.

Maaari ring maging pastol natin ang ating trabaho. Nangyayari ito kapag hinahayaan nating alipinin tayo nito—kapag ibinibigay natin ang halos lahat ng ating oras at lakas dito, at wala nang natitira para sa ating pamilya. Unti-unting humihina ang ating ugnayan sa isa’t isa, at ang pamilyang dapat sana’y pinanggagalingan ng pagmamahal at lakas ay nagsisimulang magdusa.

Maging ang ating hangarin na yumaman o magtagumpay ay maaaring maging huwad na pastol. Bagama’t tila mabuti sa panlabas, maaari tayong iligaw nito kung ito ang uunahin natin sa ating buhay. Tunay nga, napakaraming “huwad na pastol” ang nakikipag-agawan sa ating pansin—lahat nangangako ng kasiyahan ngunit kadalasa’y nag dadala lang sa atin sa kawalan.

Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, marahang tumatawag sa atin si Jesus. Hindi Niya tayo pinipilit, kundi inaanyayahan Niya tayo nang may pagmamahal: “Ako ang Mabuting Pastol” (Juan 10:11), at “Iniaalay ko ang aking buhay para sa inyo” (Juan 10:15). Siya lamang ang tunay na nakakakilala sa atin. Siya lamang ang umaakay sa atin tungo sa kung ano ang tunay na mabuti, totoo, at nagbibigay-buhay.

Bakit nga ba tayo nag-aatubiling ipaubaya sa Kanya ang ating buhay?

Marahil maaari tayong magsimula sa pagbubukas ng ating puso sa Kanyang Salita—sa pagbabasa ng buhay at mga aral ni Jesus sa Bibliya. Maaari rin nating palalimin ang ating pakikipagtagpo sa Kanya sa Banal na Misa, kung saan iniaalay Niya ang Kanyang sarili sa atin sa isang tunay at personal na paraan.

Maaaring pinahintulutan na natin ang pera, trabaho, o mga makamundong hangarin na umakay at kumontrol sa ating buhay. Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili—naibigay ba nila sa atin ang tunay nating hinahanap? Naranasan ba natin ang pangmatagalang kapayapaan, kagalakan, at kasiyahan?

Sino ba talaga ang nag papastol sa atin—at handa ba tayong lubos na ipagkatiwala ang ating buhay sa Mabuting Pastol na tunay na nakakakilala sa atin, nagmamahal sa atin, at nag-alay ng Kanyang buhay para sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 26 Fourth Sunday of Easter: John 10:1-10

Gospel: John 10:1-10

Jesus said: “Amen, amen, I say to you, whoever does not enter a sheepfold through the gate but climbs over elsewhere is a thief and a robber. But whoever enters through the gate is the shepherd of the sheep. The gatekeeper opens it for him, and the sheep hear his voice, as the shepherd calls his own sheep by name and leads them out.   

When he has driven out all his own, he walks ahead of them, and the sheep follow him, because they recognize his voice. But they will not follow a stranger; they will run away from him, because they do not recognize the voice of strangers.” Although Jesus used this figure of speech, the Pharisees did not realize what he was trying to tell them.  

So Jesus said again, “Amen, amen, I say to you, I am the gate for the sheep. All who came before me are thieves and robbers, but the sheep did not listen to them. I am the gate. Whoever enters through me will be saved, and will come in and go out and find pasture. A thief comes only to steal and slaughter and destroy; I came so that they might have life and have it more abundantly.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we good shepherds to our children?

As parents, we are entrusted with a sacred calling—to be shepherds to our children. We are not only asked to provide for their material and spiritual needs, but also to gently form their character and shape the values that will guide them throughout their lives. 

In doing so, we prepare them for the day when they, too, will become shepherds in their own families. And when that moment comes, we hope and pray that what we have planted in their hearts will bear good and lasting fruit.

Jesus is our perfect model—the Good Shepherd who gave His very life for us. He did not simply teach with words; He led with love, humility, and sacrifice. He willingly set aside His own comfort and embraced suffering and death on the cross for our sake. Though He could have chosen another path, He chose to give Himself completely, showing us that true love is self-giving and faithful until the end.

In our own ways, we are all shepherds. Whether in our families, our communities, or in the lives of those entrusted to us, we are called to reflect the heart of Jesus. We are invited to listen to His voice, to trust in the Father as He did, and to lovingly guide others with patience, compassion, and truth. 

This calling asks much from us—it may require sacrifice, perseverance, and even letting go of our own comfort and desires—but it is a path that leads to deeper love and lasting joy.

When we pause and reflect, we realize that becoming a good shepherd is not easy. The path is often marked by challenges, misunderstandings, and quiet sacrifices that no one else may see. Yet when we look to Jesus and the path He walked, we are reminded that no act of love is ever wasted. Even when the fruits are not immediately visible, God is at work, shaping hearts—including our own.

As we continue this journey, may we ask the Lord to form in us the heart of a true shepherd—gentle yet firm, patient yet courageous, loving even when it is difficult.

 Are we truly caring, guiding, and sacrificing as good shepherds for those entrusted to us—or are there areas in our lives where Jesus is inviting us to love more deeply and serve more faithfully?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 26 Ikaapat na Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay: Juan 10:1-10

Mabuting Balita: Juan 10:1-10

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, “Tandaan ninyo ito: ang pumasok sa kulungan ng mga tupa nang hindi sa pinto nagdaraan, ay magnanakaw at tulisan. Ngunit ang nagdaraan sa pintuan ay siyang pastol ng mga tupa. Pinapapasok siya ng bantay-pinto, at pinakikinggan ng mga tupa ang kanyang tinig.

Tinatawag niya ang kanyang mga tupa sa kani-kanilang pangalan, at inilalabas sa kulungan. Kapag nailabas na, siya’y nangunguna sa kanila at sumusunod naman ang mga tupa sapagkat nakikilala nila ang kanyang tinig. Hindi sila sumusunod sa iba, bagkus pa nga’y patakbong lumalayo, sapagkat hindi nila nakikilala ang kanyang tinig.”

Sinabi ni Hesus ang talinghagang ito, ngunit hindi nila naunawaan ang ibig niyang sabihin.

Kaya’t muling sinabi ni Hesus, “Tandaan ninyo: ako ang pintuang dinaraanan ng mga tupa. Ang mga nauna sa akin ay mga magnanakaw at mga tulisan, ngunit hindi sila pinakinggan ng mga tupa. Ako ang pintuan.

Ang sinumang pumapasok sa pamamagitan ko’y maliligtas. Papasok siya’t lalabas, at makatatagpo ng pastulan. Kaya lamang pupunta rito ang magnanakaw ay upang magnakaw, pumatay, at magwasak. Naparito ako upang ang mga tupa’y magkaroon ng buhay – isang buhay na ganap at kasiya-siya.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay mabubuting pastol sa ating mga anak?

Bilang mga magulang, ipinagkatiwala sa atin ang isang banal na tungkulin—ang maging mga pastol sa ating mga anak. Hindi lamang tayo tinatawag na tugunan ang kanilang mga pangangailangang materyal at espirituwal, kundi hinuhubog din natin ang kanilang pagkatao at pinayayaman ang mga pagpapahalagang magsisilbing gabay nila sa buong buhay.

Sa ganitong paraan, inihahanda natin sila sa panahong sila naman ang magiging mga pastol sa kanilang sariling pamilya. At kapag dumating ang araw na iyon, umaasa at nananalangin tayo na ang mga naitanim natin sa kanilang puso ay magbubunga ng mabuti at pangmatagalan.

Si Hesus ang ating huwaran—ang Mabuting Pastol na nag-alay ng Kanyang sariling buhay para sa atin. Hindi lamang Siya nagturo sa pamamagitan ng salita, kundi nanguna sa pamamagitan ng pag-ibig, kababaang-loob, at sakripisyo.

Isinantabi niya ang Kanyang sariling kaginhawaan at niyakap ang pagdurusa at kamatayan sa krus alang-alang sa atin. Bagamat maaari Siyang umiwas sa landas na iyon, pinili Niyang ialay ang Kanyang sarili nang lubusan, ipinapakita sa atin na ang tunay na pag-ibig ay handang magbigay hanggang wakas.

Sa ating sariling paraan, tayong lahat ay mga pastol. Sa ating pamilya, komunidad, at sa mga taong ipinagkatiwala sa atin, tinatawag tayong isabuhay ang puso ni Hesus. Inaanyayahan tayong makinig sa Kanyang tinig, magtiwala sa Ama tulad ng Kanyang ginawa, at akayin ang iba nang may pag-ibig, pagtitiyaga, at katotohanan.

Hindi madali ang tawag na ito—maaari itong humingi ng sakripisyo, pagtitiis, at pagtalikod sa sarili nating kagustuhan—ngunit ito ang landas na nagdadala sa mas malalim na pag-ibig at tunay na kagalakan.

Kapag tayo ay huminto at magnilay, mapagtatanto nating ang pagiging mabuting pastol ay hindi madali. Ang landas na ito ay puno ng pagsubok, hindi pagkakaunawaan, at mga tahimik na sakripisyong kadalasa’y hindi nakikita ng iba.

Ngunit kapag tinitingnan natin si Hesus at ang landas na Kanyang tinahak, pinaaalalahanan tayong walang anumang gawa ng pag-ibig ang nasasayang. Kahit hindi pa natin nakikita ang bunga ngayon, ang Diyos ay kumikilos—hinuhubog ang mga puso, pati na ang atin.

Sa ating pagpapatuloy, hilingin natin sa Panginoon na hubugin sa atin ang puso ng isang tunay na pastol—mahinahon at matatag, matiisin at matiyaga, at mapagmahal kahit sa mga taong mahirap mahalin.

Tayo ba ay tunay na nagmamahal, gumagabay, at nagsasakripisyo bilang mabubuting pastol sa mga ipinagkatiwala sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday April 25 Feast of Saint Mark, evangelist: Mark 16:15-20

Gospel: Mark 16:15-20

Jesus appeared to the Eleven and said to them: “Go into the whole world and proclaim the Gospel to every creature. Whoever believes and is baptized will be saved; whoever does not believe will be condemned.  

These signs will accompany those who believe: in my name they will drive out demons, they will speak new languages. They will pick up serpents with their hands, and if they drink any deadly thing, it will not harm them. They will lay hands on the sick, and they will recover.”

Then the Lord Jesus, after he spoke to them, was taken up into heaven and took his seat at the right hand of God. But they went forth and preached everywhere, while the Lord worked with them and confirmed the word through accompanying signs.

+ + + + + + +

Reflection:

Have we done something to share the Good News about Jesus?

One of our foremost missions as followers of Jesus is to share Him with others. Yet sometimes, we may feel uncertain about how to speak about Him. In those moments, we are gently reminded that we can still proclaim Him through the witness of our lives. For evangelization is not limited to words alone—it is made visible in the way we love, forgive, serve, and remain faithful in both joy and suffering.

When the disciples were sent by Jesus on their mission, He may not have explicitly said it, but His expectation was clear: they were to live as He lived. Their effectiveness did not come merely from what they preached, but from how deeply they allowed His life to take root in them. They carried not only His message, but His very presence through the way they lived.

The same calling is given to us today. We are invited not only to speak about Jesus, but to reflect Him in our daily lives. Our actions, our choices, and even our silent sacrifices can become powerful testimonies of His love. For without living the life of Jesus, our words may sound empty, and our witness may fail to touch the hearts of others.

Many people, both within and outside the Church, profess to follow Jesus, yet their lives do not always reflect His humility, simplicity, and compassion. When this happens, our proclamation can become superficial—heard, but not felt; spoken, but not lived. But when our lives are rooted in Him, our witness becomes authentic, and hearts are quietly transformed.

Let us, therefore, examine ourselves with sincerity. As we go through our daily lives, do others see Jesus in us? Do our words bring hope, and do our actions reveal His love? Are we truly living in a way that draws others closer to Him?

Have we truly shared Jesus—not only with our lips, but with our lives? And if someone were to look closely at us, would they encounter Jesus?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Abril 25 Kapistahan ni San Marcos, Manunulat ng Mabuting Balita: Marcos 16:15-20

Mabuting Balita: Marcos 16:15-20

Noong panahong iyon, nagpakita si Hesus sa Labing-isa at sinabi sa kanila, "Humayo kayo sa buong sanlibutan at ipangaral ninyo sa lahat ang Mabuting Balita. Ang sumasampalataya at mabinyagan ay maliligtas, ngunit ang hindi sumampalataya ay parurusahan. 

Ang mga sumasampalataya ay magtataglay ng ganitong tanda ng kapangyarihan: sa pangalan ko'y magpapalayas sila ng mga demonyo at magsasalita ng ibang wika; sila'y hindi maaano dumampot man ng ahas o uminom ng lason; at gagaling ang mga may sakit na mapatungan ng kanilang kamay."

Pagkatapos magsalita sa kanila, ang Panginoong Jesus ay iniakyat sa langit, at lumuklok sa kanan ng Diyos. Humayo nga ang mga alagad at nangaral sa lahat ng dako. Tinulungan sila ng Panginoon sa gawaing ito. Pinatotohanan niya ang Salitang kanilang ipinangangaral sa pamamagitan ng kapangyarihang gumawa ng himala, na ipinagkaloob niya sa kanila.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May nagawa na ba tayo upang ibahagi ang Mabuting Balita tungkol kay Hesus?

Isa sa pinakamahalagang misyon nating mga tagasunod ni Hesus ay ang ibahagi Siya sa iba. Ngunit may mga pagkakataon na hindi natin alam kung paano Siya ipapahayag sa salita. Sa ganitong mga sandali, pinaaalalahanan tayo na maaari pa rin nating maipahayag si Jesus sa pamamagitan ng ating pamumuhay.

Sapagkat ang ebanghelisasyon ay hindi lamang nasasabi sa ating mga salita—ito ay nakikita sa paraan ng ating pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pananatiling tapat sa gitna ng saya at pagsubok.

Nang isinugo ni Jesus ang Kanyang mga alagad, maaaring hindi Niya ito tahasang sinabi, ngunit malinaw ang Kanyang inaasahan: mamuhay sila ayon sa Kanyang pamumuhay. Ang kanilang pagiging epektibo ay hindi lamang nakasalalay sa kanilang ipinangaral, kundi sa kung paano nila isinabuhay ang Kanyang aral at pag-ibig. Hindi lamang nila dala ang Kanyang mensahe—dala nila ang Kanyang presensya sa paraan ng kanilang pamumuhay.

Gayon din ang paanyaya sa atin ngayon. Inaanyayahan tayong hindi lamang magsalita tungkol kay Jesus, kundi ipakita Siya sa ating araw-araw na buhay. Ang ating mga kilos, mga desisyon, at maging ang ating mga tahimik na sakripisyo ay maaaring maging makapangyarihang patotoo ng Kanyang pag-ibig. Sapagkat kung hindi natin isasabuhay ang buhay ni Jesus, maaaring maging hungkag ang ating mga salita at hindi nito maabot ang puso ng iba.

Marami, sa loob man o labas ng Simbahan, ang nagsasabing sumusunod sila kay Jesus, ngunit hindi naman ito nakikita sa kanilang pamumuhay. Dahil dito, nagiging mababaw ang ebanghelisasyon—naririnig ngunit hindi nadarama, nasasabi ngunit hindi naisasabuhay. Ngunit kapag ang ating buhay ay nakaugat kay Jesus, nagiging totoo at makapangyarihan ang ating patotoo, at unti-unting nababago ang puso ng iba.

Kaya’t magsuri tayo nang taos-puso. Sa ating pang-araw-araw na pamumuhay, nakikita ba ng iba si Jesus sa atin? Ang ating mga salita ba ay nagbibigay pag-asa, at ang ating mga gawa ba ay nagpapahayag ng Kanyang pag-ibig? Tayo ba ay tunay na namumuhay sa paraang naglalapit sa iba sa Kanya?

Naibabahagi ba natin si Jesus—hindi lamang sa ating mga labi kundi sa ating buong buhay? At kung may titingin nang mas malalim sa atin, makikita ba nila si Jesus?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 24 Friday of the Third Week of Easter: John 6:52-59

Gospel: John 6:52-59

The Jews quarrelled among themselves, saying, "How can this man give us his Flesh to eat?" Jesus said to them, "Amen, amen, I say to you, unless you eat the Flesh of the Son of Man and drink his Blood, you do not have life within you. Whoever eats my Flesh and drinks my Blood has eternal life, and I will raise him on the last day. For my Flesh is true food, and my Blood is true drink.  

Whoever eats my Flesh and drinks my Blood remains in me and I in him. Just as the living Father sent me and I have life because of the Father, so also the one who feeds on me will have life because of me. This is the bread that came down from heaven. Unlike your ancestors who ate and still died, whoever eats this bread will live forever." These things he said while teaching in the synagogue in Capernaum.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the difference between those of us who are regular communicants and those of us who do not partake of the Body of Christ in Holy Communion?

When we come before the Lord in Holy Mass with humble and open hearts, and when we allow ourselves to be nourished by the Body of Christ, something sacred begins to unfold within us. Slowly and quietly, yet powerfully and surely, we are being transformed by Him to become more Christ-like.

What does this mean for us? It means that each time we receive the Body of Christ, we are not merely participating in a ritual—we are entering into a living encounter with Jesus Himself. We welcome Him into our very being, and in doing so, we open our hearts to become His living presence in the world.

We are invited to become His hands that serve, His voice that speaks truth and compassion, and His heart that loves without condition. We are called to be His ambassadors—not only in words, but in the way we live our daily lives.

Yet, we must honestly ask ourselves: do we truly allow this transformation to take place within us? Do we sincerely surrender our hearts so that the Body of Christ may nourish and change us from within? Many of us receive Holy Communion regularly, yet we remain the same. We hold on to our old ways, our wounds, our pride, and our sinfulness. We receive Jesus, but we resist His transforming grace.

But when we truly allow Christ to dwell within us, the signs begin to show. We begin to live out His teachings—not out of obligation, but out of love. We learn to forgive those who have hurt us, even when it is difficult. We begin to let go of our pride and arrogance. We strive, with His grace, to overcome our sinfulness. Little by little, our lives start to reflect His presence.

And so, we are invited to reflect more deeply: Are we merely receiving the Body of Christ, or are we allowing Him to transform our lives? Are we truly becoming His presence in the world, or are we holding back parts of ourselves from Him?

As we come before the Lord, may we have the courage to open our hearts completely and surrender everything to Him—our weaknesses, our struggles, and even our resistance. For in every Holy Communion, Jesus gives Himself fully to us.

The question is: are we willing to give ourselves fully to Him in return, and allow Him to transform us into His living presence in the world?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 24 Biyernes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:52-59

Mabuting Balita: Juan 6:52-59

Noong panahong iyon, nagtalu-talo ang mga Judio. "Paanong maibibigay sa atin ng taong ito ang kanyang laman upang kanin natin?" tanong nila. Kaya't sinabi ni Jesus, "Tandaan ninyo: malibang kanin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang dugo, hindi kayo magkakaroon ng buhay.

Ang kumakain ng aking laman, at umiinom ng aking dugo ay may buhay na walang hanggan, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw. Sapagkat ang aking laman ay tunay na pagkain, at ang aking dugo ay tunay na inumin. Ang kumakain ng aking laman at umiinom ng aking dugo ay mananahan sa akin at ako sa kanya.

Buhay ang Amang nagsugo sa akin, at ako'y nabubuhay dahil sa kanya. Gayon din naman, ang sinumang kumain sa akin ay mabubuhay dahil sa akin. Ito ang pagkaing bumaba mula sa langit; ang kumain nito'y mabubuhay magpakailanman. Hindi ito katulad ng kinain ng inyong mga magulang sa ilang; namatay sila bagamat kumain niyon." Sinabi ito ni Jesus nang siya'y nagtuturo sa sinagoga sa Capernaum.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano nga ba ang pagkakaiba nating mga palagiang tumatanggap ng Banal na Komunyon at yaong hindi nakikibahagi sa Katawan ni Kristo? Kapag tayo ay lumalapit sa Banal na Misa nang may kababaang-loob at bukás na puso, at hinahayaan nating tayo’y mapuspos at mapalakas ng Katawan ni Kristo, may isang banal na gawaing unti-unting nagaganap sa ating kalooban. Tahimik man, ngunit tiyak at makapangyarihan—tayo ay hinuhubog Niya upang maging higit na kawangis Niya.

Ano ang ibig sabihin nito para sa atin? Ibig sabihin, sa bawat pagtanggap natin sa Katawan ni Kristo, hindi lamang tayo nakikibahagi sa isang ritwal. Tayo ay pumapasok sa isang buhay na pakikipagtagpo kay Hesus. Inaanyayahan natin Siya na manahan sa ating pagkatao, at sa pagtanggap na ito, binubuksan natin ang ating sarili upang maging Kanyang presensya sa mundo.

Tayo ang Kanyang mga kamay na naglilingkod, ang Kanyang tinig na nagpapahayag ng katotohanan at habag, at ang Kanyang pusong nagmamahal nang walang kondisyon. Tayo ay tinatawag na maging Kanyang mga kinatawan—hindi lamang sa salita, kundi lalo na sa paraan ng ating pamumuhay.

Ngunit sa ating puso, kailangan nating maging tapat: tunay nga ba nating hinahayaan ang pagbabagong ito na mangyari sa atin? Lubos ba nating isinusuko ang ating sarili upang ang Katawan ni Kristo ang magpakain at magbago sa atin mula sa kaibuturan?

Marami sa atin ang palagiang tumatanggap ng Komunyon, ngunit nananatili pa rin tayo sa dati. Kumakapit tayo sa ating mga dating gawi, sa ating mga sugat, sa ating kayabangan, at sa ating pagkakasala. Tinatanggap natin si Hesus, ngunit nilalabanan natin ang Kanyang biyayang nagbabago.

Pero kapag tunay nating hinayaan si Kristo na manahan sa atin, makikita ang mga palatandaan. Nagsisimula nating isabuhay ang Kanyang mga turo—hindi dahil sa obligasyon, kundi dahil sa pag-ibig. Natututo tayong magpatawad sa mga nakasakit sa atin, kahit mahirap. Unti-unti nating binibitawan ang ating pagmamataas at kayabangan. Sa tulong ng Kanyang biyaya, sinisikap nating mapagtagumpayan ang ating mga kahinaan at kasalanan. Dahan-dahan, ang ating buhay ay nagiging salamin ng Kanyang presensya.

Kaya’t inaanyayahan tayong magnilay: Tumatanggap lamang ba tayo ng Katawan ni Kristo, o hinahayaan ba nating baguhin Niya ang ating buhay? Nagiging tunay ba tayong presensya Niya sa mundo, o may mga bahagi pa rin ng ating sarili na ayaw nating isuko sa Kanya?

Habang tayo ay lumalapit sa Panginoon, nawa’y magkaroon tayo ng tapang na buksan nang lubusan ang ating puso at ialay sa Kanya ang lahat—ang ating kahinaan, ang ating pakikibaka, at maging ang ating pag-aatubili. Sapagkat sa bawat pagtanggap natin ng Banal na Komunyon, ibinibigay ni Hesus ang Kanyang sarili nang buo sa atin.

Ang tanong: Handa ba nating ibigay ang ating sarili nang buong-buo sa Kanya at pahintulutan Siyang baguhin tayo upang maging Kanyang buhay na presensya sa mundo?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 23 Thursday of the Third Week of Easter: John 6:44-51

Gospel: John 6:44-51

Jesus said to the crowds: “No one can come to me unless the Father who sent me draw him, and I will raise him on the last day. It is written in the prophets: They shall all be taught by God.  

Everyone who listens to my Father and learns from him comes to me. Not that anyone has seen the Father except the one who is from God; he has seen the Father. Amen, amen, I say to you, whoever believes has eternal life.  

I am the bread of life. Your ancestors ate the manna in the desert, but they died; this is the bread that comes down from heaven so that one may eat it and not die. I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my Flesh for the life of the world.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we afraid to die?

At some point in our lives, we may quietly ask ourselves this question: Are we afraid to die? Many of us carry this fear in our hearts. Perhaps it is because we feel unprepared. We still hold on to our plans, our responsibilities, and the many things of this world that we believe we must first accomplish.

Yet deep within, we know that life is uncertain. At a time we do not expect, we will be called to leave this world. And when that moment comes, what will matter most is not what we have achieved, but who we have allowed to dwell within us.

In today’s Gospel, Jesus lovingly offers us an answer to our fear. He gives us Himself as the Living Bread in Holy Communion. This is not just a symbol, but His very presence—offered to nourish our souls, strengthen our hearts, and prepare us for eternal life. The same Jesus whom we receive is also brought to the sick and the weak, reminding us that His love reaches us wherever we are.

When we come to Him and receive Him with reverence, something beautiful happens within us. He slowly forms us, transforms us, and fills us with a peace that the world cannot give. The fear of death begins to lose its hold on us, because we realize that to be with Jesus is to have life that never ends.

This is why we are not meant to keep this gift to ourselves. We are called to gently invite others—to walk with us, to come to Holy Mass, and to encounter Jesus personally. For when we bring others closer to Him, we become instruments of His grace, helping them discover the same hope and courage we are receiving.

Are we allowing Jesus to prepare our hearts for eternal life? And who among those around us is waiting for our invitation to come and encounter Him?—Marino J. Dasmarinas