Monday, November 16, 2026

Reflection for Tuesday November 17 Memorial of Saint Elizabeth of Hungary, Religious: Luke 19:1-10


Gospel: Luke 19:1-10
At that time Jesus came to Jericho and intended to pass through the town. Now a man there named Zacchaeus, who was a chief tax collector and also a wealthy man, was seeking to see who Jesus was; but he could not see him because of the crowd, for he was short in stature. 

So he ran ahead and climbed a sycamore tree in order to see Jesus, who was about to pass that way. When he reached the place, Jesus looked up and said, “Zacchaeus, come down quickly, for today I must stay at your house.” And he came down quickly and received him with joy.  When they saw this, they began to grumble, saying,  “He has gone to stay at the house of a sinner.” 

But Zacchaeus stood there and said to the Lord, “Behold, half of my possessions, Lord, I shall give to the poor, and if I have extorted anything from anyone I shall repay it four times over.” And Jesus said to him, “Today salvation has come to this house because this man too is a descendant of Abraham. For the Son of Man has come to seek and to save what was lost.

+ + + + + + +
Reflection:
Who is Zacchaeus?

He was a corrupt chief tax collector, a notorious extortionist, and a great sinner! It might seem that this sinful man would remain trapped in his sinfulness for the rest of his life. But Jesus intervened in his life. Through his encounter with Jesus, Zacchaeus repented, turned away from his sinful ways, and became a renewed man.

God works in mysterious ways in our lives. He continually calls us sinners to turn away from sin and become His faithful followers. Zacchaeus was one such person—a sinner just like you and me.

His conversion may have appeared to be his own initiative, but it was not. It was Jesus who called him. It was Jesus who spoke to his heart and moved him to return the money he had stolen and leave behind his sinful life.

Jesus continually calls us to conversion, and He uses many ways to reach our hearts. There are times when He disturbs our conscience to awaken us to the reality of our sins. There are also times when He uses other people to lead us closer to Him.

Sometimes, His call comes through the words of someone who cares for us; at other times, it comes through circumstances that make us reflect on the direction of our lives. Let us, therefore, remain sensitive to these gentle yet powerful interventions of Jesus. We must never ignore His voice when He calls us to change our ways and return to Him.

Life is never the same when we live it without Jesus. We may temporarily enjoy what this world has to offer, but at the end of the day, everything the world offers is passing and temporary.

Wealth, possessions, power, and worldly pleasures cannot give us the lasting peace and fulfillment that only Jesus can provide. Let us carefully discern this truth. Let us wake up from our love affair with sin and materialism while we still have time to turn away from them and return to God.

And once we have walked away from materialism and sin, let us immediately turn to Jesus with repentant and humble hearts. Let us allow Him to forgive us, heal our wounded souls, and renew our lives, just as He did for Zacchaeus.

Remember, no matter how sinful our past may have been, Jesus never tires of calling us back to Him. His mercy is greater than our sins, and His love can transform even the most hardened heart.

Like Zacchaeus, are we ready to let Jesus enter our lives, abandon our sinful ways and our attachment to material things, and allow Him to transform us into the people He wants us to become? Or will we continue holding on to the very things that keep us away from Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Nobyembre 17 Paggunita kay Santa Isabel ng Unggaria, namanata: Lucas 19:1-10


Mabuting Balita: Lucas 19:1-10
Noong panahong iyon, pumasok si Jesus sa Jerico, at naglakad sa kabayanan. Doo'y may isang mayamang puno ng mga publikano na nagngangalang Zaqueo, at pinagsikapan niyang makita si Jesus upang makilala niya kung sino ito. Ngunit siya ay napakapandak, at dahil sa dami ng tao, hindi niya makita si Jesus.

Kaya't patakbo siyang nagpauna at umakyat sa isang puno ng sikomoro upang makita si Jesus na magdaraan doon. Pagdating ni Jesus sa dakong iyon, siya'y tumingala at sinabi sa kanya, "Zaqueo, bumaba ka agad, sapagkat kailangan kong tumuloy sa bahay mo." Nagmamadali siyang bumaba, at tuwang-tuwang tinanggap si Jesus.

Lahat ng nakakita nito ay nagbulung-bulungan. "Nakikituloy siya sa isang makasalanan," wika nila. Tumayo si Zaqueo at sinabi, "Panginoon, ibibigay ko po sa mga dukha ang kalahati ng aking ari-arian. At kung ako'y may nadayang sinuman, apat na ibayo ang isasauli ko sa kanya." At sinabi sa kanya ni Jesus, "Ang kaligtasa'y dumating ngayon sa sambahayang ito; lipi rin ni Abraham ang taong ito. Sapagkat naparito ang Anak ng Tao upang hanapin at iligtas ang naligaw."

+ + + + + + +  
Repleksyon:
Sino ba si Zaqueo?

Si Zaqueo ay isang tiwaling pinuno ng mga maniningil ng buwis, isang kilalang mapagsamantala, at isang makasalanan. Kung pagbabatayan ang kanyang pamumuhay, maaaring isipin nating mananatili na lamang siyang bihag ng kanyang mga kasalanan habambuhay. Ngunit namagitan si Hesus sa kanyang buhay. Sa pamamagitan ng kanyang pakikipagtagpo kay Hesus, nagsisi si Zaqueo, tinalikuran ang kanyang makasalanang pamumuhay, at nagbago ang kanyang buhay.

Kumikilos ang Diyos sa ating buhay sa mga paraang hindi natin laging nauunawaan. Patuloy Niya tayong tinatawag, sa kabila ng ating pagiging makasalanan, upang talikuran ang kasamaan at maging tapat Niyang mga tagasunod. Isa si Zaqueo sa mga taong tinawag ng Panginoon—isang makasalanang tulad mo at tulad ko.

Maaaring isipin nating sariling pagkukusa ni Zaqueo ang kanyang pagbabalik-loob, ngunit hindi lamang iyon ang dahilan. Si Hesus ang unang tumawag sa kanya. Si Hesus ang nangusap sa kanyang puso at nagbigay sa kanya ng lakas ng loob na magbagong buhay at isauli ang perang kanyang kinuha sa pamamagitan ng panlilinlang at kasamaan.

Patuloy tayong tinatawag ni Hesus sa pagbabalik-loob, at gumagamit Siya ng iba't ibang paraan upang maabot ang ating mga puso. May mga pagkakataong ginugulo Niya ang ating konsensya upang gisingin tayo sa katotohanan tungkol sa ating mga kasalanan. May mga pagkakataon din namang gumagamit Siya ng ibang tao upang akayin tayo palapit sa Kanya.

Kung minsan, naririnig natin ang Kanyang panawagan sa pamamagitan ng mga salita ng isang taong nagmamalasakit sa atin. Sa ibang pagkakataon naman, ginagamit Niya ang mga pangyayari sa ating buhay upang pag-isipan natin kung tama pa ba ang direksyong ating tinatahak.

Kaya't maging sensitibo tayo sa mga banayad ngunit makapangyarihang pagkilos ni Hesus sa ating buhay. Huwag nating ipagwalang-bahala ang Kanyang tinig kapag tinatawag Niya tayong magbago at manumbalik sa Kanya.

Hindi magiging ganap ang ating buhay kung ipamumuhay natin ito nang hiwalay kay Hesus. Maaaring pansamantala nating matamasa ang mga bagay na iniaalok ng mundong ito, ngunit sa huli, lahat ng ito ay lilipas at maglalaho.

Ang kayamanan, mga ari-arian, kapangyarihan, at mga kaligayahang dulot ng sanlibutan ay hindi makapagbibigay sa atin ng tunay at pangmatagalang kapayapaan at kaganapan na tanging si Hesus lamang ang makapagkakaloob.

Pag-isipan nating mabuti ang katotohanang ito. Gumising na tayo mula sa ating labis na pagkakapit sa kasalanan at materyalismo habang may panahon pa upang talikuran ang mga ito at manumbalik sa Diyos.

At kapag tinalikuran na natin ang materyalismo at kasalanan, agad tayong lumapit kay Hesus nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso. Hayaan nating patawarin Niya tayo, pagalingin ang ating mga sugatang kaluluwa, at panibaguhin ang ating buhay, tulad ng ginawa Niya kay Zaqueo.

Tandaan natin: gaano man kabigat ang ating mga naging kasalanan noon, hindi nagsasawa si Hesus na tawagin tayong manumbalik sa Kanya. Higit na dakila ang Kanyang awa kaysa sa ating mga kasalanan, at kayang baguhin ng Kanyang pag-ibig maging ang pinakamatigas na puso.

Tulad ni Zaqueo, handa ba tayong papasukin si Hesus sa ating buhay, talikuran ang ating mga kasalanan at labis na pagkakapit sa mga materyal na bagay, at hayaan Siyang baguhin tayo ayon sa kalooban Niya? O patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa mga bagay na siyang naglalayo sa atin sa Kanya?

Kung tinatawag na tayo ni Hesus ngayon, bubuksan ba natin ang ating puso at buong pagpapakumbabang sasabihin sa Kanya: Panginoon, narito po ako. Baguhin Ninyo ang aking buhay?—Marino J. Dasmarinas

Saturday, November 14, 2026

Reflection for November 16 Monday of the Thirty-third Week in Ordinary Time: Luke 18:35-43


Gospel: Luke 18:35-43
As Jesus approached Jericho a blind man was sitting by the roadside begging, and hearing a crowd going by, he inquired what was happening. They told him, “Jesus of Nazareth is passing by.” He shouted, “Jesus, Son of David, have pity on me!” The people walking in front rebuked him, telling him to be silent, but he kept calling out all the more, “Son of David, have pity on me!” 

Then Jesus stopped and ordered that he be brought to him; and when he came near, Jesus asked him, “What do you want me to do for you?” He replied, “Lord, please let me see.” Jesus told him, “Have sight; your faith has saved you.” He immediately received his sight and followed him, giving glory to God. When they saw this, all the people gave praise to God.
+ + + + +  + +
Reflection:
Who is Jesus to us? Is Jesus the hope and salvation of our lives?

The blind man in our Gospel had anchored his hope and salvation in Jesus. When he heard that Jesus was passing by, he shouted with all his might, “Jesus, Son of David, have pity on me!” His heartfelt cry was itself a prayer, an expression of his unwavering faith in Jesus.

From a seemingly hopeless situation, the blind man suddenly found hope and salvation because Jesus passed by him. And Jesus did not disappoint him. He asked the blind man, “What do you want me to do for you?” The blind man replied, “Lord, please let me see.” Immediately, he regained his sight and became a follower of Jesus from that moment onward.

What separates this blind man from many of us?

It is his persistent and persevering faith—a faith that can move mountains. This is what distinguishes him from many of us. What if we were in the blind man's shoes? Would we simply give up and remain silent because others rebuked us and sternly told us to be quiet?

But this blind man did not give up. When others rebuked him and told him to be silent, he persisted even more and cried out even louder to Jesus for help. He refused to allow the voices of others to silence his prayer. And because of his persistent and persevering faith, Jesus heard his cry and granted him the gift of sight.

There is a beautiful lesson here for all of us. Sometimes, we also find ourselves in situations where hope seems distant, our prayers seem unanswered, and the difficulties of life seem overwhelming. There may even be people who discourage us or make us feel that our cries for help are useless. But let us remember the blind man. He did not allow the discouragement of others to stop him from calling upon Jesus.

Our Lord hears us. He knows our struggles, sees our tears, and understands the deepest longings of our hearts. Let us never grow tired of praying and trusting Him. Even when the answers to our prayers seem delayed, let us continue to approach Him with humility, courage, and unwavering faith.

What is it that we earnestly desire from the Lord? Let us bring it to Him in prayer and never give up. Our faith must not depend on how quickly we receive what we ask for but on how firmly we trust the One to whom we pray.

When the difficulties of life become overwhelming and the voices of discouragement tell us to give up, will we allow them to silence us, or will we be like the blind man who cried out even louder to Jesus, believing that He is our only hope and salvation?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Nobyembre 16 Lunes ng Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 18:35-43


Mabuting Balita: Lucas 18:35-43
Malapit na si Hesus sa Jerico, at doo’y may isang lalaking bulag na nakaupo sa tabi ng daan at nagpapalimos. Nang marinig nitong nagdaraan ang maraming tao, itinanong niya kung ano ang nangyayari.

“Nagdaraan si Hesus na taga Nazaret,” sabi nila. At siya’y sumigaw, “Hesus, Anak ni David! Mahabag po kayo sa akin!” Sinaway siya ng mga nasa unahan, ngunit lalo pa niyang nilakasan ang sigaw: “Anak ni David, mahabag po kayo sa akin!”

Kaya’t tumigil si Hesus, at iniutos na dalhin sa kanya ang bulag. Inilapit nga ito at tinanong ni Hesus, “Ano ang ibig mong gawin ko sa iyo?” “Panginoon, ibig ko po sana’y manumbalik ang aking paningin,” sagot niya.

At sinabi ni Hesus, “Mangyari ang ibig mo! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig.” Noon din, nakakita siya at sumunod kay Hesus, at nagpasalamat sa Diyos. Nang makita ito ng mga tao, silang lahat ay nagpuri sa Diyos.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
Sino si Hesus para sa atin? Si Hesus ba ang pag-asa at kaligtasan ng ating buhay?

Ang bulag na lalaki sa ating Ebanghelyo ay naglagak ng kanyang pag-asa at kaligtasan kay Hesus. Nang marinig niyang dumaraan si Hesus, buong lakas siyang sumigaw, “Hesus, Anak ni David, maawa po kayo sa akin!” Ang kanyang taos-pusong pagsigaw ay isang panalangin na nagpapahayag ng kanyang matatag at hindi matinag na pananampalataya kay Hesus.

Mula sa isang kalagayang tila wala nang pag-asa, biglang nakatagpo ng pag-asa at kaligtasan ang bulag na lalaki dahil dumaan sa kanyang buhay si Hesus. At hindi siya binigo ni Hesus. Tinanong siya ng Panginoon, “Ano ang gusto mong gawin ko para sa iyo?” Sumagot ang bulag na lalaki, “Panginoon, nais ko pong makakita.” Agad siyang nakakita at mula sa sandaling iyon ay naging tagasunod siya ni Hesus.

Ano ang ipinagkaiba ng bulag na lalaking ito sa marami sa atin?

Ito ay ang kanyang matiyaga at matatag na pananampalataya—isang pananampalatayang napakadakila. Ito ang katangiang nagpapaiba sa kanya sa marami sa atin. Kung tayo kaya ang nasa kalagayan ng bulag na lalaking ito, madali ba tayong susuko at mananahimik dahil tayo ay pinagsabihan at mahigpit na pinatigil ng ibang tao?

Ngunit hindi sumuko ang bulag na lalaking ito. Nang sawayin siya at sabihang manahimik, lalo pa siyang nagpumilit at lalong nilakasan ang kanyang pagtawag kay Hesus upang humingi ng tulong. Hindi niya hinayaang patahimikin ng mga tao ang kanyang panalangin. At dahil sa kanyang matiyaga at matatag na pananampalataya, dininig ni Hesus ang kanyang pagsusumamo at ipinagkaloob sa kanya ang biyayang makakita.

May napakagandang aral para sa ating lahat dito. May mga pagkakataon din sa ating buhay na tila malayo ang pag-asa, parang hindi sinasagot ang ating mga panalangin, at tila napakabigat ng mga suliraning ating pinagdaraanan.

May mga tao rin na maaaring magpahina ng ating loob at magparamdam sa atin na walang saysay ang ating pagsusumamo sa Diyos. Ngunit alalahanin natin ang bulag na lalaki. Hindi niya hinayaang pigilan ng panghihina ng loob ang kanyang pagtawag kay Hesus.

Dinudinig tayo ng ating Panginoon. Alam Niya ang ating mga pinagdaraanan, nakikita Niya ang ating mga luha, at nauunawaan Niya ang pinakamalalim na hangarin ng ating puso. Kaya huwag tayong magsawa sa pananalangin at pagtitiwala sa Kanya. Kahit tila natatagalan ang kasagutan sa ating mga panalangin, patuloy tayong lumapit sa Kanya nang may pagpapakumbaba, lakas ng loob, at matatag na pananampalataya.

Ano ba ang taos-puso nating hinihiling sa Panginoon?

Dalhin natin sa Kanya ang lahat ng ito sa pamamagitan ng panalangin at huwag tayong mawalan ng pag-asa. Hindi dapat nakabatay ang ating pananampalataya sa bilis ng pagtanggap natin sa ating mga hinihiling, kundi sa katatagan ng ating pagtitiwala sa Diyos na ating nilalapitan.

Kapag dumating ang mga pagsubok sa ating buhay at tila sinasabi sa atin na sumuko na tayo, hahayaan ba nating patahimikin tayo ng mga ito, o tutularan natin ang bulag na lalaki na lalo pang nilakasan ang kanyang pagtawag kay Hesus dahil naniniwala siyang si Hesus ang ating tanging pag-asa at kaligtasan?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 15 Thirty-third Sunday in Ordinary Time: Matthew 25:14-30


Gospel: Matthew 25:14-30
Jesus told his disciples this parable: “A man going on a journey called in his servants and entrusted his possessions to them. To one he gave five talents; to another, two; to a third, one to each according to his ability. Then he went away. Immediately the one who received five talents went and traded with them, and made another five. Likewise, the one who received two made another two. 

But the man who received one went off and dug a hole in the ground and buried his master’s money. After a long time the master of those servants came back and settled accounts with them. The one who had received five talents came forward bringing the additional five. He said, ‘Master, you gave me five talents. See, I have made five more.’ His master said to him, ‘Well done, my good and faithful servant. Since you were faithful in small matters, I will give you great responsibilities. Come, share your master’s joy.’  

Then the one who had received two talents also came forward and said, ‘Master, you gave me two talents. See, I have made two more.’ His master said to him, ‘Well done, my good and faithful servant. Since you were faithful in small matters, I will give you great responsibilities. Come, share your master’s joy.’ Then the one who had received the one talent came forward and said, ‘Master, I knew you were a demanding person, harvesting where you did not plant and gathering where you did not scatter; so out of fear I went off and buried your talent in the ground.  

Here it is back.’ His master said to him in reply, ‘You wicked, lazy servant! So you knew that I harvest where I did not plant and gather where I did not scatter? Should you not then have put my money in the bank so that I could have got it back with interest on my return? Now then!

Take the talent from him and give it to the one with ten. For to everyone who has, more will be given and he will grow rich; but from the one who has not, even what he has will be taken away. And throw this useless servant into the darkness outside, where there will be wailing and grinding of teeth.’”

+ + + + + + +
Reflection:
A talented inventor died many years ago. He was praised by the world for his contributions to the advancement of cutting-edge smartphone technology. He used his God-given talent to its fullest extent until his death, helping satisfy the world's growing appetite for technology.

We all have talents that God has generously given us. However, we oftentimes use these talents selfishly to advance our own agendas, such as increasing our wealth and improving our status in life. There is nothing inherently wrong with using our talents to improve our lives, for we are human beings with legitimate needs and aspirations. Naturally, we want to develop and nurture our God-given abilities to provide for ourselves and our loved ones.

But Jesus offers us another perspective on how we should use the talents He has entrusted to us through the Parable of the Talents in our Gospel. He tells us about a master who was about to go on a journey. Before leaving, he called his three servants and entrusted his wealth to them. To one, he gave five talents; to another, two; and to the third, one. Afterward, he went on his journey.

After some time, the master returned and called his three servants to find out what they had done with the talents he had entrusted to them. We all know what happened: the first two servants were enterprising and productive, for they were able to multiply the talents entrusted to them.

However, the servant who received one talent was not as enterprising as the other two. Out of fear of his master, he buried the talent entrusted to him instead of putting it to good use. Naturally, the master was displeased with this unproductive servant, and we know what happened to him.

This parable reminds us that our talents are not merely possessions that we can use for our own benefit. They are precious gifts from God, and with these gifts comes the responsibility to use them wisely and faithfully. We may have different abilities, opportunities, and resources, but what matters most is how we use whatever God has entrusted to us. 

Let us not use our talents solely for the benefit of this world. It is time for us to recognize that our time, talents, and treasures are also meant to serve God's greater purpose. Let us use them to plant the seeds of God's Kingdom in this world through acts of love, kindness, generosity, and service to others.

We may not receive worldly recognition or material rewards for doing so, but we should never lose heart. God sees every good thing we do, even those that go unnoticed by the world. In His perfect time, He will reward our faithfulness.

When our earthly journey comes to an end, we will not be measured by how much wealth we have accumulated, how powerful we have become, or how much recognition we have received. What will matter is how faithfully we have used the gifts God has entrusted to us.

Have we used our talents to glorify God and become blessings to others, or have we buried them in the pursuit of worldly success? When our Master finally calls us to give an account of our lives, will He find that we have faithfully used our God-given talents to build His Kingdom?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Nobyembre 15, Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 25:14-30


Mabuting Balita: Mateo 25:14-30
Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad ang talinghagang ito: “Ang paghahari ng Diyos ay maitutulad dito: May isang taong maglalakbay, kaya tinawag niya ang kanyang mga alipin at ipinagkatiwala sa kanila ang kanyang ari-arian. Binigyan niya ng salapi ang bawat isa ayon sa kanya-kanyang kakayahan: binigyan niya ang isa ng limang libong piso, ang isa nama’y dalawang libong piso, at ang isa pa’y isang libong piso.   

Pagkatapos, siya’y umalis. Humayo agad ang tumanggap ng limang libong piso at ipinangalakal iyon. At nagtubo siya ng limang libong piso. Gayun din naman, ang tumanggap ng dalawang libong piso ay nagtubo ng dalawang libong piso. Ngunit ang tumanggap ng isang libong piso ay humukay sa lupa at itinago ang salapi ng kanyang panginoon.  

Pagkaraan ng mahabang panahon, bumalik ang panginoon ng mga aliping iyon at pinapagsulit sila. Lumapit ang tumanggap ng limang libo. Wika niya, ‘Panginoon, heto po ang limang libo na bigay ninyo sa akin. Heto pa po ang limang libo na tinubo ko.’ Sinabi sa kanya ng panginoon, ‘Magaling! Tapat at mabuting alipin! Yamang naging tapat ka sa kaunting halaga, pamamahalain kita sa malaking halaga. Makihati ka sa aking kagalakan!’   

Lumapit din ang tumanggap ng dalawang libo, at ang sabi, ‘Panginoon, heto po ang ibinigay ninyong dalawang libo. Heto naman po ang dalawang libong piso na tinubo ko.’ Sinabi ng kanyang panginoon, ‘Magaling! Tapat at mabuting alipin! Naging tapat ka sa kaunting halaga, kaya pamamahalain kita sa malaking halaga. Makihati ka sa aking kagalakan.’   

At lumapit naman ang tumanggap ng isang libong piso. ‘Alam ko pong kayo’y mahigpit,’ aniya. ‘Gumagapas kayo sa hindi ninyo tinamnan, at nag-aani sa hindi ninyo hinasikan. Natakot po ako, kaya’t ibinaon ko sa lupa ang inyong salapi. Heto na po ang isang libo ninyo.’ ‘Masama at tamad na alipin!’ tugon ng kanyang panginoon. ‘Alam mo palang gumagapas ako sa hindi ko tinamnan at nag-aani sa hindi ko hinasikan!   

Bakit hindi mo iyan inilagak sa bangko, di sana’y may nakuha akong tubo ngayon? Kunin ninyo sa kanya ang isang libong piso at ibigay sa may sampung libo. Sapagkat ang mayroon ay bibigyan pa, at mananagana; ngunit ang wala, kahit ang kakaunting nasa kanya ay kukunin pa. Itapon ninyo sa kadiliman sa labas ang aliping walang kabuluhan. Doo’y tatangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’”
+ + + + + + +   
Repleksyon:
May isang mahusay na imbentor na pumanaw maraming taon na ang nakalilipas. Hinangaan siya ng buong mundo dahil sa kanyang mga kontribusyon sa pagsulong ng makabagong teknolohiya ng mga smartphone. Ginamit niya nang lubos ang talentong ipinagkaloob sa kanya ng Diyos hanggang sa huling sandali ng kanyang buhay upang matugunan ang patuloy na lumalaking pangangailangan ng mundo sa teknolohiya.

Lahat tayo ay pinagkalooban ng Diyos ng iba't ibang talento. Subalit, madalas nating ginagamit ang mga talentong ito para lamang isulong ang sarili nating mga layunin, tulad ng pagpapayaman at pagpapataas ng ating katayuan sa buhay. Walang masama sa paggamit ng ating mga talento upang mapabuti ang ating pamumuhay, sapagkat tayo ay mga taong may lehitimong pangangailangan at mga pangarap. 

Likas sa atin na paunlarin at pagyamanin ang mga kakayahang ipinagkaloob sa atin ng Diyos upang matustusan ang ating mga pangangailangan at ang pangangailangan ng ating mga mahal sa buhay. Ngunit may iba pang pananaw na itinuturo sa atin si Jesus tungkol sa wastong paggamit ng mga talentong ipinagkatiwala Niya sa atin. 

Makikita natin ito sa talinghaga ng mga talento sa ating Ebanghelyo. Isinalaysay Niya ang tungkol sa isang panginoon na maglalakbay. Bago siya umalis, tinawag niya ang kanyang tatlong alipin at ipinagkatiwala sa kanila ang kanyang kayamanan. Binigyan niya ang una ng limang talento, ang ikalawa ng dalawa, at ang ikatlo ng isa. Pagkatapos nito, siya ay naglakbay.

Pagkaraan ng ilang panahon, bumalik ang panginoon at ipinatawag ang tatlong alipin upang alamin kung ano ang ginawa nila sa mga talentong ipinagkatiwala niya sa kanila. Alam natin ang nangyari: naging masikap at masinop ang unang dalawang alipin sapagkat napalago nila ang mga talentong ipinagkatiwala sa kanila.

Subalit iba ang ginawa ng aliping tumanggap ng isang talento. Hindi siya naging masikap tulad ng dalawa niyang kasama. Dahil sa takot sa kanyang panginoon, ibinaon niya sa lupa ang talentong ipinagkatiwala sa kanya sa halip na gamitin ito nang mabuti. Dahil dito, nagalit at nadismaya ang panginoon sa aliping hindi naging kapaki-pakinabang. 

Itinuturo sa atin ng talinghagang ito na ang ating mga talento ay hindi lamang mga kaloob na maaari nating gamitin para sa pansarili nating kapakinabangan. Ang mga ito ay mahahalagang biyayang nagmumula sa Diyos, at kaakibat ng mga biyayang ito ang pananagutang gamitin ang mga ito nang buong katapatan at karunungan. Maaaring magkakaiba tayo ng kakayahan, pagkakataon, at yaman, ngunit ang pinakamahalaga ay kung paano natin ginagamit ang anumang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos.

Huwag nating gamitin ang ating mga talento para lamang sa kapakinabangan ng mundong ito. Panahon na upang kilalanin natin na ang ating panahon, talento, at yaman ay ipinagkaloob din upang maging kasangkapan sa pagtupad ng dakilang layunin ng Diyos. Gamitin natin ang mga ito upang magtanim ng mga binhi ng Kanyang Kaharian sa mundong ito sa pamamagitan ng pagmamahal, kabutihan, pagkabukas-palad, at paglilingkod sa ating kapwa.

Maaaring hindi tayo tumanggap ng pagkilala o gantimpalang materyal mula sa mundo dahil sa ating paggawa ng mabuti, ngunit huwag tayong panghinaan ng loob. Nakikita ng Diyos ang bawat kabutihang ginagawa natin, maging ang mga ito man ay hindi napapansin o pinahahalagahan ng mundo. Sa Kanyang takdang panahon, gagantimpalaan Niya ang ating katapatan.

Kapag dumating na ang katapusan ng ating paglalakbay sa mundong ito, hindi susukatin ang ating buhay batay sa dami ng yaman na ating naipon, sa kapangyarihang ating nakamit, o sa dami ng pagkilalang ating natanggap. Ang higit na mahalaga ay kung paano natin ginamit nang buong katapatan ang mga biyayang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos.

Kung tatawagin na tayo ng Panginoon upang magsulit sa Kanya tungkol sa ating buhay, ano ang ating maihaharap sa Kanya? Masasabi ba nating ginamit natin ang ating mga talento upang luwalhatiin Siya at maging pagpapala sa ating kapwa, o inilibing lamang natin ang mga ito sa paghahangad ng kayamanan, katanyagan, at tagumpay sa mundong ito?—Marino J. Dasmarinas

Friday, November 13, 2026

Reflection for November 14 Saturday of the 32nd Week in Ordinary Time: Luke 18:1-8


Gospel: Luke 18:1-8
Jesus told his disciples a parable about the necessity for them to pray always without becoming weary. He said, “There was a judge in a certain town who neither feared God nor respected any human being. And a widow in that town used to come to him and say, ‘Render a just decision for me against my adversary.’ 

For a long time the judge was unwilling, but eventually he thought, ‘While it is true that I neither fear God nor respect any human being, because this widow keeps bothering me I shall deliver a just decision for her lest she finally come and strike me.’” The Lord said, “Pay attention to what the dishonest judge says. 

Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night? Will he be slow to answer them? I tell you, he will see to it that justice is done for them speedily. But when the Son of Man comes, will he find faith on earth?”
+ + + + + + +
Reflection:
After the death of Mother Teresa, a book about her titled Come Be My Light was published. It contained her letters revealing her struggles with her own faith. She shared that she had not experienced the presence of God since the founding of her religious congregation in 1948.

Despite the emptiness she felt, Mother Teresa never gave up on her mission of helping the poor and the abandoned. She remained faithful to her daily routine of waking up at 4:30 in the morning to pray and converse with Jesus.

What do we do when it seems that Jesus is deaf to our prayers? What do we do when we see no visible signs that He is answering us? Do we give up and simply walk away from Him? Or do we continue to hold on to Jesus, persist in our prayers, and hope that somehow we will see signs of His response?

In the Gospel, Jesus tells His disciples a parable about the necessity of praying always without becoming weary. He tells them about a dishonest judge who neither feared God nor respected any human being.

There was also a widow who kept approaching the judge, asking him to grant her justice. Because of her persistence, the judge finally listened to her and granted her request. Then the Lord said, "Pay attention to what the dishonest judge says. Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night? Will he be slow to answer them?"

God's Word is always alive and continues to speak to us. What Jesus is teaching us is that we must remain prayerful and never give up, even when we see no visible signs of His response.

Mother Teresa's life teaches us a beautiful lesson: we do not need to feel God's presence every moment to remain faithful to Him. We do not need to see immediate answers to our prayers before we continue serving Him. Sometimes, our faith is tested precisely when God seems silent. Yet it is during these moments that we are called to trust Him even more deeply.

In our short journey through this world, we will encounter disappointments, failures, and struggles. There will be moments when our prayers seem unanswered, when our hearts grow weary, and when we wonder whether God hears our cries. Yet these trials must never lead us to abandon our faith. Instead, let us remain persistent in our prayers, continue to trust in the Lord, and never cease believing in Him.

Let us remember that prayer is not simply about receiving what we ask for; it is also about remaining connected to Jesus. Even when we cannot feel His presence or understand His ways, He invites us to remain close to Him. Let us never allow unanswered prayers, disappointments, or life's difficulties to separate us from the Lord.

When God seems silent, when our prayers appear unanswered, and when our hearts grow weary, will we still choose to kneel before Him, hold on to our faith, and continue loving and serving Him just as Mother Teresa did?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Nobyembre 14 Sabado sa Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 18:1-8


Mabuting Balita: Lucas 18:1-8
Noong panahong iyon, isinaysay ni Jesus ang isang talinghaga upang ituro sa kanila na dapat silang manalanging lagi at huwag manghinawa."Sa isang lunsod," wika niya, "may isang hukom na hindi natatakot sa Diyos at walang taong iginagalang. Sa lunsod ding yaon ay may isang babaing balo na punta nang punta sa hukom at humihingi ng katarungan. Tinanggihan siya ng hukom sa loob ng ilang panahon. 

Ngunit ng malaunan ay nasabi nito sa sarili: 'Bagamat hindi ako natatakot sa Diyos ni gumagalang kaninuman, igagawad ko na ang katarungang hinihingi ng babaing ito sapagkat lagi niya akong ginagambala-- baka pa ako mainis sa kapaparito niya.'" 

At sinabi ng Panginoon, "Narinig ninyo ang sinabi ng masamang hukom. Hindi ipagkakait ng Diyos ang katarungan sa kanyang mga hinirang na dumaraing sa kanya araw-gabi, bagama't tila nagtatagal iyon. Sinasabi ko sa inyo, agad niyang igagawad sa kanila ang katarungan. Ngunit pagdating ng Anak ng Tao sa daigdig na ito, may makikita kaya siyang mga taong nananalig sa kanya?"

+ + + + + + +
Repleksyon:
Matapos pumanaw si Santa Teresa ng Calcutta, inilathala ang isang aklat tungkol sa kanya na pinamagatang Come Be My Light. Nilalaman ng aklat na ito ang kanyang mga liham na naglalahad ng kanyang mga pakikibaka sa pananampalataya. Ibinahagi niya na mula nang itatag niya ang kanyang kongregasyong panrelihiyon noong 1948 ay hindi na niya muling nadama ang presensya ng Diyos.

Sa kabila ng matinding kahungkagang kanyang nararamdaman, hindi kailanman sumuko si Santa Teresa sa kanyang misyon na tumulong sa mga mahihirap at mga pinabayaan ng lipunan. Nanatili siyang tapat sa kanyang nakagawiang paggising araw-araw nang alas-kuwatro y medya ng madaling-araw upang manalangin at makipag-usap kay Hesus.

Ano ang ginagawa natin kapag tila bingi si Hesus sa ating mga panalangin? Ano ang ginagawa natin kapag wala tayong nakikitang anumang palatandaan na sinasagot Niya ang ating mga panalangin? Susuko na lamang ba tayo at tatalikuran Siya? O patuloy tayong kakapit kay Hesus, magtitiyaga sa pananalangin, at aasa na balang araw ay makikita rin natin ang mga palatandaan ng Kanyang tugon?

Sa Ebanghelyo, nagkuwento si Hesus sa Kanyang mga alagad ng isang talinghaga tungkol sa kahalagahan ng palagiang pananalangin at hindi panghihina ng loob. Isinalaysay Niya ang tungkol sa isang hukom na hindi natatakot sa Diyos at walang paggalang sa sinumang tao.

Mayroon ding isang balong babae na paulit-ulit na lumalapit sa hukom upang hilingin ang katarungan. Dahil sa kanyang pagpupursige, sa wakas ay pinakinggan siya ng hukom at pinagbigyan ang kanyang kahilingan. Pagkatapos ay sinabi ng Panginoon, "Pakinggan ninyo ang sinabi ng di-makatarungang hukom. Hindi ba ipagkakaloob ng Diyos ang katarungan sa Kanyang mga hinirang na dumaraing sa Kanya araw at gabi? Magpapabukas-bukas pa ba Siya ng pagtulong sa kanila?"

Laging buhay ang Salita ng Diyos at patuloy itong nakikipag-usap sa atin! Ang itinuturo sa atin ni Hesus ay dapat tayong maging paladasal at huwag mawalan ng pag-asa, kahit wala tayong nakikitang palatandaan na sinasagot Niya ang ating mga panalangin.

May magandang aral tayong matututunan sa buhay ni Santa Teresa: hindi natin kailangang palaging maramdaman ang presensya ng Diyos upang manatili tayong tapat sa Kanya. Hindi rin natin kailangang makita agad ang sagot sa ating mga panalangin bago tayo magpatuloy sa paglilingkod sa Kanya. May mga pagkakataong sinusubok ang ating pananampalataya lalo na kapag tila tahimik ang Diyos. Ngunit sa mga ganitong sandali, higit tayong inaanyayahang magtiwala sa Kanya.

Sa maikling paglalakbay natin sa mundong ito, darating ang mga kabiguan, pagkatalo, at iba't ibang pagsubok. May mga pagkakataong tila walang sagot ang ating mga panalangin, nanghihina ang ating kalooban, at napapatanong tayo kung naririnig ba ng Diyos ang ating mga pagsusumamo.

Ngunit hindi kailanman dapat maging dahilan ang mga pagsubok na ito upang talikuran natin ang ating pananampalataya. Sa halip, magpatuloy tayo sa matiyagang pananalangin, magtiwala sa Panginoon, at huwag mawalan ng pananalig sa Kanya.

Ang pananalangin ay hindi lamang tungkol sa pagtanggap ng mga bagay na hinihiling natin sa Diyos. Ito rin ay tungkol sa pagpapanatili ng ating malalim na ugnayan kay Hesus. Kahit hindi natin maramdaman ang Kanyang presensya o maunawaan ang Kanyang mga pamamaraan, inaanyayahan Niya tayong manatiling malapit sa Kanya. Huwag nating hayaang ilayo tayo sa Panginoon ng mga panalanging tila hindi sinasagot, mga kabiguan, at mga paghihirap sa buhay.

Kapag tila tahimik ang Diyos, kapag parang walang sagot ang ating mga panalangin, at kapag nanghihina na ang ating kalooban, pipiliin pa rin ba nating lumuhod sa Kanyang harapan, kumapit sa ating pananampalataya, at patuloy na magmahal at maglingkod sa Kanya gaya ng ginawa ni Santa Teresa?—Marino J. Dasmarinas

Thursday, November 12, 2026

Reflection for November 13 Friday of the 32st Week in Ordinary Time: Luke 17:26-37


Gospel: Luke 17:26-37
Jesus said to his disciples: “As it was in the days of Noah, so it will be in the days of the Son of Man; they were eating and drinking, marrying and giving in marriage up to the day that Noah entered the ark, and the flood came and destroyed them all. Similarly, as it was in the days of Lot: they were eating, drinking, buying, selling, planting, building; on the day when Lot left Sodom, fire and brimstone rained from the sky to destroy them all.   

So it will be on the day the Son of Man is revealed. On that day, someone who is on the housetop and whose belongings are in the house must not go down to get them, and likewise one in the field must not return to what was left behind. Remember the wife of Lot.  

Whoever seeks to preserve his life will lose it, but whoever loses it will save it. I tell you, on that night there will be two people in one bed; one will be taken, the other left. And there will be two women grinding meal together; one will be taken, the other left.” They said to him in reply, “Where, Lord?” He said to them, “Where the body is, there also the vultures will gather.”

+ + + + +  + +
Reflection:
Are we afraid of the end times?

Of course, we all are. In our Gospel reading this Friday, Jesus speaks of frightening scenarios that will take place in the end times. He refers to destructive events similar to those that happened during the time of Noah, when everyone on the face of the earth perished except Noah and those who were with him in the ark.

A similar destruction happened in the cities of Sodom and Gomorrah, where the people had become exceedingly sinful. They committed despicable acts, including grave sexual sins, thereby incurring the wrath of Yahweh.

Our own end time will eventually come. We cannot prevent it from happening because death is part of our earthly existence. But do we have any say in what awaits us after our earthly life ends? Will it be eternal suffering or eternal peace with God? We do not know when our final hour will come, nor do we know what tomorrow holds. However, Jesus' words to His disciples in the Gospel serve as a timely reminder for all of us to straighten our lives and prepare ourselves for eternity.

Let us not waste the precious time that God has given us. Let us leave behind everything that leads us into sin while we still have the opportunity to change. We must take seriously Jesus' call to repentance because sin has never brought anything truly good into our lives. Instead, it has made our lives miserable, distanced us from God, and weakened our relationship with Him. If we refuse to turn away from sin, it will continue to destroy our peace, our relationships, and eventually our souls.

The thought of the end times should not merely frighten us; it should awaken us. Rather than spend our days worrying about when the end will come, let us focus on how we live each day. Let us nurture our relationship with Jesus, practice forgiveness, extend compassion to those in need, and remain faithful to God even when life becomes difficult. We do not know when our earthly journey will end, but we can choose how we live that journey—with faith, repentance, love, and obedience to God.

After all, our greatest preparation for eternity is not fear of the end but a life faithfully lived with Jesus. If our earthly life were to end today, would we be ready to face God with peaceful and repentant hearts, or would we still be holding on to the very sins that keep us away from Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 13 Biyernes sa Ika-32 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 17:26-37


Mabuting Balita: Lucas 17:26-37
Noong panahong iyon, sinabi nin Hesus sa kanyang mga alagad, "Ang pagparito ng Anak ng Tao ay matutulad sa kapanahunan ni Noe. Noon, ang mga tao'y nagsisikain at nagsisiinom, nag-aasawa, hanggang sa araw na sumakay si Noe sa daong. Dumating ang baha at namatay silang lahat.

Gayon din noong panahon ni Lot -- ang mga tao'y nagsisikain at nagsisiinom, namimili at nagbibili, nagtatanim, at nagtatayo ng bahay. Ngunit nang araw na umalis si Lot sa Sodoma, umulan ng apoy at asupre at natupok silang lahat. Gayon din sa pagdating ng Anak ng Tao.  

"Sa araw na iyon, ang nasa bubungan ay huwag ng bumaba upang kunin ang kanyang mga ari-arian sa loob ng bahay. Ang nasa bukid ay huwag nang umuwi. Alalahanin ninyo ang nangyari sa asawa ni Lot. Ang sinumang magsikap na iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito; ngunit ang sinumang mawalan ng kanyang buhay ay siyang makapagliligtas nito.  

Sinasabi ko sa inyo: may dalawang lalaking natutulog sa isang higaan sa gabing iyon; kukunin ang isa at iiwan ang isa. May dalawang babaing magkasamang gumigiling; kukunin ang isa at iiwan ang isa.

May dalawang lalaking gumagawa sa bukid; kukunin ang isa at iiwan ang isa." "Saan po, Panginoon,?" tanong ng kanyang mga alagad. Sumagot siya, "Kung saan naroon ang mga bangkay, doon naman nagkakatipon ang mga buwitre."

+ + + + + + +
Repleksyon:
Natatakot ba tayo sa katapusan ng mundo?

Siyempre, natatakot tayong lahat. Sa ating Ebanghelyo ngayong Biyernes, binabanggit ni Hesus ang mga nakatatakot na pangyayaring magaganap sa mga huling araw. Inihalintulad Niya ito sa mga mapanirang pangyayaring naganap noong panahon ni Noe, nang malipol ang lahat ng tao sa ibabaw ng mundo maliban kay Noe at sa mga kasama niya sa loob ng arka.

Gayundin ang mapaminsalang pangyayaring naganap sa mga lungsod ng Sodoma at Gomorra, kung saan naging lubhang makasalanan ang mga tao. Gumawa sila ng mga karumal-dumal na bagay, kabilang ang mabibigat na kasalanang seksuwal, kaya't nagbunga ito ng poot ng Diyos.

Darating din ang takdang panahon ng pagtatapos ng ating buhay dito sa mundo. Hindi natin ito maiiwasan sapagkat bahagi ito ng ating pagiging tao at ng ating buhay sa lupa. Ngunit mayroon ba tayong magagawa upang maihanda ang ating sarili sa kung ano ang naghihintay sa atin pagkatapos ng ating buhay dito sa mundo? Ito ba ay walang hanggang pagdurusa o walang hanggang kapayapaan kapiling ang Diyos?

Hindi natin alam kung kailan darating ang huling sandali ng ating buhay, ni hindi natin alam kung ano ang mangyayari bukas. Gayunman, ang mga salitang binitiwan ni Hesus sa Kanyang mga alagad sa Ebanghelyo ay isang napapanahong paalala sa ating lahat na ituwid ang ating pamumuhay at ihanda ang ating sarili para sa buhay na walang hanggan.

Huwag nating sayangin ang mahalagang panahong ipinagkaloob sa atin ng Diyos. Iwanan natin ang lahat ng bagay na nagtutulak sa atin na magkasala habang may pagkakataon pa tayong magbago. Seryosohin natin ang panawagan ni Hesus na magsisi at magbalik-loob sa Diyos sapagkat walang kabutihang tunay na naidudulot sa atin ang kasalanan.

Sa halip, ginagawa nitong miserable ang ating buhay, inilalayo tayo sa Diyos, at pinahihina ang ating ugnayan sa Kanya. Kung patuloy tayong kakapit sa kasalanan at tatangging talikuran ito, unti-unti nitong sisirain ang ating kapayapaan, ang ating mga relasyon sa kapwa, at sa huli, pati ang ating kaluluwa.

Hindi lamang dapat magdulot sa atin ng takot ang pag-iisip tungkol sa mga huling araw; nararapat din itong gumising sa ating kamalayan. Sa halip na gugulin natin ang ating mga araw sa pag-aalala kung kailan darating ang wakas, ituon natin ang ating pansin sa kung paano tayo namumuhay sa bawat araw. Pagyamanin natin ang ating ugnayan kay Hesus, matuto tayong magpatawad, magpakita ng malasakit sa mga nangangailangan, at manatiling tapat sa Diyos kahit nagiging mahirap ang ating buhay.

Hindi natin alam kung kailan magtatapos ang ating paglalakbay dito sa mundo, ngunit may kapangyarihan tayong piliin kung paano natin ito tatahakin—nang may pananampalataya, pagsisisi, pagmamahal, at pagsunod sa kalooban ng Diyos.

Ang pinakamabuting paghahanda natin para sa buhay na walang hanggan ay hindi ang mamuhay sa takot sa katapusan ng mundo kundi ang mamuhay nang tapat at malapit kay Hesus.

Kung sakaling matapos ang ating buhay dito sa mundo sa araw na ito, handa na ba tayong humarap sa Diyos nang may payapa at nagsisising puso? O patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa mga kasalanang siyang naglalayo sa atin sa Kanya? Huwag na nating hintaying dumating ang huling sandali bago tayo magbago. Habang may panahon pa, manumbalik na tayo sa Diyos.— Marino J. Dasmarinas

Wednesday, November 11, 2026

Reflection for Thursday November 12 Memorial of Saint Josaphat, Bishop and Martyr: Luke 17:20-25


Gospel: Luke 17:20-25
Asked by the Pharisees when the Kingdom of God would come, Jesus said in reply, “The coming of the Kingdom of God cannot be observed, and no one will announce, ‘Look, here it is,’ or, ‘There it is.’ For behold, the Kingdom of God is among you.”   

Then he said to his disciples, “The days will come when you will long to see one of the days of the Son of Man, but you will not see it. There will be those who will say to you, ‘Look, there he is,’ or ‘Look, here he is.’ Do not go off, do not run in pursuit. 

For just as lightning flashes and lights up the sky from one side to the other, so will the Son of Man be in his day. But first he must suffer greatly and be rejected by this generation.”

+ + + + +  + +
Reflection:
Is the kingdom of God in our hearts already?

We already have the Kingdom of God in our hearts when we welcome Jesus into our lives and allow Him to reign over us. We experience His Kingdom when we feel His love within us, when our hearts are filled with peace and contentment, and when our lives reflect His goodness, mercy, and compassion.

Yet, many of us, including some of our politicians today, continue to seek the kingdom of this world. We accumulate wealth, sometimes even through corruption. We acquire vast properties and possessions as though we were building kingdoms that would last forever. But these earthly kingdoms will eventually fade away.

No matter how much wealth we accumulate or how much power we possess, we will leave everything behind when our time on earth comes to an end. Let us never forget that we came into this world with nothing, and we will leave this world with nothing.

What price are we willing to pay just to build our earthly kingdoms? Are we willing to sacrifice our integrity, abandon our faith, and even sell our souls to the devil just to acquire worldly wealth and power?

Let us wake up before it is too late! We must never allow greed and our endless desire for material possessions to lead us away from God. Otherwise, the earthly kingdoms we struggle so hard to build could become the very things that lead us away from eternal life.

In our Gospel for this Thursday, the Pharisees asked Jesus when the Kingdom of God would come. Jesus replied, “The coming of the Kingdom of God cannot be observed, and no one will announce, ‘Look, here it is,’ or, ‘There it is.’ For behold, the Kingdom of God is among you” (Luke 17:20–21).

Indeed, the Kingdom of God is already in our midst. It cannot be physically seen or measured, nor can it be bought with any amount of money. It is not established through wealth, political influence, power, or earthly recognition. Rather, God's Kingdom becomes present in our lives when we welcome Jesus, accept His teachings, and allow Him to reign in our hearts.

Let us not spend our entire lives building earthly kingdoms that we will eventually leave behind. Instead, let us allow Jesus to establish His Kingdom in our hearts. Let us make room for Him through humility, love, forgiveness, generosity, and faithful service to others. For when Jesus truly reigns in our hearts, we discover the peace, joy, and contentment that no amount of earthly wealth can ever provide.

As we continue building our lives here on earth, what kind of kingdom are we really building: one that will perish when we die, or one that will lead us to eternal life with God?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Nobyembre 12 Paggunita kay San Josafat, obispo at martir: Lucas 17:20-25


Mabuting Balita: Lucas 17:20-25
Noong panhong iyon, si Jesus ay tinanong ng mga Pariseo kung kailan itatatag ang kaharian ng Diyos. Sumagot siya, "Ang pagsisimula ng paghahari ng Diyos ay walang makikitang palatandaan. at wala ring magsasabing nagsisimula na roon o rini. Sapagkat ang totoo'y nagsimula nang maghari ang Diyos sa puso ng mga nananalig sa kanya."

At sinabi niya sa mga alagad, "Darating ang panahong hahangarin ninyong ang isa sa mga araw ng Anak ng Tao, ngunit hindi ninyo makikita iyon. at may magsasabi sa inyo, "Naroon siya! o, 'Narini siya!'

Huwag kayong pumunta upang siya'y hanapin. Sapagkat pagsapit ng takdang araw, ang Anak ng Tao'y darating na parang kidlat. Ngunit kailangan muna siyang magbata ng maraming hirap, at itakwil ng mga tao sa ngayon." 

+ + + + + + +
Repleksyon:
Nasa ating mga puso naba ang kaharian ng Diyos?

Nasa ating mga puso na ang Kaharian ng Diyos kapag tinatanggap natin si Hesus sa ating buhay at hinahayaan natin Siyang maghari sa atin. Nararanasan natin ang Kanyang Kaharian kapag nadarama natin ang Kanyang pagmamahal, kapag napupuspos ng kapayapaan at kapanatagan ang ating mga puso, at kapag naipapakita sa ating pamumuhay ang Kanyang kabutihan, awa, at malasakit sa kapwa.

Gayunman, marami sa atin, kabilang na ang ilan sa ating mga politiko sa kasalukuyan, ang patuloy na naghahangad ng kaharian ng mundong ito. Nag-iipon tayo ng kayamanan, kung minsan ay sa pamamagitan pa ng katiwalian o kurapsyon. Nagkakamal tayo ng malalawak na ari-arian at maraming pag-aari na para bang nagtatayo tayo ng mga kahariang magtatagal magpakailanman.

Ngunit darating ang panahon na maglalaho rin ang mga kahariang ito. Gaano man karami ang ating naipong kayamanan o gaano man kalaki ang kapangyarihang ating taglay, darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ito. Huwag nating kalilimutan na wala tayong dalang anuman nang tayo ay isilang sa mundong ito, at wala rin tayong anumang madadala sa ating paglisan dito.

Ano nga ba ang handa nating isakripisyo para lamang makapagtayo ng sarili nating kahariang makamundo? Handa ba nating talikuran ang ating katapatan, isuko ang ating pananampalataya, at ipagbili pa ang ating kaluluwa sa demonyo para lamang makamit ang kayamanan at kapangyarihan ng mundong ito? Gumising nawa tayo bago mahuli ang lahat!

Huwag nating hayaang ilayo tayo ng kasakiman at walang katapusang paghahangad sa mga materyal na bagay mula sa Diyos. Kung hindi tayo magbabago, ang mga kahariang makamundo na pinaghihirapan nating itayo ay maaari pang maging dahilan ng ating paglayo sa Diyos at sa buhay na walang hanggan.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Huwebes, tinanong si Hesus ng mga Pariseo kung kailan darating ang Kaharian ng Diyos. Sumagot si Hesus: “Ang pagdating ng Kaharian ng Diyos ay hindi mamamasdan ng ating mga mata, at walang magsasabi, ‘Narito!’ o ‘Nariyan!’ Sapagkat ang Kaharian ng Diyos ay nasa piling na ninyo” (Lucas 17:20–21).

Tunay ngang nasa piling na natin ang Kaharian ng Diyos. Hindi ito pisikal na nakikita o nasusukat, ni hindi ito nabibili ng anumang halaga ng salapi. Hindi ito naitatatag sa pamamagitan ng kayamanan, impluwensiyang pampulitika, kapangyarihan, o pagkilala ng mundo. Sa halip, naipapamalas ang Kaharian ng Diyos sa ating buhay kapag tinatanggap natin si Hesus, isinasabuhay ang Kanyang mga aral, at hinahayaan natin Siyang maghari sa ating mga puso.

Huwag nating gugulin ang buong buhay natin sa pagtatayo ng mga kahariang makamundo na tiyak din naman nating iiwan balang-araw. Sa halip, hayaan nating itatag ni Hesus ang Kanyang Kaharian sa ating mga puso. Bigyan natin Siya ng puwang sa ating buhay sa pamamagitan ng pagpapakumbaba, pagmamahal, pagpapatawad, pagkabukas-palad, at tapat na paglilingkod sa ating kapwa.

Sapagkat kapag tunay na naghahari si Hesus sa ating mga puso, matatagpuan natin ang kapayapaan, kagalakan, at kapanatagang hindi kailanman kayang ibigay ng anumang yaman ng mundong ito.

Habang patuloy tayong nagsisikap na magtagumpay sa buhay na ito, tanungin natin ang ating mga sarili: Anong uri ng kaharian ba ang tunay nating itinatayo—isang kahariang maglalaho sa oras ng ating kamatayan, o isang kahariang maglalapit sa atin sa buhay na walang hanggan kapiling ang Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Tuesday, November 10, 2026

Reflection for Wednesday November 11 Memorial of Saint Martin of Tours, Bishop: Luke 17:11-19


Gospel: Luke 17:11-19
As Jesus continued his journey to Jerusalem, he traveled through Samaria and Galilee. As he was entering a village, ten lepers met him. They stood at a distance from him and raised their voices, saying, "Jesus, Master! Have pity on us! And when he saw them, he said, "Go show yourselves to the priests. 

As they were going they were cleansed. And one of them, realizing he had been healed, returned, glorifying God in a loud voice; and he fell at the feet of Jesus and thanked him. He was a Samaritan. Jesus said in reply, "Ten were cleansed, were they not? Where are the other nine?

Has none but this foreigner returned to give thanks to God? Then he said to him, "Stand up and go; your faith has saved you."

+ + + + + + +
Reflection:
Do we always thank the Lord for the countless blessings He showers upon us?

After Jesus healed the ten lepers, only one returned to thank Him—a Samaritan, someone who was not a member of the Jewish faith. That is why Jesus asked, “Ten were cleansed, were they not? Where are the other nine?” (Luke 17:17). Indeed, what happened to the other nine, who were also members of the Jewish faith?

Jesus must have been pleased that one of them returned to express his gratitude. Perhaps He was expecting all ten to come back and thank Him for the wonderful healing they had received. But only one returned. The other nine were nowhere to be found. They were eager to receive favors from Jesus, but once they received what they wanted, they simply disappeared.

Isn't this sometimes true of us as well? We earnestly pray when we need something from the Lord. We plead with Him, ask for His help, and promise to be faithful to Him. Yet, when our prayers are answered and we receive what we have been asking for, we sometimes forget Jesus. We become so occupied with our blessings that we forget the One who gave them to us.

Sadly, this attitude is not limited to our relationship with Jesus. Even when our family members, friends, and people we hardly know do something good for us, we sometimes forget to acknowledge their kindness. We receive their goodness but occasionally fail to express our gratitude. This reveals how forgetful and ungrateful we can sometimes be.

But shouldn't our hearts always be filled with gratitude? Every blessing we receive is an opportunity to recognize God's goodness and love in our lives. Even when life becomes difficult, we still have countless reasons to thank Him. We may not always receive everything we ask for, but we can always find something to be grateful for.

Let us reflect on our relationship with Jesus. Have we thanked Him for the many blessings He continues to give us? For example, every morning, we receive the precious blessing of another day of life. We open our eyes, breathe, and are given another opportunity to love, serve, forgive, and become better persons. Do we always thank the Lord for this wonderful gift? Is expressing our gratitude to Him the first thing we do when we wake up each morning?

Let us always be grateful to Jesus for our lives, our health, our families, and all the blessings we receive. We do not thank the Lord because He needs our gratitude; rather, we thank Him because we recognize and deeply appreciate His goodness and love toward us. Our gratitude is a humble acknowledgment that everything we have is a gift from Him.

Let us not be like the nine who received healing but failed to return and give thanks. Instead, let us be like the one Samaritan who remembered Jesus, returned to Him, and expressed his gratitude. May we never become so preoccupied with receiving blessings that we forget the One who blesses us.

When we wake up tomorrow morning, will we immediately ask Jesus for something again, or will we first fall on our knees, thank Him for the gift of another day, and show Him through our words and actions how grateful we are for His endless goodness?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Nobyembre 11, Paggunita San Martin ng Tours, obispo: Lucas 17:11-19


Mabuting Balita: Lucas 17:11-19
Sa paglalakbay ni Hesus patungong Jerusalem, nagdaan siya sa hangganan ng Samaria at Galilea. Nang papasok na siya sa isang nayon, siya’y sinalubong ng sampung ketongin. Tumigil sila malayu-layo at humiyaw ng: “Hesus! Panginoon! Mahabag po kayo sa amin!” nang makita sila ay sinabi niya, “Humayo kayo at pakita sa mga saserdote.”

At samantalang sila’y naglalakad, gumaling sila. Nang mapuna ng isa na siya’y magaling na, nagbalik siyang sumisigaw ng pagpupuri sa Diyos. Nagpatirapa siya sa paanan ni Hesus at nagpasalamat. Ang taong ito’y Samaritano.

“Hindi ba sampu ang gumaling?” tanong ni Hesus. “Nasan ang siyam? Wala bang nagbalik at nagpuri sa Diyos kundi ang dayuhang ito?” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Tumindig ka’t humayo sa iyong lakad! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig. 
+ + + + + + +  
Repleksyon:
Lagi ba tayong nagpapasalamat sa Panginoon sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin?

Matapos pagalingin ni Jesus ang sampung ketongin, isa lamang ang nagbalik upang magpasalamat sa Kanya—isang Samaritano, isang taong hindi kabilang sa pananampalatayang Judio. Kaya nga nagtanong si Jesus, “Hindi ba sampu ang pinagaling? Nasaan ang siyam?” (Lucas 17:17). Tunay nga, nasaan ang siyam na iba pa na kabilang din sa pananampalatayang Judio?

Tiyak na ikinatuwa ni Jesus na may isa sa kanila na nagbalik upang magpasalamat. Marahil, inaasahan Niyang babalik ang lahat ng sampu upang ipahayag ang kanilang pasasalamat sa dakilang pagpapagaling na kanilang tinanggap. 

Ngunit isa lamang ang nagbalik. Hindi na nakita pa ang siyam na iba pa. Sabik silang tumanggap ng biyaya mula kay Jesus, ngunit nang makuha na nila ang kanilang hinihiling, tila nakalimutan na nila Siya.

Hindi ba't ganito rin kung minsan ang nangyayari sa atin? Marubdob tayong nananalangin kapag mayroon tayong pangangailangan sa Panginoon. Nagmamakaawa tayo sa Kanya, humihingi ng tulong, at nangangakong magiging tapat sa Kanya. 

Ngunit kapag sinagot na Niya ang ating mga panalangin at natanggap na natin ang ating hinihiling, kung minsan ay nakakalimutan na natin si Jesus. Masyado tayong nagiging abala sa pagtamasa ng ating mga biyaya kaya nalilimutan natin kung sino ang pinagmumulan ng mga ito.

Nakalulungkot, hindi lamang sa ating pakikipag-ugnayan kay Jesus nangyayari ang ganitong pag-uugali. Maging sa ating mga kapamilya, kaibigan, at maging sa mga taong hindi natin gaanong kakilala na gumagawa ng kabutihan para sa atin, kung minsan ay nakakalimutan nating kilalanin at pasalamatan ang kanilang kabutihan. 

Tinatanggap natin ang kanilang tulong at kabaitan, ngunit paminsan-minsan ay nakakalimutan nating ipahayag ang ating pasasalamat. Ipinakikita lamang nito kung gaano tayo kadaling makalimot at maging walang utang na loob.

Ngunit hindi ba't nararapat lamang na laging mapuno ng pasasalamat ang ating mga puso? Bawat biyayang tinatanggap natin ay pagkakataong kilalanin ang kabutihan at pagmamahal ng Diyos sa ating buhay. 

Kahit nagdaranas tayo ng mga pagsubok at paghihirap, marami pa rin tayong dahilan upang magpasalamat sa Kanya. Maaaring hindi natin palaging natatanggap ang lahat ng ating hinihiling, ngunit lagi tayong may dahilan upang magpasalamat.

Pagnilayan natin ang ating pakikipag-ugnayan kay Jesus. Nagpapasalamat ba tayo sa Kanya sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin? Halimbawa, tuwing umaga, pinagkakalooban tayo ng napakahalagang biyaya ng panibagong araw ng buhay. 

Nagigising tayo, nakakahinga, at binibigyan ng pagkakataong magmahal, maglingkod, magpatawad, at maging mas mabuting tao. Nagpapasalamat ba tayo sa Panginoon sa napakagandang kaloob na ito? Pasasalamat ba sa Kanya ang una nating ginagawa pagkagising natin tuwing umaga?

Lagi tayong magpasalamat kay Jesus para sa ating buhay, kalusugan, pamilya, at sa lahat ng biyayang tinatanggap natin. Hindi tayo nagpapasalamat sa Panginoon dahil kailangan Niya ang ating pasasalamat. Nagpapasalamat tayo dahil kinikilala at lubos nating pinahahalagahan ang Kanyang kabutihan at pagmamahal sa atin. Ang ating pasasalamat ay mapagpakumbabang pagkilala na ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob mula sa Kanya.

Huwag tayong maging katulad ng siyam na ketongin na pinagaling ngunit hindi na nagbalik upang magpasalamat. Sa halip, tularan natin ang isang Samaritano na nakaalala kay Jesus, nagbalik sa Kanya, at nagpahayag ng taos-pusong pasasalamat. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagtanggap ng mga biyaya hanggang sa makalimutan natin ang Diyos na nagkakaloob ng mga ito.

Bukas ng umaga, pagkagising natin, hihingi na naman ba tayo agad ng panibagong biyaya kay Jesus, o luluhod muna tayo upang magpasalamat sa kaloob Niyang panibagong araw ng buhay at ipakita sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa kung gaano natin pinahahalagahan ang Kanyang walang hanggang kabutihan?—Marino J. Dasmarinas