Mabuting Balita: Marcos 12:28-34
Ang Panginoon na ating Diyos -- siya lamang ang Panginoon. Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong pag-iisip, at nang buong lakas.' Ito naman ang pangalawa, 'Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.' Wala nang ibang utos na hihigit pa sa mga ito."
"Tama po, Guro!" wika ng eskriba. "Totoo ang sinabi ninyo. Iisa ang Diyos at wala nang iba liban sa kanya. At ang umibig sa kanya nang buong puso, buong pag-iisip, at buong lakas, at ang umibig sa kapwa gaya nang kanyang sarili ay higit na mahalaga kaysa magdala ng lahat ng handog na susunugin, at iba pang mga hain."
Nakita ni Jesus na matalino ang kanyang sagot, kaya't sinabi niya, "Malapit ka nang mapabilang sa mga pinaghaharian ng Diyos." At wala nang nangahas magtanong kay Jesus mula noon.
Ang magmahal sa Diyos ay nangangahulugang nagnanais tayong makilala pa Siya nang mas malalim sa bawat araw. Dahil dito, dapat tayong magkaroon ng pagkauhaw at gutom sa Kanya.
Nananabik ang ating mga puso sa Kanyang presensya, at isa sa mga pinakamahalagang paraan upang maranasan natin Siya ay sa Banal na Misa. Kapag tayo ay nagtitipon upang magsimba, hindi lamang tayo tumutupad sa isang tungkulin; binubuksan natin ang ating mga puso upang maranasan ang Kanyang buhay na presensya.
Lumalalim din ang ating pagmamahal sa Diyos kapag binabasa at pinagninilayan natin ang Bibliya at nananatili tayong tapat sa mga aral nito. Kapag pinagninilayan natin ang unang apat na Ebanghelyo ng Bagong Tipan—ang mga Ebanghelyo ni Mateo, Marcos, Lucas, at Juan—mas nakikilala natin ang buhay, misyon at dakilang pag-ibig ni Hesus para sa atin.
Sa mga ebanghelyong ito mas nauunawaan natin kung sino Siya at kung gaano Niya tayo kamahal. Ngunit ang pagmamahal sa Diyos ay hindi lamang natatapos sa pag-alam ng Kanyang mga aral; ito ay dapat ding makita sa paraan ng ating pamumuhay araw-araw.
Kapag taos-puso nating ipinapahayag ang ating pagmamahal sa Diyos, kusang sumusunod ang isa pang utos: ang mahalin natin ang ating kapwa gaya ng pagmamahal natin sa ating sarili. Ngunit ano nga ba ang kahulugan ng pagmamahal na ito sa ating kapwa? Ito ba ay piling pagmamahal lamang, o isang pagmamahal na sumasaklaw sa lahat?
Ang tunay na pagmamahal sa kapwa ay hindi dapat pumipili. Ito ay isang pagmamahal na bukas at sumasaklaw sa lahat—anumang uri ng tao sila at anuman ang nagawa nila sa atin. Tinatawag tayong magmahal sa ating kapwa kung sino man sila at kahit ano pa ang naging pagkukulang o pagkakasala nila sa atin.
Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, may mga pagkakataong nagkukulang tayo sa ganitong pagmamahal. Madalas ay pinipili lamang natin ang mga kapwang madali nating mahalin. Madali nating mahalin ang mga taong nagpapakita ng kabutihan at pagmamahal sa atin, ngunit ang mga taong nakasakit sa atin o hindi nagpapakita ng pagmamahal ay sila ring mga taong nahihirapan tayong mahalin.
Subalit ang pag-ibig na itinuturo ng Diyos sa atin ay higit pa sa ating karaniwang kakayahan. Inaanyayahan Niya tayong baguhin ang ating mga puso upang matutunan nating mahalin kahit ang mga taong hindi nagmamahal sa atin. Ito ang uri ng pag-ibig na sumasalamin sa puso ng Diyos—isang pag-ibig na mapagpasensya, mapagpatawad, at walang hinihinging kapalit.
Sa ating pagpapatuloy sa ating paglalakbay sa pananampalataya, hilingin natin sa Panginoon na palalimin pa ang ating pagmamahal sa Kanya upang ang Kanyang pag-ibig ay dumaloy mula sa ating mga puso patungo sa ating kapwa.
Kaya tanungin natin ang ating mga sarili ngayon: Kung sinasabi nating mahal natin ang Diyos, handa rin ba tayong magmahal sa bawat kapwang inilalagay Niya sa ating landas—kahit na sa mga taong nahihirapan tayong mahalin?— Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment