Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 30 Lunes Santo: Juan 12:1-11

Mabuting Balita: Juan 12:1-11

Anim na araw bago mag-Paskuwa, si Hesus ay dumating sa Betania, sa bayan ni Lazaro na kanyang muling binuhay. Ipinaghanda siya roon ng hapunan; naglingkod si Marta, at si Lazaro’y isa sa mga kasalo ni Hesus. Kumuha si Maria ng mamahaling pabango, isang libra ng dalisay na nardo, at ibinuhos sa mga paa ni Hesus. Pagkatapos, pinunasan ng kanyang buhok. At humalimuyak sa buong bahay ang pabango. 

Si Judas Iscariote, ang alagad na magkakanulo kay Hesus, ay nagsabi, “Bakit hindi ipinagbili ang pabango at ibinigay sa mga dukha ang pinagbilhan? Maaaring umabot sa tatlong daang denaryo ang halaga niyan.” Hindi dahil sa siya’y may malasakit sa mga dukha kaya niya sinabi iyon, kundi dahil sa siya’y magnanakaw. Siya ang nag-iingat ng kanilang salapi at kinukupit niya ito. 

Sumagot si Hesus, “Ano’t siya’y ginugulo ninyo? Pabayaan ninyong ilaan niya ito para sa paglilibing sa akin. Habang panaho’y kasama ninyo ang mga dukha, ngunit ako’y hindi ninyo kasama sa habang panahon.” 

Nabalitaan ng maraming Judio na si Hesus ay nasa Betania kaya’t pumaroon sila, hindi lamang dahil sa kanya, kundi para makita si Lazaro na kanyang muling binuhay. Kaya’t binalak ng mga punong saserdote na ipapatay rin si Lazaro, sapagkat dahil sa kanya’y maraming Judio ang humihiwalay na sa kanila at nananalig kay Hesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Hinahayaan ba natin na ang poot, kasakiman, at inggit ay unti-unting maghari sa ating mga puso? At kapag hinayaan natin ito, saan tayo dinadala ng mga ito?

Pinahintulutan ng mga punong pari na manaig sa kanila ang ganitong uri ng kadiliman. Dahil sa takot at pagmamataas, nakita nila si Jesus bilang banta sa kanilang kapangyarihan at katayuan. Sa halip na hanapin ang katotohanan, pinili nilang patahimikin Siya. Sa anumang paraan, nagpasiya silang alisin Siya—at nagtagumpay sila. Ngunit kapalit nito, isinuko nila ang kanilang sarili sa isang mas mapanganib na bagay: hinayaan nilang mag-ugat ang kasamaan sa kanilang kalooban.

Ang poot, kasakiman, at inggit ay hindi lamang simpleng pakiramdam—ito ay mga patibong na unti-unting humihila sa atin palayo sa Diyos. Kapag hinahayaan natin ang mga ito, kahit sa maliliit na paraan, naaapektuhan ang ating pag-iisip, ang ating mga desisyon, at ang ating mga kilos. Nakikita natin ito sa ating paligid: mga politikong kumakapit sa kapangyarihan sa anumang paraan, mga ugnayang nasisira dahil sa kawalan ng pagpapatawad, at mga pusong hindi nagpapatawad dahil sa sama ng loob.

At kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marahil ay makikita rin natin ang bakas ng mga ito sa ating sariling buhay.

Alam natin kung saan dinala ng mga ito ang mga punong pari—umabot sila sa puntong pinlano nilang patayin ang mismong Tagapagligtas na dumating upang iligtas sila. Sa kanilang akala, tuluyan na nilang naalis si Jesus sa kanilang buhay.

Ngunit sila ay nagkamali.

Sa pamamagitan ng Kanyang muling pagkabuhay, nagtagumpay si Jesus laban sa kanilang kasamaan at ipinakita ang kawalan ng saysay ng kanilang ginawa. Ang inaakala nilang magbibigay sa kanila ng kapanatagan ay lalo lamang nagdulot ng kaguluhan sa kanilang kalooban. Ang inaakala nilang magbibigay sa kanila ng kapangyarihan ay lalo lamang naglantad ng kanilang pagkaalipin sa kapangyarihan.

At maaari rin itong mangyari sa atin.

Kapag hinayaan nating mag-ugat sa ating puso ang poot, kasakiman, at inggit, hindi ito nagdudulot ng kapayapaan—inaagaw nito ang ating kapayapaan. Inilalayo tayo nito sa Diyos at sa isa’t isa. Ngunit ang Muling Nabuhay na Kristo ay nag-aanyaya sa atin sa ibang landas—ang landas ng pag-ibig, kababaang-loob, pagpapatawad at tunay na kalayaan.

Ano ang pinapayagan nating tumubo sa ating kalooban—at handa ba nating isuko ang mga ito kay Kristo upang ang Kanyang pag-ibig, at hindi ang ating mga maitim na budhi ang tunay na maghari sa ating buhay? —Marino J. Dasmarinas