Ganito kayo mananalangin: 'Ama naming nasa langit, Sambahin nawa ang pangalan mo. Ikaw nawa ang maghari sa amin, Sundin nawa ang iyong kalooban dito sa lupa tulad ng sa langit.
Bigyan mo kami ng pagkaing kailangan namin sa araw na ito; At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Tulad ng aming pagpapatawad sa mga nagkakasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok, Kundi ilayo mo kami sa Masama!
Sapagkat
iyo ang kaharian at ang kapangyarihan at ang kapurihan, magpakailanman! Amen.'
Sapagkat kung pinatatawad ninyo ang mga nagkakasala sa inyo, patatawarin din
kayo ng inyong Amang nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinatatawad ang mga nagkakasala
sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama."
Sa
dami ng ating ginagawa at iniisip araw-araw, madalas napupuno ang ating panahon
ng mga responsibilidad, mga plano, at mga alalahanin. Ngunit sa lahat ng bagay
na ating pinaglalaanan ng oras, nabibigyan ba natin ng panahon ang Panginoon sa
pamamagitan ng panalangin?
Kapag
tayo ay nananalangin nang buong puso, hinahayaan nating pagyamanin at palakasin
ng mabuting Panginoon ang ating pagod at uhaw na mga kaluluwa. Sa panalangin,
dinadala natin sa Kanya ang ating mga kagalakan, mga pagsubok, mga pangarap, at
mga pangamba.
Sa
pamamagitan ng ating mapagpakumbabang panalangin, inaanyayahan natin ang Diyos
na pumasok nang mas malalim sa ating buhay, at unti-unti nating napapalalim ang
ating personal na ugnayan at pakikipagkaibigan kay Hesus.
Sa Ebanghelyo, itinuturo sa atin ni Hesus kung paano tayo dapat manalangin. Ipinapaalala Niya sa atin na hindi kailangang maging mahaba o komplikado ang ating panalangin.
Ang mahalaga ay nagmumula ito sa isang tapat at mapagpakumbabang
puso, sapagkat alam na ng ating mapagmahal na Diyos ang ating mga
pangangailangan bago pa man natin ito sabihin sa Kanya. Hindi ang dami ng ating
salita ang mahalaga, kundi ang lalim ng ating pananampalataya, pagtitiwala, at
pagmamahal sa Kanya.
Magnilay
tayo: Kapag dinarasal natin ang Ama Namin, ipinipikit
ba natin ang ating mga mata at tunay na kinikilala na tayo ay nakikipag-usap sa
ating Ama sa langit? May pagkakataon ba na tayo ay napapaiyak dahil
nararamdaman natin ang presensya at pagmamahal ng Diyos sa panalanging ito?
Lumuluhod
pa ba tayo nang may pagpapakumbaba at paggalang kapag tayo ay nananalangin? Ang
mga simpleng gawa ng pananampalataya na ito ang tumutulong sa atin upang mas
mapalapit sa Diyos at maranasan ang mas malalim na pakikipagtagpo sa Kanya.
Ang
panalangin ay isang banal na pakikipag-usap sa Diyos. Sa pamamagitan nito, tayo
ay nagsasalita sa Kanya, ngunit kailangan din nating matutong manahimik at
makinig sa Kanyang tinig na umaabot sa ating puso.
Sa
katahimikan ng panalangin, pinalalakas tayo ng Diyos kapag tayo ay nanghihina,
pinagagaling kapag tayo ay nasasaktan, inaaliw kapag tayo ay nabibigatan, at
binibigyan ng pag-asa kapag tayo ay dumaraan sa mga pagsubok.
Ang
panalangin ay hindi lamang isang gawain na ating ginagawa; ito ay isang
relasyon na ating inaalagaan kasama ang Diyos. Ito ang ating paalala araw-araw
na hindi tayo nag-iisa, sapagkat kasama natin ang Panginoon sa bawat sandali ng
ating paglalakbay.
Kaya
tanungin natin ang ating mga sarili: Ang panalangin ba ay isa lamang sa maraming ginagawa natin
araw-araw, o ito na ba ang pundasyon ng ating buhay at relasyon sa Diyos? Handa
ba tayong maglaan ng panahon upang makatagpo Siya, makinig sa Kanya, at hayaan
Siyang baguhin ang ating puso sa pamamagitan ng panalangin?–
Marino J. Dasmarinas

No comments:
Post a Comment