Reflection for Monday September 28 Feast of St. Lorenzo Ruiz and Companions, martyrs: Luke 9:46-50

Gospel: Luke 9:46-50

An argument arose among the disciples about which of them was the greatest. Jesus realized the intention of their hearts and took a child and placed it by his side and said to them, “Whoever receives this child in my name receives me, and whoever receives me receives the one who sent me. For the one who is least among all of you is the one who is the greatest.” 

Then John said in reply, “Master, we saw someone casting out demons in your name and we tried to prevent him because he does not follow in our company. Jesus said to him, “Do not prevent him, for whoever is not against you is for you.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes feel that we are above others because of the things we do, our achievements, or our status in life?

We cannot help but ask: Why did the disciples argue about who among them was the greatest? Perhaps they got carried away by the privilege of being with Jesus. Perhaps they began to think that their closeness to Him made them more important than others. In their desire for recognition, they became preoccupied with their own importance and forgot that they were in the presence of their Lord and Master.

Jesus knew what was in their hearts. He knew their desire for recognition and greatness. So, He took a child, placed the child beside Him, and said to them, “Whoever receives this child in my name receives me, and whoever receives me receives the one who sent me. For the one who is least among all of you is the one who is the greatest.”

Least in what aspect? Least in promoting ourselves. Least in feeding our egos. Least in seeking recognition and praise. Jesus was teaching His disciples—and He continues to teach us—that true greatness is not about being noticed, admired, or elevated above others. True greatness is found in humility and selfless service.

It is indeed tempting to use our association with Jesus to enhance our self-image. We may serve in our churches, ministries, communities, or families, yet we can sometimes fall into the temptation of wanting to be recognized for what we do. We may begin to seek praise rather than God's glory, recognition rather than humble service, and popularity rather than faithfulness.

But let us have a reality check: this is not what Jesus wants us to become. Jesus desires all of us to embrace humility and to serve with sincere and generous hearts. He does not call us to compete with one another for greatness. He calls us to love one another, serve one another, and become less so that He may become greater in our lives.

For Jesus, true greatness is found in those who humbly give their time, talents, strength, and resources to serve Him and others without seeking applause. The person who quietly serves, forgives, helps, encourages, and loves without expecting recognition may be unnoticed by the world, but never unnoticed by Jesus.

If we give our time to Jesus, no matter how little, as long as we give it with all our hearts, it becomes precious in His eyes. If we serve Him without the desire to boast, gain recognition, or become popular, we are already walking the path of true greatness.

Let us therefore examine our hearts. Why do we serve? Why do we volunteer? Why do we participate in ministry? Why do we do good things? Is it because we truly love Jesus, or because we want others to see and appreciate what we do?

May we learn from the little child whom Jesus placed before His disciples. May we embrace the humility, simplicity, and openness that Jesus desires from us. May our service never become a way of lifting ourselves up, but a way of lifting others up. And may everything we do lead us closer to the heart of Christ.

For in the eyes of Jesus, greatness is not measured by how many people know our name, how much we have accomplished, or how important we appear to be. Greatness is measured by how faithfully and humbly we love and serve.

When Jesus looks into our hearts today, what will He find: a desire to be recognized as great, or a humble heart that simply wants to love, serve, and remain faithful to Him even when no one is watching?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Setyembre 28 Kapistahan ni San Lorenzo Ruiz at mga Kasama, mga martir: Lucas 9:46-50

Mabuting Balita: Lucas 9:46-50

Noong panahong iyon, nagtalu-talo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila. Batid ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t tinawag niya ang isang maliit na bata at pinatayo sa tabi niya.

At sinabi niya sa kanila, “Ang sinumang tumatanggap sa batang ito alang-alang sa akin ay tumatanggap sa akin; at sinumang tumatanggap sa akin at tumatanggap sa nagsugo sa akin. Ang pinakaaba sa inyong lahat ay siyang pinakadakila.”  

Sinabi ni Juan, “Guro, nakita po namin ang isang taong nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng pangalan ninyo. Pinagbawalan namin siya sapagkat siya’y hindi natin kasamahan.” Ngunit sinabi ni Hesus, “Huwag ninyo siyang pagbawalan; sapagkat ang hindi laban sa atin ay kapanig natin.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nararanasan din ba natin kung minsan na parang nakahihigit tayo sa iba dahil sa mga bagay na ating ginagawa, sa ating mga tagumpay, o sa katayuan natin sa buhay?

Hindi natin maiwasang itanong: Bakit nagtalo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila? Marahil, nadala sila ng pribilehiyong makasama si Jesus. Marahil, nagsimula nilang isipin na dahil malapit sila sa Kanya, mas mahalaga sila kaysa sa iba. Sa kanilang paghahangad ng pagkilala, naging abala sila sa kanilang sariling kahalagahan at nakalimutan nilang kasama nila ang kanilang Panginoon at Guro.

Alam ni Jesus kung ano ang nasa kanilang puso. Batid Niya ang kanilang paghahangad ng pagkilala at kadakilaan. Kaya kumuha Siya ng isang bata, inilagay ito sa Kanyang tabi, at sinabi sa kanila, “Ang tumatanggap sa batang ito alang-alang sa aking pangalan ay tumatanggap sa akin; at ang tumatanggap sa akin ay tumatanggap sa nagsugo sa akin. Sapagkat ang pinakamababa sa inyong lahat ang siyang tunay na dakila.”

Pinakamababa sa anong paraan? Pinakamababa sa pagtataguyod sa ating sarili. Pinakamababa sa paghahangad ng papuri, pagkilala, at pagpapahalaga mula sa iba. Itinuturo sa atin ni Jesus na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa pagiging tanyag, hinahangaan, o nakahihigit sa iba. Ang tunay na kadakilaan ay matatagpuan sa pagpapakumbaba at tapat na paglilingkod.

Totoong napakadaling matukso na gamitin maging ang ating paglilingkod kay Jesus upang pagandahin ang ating sariling imahe. Maaari tayong maglingkod sa ating simbahan, ministry, komunidad, o pamilya, ngunit maaari rin tayong mahulog sa tukso na hangarin ang pagkilala sa halip na ang kaluwalhatian ng Diyos, ang papuri sa halip na mapagpakumbabang paglilingkod, at pagiging tanyag sa halip na pagiging tapat.

Ngunit magkaroon tayo ng isang taimtim na pagsusuri sa ating sarili: Hindi ito ang nais ni Jesus na maging tayo. Nais ni Jesus na yakapin nating lahat ang pagpapakumbaba at maglingkod nang may wagas at mapagbigay na puso. Hindi Niya tayo tinatawag upang makipagpaligsahan kung sino ang pinakamagaling o pinakamahalaga. Tinatawag Niya tayo upang magmahalan, maglingkod sa isa't isa, at matutong magpakababa upang higit na makita si Jesus sa ating buhay.

Para kay Jesus, ang tunay na dakila ay yaong mga mapagpakumbabang nagbibigay ng kanilang panahon, talento, lakas, at kakayahan upang maglingkod sa Kanya at sa kapwa nang hindi naghihintay ng palakpak o pagkilala. Maaaring hindi sila napapansin ng mundo, ngunit palagi silang napapansin ni Jesus.

Kung ibinibigay natin kay Jesus ang ating panahon, gaano man ito kaliit, basta't ibinibigay natin ito nang buong puso, ito ay nagiging mahalaga sa Kanyang paningin. Kung naglilingkod tayo sa Kanya nang walang hangaring magyabang, magpasikat, makilala, o sumikat, lumalakad na tayo sa landas ng tunay na kadakilaan.

Kaya suriin natin ang ating mga puso. Bakit ba tayo naglilingkod? Bakit tayo nagboboluntaryo? Bakit tayo nakikibahagi sa ministry? Bakit tayo gumagawa ng mabuti? Ginagawa ba natin ang mga ito dahil tunay nating minamahal si Jesus, o dahil nais nating makita at mapahalagahan ng iba ang ating ginagawa?

Matuto nawa tayo mula sa maliit na batang inilagay ni Jesus sa harap ng Kanyang mga alagad. Yakapin nawa natin ang pagpapakumbaba, pagiging simple, at pagiging bukas ng puso na nais ni Jesus para sa atin. Nawa'y hindi maging paraan ng pag-angat sa ating sarili ang ating paglilingkod, kundi paraan upang maiangat natin ang iba. At nawa'y ang lahat ng ating ginagawa ay lalo tayong mailapit sa puso ni Kristo.

Sapagkat sa paningin ni Jesus, ang kadakilaan ay hindi nasusukat sa dami ng mga taong nakakakilala sa atin, sa dami ng ating mga nagawa, o sa taas ng ating katayuan. Ang tunay na kadakilaan ay nasusukat sa kung gaano tayo katapat at kapagpakumbabang umiibig at naglilingkod.

Kapag tinitingnan ni Jesus ang ating puso ngayon, ano kaya ang Kanyang makikita: isang pusong naghahangad na makilala at ituring na dakila, o isang pusong mapagpakumbaba na nais lamang magmahal, maglingkod, at manatiling tapat sa Kanya kahit walang nakakakita?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 27 Twenty-sixth Sunday in Ordinary Time: Matthew 21:28-32

Gospel: Matthew 21:28-32

Jesus said to the chief priests and elders of the people: "What is your opinion? A man had two sons. He came to the first and said, 'Son, go out and work in the vineyard today.' He said in reply, 'I will not, ' but afterwards changed his mind and went. The man came to the other son and gave the same order. He said in reply, 'Yes, sir, ‘but did not go. 

Which of the two did his father's will?" They answered, "The first." Jesus said to them, "Amen, I say to you, tax collectors and prostitutes are entering the kingdom of God before you. When John came to you in the way of righteousness, you did not believe him; but tax collectors and prostitutes did. Yet even when you saw that, you did not later change your minds and believe him."

+ + + + + + +

Reflection:

What would we do when we hear the voice of God calling us to walk away from sin? Do we simply hear His voice, or do we hear it and then act on it, allowing our lives to be renewed and transformed in His presence?

Many of us might be dismissive of God’s call to repentance. We might hear His voice but choose to brush it aside, thinking that conversion can wait or that our sins are insignificant. Sometimes, we become so accustomed to our ways that we no longer recognize how far they can lead us away from God.

But God did not create us for this world alone. Our earthly life is not the end of our journey. There is something far greater that awaits us beyond this life: eternal life with God in heaven or eternal separation from Him in hell. This reality reminds us that the decisions we make today have eternal significance.

In our Gospel, Jesus speaks of a son who was asked by his father to work in his vineyard (Matthew 21:28). The son initially said that he would not go. But after reflecting on his father’s request, he had a change of heart and went to the vineyard to work there (Matthew 21:29).

What a beautiful reminder this is for all of us. The son’s first response was no, but his final response was yes. His story tells us that our first response to God does not have to be our final response. We may have turned away from Him many times, but by His grace, we can still turn back.

God continually invites us to conversion. We are all sinners, and none of us is perfect. Yet God does not abandon us because of our weaknesses and failures. He patiently calls us to metanoia, a change of heart—a turning away from our sinful ways and a turning back toward Him.

Let us therefore not lose hope because of the many times we have said no to God. Perhaps we have ignored His voice, postponed our conversion, or returned again and again to the same sins. But God's mercy continues to reach out to us. What matters is not only what we have done in the past but what we choose to do with His grace here and now.

Every day is another opportunity to say yes to God.

Are we not yet tired of committing the same sins? Are we not tired of living noisy and restless lives, lives without peace and serenity? If we honestly examine our hearts, we may realize that sin has never given us the lasting peace we long for. Instead, it often leaves us with emptiness, guilt, broken relationships, and more problems.

God calls us to something better. He calls us away from sin, not because He wants to take happiness away from us, but because He wants to lead us toward the fullness of life that can only be found in Him.

Perhaps today, God is speaking quietly to our hearts. Perhaps He is asking us to leave behind a particular sin, resentment, unhealthy attachment, pride, or way of living that has been keeping us from Him. His invitation may be uncomfortable, but it is an invitation born of love.

Let us not merely hear God's voice. Let us listen with humble hearts. Let us allow His grace to change us. And after hearing His call, let us have the courage to act.

Our past no does not have to be our final answer.

What is God asking us to leave behind today, and are we willing to say “yes” to Him—not only with our lips, but with our hearts, our choices, and the way we live our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 27 Ika-26 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 21:28-32

Mabuting Balita: Mateo 21:28-32

Noong panahong iyon, tinanong ni Hesus ang mga punong saserdote at matatanda ng bayan: “Ano ang palagay ninyo rito? May isang tao na may dalawang anak na lalaki. Lumapit siya sa nakatatanda at sinabi, ‘Anak, lumabas ka at magtrabaho sa ubasan ngayon.’ ‘Ayoko po.’ tugon niya. Ngunit nagbago ang kanyang isip at siya’y naparoon.  

Lumapit din ang ama sa ikalawa at gayon din ang kanyang sinabi. ‘Opo’ tugon nito, ngunit hindi naman naparoon. Sino sa dalawa ang sumunod sa kalooban ng kanyang ama?” “Ang nakatatanda po,” sagot nila. Sinabi sa kanila ni Hesus, “Sinasabi ko sa inyo: ang mga publikano at masasamang babae’y nauuna pa sa inyong pasakop sa paghahari ng Diyos. 

Sapagkat naparito sa inyo si Juan at ipinakilala ang matuwid na pamumuhay, at hindi ninyo siya pinaniwalaan. Ngunit pinaniwalaan siya ng mga publikano at ng masasamang babae. Nakita ninyo ito, subalit hindi pa rin kayo nagsisi at naniwala sa kanya.” 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ang gagawin natin kapag narinig natin ang tinig ng Diyos na tumatawag sa atin upang talikuran ang kasalanan? Naririnig lamang ba natin ang Kanyang tinig, o pinakikinggan natin ito at isinasabuhay ang Kanyang kalooban upang ang ating buhay ay muling mabago at mapanibago sa Kanyang presensya?

Marami sa atin ang maaaring hindi nagbibigay-pansin sa tawag ng Diyos sa pagsisisi. Maaaring naririnig natin ang Kanyang tinig ngunit pinipili nating isantabi ito, iniisip na maaari namang ipagpaliban ang pagbabago o hindi naman gaanong mahalaga ang ating mga kasalanan. Kung minsan, nasasanay na tayo sa ating mga nakagawian kaya hindi na natin napapansin kung gaano tayo nito inilalayo sa Diyos.

Ngunit hindi lamang para sa mundong ito nilikha tayo ng Diyos. Hindi dito nagtatapos ang ating paglalakbay. May higit na dakilang buhay na naghihintay sa atin pagkatapos ng ating buhay dito sa mundo: ang buhay na walang hanggan kasama ang Diyos sa langit o ang walang hanggang pagkakahiwalay sa Kanya. Ipinapaalala nito sa atin na ang mga desisyong ginagawa natin ngayon ay may kabuluhan hanggang sa dulo ng ating buhay.

Sa ating Ebanghelyo, isinalaysay ni Jesus ang tungkol sa isang anak na inutusan ng kanyang ama na magtrabaho sa kanilang ubasan (Mateo 21:28). Noong una, sinabi ng anak na ayaw niyang pumunta. Ngunit matapos niyang pag-isipan ang kahilingan ng kanyang ama, nagbago ang kanyang puso at nagtungo siya sa ubasan upang magtrabaho (Mateo 21:29).

Napakaganda ng paalalang ito para sa ating lahat. Ang unang sagot ng anak ay hindi, ngunit ang kanyang huling tugon ay oo. Ipinapakita sa atin ng kanyang kuwento na ang una nating tugon sa Diyos ay hindi kailangang maging huli nating tugon. Maaaring maraming beses tayong lumayo sa Kanya, ngunit sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, maaari pa rin tayong manumbalik sa Kanya.

Patuloy tayong inaanyayahan ng Diyos sa pagbabagong-buhay. Lahat tayo ay makasalanan at walang sinuman sa atin ang perpekto. Ngunit hindi tayo iniiwan ng Diyos dahil sa ating mga kahinaan at pagkakamali. Matiyaga Niya tayong tinatawag tungo sa metanoia, isang pagbabago ng puso—ang pagtalikod sa ating makasalanang pamumuhay at ang pagbabalik-loob sa Diyos.

Kaya huwag tayong mawalan ng pag-asa dahil sa maraming pagkakataong sinabi natin sa Diyos ang hindi. Marahil ay binalewala natin ang Kanyang tinig, ipinagpaliban ang ating pagbabago, o paulit-ulit tayong bumalik sa parehong kasalanan. Ngunit patuloy tayong inaabot ng awa ng Diyos. Ang mahalaga ay hindi lamang ang mga nagawa natin noon kundi kung ano ang pipiliin nating gawin sa biyayang ibinibigay Niya sa atin ngayon.

Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang sabihin natin ang oo sa Diyos.

Hindi pa ba tayo napapagod sa paulit-ulit na pagkakasala? Hindi pa ba tayo napapagod sa isang maingay at hindi mapayapang pamumuhay—isang buhay na walang tunay na kapanatagan at katahimikan? Kung buong katapatan nating susuriin ang ating mga puso, marahil ay mapagtatanto natin na hindi kailanman naibigay sa atin ng kasalanan ang tunay at pangmatagalang kapayapaan na ating hinahanap. Sa halip, madalas itong nag-iiwan sa atin ng kawalan, pagkakasala, sirang relasyon, at mas marami pang problema.

Tinatawag tayo ng Diyos tungo sa isang mas mabuting buhay. Tinatawag Niya tayong lumayo sa kasalanan, hindi dahil nais Niyang alisin ang ating kaligayahan, kundi dahil nais Niya tayong akayin tungo sa buhay na ganap at tunay na matatagpuan lamang sa Kanya.

Marahil, sa araw na ito, may tahimik na tinig ng Diyos na nagsasalita sa ating mga puso. Marahil ay hinihiling Niya sa atin na talikuran ang isang partikular na kasalanan, sama ng loob, maling pagkakaugnay, pagmamataas, o nakagawiang pamumuhay na patuloy na naglalayo sa atin sa Kanya. Maaaring mahirap at masakit ang Kanyang paanyaya, ngunit ito ay paanyayang nagmumula sa pag-ibig.

Huwag lamang nating pakinggan ang tinig ng Diyos. Makinig tayo nang may mapagpakumbabang puso. Hayaan nating baguhin tayo ng Kanyang biyaya. At pagkatapos nating marinig ang Kanyang tawag, magkaroon tayo ng lakas ng loob na kumilos.

Ang ating nakaraang “hindi” ay hindi kailangang maging huling sagot natin sa Diyos.

Ano ang hinihiling ng Diyos na iwan natin ngayon, at handa ba tayong sabihin ang ating “oo” sa Kanya—hindi lamang sa ating mga labi, kundi sa ating puso, sa ating mga pasiya, at sa paraan ng ating pamumuhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 26 Saturday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 9:43b-45

Gospel: Luke 9:43b-45

While they were all amazed at his every deed, Jesus said to his disciples, “Pay attention to what I am telling you. The Son of Man is to be handed over to men.” But they did not understand this saying; its meaning was hidden from them so that they should not understand it, and they were afraid to ask him about this saying.

+ + + + + + +

Reflection:

When Jesus told His disciples that He was to be handed over to men, they were unable to comprehend what He was saying. Why? At that time, Jesus was performing miracles left and right. Perhaps they were asking themselves, “How could it be possible that this man who performs such miracles would be handed over to the authorities and then suffer?”

The disciples did not yet fully understand the mission of Jesus. They saw His miracles, heard His teachings, and witnessed His power, but they had not yet grasped that His mission would ultimately lead Him to the cross. If they had fully understood His mission, they would have better comprehended His pronouncement about His coming suffering and death.

This can also happen to us. Sometimes, we follow Jesus because we experience His blessings, His guidance, and His consolations. We rejoice when our prayers are answered and when everything seems to be going well. But what happens when trials come? What happens when our prayers seem unanswered, when our burdens become heavy, and when the road before us becomes difficult?

The moment we decide to follow Jesus, we must also prepare ourselves to embrace the sufferings and trials that may come our way. We cannot separate our discipleship from suffering. To follow Jesus is also to embrace the cross. Our faith does not guarantee us a problem-free life; rather, it gives us the grace to remain faithful when life becomes difficult.

There are people who say, “Simply follow Jesus, and you will have a problem-free life.” Nothing could be farther from the truth. Each one of us who truly follows Jesus will have our own share of sufferings and tribulations. At times, we may even find ourselves asking why God allows certain painful things to happen to us.

Yet, let us not allow our sufferings to overwhelm us or weaken our faith. Jesus never promised that we would have a life without crosses, but He promised to remain with us. When our strength is failing, His grace sustains us. When we feel lost, His presence guides us. And when our cross becomes too heavy, we can place our trust in Him and continue walking with faith.

Our sufferings may not always disappear, but through our faith in Jesus, we can discover courage in the midst of pain, hope in the midst of darkness, and strength in the midst of weakness. We do not carry our crosses alone because Jesus walks with us every step of the way.

Let us therefore remain faithful to Jesus not only when our lives are filled with blessings and answered prayers, but also when we are asked to carry our crosses. Let us trust that every suffering we endure with faith can draw us closer to Him and deepen our love for Him.

When our faith is tested and our cross becomes heavy, will we continue to follow Jesus—not because the journey is easy, but because we know that He is walking with us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 26 Sabado ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 9:43b-45

Mabuting Balita: Lucas 9:43b-45

Noong panahong iyon, samantalang nanggigilalas ang mga tao sa lahat ng ginawa ni Hesus, sinabi niya sa kanyang mga alagad, “Tandaan ninyo itong sasabihin ko: ipagkakanulo ang Anak ng Tao.” 

Ngunit hindi nila ito naunawaan, pagkat inilingid ito sa kanila.  Nangangamba naman silang magtanong sa kanya kung ano ang ibig sabihin niyon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nang sabihin ni Hesus sa Kanyang mga alagad na Siya ay ipagkakanulo at ibibigay sa mga tao, hindi nila naunawaan ang Kanyang sinasabi. Bakit kaya? Sa panahong iyon, sunod-sunod ang mga himalang ginagawa ni Hesus. Marahil ay nagtatanong sila sa kanilang sarili: “Paano mangyayari na ang taong ito na gumagawa ng napakaraming himala ay ipagkakanulo sa mga may kapangyarihan at pagkatapos ay magdurusa?”

Hindi pa lubos na nauunawaan ng mga alagad ang misyon ni Hesus. Nakikita nila ang Kanyang mga himala, naririnig ang Kanyang mga pangangaral, at nasasaksihan ang Kanyang kapangyarihan, ngunit hindi pa nila lubos na nauunawaan na ang Kanyang misyon ay hahantong sa krus. Kung lubos nilang naunawaan ang Kanyang misyon, mas mauunawaan sana nila ang Kanyang sinabi tungkol sa Kanyang darating na pagdurusa at kamatayan.

Maaari rin itong mangyari sa atin. Kung minsan, sumusunod tayo kay Hesus dahil nararanasan natin ang Kanyang mga biyaya, paggabay, at kapanatagan. Nagagalak tayo kapag sinasagot ang ating mga panalangin at kapag maayos ang takbo ng ating buhay.

Ngunit ano ang nangyayari sa atin kapag dumarating ang mga pagsubok? Ano ang ginagawa natin kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin, kapag bumibigat ang ating mga pasanin, at kapag nagiging mahirap ang landas na ating tinatahak?

Sa sandaling piliin nating sumunod kay Hesus, kailangan din nating ihanda ang ating sarili na yakapin ang mga pagsubok at pagdurusang maaaring dumating sa ating buhay. Hindi natin maaaring paghiwalayin ang ating pagiging alagad ni Hesus sa pagdurusa. Ang pagsunod kay Hesus ay nangangahulugan din ng pagyakap sa krus. Hindi ipinapangako ng ating pananampalataya na magiging walang problema ang ating buhay; sa halip, binibigyan tayo nito ng biyaya upang manatiling tapat kahit nagiging mahirap ang lahat.

May mga taong nagsasabi, “Sumunod ka lamang kay Hesus at magiging wala nang problema ang iyong buhay.” Wala nang hihigit pang layo sa katotohanan. Bawat isa sa atin na tunay na sumusunod kay Hesus ay magkakaroon ng sariling bahagi ng mga pagsubok, paghihirap, at mga pagsubok sa buhay. May mga pagkakataon ding mapapaisip tayo kung bakit hinahayaan ng Diyos na mangyari sa atin ang ilang masasakit na bagay.

Ngunit huwag nating hayaang madaig tayo ng ating mga pagdurusa o manghina ang ating pananampalataya. Hindi ipinangako ni Hesus na mabubuhay tayo nang walang krus, ngunit ipinangako Niya ang Kanyang presensya sa ating piling. Kapag nauubos na ang ating lakas, ang Kanyang biyaya ang nagbibigay sa atin ng panibagong lakas.

Kapag naliligaw tayo ng landas, ang Kanyang presensya ang gumagabay sa atin. At kapag napakabigat na ng ating krus, maaari nating ilagak sa Kanya ang ating pagtitiwala at patuloy na lumakad nang may pananampalataya.

Maaaring hindi agad mawala ang ating mga pagdurusa, ngunit sa pamamagitan ng ating pananampalataya kay Hesus, makatatagpo tayo ng tapang sa gitna ng sakit, pag-asa sa gitna ng kadiliman, at lakas sa gitna ng ating kahinaan. Hindi natin kailangang pasanin ang ating mga krus nang nag-iisa sapagkat kasama natin si Hesus sa bawat hakbang ng ating paglalakbay.

Kaya naman, manatili tayong tapat kay Hesus hindi lamang kapag puno ng biyaya at kasagutan sa panalangin ang ating buhay, kundi maging kapag tinatawag tayong pasanin ang ating mga krus. Magtiwala tayo na ang bawat pagdurusang ating tinitiis nang may pananampalataya ay maaaring maglapit sa atin sa Kanya at magpalalim ng ating pagmamahal sa Kanya.

Kapag sinusubok ang ating pananampalataya at tila napakabigat na ng ating krus, patuloy pa rin ba tayong susunod kay Hesus—hindi dahil madali ang landas, kundi dahil alam nating hindi Niya tayo iiwan at kasama natin Siya sa bawat hakbang ng ating paglalakbay?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 25 Friday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 9:18-22

Gospel: Luke 9:18-22

Once when Jesus was praying in solitude, and the disciples were with him, he asked them, “Who do the crowds say that I am?” They said in reply, “John the Baptist; others, Elijah; still others, ‘One of the ancient prophets has arisen.’” Then he said to them, “But who do you say that I am?” Peter said in reply, “The Christ of God.” He rebuked them and directed them not to tell this to anyone. 

He said, “The Son of Man must suffer greatly and be rejected by the elders, the chief priests, and the scribes, and be killed and on the third day be raised.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we live the teachings of Jesus?

When Jesus asked His disciples, “Who do the crowds say that I am?” they replied that some said He was John the Baptist, others Elijah, and still others, “One of the ancient prophets has arisen.” Then Jesus asked them, “But who do you say that I am?” Peter replied with conviction, “The Christ of God.”

If Jesus were to ask us, “Who do the crowds say that I am?” I wonder how we would answer. Unlike the disciples, who walked and lived with Jesus and shared and preached the Word of God, we may not yet have shared or preached what we know about Him.

Perhaps we know about Jesus because we have heard His Word, attended Holy Mass, read the Bible, or listened to others speak about Him. But knowing about Jesus is different from truly knowing Him and allowing Him to transform our lives.

What if Jesus were to look into our hearts and ask us the more personal question: “But who do you say that I am?” Would we be able to answer like Peter, with faith and conviction, “The Christ of God”?

This question invites us to look deeply into our hearts. Who is Jesus to us—not only in our words, but also in the way we live, love, forgive, serve, and treat others? It is possible for us to know many things about Jesus and yet remain distant from Him in our hearts. But when we truly encounter Him, our relationship with Him should gradually change the way we live.

These two simple questions from Jesus invite us to examine whether we truly have a personal and living relationship with Him. If we feel that our relationship with Jesus is still weak or distant, let us not become discouraged.

Instead, let us develop a deeper thirst and hunger for the Lord. Let us spend more time with Him in prayer, listen to His Word, receive Him in the Holy Eucharist, seek His mercy, and allow His teachings to become part of our daily lives.

And as we sincerely seek Jesus, let us trust the work of the Holy Spirit within us. The Holy Spirit gently draws us closer to Christ, strengthens our faith, and helps us live what we profess to believe. Our faith is not meant to remain only in our minds or on our lips; it is meant to become visible in the way we live each day.

May we therefore come to know Jesus not merely through what others say about Him, but through our own prayer, our personal encounter with Him, and our willingness to follow Him. May our lives become a humble response to Peter’s profession of faith: “The Christ of God.”

When Jesus looks into our hearts today and asks, “But who do you say that I am?” what will our answer be—and more importantly, will the way we live show that Jesus is truly the Christ of God for us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 25 Biyernes sa Ika-25 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 9:18-22

Mabuting Balita: Lucas 9:18-22

Isang araw, samantalang nananalanging mag-isa si Jesus, lumapit sa kanya ang kanyang mga alagad. Tinanong niya sila, "Sino raw ako ayon sa mga tao?" Sumagot sil
a, "Ang sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo; sabi naman ng iba, si Elias kayo, at may nagsasabi pang nabuhay ang isa sa mga propeta noong una." "Kayo naman, ano ang sabi ninyo?" tanong niya sa kanila. "Ang Mesias ng Diyos!" sagot ni Pedro.  

Itinagubilin ni Jesus sa kanyang mga alagad na huwag na nilang sasabihin ito kaninuman. At sinabi pa niya sa kanila, "Ang Anak ng Tao'y dapat magbata ng maraming hirap. Itatakwil siya ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at ng mga eskriba. Ipapapatay nila siya, ngunit sa ikatlong araw ay muling mabubuhay."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Isinasabuhay ba natin ang mga aral ni Jesus?

Nang tanungin ni Jesus ang Kanyang mga alagad, “Sino raw ako ayon sa sinasabi ng mga tao?” Sumagot sila na ang ilan ay nagsasabing Siya si Juan Bautista, ang iba naman ay si Elias, at ang iba pa ay nagsasabing, “Isa sa mga sinaunang propeta ang muling nabuhay.” Pagkatapos ay tinanong sila ni Jesus, “Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” Sumagot si Pedro nang may buong pananalig, “Ang Kristo ng Diyos.”

Kung tatanungin tayo ni Jesus, “Sino raw ako ayon sa sinasabi ng mga tao?” paano kaya tayo sasagot? Hindi tulad ng mga alagad na araw-araw na nakasama at nakipamuhay kay Jesus at nagbahagi at nangaral ng Salita ng Diyos, maaaring hindi pa natin lubos na naibabahagi o naipapahayag sa iba ang ating nalalaman tungkol sa Kanya.

Maaaring marami tayong nalalaman tungkol kay Jesus dahil naririnig natin ang Kanyang Salita, dumadalo tayo sa Banal na Misa, nagbabasa ng Bibliya, o nakikinig sa mga taong nagsasalita tungkol sa Kanya. Ngunit may pagkakaiba ang pag-alam tungkol kay Jesus at ang tunay na pagkakilala sa Kanya at pagpayag na baguhin Niya ang ating buhay.

Paano kung tumingin si Jesus sa ating puso at itanong sa atin ang mas personal na tanong: “Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” Masasagot ba natin Siya tulad ni Pedro, nang buong pananampalataya at paninindigan: “Ang Kristo ng Diyos”?

Inaanyayahan tayo ng tanong na ito na tahimik na suriin ang ating mga puso. Sino ba talaga si Jesus para sa atin—hindi lamang sa ating mga salita kundi sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pakikitungo sa ating kapwa?

Posibleng marami tayong alam tungkol kay Jesus ngunit nananatiling malayo ang ating puso sa Kanya. Ngunit kapag tunay natin Siyang nakatagpo at nakilala, unti-unting nababago ng ating relasyon sa Kanya ang paraan ng ating pamumuhay.

Ang dalawang simpleng tanong na ito ni Jesus ay nag-aanyaya sa atin na suriin kung mayroon nga ba tayong personal at buhay na relasyon sa Kanya. Kung nararamdaman nating mahina o malayo pa ang ating relasyon kay Jesus, huwag tayong mawalan ng pag-asa.

Sa halip, magkaroon tayo ng mas malalim na uhaw at pagkagutom sa Panginoon. Maglaan tayo ng mas maraming oras sa pananalangin, makinig tayo sa Kanyang Salita, tanggapin Siya sa Banal na Eukaristiya, hanapin ang Kanyang awa, at hayaan nating maging bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay ang Kanyang mga aral.

At habang taos-puso nating hinahanap si Jesus, magtiwala tayo sa pagkilos ng Espiritu Santo sa ating buhay. Maamo Niya tayong inaakay palapit kay Kristo, pinatitibay ang ating pananampalataya, at tinutulungan tayong isabuhay ang ating ipinapahayag na paniniwala. Ang ating pananampalataya ay hindi dapat manatili lamang sa ating isipan o sa ating mga labi; kailangan itong makita sa paraan ng ating pamumuhay araw-araw.

Kaya nawa’y makilala natin si Jesus hindi lamang dahil sa mga sinasabi ng iba tungkol sa Kanya, kundi sa pamamagitan ng ating pananalangin, personal na pakikipagtagpo sa Kanya, at kusang pagsunod sa Kanyang mga yapak. Nawa’y maging mapagpakumbaba nating tugon sa pagpapahayag ng pananampalataya ni Pedro ang ating buong buhay: “Ang Kristo ng Diyos.”

Kung ngayon ay tumingin si Jesus sa ating puso at itanong, “Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” ano kaya ang magiging sagot natin? At higit sa lahat, makikita ba sa paraan ng ating pamumuhay na si Jesus ay tunay na Kristo at Panginoon ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 24 Thursday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 9:7-9

Gospel: Luke 9:7-9

Herod the tetrarch heard about all that was happening, and he was greatly perplexed because some were saying, “John has been raised from the dead”; others were saying, “Elijah has appeared”; still others, “One of the ancient prophets has arisen.”

But Herod said, “John I beheaded. Who then is this about whom I hear such things?” And he kept trying to see him.

+ + + + +  + +

Reflection:

How would we feel when we do something wrong, adulterous, or immoral? Our conscience can become deeply troubled. The disturbance in our hearts and minds can continue to trouble us until we find closure regarding the wrong that we have done. Sometimes, no matter how much we try to forget what we have done, our conscience continues to remind us that something is not right.

Herod the tetrarch was very much troubled when he heard the news about Jesus. Why? Because Herod thought that Jesus was John, whom he had ordered to be killed. Herod was already being troubled by his conscience because of the wrong he had done to John. Perhaps this was why he said, “John I beheaded. Who then is this about whom I hear such things?” (Luke 9:9).

Our conscience can be a powerful reminder of the difference between what is right and what is wrong. When we deliberately do something that goes against God's commandments, we may carry within us a burden that cannot easily be silenced. We may try to distract ourselves, keep ourselves busy, or even pretend that nothing happened, but deep within us, our conscience may continue to speak.

What, then, can we do when our conscience troubles us? Let us avoid wrongdoing in whatever form it may take. Let us strive to live clean and upright lives before God and our fellow human beings. And when we fall into sin, let us not allow pride to keep us away from God. Instead, let us humble ourselves, acknowledge our wrongdoing, seek forgiveness, and make amends whenever possible.

God does not desire that we remain prisoners of guilt. He calls us to repentance, healing, and reconciliation. When our conscience troubles us, may we see it not merely as a source of pain but also as an invitation to return to God. Let us open our hearts to His mercy and allow His grace to lead us back to the path of righteousness and peace.

A troubled conscience can keep us awake at night, but a repentant heart can find rest in God's mercy. Let us therefore choose to walk honestly before God and others, knowing that a life lived in truth and righteousness brings a deeper and more lasting peace.

Are there things we have done that continue to trouble our conscience? Instead of hiding from God or allowing guilt to consume us, are we willing to humble ourselves, seek His forgiveness, make things right where we can, and return wholeheartedly to Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 24 Huwebes ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 9:7-9

Mabuting Balita: Lucas 9:7-9

Noong panahong iyon, nabalitaan ni Herodes na tetrarka ng Galilea ang lahat ng ginagawa ni Jesus. Nagulo ang kanyang isip, sapagkat may nagsasabing muling binuhay si Juan Bautista. May nagsasabi namang lumitaw si Elias, at may nagsasabi pang muling nabuhay ang isa sa mga propeta noong una. 

Kaya't ang sabi ni Herodes, "Pinapugutan ko si Juan; ngunit sino ang nababalitaang ito? Marami akong naririnig tungkol sa kanya." At pinagsikapan niyang makita si Jesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano kaya ang ating mararamdaman kapag nakagawa tayo ng mali, pangangalunya, o anumang imoral na gawain? 

Maaaring malalim na mabagabag ang ating konsensya. Ang pagkabagabag na ito sa ating puso at isipan ay maaaring patuloy na gumambala sa atin hanggang sa makatagpo tayo ng kapanatagan tungkol sa maling bagay na ating nagawa. Kung minsan, kahit pilitin nating kalimutan ang ating ginawa, patuloy pa rin tayong pinaaalalahanan ng ating konsensya tungkol sa masama nating ginawa. 

Lubhang nabagabag si Herodes na tetrarka nang makarating sa kanya ang balita tungkol kay Jesus. Bakit? Sapagkat inakala ni Herodes na si Jesus ay si Juan, na ipinapatay niya. Binabagabag na siya ng kanyang konsensya dahil sa maling ginawa niya kay Juan. 

Marahil ito ang dahilan kung bakit sinabi niya, “Si Juan ay ipinapugutan ko ng ulo. Sino kaya itong naririnig kong gumagawa ng gayong mga bagay?” (Lucas 9:9). 

Ang ating konsensya ay maaaring maging isang makapangyarihang paalala ng pagkakaiba ng tama at mali. Kapag sinasadya nating gumawa ng bagay na salungat sa mga utos ng Diyos, maaari tayong magdala ng isang pasaning hindi madaling patahimikin. 

Maaaring subukan nating aliwin ang ating sarili, maging abala, o magkunwaring walang nangyari, ngunit sa kaibuturan ng ating puso, patuloy na maaaring magsalita ang ating konsensya. 

Ano nga ba ang maaari nating gawin kapag tayo ay binabagabag ng ating konsensya? Iwasan natin ang paggawa ng mali, anuman ang anyo nito. Sikapin nating mamuhay nang malinis at matuwid sa harap ng Diyos at ng ating kapwa. 

At kapag tayo ay nagkasala, huwag nating hayaang ilayo tayo ng ating pagmamataas sa Diyos. Sa halip, magpakumbaba tayo, aminin ang ating pagkakamali, humingi ng kapatawaran, at itama ang ating pagkakamali hangga't maaari. 

Hindi nais ng Diyos na manatili tayong bilanggo ng pagkakasala. Tinatawag Niya tayo sa pagsisisi, kagalingan, at pakikipagkasundo. Kapag binabagabag tayo ng ating konsensya, nawa'y hindi lamang natin ito tingnan bilang pinagmumulan ng sakit, kundi bilang isang paanyaya ng Diyos na manumbalik sa Kanya. Buksan natin ang ating puso sa Kanyang awa at hayaang akayin tayo ng Kanyang biyaya pabalik sa landas ng katuwiran at kapayapaan. 

Maaaring hindi tayo patulugin ng isang konsensyang binabagabag, ngunit ang pusong tunay na nagsisisi ay makatatagpo ng pahinga sa awa ng Diyos. Kaya naman, piliin nating mamuhay nang tapat sa harap ng Diyos at ng ating kapwa, sapagkat ang buhay na nakaugat sa katotohanan at katuwiran ay nagbubunga ng mas malalim at tunay na kapayapaan. 

May mga bagay ba tayong nagawa na hanggang ngayon ay patuloy na bumabagabag sa ating konsensya? Sa halip na tumakas sa Diyos o hayaang lamunin tayo ng pagkakasala, handa ba tayong magpakumbaba, humingi ng Kanyang kapatawaran, itama ang ating mga pagkakamali hangga't maaari, at buong pusong manumbalik sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday September 23 Memorial of Saint Pius of Pietrelcina, Priest: Luke 9:1-6

Gospel: Luke 9:1-6

Jesus summoned the Twelve and gave them power and authority over all demons and to cure diseases, and he sent them to proclaim the Kingdom of God and to heal the sick. He said to them, “Take nothing for the journey, neither walking stick, nor sack, nor food, nor money, and let no one take a second tunic. 

Whatever house you enter, stay there and leave from there. And as for those who do not welcome you, when you leave that town, shake the dust from your feet in testimony against them.” Then they set out and went from village to village proclaiming the good news and curing diseases everywhere.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we depend on ourselves or on God?

These are two basic questions that we face every day. What does it mean to depend on ourselves? It means relying on our own strength, abilities, and understanding, sometimes to the point that we leave little or no room for God in our hearts.

But what does it mean to depend on God?

Depending on God does not mean that we simply relax and wait for His blessings to come to our doorstep, like a mail carrier delivering mail to our mailbox. Trusting in God does not mean becoming passive or refusing to do our part. Rather, it means doing everything within our power to obtain what we need and to accomplish what we are called to do, while humbly surrendering the results to God.

We work, but we trust. We strive, but we surrender. We do our part, but we recognize that everything ultimately depends on God's grace.

When Jesus told the Apostles to take nothing for their missionary journey (Luke 9:3), was He telling them to take nothing because everything they needed would simply fall from heaven into their laps? Of course not! Jesus was telling them to faithfully carry out the mission entrusted to them and not to be consumed by worry, because He would use people of faith to provide for their needs.

This is also how we are called to live and share our faith. We do not have to be paralyzed by fear or worry. Instead, we are called to move forward with faith, courage, and perseverance. As we faithfully fulfill our Baptismal mission, we can trust that Jesus will provide what we need according to His wisdom and loving will.

Our mission is to help spread the Good News of our salvation—not merely through our words, but also through the way we live, love, forgive, serve, and care for one another. God does not ask us to accomplish everything by ourselves. He asks us to offer what we have, to use the gifts He has given us, and to trust Him with what we cannot control.

There may be moments when we feel that our efforts are not enough. There may be times when our prayers seem unanswered, our work seems fruitless, or the road ahead seems uncertain. During those moments, let us remember that our responsibility is to remain faithful. The results belong to God.

Let us therefore place our hands in His hands. Let us work faithfully without losing heart, serve without seeking recognition, and trust without demanding that God follow our timetable. When we surrender our plans to Him, we allow His grace to lead us where our own strength cannot take us.

Are we truly depending on God, or are we still trying to control everything through our own strength? And today, what part of our life are we being invited to surrender to God while continuing to faithfully do our part?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Setyembre 23, paggunita San Pio ng Pietrelcina, pari: Lucas 9:1-6

Mabuting Balita: Lucas 9:1-6

Noong panahong iyon, tinawag ni Jesus ang Labindalawa at binigyan sila ng kakayahan at kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo at magpagaling ng mga karamdaman. At sinugo niya sila upang ipahayag ang paghahari ng Diyos at magpagaling ng mga maysakit. 

Sila'y pinagbilinan niya: "Huwag kayong magbaon ng anuman para sa inyong paglalakbay -- kahit tungkod, supot, tinapay, salapi o bihisan. Makituloy kayo sa alinmang bahay na tumanggap sa inyo, at manatili roon hanggang sa pag-alis ninyo sa bayang iyon. 

At sakaling hindi kayo tanggapin, umalis kayo roon, at ipagpag ninyo ang alikabok ng inyong mga paa bilang babala sa kanila." Kaya't humayo ang mga alagad at naglakbay sa mga nayon, na ipinangangaral ang Mabuting Balita at nagpapagaling ng mga maysakit sa lahat ng dako.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Kanino po ba tayo umaasa, sa ating sariling lakas at karunungan o sa Diyos?

Ito ang dalawang pangunahing tanong na hinaharap natin araw-araw. Ano nga ba ang ibig sabihin ng umasa sa ating sarili? Nangangahulugan itong lubos tayong umaasa sa sarili nating lakas, kakayahan, at pang-unawa, kung minsan ay hanggang sa wala na tayong naiiwang puwang para sa Diyos sa ating puso.

Ngunit ano naman ang ibig sabihin ng umasa sa Diyos?

Ang pag-asa sa Diyos ay hindi nangangahulugang uupo lamang tayo at maghihintay na dumating ang Kanyang mga biyaya sa ating pintuan, na para bang isang tagapagdala ng sulat na naghahatid ng koreo sa ating mailbox. Ang pagtitiwala sa Diyos ay hindi nangangahulugang magiging walang-kibo tayo at hindi na gagawin ang ating bahagi.

Sa halip, nangangahulugan itong gagawin natin ang lahat ng ating makakaya upang makamtan ang ating mga pangangailangan at maisagawa ang mga bagay na ipinagkakatiwala sa atin, habang buong kababaang-loob nating ipinauubaya sa Diyos ang magiging bunga ng ating mga pagsisikap.

Tayo ay kumikilos, ngunit nagtitiwala. Tayo ay nagsisikap, ngunit marunong ding magpasakop. Ginagawa natin ang ating bahagi, ngunit kinikilala nating ang lahat ay sa huli ay nakasalalay sa biyaya ng Diyos.

Nang sabihin ni Jesus sa mga Apostol na huwag silang magdala ng anuman sa kanilang paglalakbay bilang mga misyonero (Lucas 9:3), ibig ba Niyang sabihin na wala silang dadalhin dahil ang lahat ng kanilang kailangan ay basta na lamang mahuhulog mula sa langit papunta sa kanilang kandungan?

Siyempre, hindi! Sinasabi ni Jesus sa kanila na buong katapatan nilang isagawa ang misyon na ipinagkatiwala sa kanila at huwag silang magpadala sa pag-aalala, sapagkat gagamitin Niya ang mga taong may pananampalataya upang tugunan ang kanilang mga pangangailangan.

Ganito rin tayo tinatawag na mamuhay at magbahagi ng ating pananampalataya. Hindi natin kailangang pangunahan ng takot at labis na pag-aalala ang ating buhay. Sa halip, tinatawag tayong magpatuloy nang may pananampalataya, tapang, at pagtitiyaga.

Habang tapat nating ginagampanan ang ating misyon bilang mga binyagan, makapagtitiwala tayo na ibibigay ni Jesus ang ating mga pangangailangan ayon sa Kanyang karunungan at mapagmahal na kalooban.

Ang ating misyon ay tumulong sa pagpapalaganap ng Mabuting Balita ng ating kaligtasan—hindi lamang sa pamamagitan ng ating mga salita, kundi higit sa lahat sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pagmamalasakit sa isa’t isa.

Hindi hinihiling ng Diyos na gawin natin ang lahat nang mag-isa. Ang hinihiling Niya ay ialay natin kung ano ang mayroon tayo, gamitin ang mga kaloob na ipinagkaloob Niya sa atin, at magtiwala sa Kanya sa mga bagay na hindi natin kayang kontrolin.

May mga pagkakataong mararamdaman nating hindi sapat ang ating mga pagsisikap. May mga panahong tila hindi nasasagot ang ating mga panalangin, tila walang bunga ang ating ginagawa, o tila hindi malinaw ang daang ating tinatahak. Sa mga sandaling iyon, alalahanin natin na ang ating pananagutan ay manatiling tapat. Ang mga resulta ay ipinauubaya natin sa Diyos.

Kaya naman, ilagay natin ang ating mga kamay sa mga kamay ng Diyos. Magpatuloy tayong maglingkod nang tapat nang hindi pinanghihinaan ng loob, magmahal nang hindi naghahanap ng pagkilala, at magtiwala nang hindi hinihinging sundin ng Diyos ang ating sariling oras at plano. Kapag buong puso nating isinusuko sa Kanya ang ating mga plano, hinahayaan nating ang Kanyang biyaya ang gumabay sa atin patungo sa mga lugar na hindi natin mararating sa pamamagitan lamang ng sarili nating lakas.

Talaga bang sa Diyos tayo lubos na nagtitiwala, o pilit pa rin nating kinokontrol ang lahat sa pamamagitan ng sarili nating lakas? At ngayon, ano ang bahagi ng ating buhay na hinihiling ng Diyos na buong puso nating isuko sa Kanya, habang patuloy nating ginagawa nang may katapatan ang ating bahagi?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 22 Tuesday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 8:19-21

Gospel: Luke 8:19-21

The mother of Jesus and his brothers came to him but were unable to join him because of the crowd. He was told, “Your mother and your brothers are standing outside and they wish to see you.”

He said to them in reply, “My mother and my brothers are those who hear the word of God and act on it.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we consider ourselves relatives of Jesus?

Very clearly, Jesus tells us that we can be called His relatives when we hear His word and act on it. But what if we do not hear His word and do not act on it? Does this mean that we are no longer related to Jesus?

For example, if we have a wayward relative who does not listen to our advice, would we treat that person as no longer our relative? Would we condemn that person to eternal damnation? Of course not!

Jesus made the statement, “My mother and my brothers are those who hear the word of God and act on it,” to convey a message to the crowd and to us as well. He reminds us that being close to Him is not merely about calling ourselves His followers. It is about listening to His word, allowing it to touch our hearts, and putting it into practice through the way we live.

But human as we are, we sometimes wander away. We fall into sin, become distracted by the things of this world, and distance ourselves from Jesus. There are moments when we fail to listen to His voice and choose our own ways instead. Yet even when we turn away, Jesus does not turn away from us.

The bond of love remains. Jesus continues to seek us. He patiently waits for our return and gently calls us back to Himself. He does not delight in our distance from Him; rather, He longs for us to come home. His arms are always ready to embrace us again, and His mercy is always greater than our sins.

If we are sinners—as we all are—let us never believe that we are beyond the reach of Jesus' love. Our sins may distance us from Him, but they do not erase His love for us. Whenever we fall, we can rise again. Whenever we wander, we can return. Whenever we become lost, Jesus continues to call us by love.

Let us therefore listen to His word not only with our ears but also with our hearts. Let us allow His word to transform the way we think, speak, forgive, love, and treat one another. For when we hear His word and live by it, we become more deeply united with Him and with one another as members of His spiritual family.

May we never become so conscious of our sins that we forget the mercy of Jesus, nor so confident in ourselves that we forget our need for Him. Instead, may we always have the humility to return to Him, the courage to repent, and the faith to trust in His unfailing love.

Are we truly listening to Jesus' word and allowing it to change the way we live, or have we allowed sin and the distractions of life to distance us from Him? And today, will we open our hearts, return to Jesus, and allow Him to embrace us once again?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 22 Martes ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 8:19-21

Mabuting Balita: Lucas 8:19-21

Noong panahong iyon, dumating ang ina at kapatid ni Jesus, ngunit hindi sila makalapit dahil sa dami ng tao. May nagsabi sa kanya, "Nasa labas po ang inyong ina at mga kapatid; ibig nilang makipagkita sa inyo." 

Ngunit sinabi ni Jesus, "Ang mga nakikinig ng salita ng Diyos at tumutupad nito ang siya kong ina at mga kapatid."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Itinuturing ba natin ang ating sarili na kamag-anak ni Jesus?

Malinaw na sinasabi sa atin ni Jesus na maaari tayong ituring na Kanyang mga kamag-anak kapag pinakikinggan natin ang Kanyang salita at isinasabuhay ito. Ngunit paano kung hindi natin pinakikinggan ang Kanyang salita at hindi natin ito isinasabuhay? Nangangahulugan ba ito na hindi na tayo kaugnay ni Jesus?

Halimbawa, kung mayroon tayong kamag-anak na naliligaw ng landas at ayaw makinig sa ating payo, ituturing ba natin siyang hindi na natin kamag-anak? Hahatulan ba natin siya sa walang hanggang kapahamakan? Siyempre, hindi!

Sinabi ni Jesus, “Ang aking ina at mga kapatid ay ang mga nakikinig sa salita ng Diyos at nagsasagawa nito,” upang magbigay ng mensahe sa mga taong nakapaligid sa Kanya at gayundin sa atin.

Ipinapaalala Niya sa atin na ang pagiging malapit sa Kanya ay hindi lamang tungkol sa pagtawag sa ating sarili na Kanyang mga tagasunod. Ito ay tungkol sa pakikinig sa Kanyang salita, pagpapahintulot na ito ay tumimo sa ating mga puso, at pagsasabuhay nito sa paraan ng ating pamumuhay.

Ngunit dahil tao lamang tayo, may mga pagkakataong naliligaw tayo ng landas. Nahuhulog tayo sa kasalanan, naaabala ng mga bagay ng mundong ito, at napapalayo kay Jesus. May mga sandali na hindi natin pinakikinggan ang Kanyang tinig at sa halip ay pinipili nating sundin ang sarili nating kagustuhan. Ngunit kahit tayo ay lumayo, hindi lumalayo si Jesus sa atin.

Nananatili ang bigkis ng Kanyang pagmamahal. Patuloy Niya tayong hinahanap. Matiyaga Niyang hinihintay ang ating pagbabalik at mahinahon Niya tayong tinatawag upang muling lumapit sa Kanya. Hindi Niya kinalulugdan na tayo ay malayo sa Kanya; sa halip, nais Niyang makabalik tayo sa Kanyang piling. Handa pa rin ang Kanyang mga bisig na yakapin tayo, at ang Kanyang awa ay laging higit na dakila kaysa sa ating mga kasalanan.

Kahit na mga makasalanan tayo ay huwag nating isipin na hindi na tayo maaabot ang pagmamahal ni Jesus. Maaaring ilayo tayo ng ating mga kasalanan sa Kanya, ngunit hindi kailanman mabubura ng mga ito ang Kanyang pagmamahal sa atin. Sa tuwing tayo ay nadadapa, maaari tayong bumangon. Sa tuwing tayo ay naliligaw, maaari tayong magbalik-loob. Sa tuwing tayo ay nawawala, patuloy tayong tinatawag ni Jesus dahil sa Kanyang pagmamahal.

Kaya pakinggan natin ang Kanyang salita hindi lamang sa pamamagitan ng ating mga tainga kundi higit sa lahat, sa pamamagitan ng ating mga puso. Hayaan nating baguhin ng Kanyang salita ang paraan ng ating pag-iisip, pagsasalita, pagpapatawad, pagmamahal, at pakikitungo sa isa’t isa. Sapagkat kapag pinakikinggan natin ang Kanyang salita at isinasabuhay ito, lalo tayong nagiging kaisa Niya at ng isa’t isa bilang mga miyembro ng Kanyang espirituwal na pamilya.

Nawa’y hindi tayo maging labis na nakatuon sa ating mga kasalanan hanggang sa makalimutan natin ang awa ni Jesus. Huwag din naman tayong maging labis na kampante sa ating sarili hanggang sa makalimutan nating kailangan natin Siya. Sa halip, lagi nawa tayong magkaroon ng kababaang-loob na magbalik sa Kanya, lakas ng loob na magsisi, at pananampalatayang magtiwala sa Kanyang walang hanggang pagmamahal.

Tunay ba nating pinakikinggan ang salita ni Jesus at hinahayaan nating baguhin nito ang ating pamumuhay, o hinayaan na ba nating ilayo tayo sa Kanya ng ating mga kasalanan at mga pagkakaabalahan sa buhay? At ngayon, bubuksan ba natin ang ating mga puso, magbabalik kay Jesus, at hahayaan Siyang yakapin tayo muli?—Marino J. Dasmarinas