Tuesday, November 10, 2026

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Nobyembre 11, Paggunita San Martin ng Tours, obispo: Lucas 17:11-19


Mabuting Balita: Lucas 17:11-19
Sa paglalakbay ni Hesus patungong Jerusalem, nagdaan siya sa hangganan ng Samaria at Galilea. Nang papasok na siya sa isang nayon, siya’y sinalubong ng sampung ketongin. Tumigil sila malayu-layo at humiyaw ng: “Hesus! Panginoon! Mahabag po kayo sa amin!” nang makita sila ay sinabi niya, “Humayo kayo at pakita sa mga saserdote.”

At samantalang sila’y naglalakad, gumaling sila. Nang mapuna ng isa na siya’y magaling na, nagbalik siyang sumisigaw ng pagpupuri sa Diyos. Nagpatirapa siya sa paanan ni Hesus at nagpasalamat. Ang taong ito’y Samaritano.

“Hindi ba sampu ang gumaling?” tanong ni Hesus. “Nasan ang siyam? Wala bang nagbalik at nagpuri sa Diyos kundi ang dayuhang ito?” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Tumindig ka’t humayo sa iyong lakad! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig. 
+ + + + + + +  
Repleksyon:
Lagi ba tayong nagpapasalamat sa Panginoon sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin?

Matapos pagalingin ni Jesus ang sampung ketongin, isa lamang ang nagbalik upang magpasalamat sa Kanya—isang Samaritano, isang taong hindi kabilang sa pananampalatayang Judio. Kaya nga nagtanong si Jesus, “Hindi ba sampu ang pinagaling? Nasaan ang siyam?” (Lucas 17:17). Tunay nga, nasaan ang siyam na iba pa na kabilang din sa pananampalatayang Judio?

Tiyak na ikinatuwa ni Jesus na may isa sa kanila na nagbalik upang magpasalamat. Marahil, inaasahan Niyang babalik ang lahat ng sampu upang ipahayag ang kanilang pasasalamat sa dakilang pagpapagaling na kanilang tinanggap. 

Ngunit isa lamang ang nagbalik. Hindi na nakita pa ang siyam na iba pa. Sabik silang tumanggap ng biyaya mula kay Jesus, ngunit nang makuha na nila ang kanilang hinihiling, tila nakalimutan na nila Siya.

Hindi ba't ganito rin kung minsan ang nangyayari sa atin? Marubdob tayong nananalangin kapag mayroon tayong pangangailangan sa Panginoon. Nagmamakaawa tayo sa Kanya, humihingi ng tulong, at nangangakong magiging tapat sa Kanya. 

Ngunit kapag sinagot na Niya ang ating mga panalangin at natanggap na natin ang ating hinihiling, kung minsan ay nakakalimutan na natin si Jesus. Masyado tayong nagiging abala sa pagtamasa ng ating mga biyaya kaya nalilimutan natin kung sino ang pinagmumulan ng mga ito.

Nakalulungkot, hindi lamang sa ating pakikipag-ugnayan kay Jesus nangyayari ang ganitong pag-uugali. Maging sa ating mga kapamilya, kaibigan, at maging sa mga taong hindi natin gaanong kakilala na gumagawa ng kabutihan para sa atin, kung minsan ay nakakalimutan nating kilalanin at pasalamatan ang kanilang kabutihan. 

Tinatanggap natin ang kanilang tulong at kabaitan, ngunit paminsan-minsan ay nakakalimutan nating ipahayag ang ating pasasalamat. Ipinakikita lamang nito kung gaano tayo kadaling makalimot at maging walang utang na loob.

Ngunit hindi ba't nararapat lamang na laging mapuno ng pasasalamat ang ating mga puso? Bawat biyayang tinatanggap natin ay pagkakataong kilalanin ang kabutihan at pagmamahal ng Diyos sa ating buhay. 

Kahit nagdaranas tayo ng mga pagsubok at paghihirap, marami pa rin tayong dahilan upang magpasalamat sa Kanya. Maaaring hindi natin palaging natatanggap ang lahat ng ating hinihiling, ngunit lagi tayong may dahilan upang magpasalamat.

Pagnilayan natin ang ating pakikipag-ugnayan kay Jesus. Nagpapasalamat ba tayo sa Kanya sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin? Halimbawa, tuwing umaga, pinagkakalooban tayo ng napakahalagang biyaya ng panibagong araw ng buhay. 

Nagigising tayo, nakakahinga, at binibigyan ng pagkakataong magmahal, maglingkod, magpatawad, at maging mas mabuting tao. Nagpapasalamat ba tayo sa Panginoon sa napakagandang kaloob na ito? Pasasalamat ba sa Kanya ang una nating ginagawa pagkagising natin tuwing umaga?

Lagi tayong magpasalamat kay Jesus para sa ating buhay, kalusugan, pamilya, at sa lahat ng biyayang tinatanggap natin. Hindi tayo nagpapasalamat sa Panginoon dahil kailangan Niya ang ating pasasalamat. Nagpapasalamat tayo dahil kinikilala at lubos nating pinahahalagahan ang Kanyang kabutihan at pagmamahal sa atin. Ang ating pasasalamat ay mapagpakumbabang pagkilala na ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob mula sa Kanya.

Huwag tayong maging katulad ng siyam na ketongin na pinagaling ngunit hindi na nagbalik upang magpasalamat. Sa halip, tularan natin ang isang Samaritano na nakaalala kay Jesus, nagbalik sa Kanya, at nagpahayag ng taos-pusong pasasalamat. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagtanggap ng mga biyaya hanggang sa makalimutan natin ang Diyos na nagkakaloob ng mga ito.

Bukas ng umaga, pagkagising natin, hihingi na naman ba tayo agad ng panibagong biyaya kay Jesus, o luluhod muna tayo upang magpasalamat sa kaloob Niyang panibagong araw ng buhay at ipakita sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa kung gaano natin pinahahalagahan ang Kanyang walang hanggang kabutihan?—Marino J. Dasmarinas

No comments: