Reflection for Friday October 2 Memorial of the Holy Guardian Angels: Matthew 18:1-5, 10

Gospel: Matthew 18:1-5, 10

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven.

Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. “See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

Why did the disciples ask Jesus, “Who is the greatest in the Kingdom of Heaven?” Were they expecting Him to say that they were the greatest in the Kingdom of Heaven because they were His disciples?

Instead, Jesus called a child and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of Heaven. Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of Heaven.” (Matthew 18:3–4)

What a beautiful yet challenging response from Jesus! The disciples were thinking about greatness, but Jesus pointed them toward humility. They were perhaps looking for recognition, status, or a place of honor, but Jesus showed them a child. He reminded them—and He reminds us—that true greatness in the Kingdom of Heaven begins with a humble heart.

The key that opens the Kingdom of Heaven for us is the humility of a child, which we must always strive to emulate. Childlike humility opens our hearts to the grace of the Holy Spirit. When we humble ourselves before God, we become more willing to listen, learn, trust, and obey. We recognize that we do not have all the answers and that we need God every day.

It is natural for us to ask: Why a child and not an adult? Children can possess a simple and trusting disposition. They can be humble, dependent, and receptive to those who care for them. As adults, however, we can become proud and self-reliant. We may begin to think that we can manage everything on our own and, at times, choose our own desires over God's commandments.

Perhaps this is why Jesus calls us to rediscover the childlike heart we may have lost along the way—a heart that trusts God, depends on Him, listens to Him, and lovingly follows His will.

Life nowadays is not easy. Many children are exposed to poverty, neglect, hunger, and other difficult circumstances. We only need to open our eyes and hearts, and we will see them around us. Their situation invites us not merely to feel sorry for them but to ask ourselves what we can do to become instruments of God's love, compassion, and providence.

Perhaps the Lord is also reminding us that our greatness is not measured by wealth, position, achievements, influence, or recognition. In God's eyes, greatness begins when we humble ourselves, trust Him, and use whatever blessings we have received to serve others.

Let us therefore ask the Holy Spirit to give us humble and childlike hearts—hearts that trust God completely, hearts that are willing to serve, and hearts that notice those who are often overlooked.

As we look at the children around us, especially those who are suffering and in need, let us not simply ask, “What can we do for them?” Let us also ask, “Lord, how are You calling us to become Your hands, Your feet, and Your loving presence in their lives?”

Are we willing to humble ourselves like a child, surrender our pride and self-reliance to God, and allow Him to use our lives to bring hope, love, and dignity to the children who need us most?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Oktubre 2 Paggunita sa mga Banal na Anghel na Tagatanod: Mateo 18:1-5, 10

Mabuting Balita: Mateo 18: 1-5, 10

Noong sandaling iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad at nagtanong, “Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?” Tinawag ni Hesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, “Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa mga pinaghaharian ng Diyos.  

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap.  

“Ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit, ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit kaya tinanong ng mga alagad si Jesus, “Sino ang pinakadakila sa Kaharian ng Langit?” Inaasahan kaya nilang sasabihin ni Jesus na sila ang pinakadakila sa Kaharian ng Langit dahil sila ay Kanyang mga alagad?

Sa halip, tumawag si Jesus ng isang bata at sinabi, “Amen, sinasabi ko sa inyo, malibang kayo’y magbago at maging tulad ng mga bata, hindi kayo makapapasok sa Kaharian ng Langit. Kaya’t ang sinumang nagpapakababa tulad ng batang ito ang siyang pinakadakila sa Kaharian ng Langit.” (Mateo 18:3–4)

Napakaganda ngunit puno ng paghamon ang tugon ni Jesus! Ang iniisip ng mga alagad ay tungkol sa kadakilaan, ngunit itinuro sila ni Jesus tungo sa kababaang-loob. Marahil ay naghahanap sila ng pagkilala, katayuan, o karangalan, ngunit isang bata ang ipinakita ni Jesus sa kanila. Ipinaalala Niya sa kanila—at ipinapaalala rin Niya sa atin—na ang tunay na kadakilaan sa Kaharian ng Langit ay nagsisimula sa isang mapagpakumbabang puso.

Ang susi na nagbubukas sa atin tungo sa Kaharian ng Langit ay ang kababaang-loob ng isang bata, na lagi nating pagsikapang tularan. Ang ganitong kababaang-loob ay nagbubukas din ng ating puso sa biyaya ng Espiritu Santo. Kapag nagpapakumbaba tayo sa harapan ng Diyos, mas nagiging handa tayong makinig, matuto, magtiwala, at sumunod sa Kanya. Kinikilala natin na hindi natin alam ang lahat at kailangan natin ang Diyos sa bawat araw ng ating buhay.

Natural lamang na itanong natin: Bakit isang bata at hindi isang nakatatanda? Ang mga bata ay maaaring magkaroon ng simple at mapagtiwalang kalooban. Sila ay maaaring maging mapagpakumbaba, marunong umasa, at bukas sa paggabay ng mga nagmamalasakit sa kanila. 

Ngunit habang tayo ay tumatanda, maaari tayong maging palalo at labis na umasa sa ating sarili. Maaari nating isipin na kaya nating harapin ang lahat nang wala ang Diyos at, kung minsan, mas piliin ang ating sariling kagustuhan kaysa sa Kanyang mga utos.

Marahil ito ang dahilan kung bakit tinatawag tayo ni Jesus na muling tuklasin ang pusong parang sa isang bata na maaaring nawala sa atin habang tayo ay lumalaki—isang pusong nagtitiwala sa Diyos, umaasa sa Kanya, nakikinig sa Kanya, at buong pagmamahal na sumusunod sa Kanyang kalooban.

Hindi madali ang buhay sa panahon natin. Maraming mga bata ang nakararanas ng kahirapan, kapabayaan, kagutuman, at iba pang mabibigat na pagsubok. Kailangan lamang nating buksan ang ating mga mata at puso, at makikita natin sila sa ating paligid. 

Ang kanilang kalagayan ay hindi lamang nag-aanyaya sa atin na maawa, kundi nagtatanong din sa atin kung ano ang maaari nating gawin upang maging instrumento ng pagmamahal, habag, at pagkalinga ng Diyos sa kanilang buhay.

Marahil ay ipinapaalala rin sa atin ng Panginoon na ang ating kadakilaan ay hindi nasusukat sa yaman, posisyon, mga tagumpay, impluwensiya, o pagkilala ng iba. Sa mata ng Diyos, nagsisimula ang tunay na kadakilaan kapag nagpapakumbaba tayo, nagtitiwala sa Kanya, at ginagamit ang mga biyayang ipinagkaloob Niya sa atin upang maglingkod sa iba.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na pagkalooban tayo ng mapagpakumbaba at pusong tulad ng sa isang bata—pusong lubos na nagtitiwala sa Diyos, pusong handang maglingkod, at pusong marunong makakita sa mga taong madalas nating hindi napapansin.

Habang tinitingnan natin ang mga batang nasa ating paligid, lalo na ang mga nagdurusa at nangangailangan, huwag lamang nating itanong, “Ano ang maaari nating gawin para sa kanila?” 

Tanungin din natin ang ating sarili, “Panginoon, paano Mo kami tinatawag upang maging Iyong mga kamay, Iyong mga paa, at Iyong mapagmahal na presensya sa kanilang buhay?”

Handa ba tayong magpakumbaba tulad ng isang bata, isuko sa Diyos ang ating pagmamataas at labis na pagtitiwala sa sarili, at hayaan Siyang gamitin ang ating buhay upang maghatid ng pag-asa, pagmamahal, at dignidad sa mga batang higit na nangangailangan sa atin?— Marino J. Dasmarinas