Sinabi naman ni Herodes nang mabalitaan niya ito, "Muling nabuhay si Juan na pinapugutan ko." Si Herodes ang nagpahuli, nagpagapos at nagpabilanggo kay Juan dahil kay Herodias. Ang babaing ito'y asawa ni Felipe na kapatid ni Herodes ngunit kinakasama niya. Laging sinasabi sa kanya ni Juan, "Hindi matuwid na kunin ninyo ang asawa ng inyong kapatid." Kaya't si Herodias ay nagkimkim ng galit kay Juan.
Hinangad niyang ipapatay ito, ngunit hindi niya magawa, sapagkat natatakot si Herodes kay Juan. Alam niyang ito'y taong matuwid at banal, kaya't ipinagsasanggalang niya, Gustong-gusto niyang makinig kay Juan, bagamat labis siyang nababagabag sa mga sinasabi nito. Sa wakas ay nagkaroon ng pagkakataon si Herodias nang anyayahan ni Herodes sa kanyang kaarawan ang kanyang mga kagawad, mga pinuno ng hukbo, at mga pangunahing mamamayan ng Galilea.
Pumasok ang anak na babae ni Herodias at nagsayaw. Labis na nasiyahan si Herodes at ang mga panauhin, kaya't sinabi ng hari sa dalaga, "Hingin mo sa akin ang anumang ibig mo at ibibigay ko sa iyo." At naisumpa pa niyang ibibigay kahit ang kalahati ng kanyang kaharian kung ito ang hihilingin. Lumabas ang dalaga at tinanong ang kanyang ina, "Ano ang hihingin ko?" "Ang ulo ni Juan Bautista," sagot ng ina. Dali-daling nagbalik ang dalaga sa kinaroroonan ng hari. "Ang ibig ko po'y ibigay ninyo sa akin ngayon din, sa isang pinggan, ang ulo ni Juan Bautista," sabi niya.
Labis na nalungkot ang hari, ngunit dahil sa kanyang sumpa na narinig ng kanyang mga panauhin, hindi niya matanggihan ang dalaga. Kaagad niyang iniutos sa isang bantay na dalhin sa kanya ang ulo ni Juan. Sumunod ang bantay at pinugutan si Juan sa bilangguan, at inilagay ang ulo sa isang pinggan, at ibinigay sa dalaga. Ibinigay naman iyon ng dalaga sa kanyang ina. Nang mabalitaan ito ng mga alagad ni Juan, kinuha nila ang kanyang bangkay at inilibing.
Halimbawa, kapag ang isang mananampalataya ay nagiging hindi tapat sa kanyang asawa, natural lamang na mabagabag ang kanyang konsensya. Mayroong panloob na pagkabalisa na hindi basta nawawala. Ang ganitong paghihirap sa kalooban ay kadalasang nananatili hangga’t walang tapat na pag-amin, taos-pusong pagsisisi, at tunay na pagsuko sa awa ng Diyos. Ang ating konsensya ay hindi ibinigay upang tayo’y sirain, kundi upang tayo’y ibalik sa mapagmahal na yakap ng Panginoon.
Nang marinig ni Haring Herodes ang tungkol sa mga himala ni Jesus at sa lumalaking katanyagan Niya sa mga tao, naalala niya si Juan na kanyang ipinag-utos na pugutan ng ulo. Kahit alam ni Herodes na siya mismo ang nag-utos ng kamatayan ni Juan, nagsimulang guluhin ng takot at pagkakasala ang kanyang puso. Para bang malakas na nagsasalita ang kanyang konsensya, na nagpapaalala sa kanya ng mabigat na kasalanang kanyang nagawa.
Bakit naisip ni Haring Herodes si Juan nang marinig niya ang tungkol kay Jesus? Ito ay dahil noon pa man ay binabagabag na siya ng kanyang konsensya. May nagawa siyang napakalaking kasalanan, at ang kapalit nito ay isang pusong hindi mapakali. Ang guilt o bigat ng pagkakasala ang naging palaging kasama niya.
Hindi ba’t ganito rin tayo kapag tayo ay nagkakasala? Kapag nakakasakit tayo ng kapwa, kapag pinipili natin ang sarili kaysa sa pag-ibig, o kapag binabalewala natin ang tinig ng Diyos sa ating puso, nakararanas din tayo ng panloob na pagkabalisa. Ngunit hindi tulad ni Herodes, pinagpala tayo dahil binibigyan tayo ng pagkakataong magsisi, umamin, at magsimulang muli. Kapag tayo ay taos-pusong bumabalik sa Diyos, hindi Niya tayo hinahatulan. Sa halip, pinatatawad Niya tayo, pinagagaling ang ating puso, at ibinabalik ang ating kapayapaan.
Kaya bakit natin hahayaang manatili tayo sa pagkakulong ng pagkabagabag at pagkabalisa kung ang Diyos ay laging handang magpatawad? Bakit hindi tayo magsikap, sa tulong ng biyaya ng Diyos, na iwasan ang kasalanan at mamuhay nang kalugud-lugod sa Kanya? Oo, maaari tayong magkamali. Oo, tayo ay mahina. Ngunit hindi tayo nag-iisa, dahil si Jesus ay laging handang tulungan tayong maging malinis at tapat araw-araw.
Sa araw na ito, hingin natin kay Jesus na linisin ang ating puso, patatagin ang ating konsensya, at tulungan tayong piliin ang tama kahit mahirap. Huwag tayong matakot na aminin ang ating kasalanan, sapagkat ang awa ng Diyos ay laging mas dakila kaysa sa ating mga pagkukulang.
Kung ngayon ay kinakausap tayo ng ating konsensya, makikinig ba tayo at babalik sa Panginoon… o pipiliin ba nating patahimikin ang Kanyang tinig at dalhin ang bigat ng pagkabagabag at pagkabalisa sa ating puso?— Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment