Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 16 Lunes ng Ikaanim Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 8:11-13

Mabuting Balita: Marcos 8:11-13

Noong panahong iyon, may dumating na mga Pariseo at nakipagtalo kay Hesus. Ibig nilang masilo siya kaya hiningi nila na magpakita si hesus ng isang tanda mula sa langit. 

Napabuntong-hininga nang malalim si Hesus at ang wika, “Bakit naghahanap ng tanda ang lahing ito? Sinasabi ko sa inyo: hindi sila pagpapakitaan ng anumang tanda.” Iniwan niya sila, at pagkasakay sa bangka ay tumawid sa ibayo.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na naghihintay ng tanda mula sa lalaking nagmamahal sa kanya bago siya tuluyang pumayag na sagutin ito. Sinabi niya, “Kung dadalhan ako ng lalaking ito ng bulaklak at tsokolate, iyon ang magiging tanda na mahal niya ako.”

At tunay nga, dumating ang lalaki sa kanilang tarangkahan na may dalang bulaklak at tsokolate. Sa madaling sabi, sinagot niya ang lalaki—ngunit makalipas lamang ang ilang buwan, sila ay naghiwalay.

Sa pagninilay natin sa kuwentong ito, napapaalala tayo na ang pag-ibig ng tao, gaano man kaganda, ay minsan marupok. Maaari itong magbago, kumupas, o matali sa takbo ng panahon at mga pangyayari.

Hindi tulad ng pag-ibig ng isang manliligaw na kadalasan ay pabagu-bago at may hangganan sa panahon, ang pag-ibig ni Hesus para sa atin ay nananatili at hindi nagbabago. Ang Kanyang pag-ibig ay laging nariyan—tapat noon, ngayon, at magpakailanman.

Ano ang mga palatandaan ng pag-ibig ng Diyos sa atin? Nakikita natin ito sa pagkain sa ating hapag, sa bagong buhay na ipinagkakaloob sa atin tuwing umaga, sa hanging ating nalalanghap, sa mga taong nagmamalasakit at nagmamahal sa atin, at sa napakaraming biyayang natatanggap natin araw-araw. Ang bawat isa sa mga ito ay tila bulong ng Diyos sa atin: “Mahal kita. Nandito Ako para sa iyo.”

Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, madalas ay hindi pa rin ito sapat para sa atin. Naghahanap pa rin tayo ng mas maraming tanda upang mapalakas ang ating pananampalataya. Minsan, ang paghahanap natin ng dagdag na tanda ay nagpapakita kung gaano pa kahina o kaduda-duda ang ating pananampalataya. Sapagkat kung lubos ang ating tiwala sa Panginoon, matatahimik ang ating puso sa katiyakan ng Kanyang pag-ibig kahit hindi na tayo humingi ng dagdag na patunay.

Sa halip na patuloy tayong humingi ng mga tanda mula sa Panginoon, marahil mas makabubuti na hilingin natin sa Kanya na palalimin ang ating pananampalataya, buksan ang ating mga mata sa mga tandang nasa paligid na natin, at turuan tayong magtiwala sa Kanyang pag-ibig kahit sa mga sandaling hindi natin ito lubos na nararamdaman o nakikita.

Sa ating paglalakbay bilang isang pamayanan ng pananampalataya, nawa’y matutuhan nating kilalanin na ibinigay na ng Diyos ang pinakadakilang tanda ng Kanyang pag-ibig—ang Kanyang patuloy na presensya sa ating buhay.

Tayo ba ay patuloy pang humihingi ng dagdag na tanda mula sa Diyos, o handa na ba tayong magtiwala na ang Kanyang pag-ibig ay noon pa man ay sapat na para sa atin?– Marino J. Dasmarinas