Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 1 Miyerkules Santo: Mateo 26:14-25

Mabuting Balita: Mateo 26:14-25

Si Judas Iscariote, isa sa Labindalawa, ay nakipagkita sa mga punong saserdote. "Ano po ang ibibigay ninyo sa akin kung tulungan ko kayong madakip si Jesus?" tanong niya. Noon din ay binilangan niya siya ng tatlumpong salaping pilak. Mula noon, humanap na si Judas ng pagkakataon upang maipagkanulo si Jesus. 

Dumating ang unang araw ng Kapistahan ng Tinapay na Walang Lebadura. Lumapit kay Jesus ang mga alagad at nagtanong, "Saan po ninyo ibig na ipaghanda namin kayo ng Hapunang Pampaskuwa?" Sumagot siya, "Pumunta kayo sa lunsod at hanapin ninyo ang taong ito. Sabihin sa kanyang ganito ang ipinasasabi ng Guro: 'Malapit na ang aking oras. Ako at ang mga alagad ko'y sa bahay mo kakain ng Hapunang Pampaskuwa.' " Sinunod ng mga alagad ang utos ni Jesus, at inihanda nila ang Hapunang Pampaskuwa. 

Nang gabing yaon, dumulog sa hapag si Jesus, kasama ang labindalawang alagad. Samantalang sila'y kumakain, nangusap si Jesus, "Sinasabi ko: isa sa inyo ang magkakanulo sa akin." Nanlumo ang mga alagad, at isa't isa'y nagtanong sa kanya, "Ako po ba, Panginoon?" Sumagot siya, "Ang kasabay kong sumawsaw sa mangkok ang siyang magkakanulo sa akin.

Papanaw ang Anak ng Tao, ayon sa nasusulat, ngunit sa aba ng nagkanulo sa kanya! "Mabuti pang hindi na ipinanganak ang taong iyon." Si Judas, na magkakanulo sa kanya, ay nagtanong din, "Guro, ako po ba?" Sumagot si Jesus, "Ikaw na ang nagsabi."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Binubuksan ba natin ang ating mga tahanan—at higit sa lahat, ang ating mga puso—bilang kanlungan para sa mga nangangailangan?

Sino ang taong nagbukas ng kanyang tahanan para kay Jesus at sa Kanyang mga alagad? Hindi natin alam ang kanyang pangalan, ngunit ang kanyang kabutihan ay nagsasalita nang malakas sa ating lahat. Hindi siya naghangad ng kapalit o pagkilala. Sa halip, buong kababaang-loob at bukas-palad niyang inialay ang kanyang tahanan. Dahil dito, ang kanyang tahanan ay naging isang banal na lugar kung saan tinanggap at pinarangalan ang Panginoon.

Sa kabilang banda, naroon din si Judas kasama ni Jesus at ng mga alagad, ngunit ang kanyang presensya ay walang tunay na pakikiisa. Habang siya ay nakaupo kasama nila, ang kanyang puso ay unti-unti nang lumalayo. Sa kaloob-looban niya, siya ay nagbabalak ng pagtataksil.

Ipinapakita sa Ebanghelyo ang unti-unting pagkahumaling ni Judas sa mammon o kayamanang makamundo. Bakit niya ipinagkanulo ang kanyang Panginoon at Guro? Sapagkat pinahintulutan niyang makapasok at maghari ang kadiliman sa kanyang puso. Ang nagsimula bilang tukso ay naging pahintulot, at ang lihim ay nauwi sa kapahamakan.

Inaanyayahan tayo nito na magnilay nang mas malalim. Maaaring malapit tayo kay Jesus sa panlabas—sa panalangin, paglilingkod, o mga gawaing panrelihiyon—ngunit ano nga ba ang tunay na laman ng ating puso? Tayo ba ay tulad ng hindi kilalang taong bukas-palad na nag-aalay ng sarili nang may pag-ibig? O may mga lihim tayong kinakapitan—mga tukso at kompromiso—na unti-unting naglalayo sa atin sa Kanya?

Kailangan tayong maging mapagbantay. Sa sandaling pahintulutan natin ang kasamaan na magkaroon kahit maliit na puwang sa ating buhay, ito ay mag-uugat at lalago. At kung hindi natin ito pipigilan, maaari tayong sirain nito at tuluyang ilayo sa Panginoon.

Ngayon, tinatawag tayo hindi lamang na buksan ang ating mga tahanan kundi higit sa lahat ang ating mga puso para kay Jesus. Tanggapin natin Siya nang buong katapatan at piliin ang katapatan kaysa sa kompromiso at pagtataksil sa bawat araw.

Sa ating pagninilay, tanungin natin ang ating sarili: Tunay ba nating binibigyan ng puwang si Jesus sa ating buhay, o hinahayaan nating ang mga tahimik na tukso ang unti-unting pumalit sa Kanya sa ating puso?— Marino J. Dasmarinas