Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 24 Martes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 6:7-15

Mabuting Balita: Mateo 6:7-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Sa pananalangin ninyo'y huwag kayong gagamit ng napakaraming salita, gaya ng ginagawa ng mga Hentil. Ang akala nila'y pakikinggan sila ng Diyos dahil sa dami ng kanilang salita. Huwag ninyo silang tutularan. Sapagkat alam na ng inyong Ama ang inyong kinakailangan bago pa ninyo hingin sa kanya. 

Ganito kayo mananalangin: 'Ama naming nasa langit, Sambahin nawa ang pangalan mo. Ikaw nawa ang maghari sa amin, Sundin nawa ang iyong kalooban dito sa lupa tulad ng sa langit. Bigyan mo kami ng pagkaing kailangan namin sa araw na ito; At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Tulad ng aming pagpapatawad sa mga nagkakasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok, Kundi ilayo mo kami sa Masama!  

Sapagkat iyo ang kaharian at ang kapangyarihan at ang kapurihan, magpakailanman! Amen.' Sapagkat kung pinatatawad ninyo ang mga nagkakasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Amang nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinatatawad ang mga nagkakasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kung alam na ng Diyos ang ating mga pangangailangan bago pa tayo humingi sa Kanya, bakit pa tayo nananalangin?

Maaaring minsan ay naitatanong din natin ito sa ating sarili. Kung alam na ng ating Ama ang ating mga pangangailangan, mga suliranin, mga hangarin, at maging ang mga hindi natin masabi, ano pa ang saysay ng panalangin?

Ang sagot ay simple ngunit napakalalim: ang panalangin ang naglalapit sa atin sa Diyos.

Sa tuwing pinipili nating manalangin nang palagian, binubuksan natin ang ating puso sa Kanya. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo ring tumitibay ang ating ugnayan sa Kanya. Ang panalangin ay hindi upang ipaalam sa Diyos ang mga bagay na hindi Niya alam. Ito ay upang pahintulutan ang ating sarili na pumasok sa Kanyang mapagmahal na presensya. Ito ay tungkol sa relasyon.

Kung wala pa tayong regular na buhay-pananalangin, marahil ngayon na ang tamang panahon upang magsimula. Kahit ilang sandali lamang bawat araw na iniaalay natin nang taos-puso ay kayang baguhin ang ating puso. 

Kapag tayo ay nagtiyaga, mapapansin natin ang isang kahanga-hangang pagbabago—lalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Hesus. Mas magiging mulat tayo sa Kanyang presensya sa ating pang-araw-araw na buhay. Mas makikilala natin ang Kanyang banayad na paggabay.

Kapag tayo ay nananalangin nang may katapatan at debosyon, ang buo nating pagkatao ay nakikipag-usap sa Diyos—at Siya ay nakikinig. Sa katahimikan ng ating puso, Siya rin ay nagsasalita sa atin. Maaaring hindi natin marinig ang Kanyang tinig sa pisikal na paraan, ngunit nararamdaman natin ang Kanyang kapayapaan, Kanyang gabay, at Kanyang paalala. May isang banal na palitan na nagaganap sa panalangin—puso na nakikipag-usap sa Puso.

Ganito lumalago ang tunay na pag-ibig.

Tulad ng sa isang pag-aasawa, kung saan ang madalas at makabuluhang pag-uusap ang nagpapatibay sa samahan ng mag-asawa, gayundin sa ating ugnayan sa Diyos. Sa patuloy na komunikasyon, lalalim ang pag-ibig at pag-unawa. Darating ang panahon na kahit walang salita, nagkakaunawaan ang mga puso.

Ganyan din sa ating buhay-pananalangin. Habang mas ibinibigay natin ang ating buong sarili sa Diyos, mas lumalalim ang ating pagiging malapit sa Kanya. At maaaring dumating ang sandali na hindi na natin kailangang magsalita pa. Luluhod lamang tayo. Mananahimik. Hahayaan nating ang ating puso ang makipag-usap sa ating maawain, mahabagin, at mapagmahal na Diyos. Ang katahimikan mismo ay nagiging panalangin.

Ang panalangin, kung gayon, ay hindi lamang tungkulin na dapat gampanan—ito ay relasyong dapat pagyamanin. Hindi lamang ito paghingi—ito ay pagmamahal. Hindi lamang ito pagsasalita—ito rin ay pakikinig. Hindi lamang ito paghaharap ng ating mga pangangailangan—ito ay pag-aalay ng ating buong sarili.

Tayo ba ay basta na lamang bumibigkas ng panalangin, o tunay ba tayong nakikipagtagpo sa Diyos?

Naglalaan ba tayo ng oras araw-araw upang palalimin ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya?

O hinahayaan ba nating ang abala at pagkakaabalahan ng mundo ang unti-unting maglayo sa atin sa Kanya?

Pipiliin ba nating lumapit sa Diyos—upang ang ating puso ay mas mapalapit sa Kanyang puso? —Marino J. Dasmarinas