Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Marso 22 Ikalimang na Linggo ng Kuwaresma: Juan 11:1-45

Mabuting Balita: Juan 11:1-45

Noong panahong iyon, may isang tao na ang ngala’y Lazaro. Nakatira ito sa Betania, kasama ng kanyang mga kapatid na sina Maria at Marta. Si Maria ang nagbuhos ng pabango at nagpunas ng kanyang mga buhok sa mga paa ng Panginoon. Nagkasakit si Lazaro, kaya’t nagpasabi kay Hesus ang magkapatid, “Panginoon, ang kaibigan mong minamahal ay may sakit.”

Ngunit nang marinig ito ni Hesus ay sinabi niya, “Hindi magwawakas sa kamatayan ang sakit na ito. Nangyari ito upang maparangalan ang Diyos at sa pamamagitan nito’y maparangalan ang Anak ng Diyos.”

Mahal ni Hesus ang magkakapatid na Marta, Maria at Lazaro. Gayunma’y pinaraan pa niya ang dalawang araw matapos mabalitaang may sakit si Lazaro bago sinabi sa kanyang mga alagad, “Magbalik tayo sa Judea.” “Rabi,” sagot ng mga alagad, “hindi po ba’t kamakailan lamang ay tinangka kayong batuhin ng mga Judio? Bakit kayo pupunta na naman doon?”

Sinabi ni Hesus, “Hindi ba may labindalawang oras sa maghapon? Hindi natitisod ang lumalakad kung araw, sapagkat nakikita niya ang ilaw ng sanlibutang ito; natitisod ang lumalakad kung gabi, sapagkat wala sa kanya ang ilaw.” Idinugtong pa ni Hesus, “Natutulog ang kaibigan nating si Lazaro. Paroroon ako upang gisingin siya.”

“Panginoon, kung gayun po’y gagaling siya,” tugon ng mga alagad. Ang pagkamatay ni Lazaro ang tinutukoy ni Hesus, ngunit ang akala ng mga alagad ay karaniwang pagtulog ang tinutukoy nya. Dahil dito’y maliwanag na sinabi ni Hesus, “Patay na si Lazaro; ngunit dahil sa inyo, ako’y nagagalak na wala ako roon – upang kayo’y manalig sa akin. Tayo na, puntahan natin siya.” Si Tomas na tinatawag na Kambal ay nagyaya sa kanyang mga kasama, “Sumama tayo sa kanya, kahit sa kamatayan.”

Pagdating ni Hesus, nalaman niyang apat na araw nang nakalibing si Lazaro. May tatlong kilometro ang layo ng Jerusalem sa Betania, at marami sa mga Judio ang dumalaw kina Marta at Maria upang sila’y aliwin.

Nang marinig ni Marta na dumarating si Hesus, sinalubong niya ito; ngunit si Maria’y naiwan sa bahay. Sinabi ni Marta, “Panginoon, kung kayo po’y narito, hindi sana namatay ang aking kapatid. Ngunit nalalaman kong kahit ngayo’y ibibigay sa inyo ng Diyos ang anumang hingin ninyo sa kanya.” “Muling mabubuhay ang iyong kapatid,” wika ni Hesus.

Sumagot si Marta, “Nalalaman ko pong siya’y mabubuhay uli sa huling araw, sa muling pagkabuhay.” Sinabi naman ni Hesus, “Ako ang muling pagkabuhay at ang buhay. Ang nananalig sa akin, kahit mamatay ay muling mabubuhay, at sinumang nabubuhay at nananalig sa akin, ay hindi mamamatay kailanman. Pinaniniwalaan mo ba ito?” “Opo, Panginoon!” sagot niya. “Nananalig ako sa inyo. Kayo po ang Anak ng Diyos, ang Mesiyas na inaasahang paparito sa sanlibutan.”

Pagkasabi nito, umuwi si Marta. Tinawag si Maria at pabulong na sinabi, “Naririto na ang Guro, ipinatatawag ka.” Pagkarinig nito, nagmamadaling tumayo si Maria at sinalubong si Hesus. Hindi pa nakararating si Hesus sa nayon; naroon pa siya sa dakong kinasalubungan ng kanya ni Marta. Sinundan si Maria ng mga Judiong umaalis sa kanya nang siya’y nagmamadaling tumindig at lumabas. Akala nila’y pupunta siya sa libingan upang manangis.

Pagdating ni Maria sa kinaroroonan ni Hesus, nagpatirapa siya sa paanan nito. “Panginoon,” wika niya, “kung narito po lamang kayo, hindi na sana namatay ang aking kapatid.” Nahambal si Hesus nang makitang tumatangis si Maria, pati ng mga Judiong kasama niya, at siya’y napahimutok.

“Saan ninyo siya inilibing?” tanong niya. Sumagot sila, “Panginoon, halikayo at tingnan ninyo.” Tumangis si Hesus; kaya’t sinabi ng mga Judio, “Talagang mahal na mahal niya si Lazaro!” Ngunit sinabi ng ilan, “Nakapagpadilat ng bulag ang taong ito. Bakit hindi niya nahadlangan ang pagkamatay ni Lazaro?”

Muling napahimutok si Hesus pagdating sa libingan. Ito’y yungib na natatakpan ng isang bato “Alisin ninyo ang bato,” sabi ni Hesus. Sumagot si Marta, “Panginoon, nangangamoy na po siya ngayon; apat na araw na siyang patay. Sinabi ni Hesus, “Hindi ba sinabi ko sa inyo na kung mananalig ka sa akin ay makikita mo kung gaano kadakila ang Diyos?” At inalis nila ang bato.

Tumingala si Hesus at ang wika, “Ama, nagpapasalamat ako sa iyo, sapagkat dininig mo ako. Alam kong lagi mo akong dinirinig. Ngunit sinabi ko ito dahil sa mga taong nasa paligid ko, upang maniwala silang ikaw ang nagsugo sa akin.” Pagkasabi nito, sumigaw siya, “Lazaro, lumabas ka!” Lumabas nga si Lazaro; napupuluputan ng kayong panlibing ang kanyang mga kamay at paa, at nababalot ng panyo ang kanyang mukha. Sinabi ni Hesus sa kanila, “Kalagan ninyo siya, at nang makalaya.”

Marami sa mga Judiong dumalaw kay Maria ang nakakita sa ginawa ni Hesus at nanalig sa kanya.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na labis na natatakot sa kamatayan; kahit banggitin lamang ito ay nanginginig na siya. Ngunit isang araw, nabasa niya ang isang talata sa Ebanghelyo tungkol sa malalim na pagkakaibigan ni Jesus kina Marta, Maria, at Lazaro. Mula noon, unti-unting nagbago ang kanyang puso. Sinimulan niyang kilalanin si Jesus nang mas malalim—sa pamamagitan ng pagbabasa ng Banal na Kasulatan, lalo na ng mga Ebanghelyo, at sa kanyang palagiang pagdalo sa Banal na Misa.

Sa ating panahon ngayon, tayo rin ay nababalot ng maraming kawalang-katiyakan. Ang mga digmaan sa Iran at sa iba pang bahagi ng Gitnang Silangan, pati na ang patuloy na labanan sa pagitan ng Ukraine at Russia, ay nagpapaalala sa atin kung gaano kawalan ng katiyakan ang buhay. Natural lamang na tayo ay mangamba, sapagkat maapektuhan din tayo nito sa kalaunan. Sa ganitong mga pagkakataon, madaling makapasok ang takot sa ating mga puso.

Ngunit sa Ebanghelyo ngayong Linggo, ipinapaalala sa atin ang tunay at malalim na pagkakaibigan ni Jesus kina Marta, Maria, at Lazaro. Nang mamatay si Lazaro, napuno ng dalamhati ang magkapatid. Subalit dumating si Jesus—hindi lamang upang tulungan sila, kundi upang ipakita na Siya ay palaging handang samahan sila.

Nang buhayin ni Jesus si Lazaro mula sa libingan, ipinahayag Niya sa atin ang isang dakilang katotohanan: ang kamatayan ay hindi ang wakas. May buhay na naghihintay. May pag-asa. May muling pagkabuhay. Ang pag-asang ito ay hindi malayo o mahirap abutin—ito ay matatagpuan sa isang buhay na ugnayan sa Panginoon. Sa pamamagitan ng ating pakikipagkaibigan kay Jesus, tayo ay nagiging kabahagi ng Kanyang pangako ng buhay na walang hanggan.

Kaya, inaanyayahan tayong lahat na palalimin ang ating pakikipagkaibigan sa Panginoon. Lumapit tayo sa Kanya—sa pamamagitan ng ating tapat at palagiang na pagdalo sa Banal na Misa, sa araw-araw na pagbabasa ng Banal na Kasulatan, at sa taimtim at taos-pusong pananalangin. Ang mga ito ay hindi lamang mga gawaing banal, kundi mga daan upang maranasan natin ang tunay at nagbibigay ng buhay na presensya ni Jesus sa ating buhay.

Sandali nating isipin: kung tayo ay tunay na kaibigan ni Jesus, hinding-hindi tayo nag-iisa. Sa ating pinakamahirap at pinakamadilim na sandali, nariyan Siya. Kapag tayo ay nanghihina, Siya ang nagbibigay-lakas. Kapag tayo ay naliligaw, Siya ang gumagabay para makabalik tayo sa Kanya. Kapag tayo ay natatakot, niyayakap Niya tayo at pinapaalalahanan na tayo ay Kanya.

Sa gitna ng mga kaguluhan at kawalang-katiyakan ng ating panahon, panghawakan natin ang katotohanang ito: ang ating Panginoong Jesu-Cristo ay laging kasama natin. Walang digmaan, walang takot, at walang pagsubok ang makapaghihiwalay sa atin sa Kanyang pag-ibig. Kung tayo ay tunay na naniniwala sa Kanya at patuloy na pinapalalim ang ating ugnayan sa Kanya, makakatagpo tayo ng kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo.

Ayon sa Banal na Kasulatan: “Ang sinumang sumasampalataya sa Kanya ay hindi mapapahamak kundi magkakaroon ng buhay na walang hanggan” (Juan 3:16).

Sa gitna ng ating mga takot at kawalang-katiyakan, pinipili ba nating lumapit kay Jesus at palalimin ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya—o hinahayaan nating ilayo tayo ng ating mga pangamba mula sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas