Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 23 Lunes sa Ikalimang Linggo ng Kuwaresma: Juan 8:1-11

Mabuting Balita: Juan 8:1-11

Noong panahong iyon, si Hesus ay pumunta sa Bundok ng mga Olibo. Kinaumagaha’y nagbalik siya sa templo. Lumapit sa kanya ang lahat, kaya’t umupo siya at sila’y tinuruan. Noo’y dinala sa kanya ng mga eskriba at ng mga Pariseo ang isang babaing nahuli sa pakikiapid. 

Pinatayo ito sa harapan nila, at sinabi kay Hesus, “Guro, ang babaing ito’y nahuli sa pakikiapid. Ayon sa Kautusan ni Moises, dapat batuhin hanggang sa mamatay ang mga gaya niya.

Ano ang masasabi mo?” Itinanong nila ito upang subukin siya, nang may maisumbong sila laban sa kanya. Ngunit yumuko si Hesus at sumulat sa lupa sa pamamagitan ng daliri. Ayaw nilang tigilan nang katatanong si Hesus, kaya’t sila’y tiningnan niya at sinabi ang ganito, “Sinuman sa inyo na walang kasalanan ang siyang maunang bumato sa kanya.” At muli siyang yumuko at sumulat sa lupa.   

Nang marinig nila ito, sila’y isa-isang umalis, simula sa pinakamatanda. Walang naiwan kundi si Hesus at ang babaing naroon pa rin sa harapan niya. Tiningnan siya ni Hesus at tinanong: “Nasaan sila? Wala bang nagparusa sa iyo?” “Wala po, Ginoo,” sagot ng babae. Sinabi ni Hesus: “Hindi rin kita parurusahan. Humayo ka, at huwag nang magkasala.” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano tayo tumutugon kapag nakakatagpo tayo ng isang taong itinuturing nating makasalanan? Agad ba tayong humahatol o tahimik na nagkikimkim ng paghatol sa ating puso? Lumalayo ba tayo, na para bang ang kanilang pagkukulang ay maaaring makahawa sa atin? Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, makikita nating may tendensiya rin tayong umiwas at humatol.

Sa Ebanghelyo, dinala ng mga Pariseo at mga eskriba kay Jesus ang isang babaeng nahuling nakikiapid. Handa na nilang hatulan siya at batuhin hanggang sa mamatay, ayon sa kautusan noong panahong iyon.

Ngunit sa kanilang matinding pagnanais na humatol, tila nakalimutan nila ang isang mahalagang katotohanan—sila man ay mga makasalanan na nangangailangan ng awa. Nakalimot nga ba sila, o pinili nilang ipikit ang kanilang mga mata dahil sa kanilang katayuan at kapangyarihan?

Sa gitna ng kanilang paghatol, nagsalita si Jesus—mahinahon ngunit tumatagos sa puso: “Ang walang kasalanan sa inyo ang maunang bumato sa kanya.” Sa sandaling iyon, nagbago ang lahat. Isa-isa silang umalis, hindi dahil sa kasalanan ng babae, kundi dahil naharap sila sa sarili nilang mga kasalanan.

Ganito rin sa atin. Sa tuwing tayo ay mabilis humatol sa iba, inaanyayahan tayong tumingin sa ating sarili. Maaaring maitago natin ang ating mga kasalanan sa iba, kahit sa mga pinakamalalapit sa atin, ngunit walang nalilihim kay Jesus. Nakikita Niya ang lahat—ang ating mga iniisip, kahinaan, at mga lihim na kasalanan—ngunit hindi Niya tayo tinatalikuran. Sa halip, tinitingnan Niya tayo nang may pag-ibig, handang magpatawad at magbigay ng panibagong simula.

Kaya ano ang dapat nating gawin kapag nakatagpo tayo ng mga taong nagkamali? Piliin nating huwag humatol, sapagkat tayo rin ay nangangailangan ng biyaya. Sa halip, maging daluyan tayo ng pag-ibig, awa, at kapatawaran ni Cristo. Sapagkat kay Jesus, walang kasalanang higit sa Kanyang awa, at walang makasalanang wala nang pag-asa.

Ngayon, ito ang hamon sa ating lahat: sa tuwing haharap tayo sa kahinaan ng iba, hahawak ba tayo ng bato upang humatol—o bubuksan natin ang ating mga puso upang maging kasangkapan ng awa at pag-ibig ng Diyos? —Marino J. Dasmarinas