Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 20 Lunes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:22-29

Mabuting Balita: Juan 6:22-29

Kinabukasan, nakita ng mga taong nanatili sa ibayo ng lawa na naroon pa ang isang bangka. Alam nilang si Hesus ay hindi kasama ng mga alagad, sapagkat ang mga ito lamang ang sumakay sa bangka at umalis. 

Dumating naman ang ilang bangkang galing sa Tiberias at sumadsad sa lugar na malapit sa kinainan nila ng tinapay matapos magpasalamat sa Panginoon. Nang makita ng mga tao na wala na roon si Hesus, ni ang kanyang mga alagad, sila’y sumakay sa mga bangka at pumunta rin sa Capernaum upang hanapin si Hesus.  

Nakita nila si Hesus sa ibayo ng lawa, at kanilang tinanong, “Rabi, kailan pa kayo rito?” Sumagot si Hesus, “Sinasabi ko sa inyo: hinahanap ninyo ako, hindi dahil sa mga kababalaghang nakita ninyo, kundi dahil sa nakakain kayo ng tinapay at nabusog. Gumawa kayo, hindi upang magkaroon ng pagkaing hindi nasisira at nagbibigay ng buhay na walang hanggan.  

Ibibigay ito sa inyo ng Anak ng Tao, sapagkat siya ang binigyan ng kapangyarihan ng Diyos Ama.” Kaya’t siya’y tinanong nila, “Ano po ang dapat naming gawin upang aming maganap ang kalooban ng Diyos?” “Ito ang ipinagagawa sa inyo ng Diyos: manalig kayo sa sinugo niya,” tugon ni Hesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May panahon pa ba tayo upang magnilay sa kasalukuyang kalagayan ng ating buhay espiritwal? Sa gitna ng ating pagiging abala at sa dami ng ating mga responsibilidad, inaanyayahan tayong huminto sandali at tumingin sa ating kalooban—tanungin ang ating sarili kung tayo pa ba ay namumuhay nang may kabuluhan, isang buhay na nakasentro kay Hesus.

Madalas, nadadala tayo sa paghahangad ng seguridad at tagumpay. Inuubos natin ang ating lakas sa pag-iisip kung paano pa tayo kikita nang higit, makakamit ang mas marami, at masisiguro ang ating kinabukasan sa mundong ito. Ngunit sa ating patuloy na paghabol sa mga bagay na ito, hindi ba natin unti-unting nakakalimutan ang Siya na nagbibigay ng tunay na kahulugan sa ating buhay?

Kung ang ating puso ay nakatuon lamang sa mga bagay na panlupa, nanganganib tayong maging mga taong hinuhubog na lamang ng mundong ito—nakakalimutan na ang ating buhay ay nilikha para sa mas dakila at walang hanggan. Nakakaligtaan natin ang tahimik ngunit mahalagang katotohanan na ang ating ugnayan kay Hesus ay hindi lamang bahagi ng ating buhay—ito ang pinakapundasyon nito.

Habang tayo ay naglalakbay sa mundong ito, alam natin kung paano natin inaalagaan ang ating pisikal na pangangailangan. Pinapakain natin ang ating katawan upang manatiling malakas at malusog.

Ngunit naaalagaan din ba natin ang ating kaluluwa? Pinapakain din ba natin ang ating espiritu sa pamamagitan ng panalangin, pagninilay, at isang malalim na pakikipagtagpo kay Hesus? Ang ating kaluluwa ay nagugutom at nauuhaw—hindi sa mga bagay ng mundong ito, kundi sa presensya ng Diyos.

Bakit nga ba natin sinusundan si Hesus? Dahil ba nais nating tumanggap ng mga pagpapalang materyal, upang maranasan ang kaginhawahan at makamtan ang mga bagay na iniaalok ng mundong ito? O sinusundan natin Siya dahil naghahangad tayo ng mas malalim pa na ugnayan sa kanya—dahil nais nating mapuspos ng Kanyang pag-ibig, katotohanan, at buhay?

Sa Ebanghelyo, makikita natin na ang karamihan ay sumunod kay Hesus hindi dahil hinahanap nila ang pagkaing espiritwal, kundi dahil nais nilang mabusog ang kanilang pisikal na gutom. At marahil, kung magiging tapat tayo sa ating sarili, makikita rin natin ang ating sarili sa kanila.

Tayo ba ay tunay na sumusunod kay Hesus dahil sa kung sino Siya, o dahil lamang sa kung ano ang maaari nating matanggap mula sa Kanya—at kung halimbawang wala tayong matangap , pipiliin pa rin ba nating sumunod sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas