At
sasabihin ng Hari sa mga nasa kanan, 'Halikayo, mga pinagpala ng aking Ama!
Pumasok na kayo at manirahan sa kahariang inihanda para sa inyo mula pa nang
likhain ang sanlibutan. Sapagkat ako'y nagutom at inyong pinakain, nauhaw at
inyong pinainom. Ako'y isang dayuhan at inyong pinatuloy. ako'y walang maisuot
at inyong pinaramtan, nagkasakit at inyong dinalaw; ako'y nabilanggo at ako'y
inyong pinuntahan.'
Sasagot
ang mga matuwid, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom at aming
pinakain, o nauhaw at aming pinainom? Kailan po kayo naging dayuhan at aming
pinatuloy, o kaya'y walang maisuot at aming pinaramtan? At kailan po namin kayo
nakitang may sakit o nasa bilangguan at aming dinalaw?' Sasagutin ng Hari,
'Sinasabi ko sa inyo: nang gawin ninyo ito sa pinakahamak sa mga kapatid kong
ito, ito ay sa akin ninyo ginawa.'
"At
sasabihin naman niya sa mga nasa kaliwa, 'Lumayo kayo sa akin, mga sinumpa!
kayo'y pasa-apoy na di-mamamatay, na inihanda para sa diyablo at sa kanyang mga
kampon. Sapagkat ako'y nagutom at hindi ninyo pinakain, nauhaw at hindi ninyo
pinainom. Ako'y naging isang dayuhan at hindi ninyo pinatuloy; ako'y nawalan ng
maisuot at hindi ninyo pinaramtan, ako'y may sakit at nasa bilangguan at hindi
ninyo dinalaw.'
At sasagot din sila, 'Panginoon,
kailan po namin kayo nakitang nagutom, nauhaw, naging dayuhan, nawalan ng
maisuot, may sakit o nasa bilangguan, at hindi namin kayo pinaglingkuran?' At
sasabihin sa kanila ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang pinagkaitan ninyo ng
tulong ang pinakahamak sa mga ito, ako ang inyong pinagkaitan.' Itataboy ang
mga ito sa kaparusahang walang hanggan, ngunit ang mga matuwid ay tatanggap ng
buhay na walang hanggan."
Kung oo ang ating sagot, dapat makita sa ating buhay ang Kanyang presensya. Kung tunay Siyang nananahan sa atin, hindi tayo maaaring manatiling ganon pa rin na namumuhay sa kadiliman at kasamaan.
Tinatawag Niya tayong maging mahabagin, maging mapagkumbaba, at magkaroon ng pusong may malasakit sa mahihirap at mga kinalimutan ng lipunan. Ang mga katangian na ito ay patunay na si Jesus ay buhay sa atin. Sapagkat Siya ay laging mahabagin, laging mapagkumbaba, at hindi mapanghusga. Inakap Niya ang makasalanan, itinayo ang mga nadapa, at ibinalik ang pag-asa sa mga nawawala.
Ang Kaharian ni Kristo ay hindi lamang pangako sa hinaharap—ito ay naririto na, ngayon. Nagsisimula ito sa ating puso. Lumalago ito sa ating isipan. At nahahayag ito sa ating mga gawa. Sa tuwing pinipili nating magmahal tulad ng Kanyang pagmamahal, hinahayaan nating mag-ugat ang Kanyang Kaharian sa atin.
Nagiging totoo ang Kanyang Kaharian kapag pinapakain natin ang nagugutom at pinaiinom ang nauuhaw. Nakikita ito kapag tinatanggap natin ang mga dayuhan at binubuksan hindi lamang ang ating mga pintuan kundi pati ang ating mga puso.
Nagliliwanag ito kapag inaalagaan natin ang mga maysakit at dinadalaw ang mga bilanggo—maging sila man ay nakakulong sa rehas o sa kalungkutan, takot, at kawalan ng pag-asa. At higit itong nagiging makapangyarihan kapag tayo ay nagpapatawad—kapag pinipili nating palayain ang ating sarili mula sa sugat ng galit at magpakita ng awa sa halip na paghihiganti.
Sa bawat munting gawa ng pag-ibig, ipinahahayag natin na si Jesus ang Hari ng ating buhay. Sa bawat kilos ng habag, ipinadarama natin na ang Kanyang Kaharian ay naghahari sa atin. Kapag ganito tayo namumuhay, hindi lamang natin Siya ipinapangaral—ginagawa natin Siyang buhay at nakikita sa ating mundo.
Kaya muli nating tanungin ang ating sarili: Si Jesus ba ay tunay na naghahari sa ating buhay?
Kung Siya nga ang ating Hari, nakikita ba ng iba ang Kanyang habag sa ating mga salita, ang Kanyang kababaang-loob sa ating mga kilos, at ang Kanyang awa sa ating pagpapatawad?
Papayag ba tayong maging daluyan ng Kanyang Kaharian upang sa pamamagitan natin ay maranasan Siya ng iba? —Marino J. Dasmarinas

No comments:
Post a Comment