Ang Mabuting Balita at Repleksyon Linggo Mayo 24 Linggo ng Pentekostes: Juan 20:19-23

Mabuting Balita: Juan 20:19-23

Kinagabihan ng Linggo ding iyon, ang mga alagad ay nagkakatipon. Nakapinid ang mga pinto ng bahay na kanilang pinagtitipunan dahil sa takot nila sa mga Judio. Dumating si Jesus at tumayo sa gitna nila. "Sumainyo ang kapayapaan!" sabi niya. Pagkasabi nito, ipinakita niya ang kanyang mga kamay at ang kanyang tagiliran. Tuwang-tuwa ang mga alagad nang makita ang Panginoon.  

Sinabi na naman ni Jesus, "Sumainyo ang kapayapaan! Kung paanong sinugo ako ng Ama, gayon din naman, sinusugo ko kayo." Pagkatapos, sila'y hiningahan niya at sinabi, "Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo. Ang patawarin ninyo sa kanilang mga kasalanan ay pinatawad na nga; ang hindi ninyo patawarin ay hindi nga pinatawad."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang matandang lalaki na nagtataka kung paano niya mararanasan at magiging mulat sa presensya ng Espiritu Santo sa kanyang buhay. Madalas niyang bulong sa kanyang sarili, “Matanda na ako, ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nararamdaman ang presensya ng Espiritu Santo.” Ngunit ang matandang lalaking ito ay hindi nag-iisa, sapagkat marami rin sa atin ang nabubuhay nang hindi namamalayan na ang Espiritu Santo ay buhay at kumikilos na sa ating mga puso.

Ano nga ba ang lihim upang tayo ay maging higit na mulat sa presensya ng Espiritu Santo? Ang susi ay isang buhay na may panalangin—hindi paminsan-minsan lamang na pagdarasal, kundi isang pusong araw-araw na lumalapit sa Diyos. 

Kahit limang hanggang sampung minuto lamang bawat araw na inilaan natin para sa panalangin at pagninilay, unti-unti nating mararanasan ang banayad ngunit makapangyarihang pagkilos ng Espiritu Santo sa ating buhay. Sa pagdaan ng panahon, mas makikilala natin ang Kanyang paggabay, kapayapaan, karunungan, at pagmamahal.

Sa ating unang pagbasa, makikita natin ang mga alagad kasama ang Mahal na Birheng Maria na nagkakatipon sa isang lugar. Ano ang kanilang ginagawa roon? Sila ay sama-samang nananalangin (Gawa 1:14). Nanatili silang naghihintay sa Panginoon nang may pananampalataya hanggang sa sila ay mapuspos ng Espiritu Santo (Gawa 2:1–4). Ang kanilang panalangin ang naghanda sa kanilang mga puso upang tanggapin ang kapangyarihan at presensya ng Diyos.

Ganito rin ang nangyari sa ating Ebanghelyo. Ang mga alagad ay nagkatipon sa isang silid dahil sa kanilang takot at pangamba, ngunit nanatili silang magkakasama sa panalangin. At biglang nagpakita si Hesus sa kanilang kalagitnaan. 

Binati Niya sila ng kapayapaan, at pagkatapos ay hiningahan Niya sila at ipinagkaloob ang Espiritu Santo. Sa gitna ng kanilang takot, dumating ang Panginoon upang sila ay palakasin at bigyan ng panibagong pag-asa.

Marahil marami rin sa atin ang may mga takot, alalahanin at mabibigat na dinadala sa ating mga puso. Sa gitna nito ang Espiritu Santo ay patuloy na naghihintay na tayo ay lumapit sa Diyos sa panalangin. 

Kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Diyos, unti-unti nating mararamdaman na hindi tayo nag-iisa. Ang Espiritu Santo ay tahimik na gumagabay sa atin, nagpapalakas sa ating kahinaan, umaaliw sa ating kalungkutan, at naglalapit sa atin kay Hesus araw-araw.

Kung nais nating maging higit na mulat sa presensya ng Espiritu Santo, wala tayong ibang dapat gawin kundi ang mamuhay nang may tapat at regular na pananalangin. 

Sa ating paglapit sa Diyos, mas binubuksan natin ang ating mga sarili sa Kanyang mga biyaya at kaloob tulad ng Karunungan, Pang-unawa, Mabuting Payo, Katatagan, Kaalaman, at Pagkatakot sa Panginoon (Isaias 11:2). Ang mga kaloob na ito ang tutulong sa atin upang mamuhay hindi ayon sa ating mga takot at kahinaan, kundi ayon sa biyaya at kalooban ng Diyos.

Naglalaan pa ba tayo ng panahon araw-araw upang pakinggan ang tinig ng Espiritu Santo, o baka naging abala na tayo sa maraming bagay kaya hindi na natin namamalayan ang Kanyang tahimik ngunit mapagmahal na presensya sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 23 Saturday of the Seventh Week of Easter: John 21:20-25

Gospel: John 21:20-25

Peter turned and saw the disciple following whom Jesus loved, the one who had also reclined upon his chest during the supper and had said, "Master, who is the one who will betray you?" When Peter saw him, he said to Jesus, "Lord, what about him?" 

Jesus said to him, "What if I want him to remain until I come? What concern is it of yours? You follow me." So the word spread among the brothers that that disciple would not die. But Jesus had not told him that he would not die, just "What if I want him to remain until I come? What concern is it of yours?" 

It is this disciple who testifies to these things and has written them, and we know that his testimony is true. There are also many other things that Jesus did, but if these were to be described individually, I do not think the whole world would contain the books that would be written.

+ + + + + + +

Reflection:

Does Jesus have a favorite disciple? It seems so, as the Gospel states: “Peter turned and saw that the disciple whom Jesus loved was following them, the one who had also reclined upon His chest during the last supper and had said, ‘Master, who is the one who will betray You?’” (John 21:20).

In His humanity, Jesus was also like us. He felt deep affection for those among His disciples who were humble, faithful, and always close to Him. This disciple was John, whom Jesus loved dearly. John was also the one who remained with Jesus until His final breath on the cross (John 19:26–27). While many had fled in fear, John stayed. He remained present in the midst of suffering, pain, and sorrow because of his deep love for the Lord.

Like Jesus, we too have people in our lives whom we hold close to our hearts. We treasure those who remain loyal, caring, and faithful to us through both joyful moments and difficult seasons. In the same way, John expressed his love for Jesus not only through words, but also through faithful action. He stayed with Jesus until the very end.

As we reflect on John’s example, we are reminded that true love for the Lord is not measured merely by what we say, but by how faithfully we remain with Him in every season of life. It is easy for us to stay close to Jesus when life is blessed, peaceful, and comfortable. But can we still remain beside Him when following Him requires sacrifice, courage, patience, and trust?

May we ask the Lord to give us hearts like John — hearts that remain faithful even in trials, steadfast even in suffering, and loving even when the path becomes difficult. May our relationship with Jesus not be based only on blessings received, but on genuine love and unwavering devotion.

When others walk away from Jesus because of fear, hardship, or disappointment, will we remain beside Him until the very end?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 23 Sabado sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 21:20-25

Mabuting Balita: Juan 21:20-25

Noong panahong iyon, lumingon si Pedro at nakita niyang sumusunod ang alagad na minamahal ni Jesus - yaong humilig sa dibdib ni Jesus nang sila'y naghahapunan at nagtanong, "Panginoon, sino po ang magkakanulo sa inyo?" Nang makita siya ni Pedro, tinanong nito si Jesus, "Panginoon, ano po naman ang mangyayari sa taong ito?" 

Sumagot si Jesus, "Kung ibig kong mabuhay siya hanggang sa pagbabalik ko, ano sa iyo? Sumunod ka sa akin!" Kumalat sa mga kapatid ang balitang hindi mamamatay ang alagad na ito, bagama't hindi sinabi ni Jesus na hindi siya mamamatay, kundi, "Kung ibig kong mabuhay siya hanggang sa pagbabalik ko, ano sa iyo?" 

Ito nga ang alagad na nagpapatotoo tungkol sa mga bagay na ito; siya rin ang sumulat ng mga ito, at alam naming tunay ang kanyang patotoo. At marami pang ginawa si Jesus na kung susulating lahat, inaakala kong hindi magkakasya kahit sa buong daigdig ang mga aklat na masusulat.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May paborito bang alagad si Jesus? Tila ganoon nga, sapagkat sinabi sa Ebanghelyo: “Paglingon ni Pedro ay nakita niyang sumusunod ang alagad na minamahal ni Jesus, ang siyang sumandal sa dibdib ni Jesus noong huling hapunan at nagtanong, ‘Panginoon, sino po ba ang magkakanulo sa Inyo?’” (Juan 21:20).

Sa Kanyang pagiging tao, si Jesus ay tulad din natin. May malalim Siyang pagmamahal sa mga alagad na mapagkumbaba, tapat, at nananatiling kasama Niya sa lahat ng pagkakataon. Ang alagad na ito ay si Juan, na lubos na minahal ni Jesus.

Siya rin ang alagad na nanatili sa tabi ni Jesus hanggang sa Kanyang huling hininga sa krus (Juan 19:26–27). Habang ang iba ay natakot at lumayo, si Juan ay nanatili. Hindi niya iniwan si Jesus sa oras ng sakit, pagdurusa, at kalungkutan dahil sa kanyang taos-pusong pagmamahal sa Panginoon.

Tulad ni Jesus, tayo rin ay may mga taong malapit sa ating puso. Mas pinahahalagahan natin ang mga taong nananatiling tapat, mapagmahal, at handang samahan tayo hindi lamang sa panahon ng kasiyahan kundi maging sa panahon ng pagsubok. Sa parehong paraan, ipinakita ni Juan ang kanyang pagmamahal kay Jesus hindi lamang sa salita kundi lalo na sa gawa. Nanatili siya hanggang sa wakas.

Sa ating pagninilay, pinaaalalahanan tayo ng halimbawa ni Juan na ang tunay na pagmamahal sa Panginoon ay hindi lamang nasusukat sa ating mga sinasabi kundi sa ating katapatan sa pananatili sa Kanya sa bawat yugto ng ating buhay.

Madali para sa atin na sumunod kay Jesus kapag maayos ang buhay, may biyaya, at walang mabibigat na problema. Ngunit mananatili pa rin ba tayo sa Kanya kapag ang pagsunod ay nangangailangan ng sakripisyo, pagtitiis, pananampalataya, at katapangan?

Hilingin natin sa Panginoon na bigyan tayo ng pusong tulad ng kay Juan — pusong nananatiling tapat sa gitna ng pagsubok, matatag sa oras ng pagdurusa, at patuloy na nagmamahal kahit mahirap ang daan. Nawa’y ang ating relasyon kay Jesus ay hindi lamang dahil sa mga biyayang ating tinatanggap kundi dahil sa tunay at wagas na pagmamahal sa Kanya.

Kapag ang iba ay lumalayo kay Jesus dahil sa takot, hirap, o pagkadismaya, tayo kaya ay mananatiling kasama Niya hanggang wakas?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 22 Friday of the Seventh Week of Easter: John 21:15-19

Gospel: John 21:15-19

After Jesus had revealed himself to his disciples and eaten breakfast with them, he said to Simon Peter, "Simon, son of John, do you love me more than these?" Simon Peter answered him, "Yes, Lord, you know that I love you." Jesus said to him, "Feed my lambs."  

He then said to Simon Peter a second time, "Simon, son of John, do you love me?" Simon Peter answered him, "Yes, Lord, you know that I love you." He said to him, "Tend my sheep." He said to him the third time, "Simon, son of John, do you love me?" Peter was distressed that he had said to him a third time, "Do you love me?" and he said to him, "Lord, you know everything; you know that I love you." 

Jesus said to him, "Feed my sheep. Amen, amen, I say to you, when you were younger, you used to dress yourself and go where you wanted; but when you grow old, you will stretch out your hands, and someone else will dress you and lead you where you do not want to go." He said this signifying by what kind of death he would glorify God. And when he had said this, he said to him, "Follow me."

+ + + + + + +

Reflection:

A young man once told a young woman, “I love you.” The woman replied, “Marry me to prove your declaration of love.” In time, they were married and lived together as husband and wife. Yet, after a few years, they separated. Why did this happen? It was because they were unable to withstand the turbulence, sacrifices, and trials of married life.

Perhaps “I love you” is one of the most commonly spoken yet most misunderstood phrases in our world today. Many of us say these words easily, without fully realizing how deep, sacred, and meaningful they truly are. This may be the reason why, when relationships are tested by pain, struggles, disappointments, and hardships, the words “I love you” can slowly change into “I don’t love you anymore,” and eventually into “I want to separate from you.”

In our Gospel today, Jesus reminds us that true love is never separated from responsibility, commitment, and sacrifice. This is why, when Jesus asked Peter three times, “Do you love me?” He also entrusted him with a mission: “Tend my sheep,” and “Feed my sheep.” Love, therefore, is not merely expressed through words or emotions; it is proven through faithfulness, service, perseverance, and self-giving.

As followers of Christ, we are invited to reflect deeply on the words we speak. How often have we said “I love you” without fully embracing the accountability and responsibility that come with genuine love? How often have we allowed love to be guided only by emotions, personal desires, or temporary feelings, rather than by commitment, sacrifice, and sincere concern for others?

True love is not measured by sweet words alone. Authentic love remains faithful even during moments of pain, misunderstanding, sacrifice, and trials. The love that Jesus teaches us is a love that serves, forgives, endures, and remains steadfast until the end. It is a love willing to carry the cross for the good of another.

Today, may we ask the Lord to purify our hearts and deepen our understanding of love. May our words always be matched by our actions, and may the love we give reflect the faithful and enduring love of Christ Himself.

When we say, “I love you,” are we truly ready to live out the sacrifices, responsibilities, and lifelong commitment that genuine love requires?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 22 Biyernes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 21:15-19

Mabuting Balita: Juan 21:15-19

Nang muling napakita si Hesus sa mga alagad niya at nang makakain sila, tinanong ni Jesus si Simon Pedro, "Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako nang higit kaysa mga ito?" "Opo, Panginoon, nalalaman ninyong iniibig ko kayo," tugon niya. Sinabi sa kanya ni Jesus, "Pakanin mo ang aking mga batang tupa." 

Muli siyang tinanong ni Jesus, "Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako?" Sumagot si Pedro, "Opo, Panginoon, nalalaman ninyong iniibig ko kayo." Ani Jesus, "Pangalagaan mo ang aking mga tupa." Pangatlong ulit na tinanong siya ni Jesus, "Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako?" Nalungkot si Pedro sapagkat makaitlo siyang tinanong: "Iniibig mo ba ako?" At sumagot siya, "Panginoon, nalalaman po ninyo ang lahat ng bagay; nalalaman ninyong iniibig ko kayo." 

Sinabi sa kanya ni Jesus, "Pakanin mo ang aking mga tupa. Tandaan mo: noong kabataan mo pa, ikaw ang nagbibihis sa iyong sarili at lumalakad ka kung saan mo ibig. Ngunit pagtanda mo, iuunat mo ang iyong kamay at iba ang magbibihis sa iyo at dadalhin ka kung saan hindi mo ibig." Sinabi niya ito upang ipakilala kung papaano mamamatay si Pedro at sa gayo'y mapararangalan niya ang Diyos. Pagkatapos, sinabi sa kanya ni Jesus, "Sumunod ka sa akin!"

+ + + + + + +   

Repleksyon:

May isang binata na nagsabi sa isang dalaga, “Mahal kita.” Sumagot ang dalaga, “Pakasalan mo ako upang mapatunayan mo ang iyong pag-ibig.” Kalaunan ay nagpakasal sila at nagsama bilang mag-asawa. Ngunit makalipas ang ilang taon, sila ay naghiwalay. Bakit ito nangyari? Sapagkat hindi nila kinayang harapin ang mga unos, pagsubok, at sakripisyong kaakibat ng buhay may-asawa.

Marahil, ang katagang “Mahal kita” ay isa sa mga pinakamadalas sambitin ngunit isa rin sa mga pinakamahirap nauunawaan sa ating panahon ngayon. Marami sa atin ang madaling nagsasabi nito nang hindi lubos na nauunawaan kung gaano ito kalalim, kabanal, at kahalaga.

Kaya naman kapag ang isang relasyon ay sinusubok ng sakit, problema, kabiguan, at hirap ng buhay, ang “Mahal kita” ay unti-unting napapalitan ng “Hindi na kita mahal,” at kalaunan ay nauuwi sa “Gusto na kitang hiwalayan.”

Sa ating Ebanghelyo ngayon, ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang tunay na pag-ibig ay laging may kaakibat na pananagutan, katapatan, at sakripisyo. Kaya nga nang tanungin Niya si Pedro nang tatlong beses, “Iniibig mo ba Ako?” ay binigyan din Niya ito ng tungkulin: “Alagaan mo ang Aking mga tupa,” at “Pakanin mo ang Aking mga tupa.” Ipinapakita nito na ang pag-ibig ay hindi lamang nasusukat sa matatamis na salita o bugso ng damdamin, kundi sa paglilingkod, pagtitiis, katapatan, at pagbibigay ng sarili para sa kapakanan ng iba.

Bilang mga tagasunod ni Kristo, inaanyayahan tayong magnilay nang mas malalim tungkol sa mga salitang ating binibigkas. Ilang beses na kaya nating nasabi ang “Mahal kita” nang hindi natin lubos na tinatanggap ang pananagutan at sakripisyong kaakibat nito?

Ilang beses na rin kaya nating hinayaan na ang ating pagmamahal ay nakabatay lamang sa damdamin, pansariling kagustuhan, o pansamantalang saya, sa halip na sa tunay na pagtatalaga at malasakit?

Ang tunay na pag-ibig ay hindi lamang nananatili sa masasayang sandali. Ang tunay na pag-ibig ay marunong manatiling tapat kahit sa gitna ng sakit, hindi pagkakaunawaan, pagsubok, at paghihirap.

Ang pag-ibig na itinuturo sa atin ni Jesus ay isang pag-ibig na marunong magpatawad, magsakripisyo, maglingkod, at magtiis hanggang wakas. Ito ay pag-ibig na handang magpasan ng krus alang-alang sa minamahal.

Nawa’y hilingin natin sa Panginoon na linisin at hubugin ang ating mga puso upang matutuhan nating magmahal nang tapat at wagas. Nawa ang ating mga salita ay laging samahan ng gawa, at nawa ang ating pagmamahal ay maging salamin ng walang hanggang pag-ibig ni Hesus para sa atin.

Sa tuwing sinasabi natin ang “Mahal kita,” handa ba talaga tayong yakapin ang sakripisyo, pananagutan, at habambuhay na katapatang hinihingi ng tunay at dalisay na pag-ibig?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 21 Thursday of the Seventh Week of Easter: John 17:20-26

Gospel: John 17:20-26

Lifting up his eyes to heaven, Jesus prayed saying: “I pray not only for these, but also for those who will believe in me through their word, so that they may all be one, as you, Father, are in me and I in you, that they also may be in us, that the world may believe that you sent me. 

And I have given them the glory you gave me, so that they may be one, as we are one, I in them and you in me, that they may be brought to perfection as one, that the world may know that you sent me, and that you loved them even as you loved me.  

Father, they are your gift to me. I wish that where I am they also may be with me, that they may see my glory that you gave me, because you loved me before the foundation of the world. 

Righteous Father, the world also does not know you, but I know you, and they know that you sent me. I made known to them your name and I will make it known, that the love with which you loved me may be in them and I in them.”

+ + + + + + +

Reflection:

What would happen if the love of Jesus is present in our family? There would be unity and an unbreakable bond that remains strong no matter what happens within our family. When Christ’s love dwells among us, even in our differences and struggles, we are held together by a grace that the world cannot easily break.

On the other hand, what would happen if the love of God is absent from our family? There would be disunity, human-made problems, and dysfunction that could eventually lead to the disintegration of our relationships. Without God’s love at the center, even small misunderstandings can grow into deep divisions that weaken our unity.

Jesus’ love for God and God’s love for Jesus reveal to us the kind of love that can truly bind and unite the members of our family. It is a love that is humble, faithful, and persevering. Jesus humbled Himself, though He is one with God, and He remained steadfast in fulfilling His mission of salvation—even to the point of the cross. This is the love we are invited to imitate in our own homes.

If we, as spouses, parents, and children, desire a family that endures in love, we are called to live out this same humility and perseverance. Our children need to be gently guided into an active prayer life, nurtured by us and strengthened through our wisdom-filled shepherding and loving example. In doing so, we help our families stand firm against anything that seeks to divide or weaken our bonds.

Let us pause and reflect: do we truly allow the love of Jesus and the love of God to dwell in our hearts and in our homes? Do we, in our daily struggles and choices, choose humility over pride and perseverance over giving up for the sake of our family’s unity and peace?

Are we willing to become instruments of Christ’s love so that our family may become a living witness of unity, faith, and enduring grace in a world that desperately needs it?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 21 Huwebes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 17:20-26

Mabuting Balita: Juan 17:20-26

Noong panahong iyon, tumingala si Hesus at nanalangin, “Amang banal, hindi lamang ang aking mga alagad idinadalangin ko, kundi pati ang mga mananalig sa akin dahil sa kanilang pahayag. Maging isa nawa silang lahat, Ama. Kung paanong ikaw ay nasa akin at ako'y nasa iyo, gayun din naman, maging isa sila sa atin upang maniwala ang sanlibutan na ikaw ang nagsugo sa akin.

Ang karangalang ibinigay mo sa akin ay ibinigay ko sa kanila upang sila'y maging ganap na isa, gaya nating iisa; ako'y nasa kanila at ikaw ay nasa akin, upang lubusan silang maging isa. At sa gayon, makikilala ng sanlibutan na sinugo mo ako, at sila'y inibig mo katulad ng pag-ibig mo sa akin."

"Ama, nais kong makasama sa aking kinaroroonan ang mga binigay mo sa akin, upang mamasdan nila ang karangalang bigay mo sa akin, sapagkat inibig mo na ako bago pa nilikha ang sanlibutan.

Makatarungang Ama, hindi ka nakikilala ng sanlibutan, ngunit nakikilala kita, at nalalaman ng mga ibinigay mo sa akin na ikaw ang nagsugo sa akin. Ipinakilala kita sa kanila, at ipakikilala pa, upang ang pag-ibig mo sa akin ay sumapuso nila at ako nama'y sumakanila."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang mangyayari kung ang pag-ibig ni Hesus ay nananatili sa ating pamilya? Magkakaroon ng pagkakaisa at isang ugnayang hindi madaling masira, anuman ang mangyari sa loob ng ating tahanan. Kapag ang pag-ibig ni Hesus ay namamayani sa atin, kahit may mga pagsubok at pagkakaiba, tayo ay pinagbubuklod ng isang biyayang higit sa lakas ng tao.

Sa kabilang banda, ano ang mangyayari kung ang pag-ibig ng Diyos ay wala sa ating pamilya? Magkakaroon ng pagkakawatak-watak, mga problemang gawa ng tao, at mga sugat ng ugnayan na maaaring humantong sa unti-unting pagkasira ng ating pamilya. Kapag ang Diyos ay hindi sentro ng ating tahanan, kahit ang maliliit na hindi pagkakaunawaan ay maaaring lumalim at maging sanhi ng pagkakahati-hati.

Ang pag-ibig ni Hesus sa Ama at ang pag-ibig ng Ama kay Hesus ang nagpapakita sa atin ng uri ng pag-ibig na tunay na nagbubuklod at nagkakaisa sa ating pamilya. Ito ay isang pag-ibig na mapagpakumbaba, tapat, at matiyaga. Nagpakumbaba si Hesus, bagamat Siya ay kaisa ng Diyos, at nanatili Siyang tapat sa Kanyang misyon ng kaligtasan hanggang sa krus. Ito ang pag-ibig na inaanyayahan tayong tularan sa ating mga tahanan.

Kung tayo bilang mag-asawa, magulang, at mga anak ay nagnanais ng pamilyang nananatiling matatag sa pag-ibig, tinatawag tayong isabuhay ang parehong kababaang-loob at pagtitiyaga. Ang ating mga anak ay kailangan nating gabayan tungo sa isang buhay-panalangin, hubog ng ating karunungan, pagmamahal, at mabuting halimbawa. Sa ganitong paraan, ang ating pamilya ay magiging matibay laban sa anumang puwersang naglalayong maghiwalay at sumira sa ating pagkakaisa.

Tayo ay magnilay: tunay bang nananahan ang pag-ibig ni Hesus at ng Diyos sa ating mga puso at sa ating tahanan? Sa gitna ng ating pang-araw-araw na buhay, pinipili ba natin ang kababaang-loob kaysa kapalaluan, at ang pagtitiyaga kaysa pagsuko, alang-alang sa pagkakaisa at kapayapaan ng ating pamilya?

Handa ba tayong maging daluyan ng pag-ibig ni Kristo upang ang ating pamilya ay maging buhay na patotoo ng pagkakaisa, pananampalataya, at biyayang hindi kailanman kumukupas sa mundong unti-unting nawawalan ng tunay na pag-ibig at pagkakaisa?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 20 Wednesday of the Seventh Week of Easter: John 17:11b-19

Gospel: John 17:11b-19

Lifting up his eyes to heaven, Jesus prayed, saying: “Holy Father, keep them in your name that you have given me, so that they may be one just as we are one. When I was with them I protected them in your name that you gave me, and I guarded them, and none of them was lost except the son of destruction in order that the Scripture might be fulfilled.  

But now I am coming to you. I speak this in the world so that they may share my joy completely. I gave them your word, and the world hated them, because they do not belong to the world any more than I belong to the world. I do not ask that you take them out of the world but that you keep them from the Evil One.  

They do not belong to the world any more than I belong to the world. Consecrate them in the truth. Your word is truth. As you sent me into the world so I sent them into the world. And I consecrate myself for them so that they also may be consecrated in truth.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a husband and wife who deeply desired to remain faithful to the Church’s teaching that marriage is for life. As they reflected on how they could preserve and strengthen their relationship through the years, they realized that prayer would be the foundation that could keep them united until their last breath.

From that moment on, they made prayer an essential part of their married life. Through joys and trials, victories and struggles, they continued to pray together, and by God’s grace, they remained faithful and united until the end.

In today’s Gospel, as Jesus was about to face suffering and arrest, He lovingly prayed to the Father for His disciples. He prayed that they might remain one in mission, heart, and spirit, because He knew that without unity, they would not succeed in fulfilling the work entrusted to them. This prayer of Jesus is not only for His disciples long ago; it is also for us today—for our families, our marriages, and our relationships.

Indeed, every family needs unity in order to survive and flourish. When we allow God to dwell at the center of our homes, beautiful fruits begin to grow within us: humility instead of pride, honesty instead of deception, forgiveness instead of resentment, patience instead of anger, and love instead of selfishness. These virtues strengthen the bond that keeps our families together even during life’s storms.

A family that grows spiritually is a family that prays together. Prayer is not merely a routine or obligation; it is our lifeline to God. It heals wounded hearts, softens hardened spirits, restores broken relationships, and reminds us that we are never alone in our struggles. When we pray together, we invite the Lord to become the center of our homes, our decisions, our dreams, and our future.

Let us, therefore, never underestimate the transforming power of prayer within our families and marriages. The world may offer many temporary solutions to brokenness and division, but only God can truly unite hearts in lasting love and peace. A family that prays together remains strong together because Christ Himself dwells in their midst.

Is prayer truly alive in our homes, our marriages, and our daily lives? Or have we allowed busyness, distractions, and worldly concerns to slowly take God away from the center of our family life? If Jesus were to enter our homes today, would He find us united in prayer, love, forgiveness, and faith?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 20 Miyerkules sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 17:11b-19

Mabuting Balita: Juan 17:11b-19

Noong panahong iyo, si Hesus ay tumingala sa langit, nanalangin at ang wika: Amang banal, ingatan mo sila sa pamamagitan ng kapangyarihan ng iyong pangalan, pangalang ibinigay mo sa akin, upang sila'y maging isa, kung paanong tayo'y iisa. Habang kasama nila ako, iningatan ko sila sa pamamagitan ng kapangyarihan ng iyong pangalang ibinigay mo sa akin.

Inalagaan ko sila at ni isa'y walang napahamak, liban sa taong humanap ng kanyang kapahamakan, upang matupad ang Kasulatan. Ngunit ngayon, ako'y papunta na sa iyo; at sinasabi ko ito habang ako'y nasa sanlibutan upang mapuspos sila ng aking kagalakan. Naibigay ko na sa kanila ang iyong salita; at kinapootan sila ng sanlibutan, sapagkat hindi na sila makasanlibutan, tulad kong hindi makasanlibutan.

Hindi ko idinadalanging alisin mo sila sa sanlibutan, kundi iligtas mo sila sa Masama! Hindi sila makasanlibutan, tulad kong hindi makasanlibutan. Italaga mo sila sa pamamagitan ng katotohanan; ang salita mo'y katotohanan. Kung paanong sinugo mo ako sa sanlibutan, gayon din naman, sinusugo ko sila sa sanlibutan. At alang-alang sa kanila'y itinalaga ko ang aking sarili, upang maitalaga rin sila sa pamamagitan ng katotohanan."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa mag-asawang taimtim na nagnanais manatiling tapat sa turo ng Simbahan na ang kasal ay panghabambuhay. Habang sila’y nagmumuni-muni kung paano nila mapagtitibay at mapapanatili ang kanilang pagsasama sa paglipas ng panahon, napagtanto nilang ang panalangin ang magiging matibay na pundasyon na magbubuklod sa kanila hanggang sa kanilang huling hininga.

Kaya naman ginawa nilang mahalagang bahagi ng kanilang buhay-mag-asawa ang pananalangin. Sa gitna ng kagalakan at pagsubok, tagumpay at paghihirap, patuloy silang kumapit sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin, at sa biyaya ng Panginoon ay nanatili silang nagkakaisa at tapat hanggang sa wakas ng kanilang buhay.

Sa Ebanghelyo ngayon, bago harapin ni Jesus ang Kanyang paghihirap at pagdakip, buong pagmamahal Siyang nanalangin sa Ama para sa Kanyang mga alagad. Ipinanalangin Niya na manatili silang nagkakaisa sa puso, diwa, at misyon, sapagkat alam Niyang hindi sila magtatagumpay kung walang pagkakaisa. Ang panalanging ito ni Jesus ay hindi lamang para sa Kanyang mga alagad noon kundi para rin sa atin ngayon—para sa ating mga pamilya, at mga relasyon.

Tunay nga na ang bawat pamilya ay nangangailangan ng pagkakaisa upang manatiling matatag at matagumpay. Kapag hinayaan nating manahan ang Diyos sa ating tahanan, namumunga ito ng kababaang-loob sa halip na pagmamataas, katapatan sa halip na panlilinlang, pagpapatawad sa halip na sama ng loob, pagtitiis sa halip na galit, at pag-ibig sa halip na pagkamakasarili. Ang mga biyayang ito ang nagpapatibay sa buklod ng ating pamilya sa gitna ng mga unos ng buhay.

Ang pamilyang lumalago sa espirituwal na buhay ay pamilyang marunong manalangin nang sama-sama. Ang panalangin ay hindi lamang simpleng gawain o obligasyon; ito ang ating ugnayan at sandigan sa Diyos.

Pinagagaling nito ang sugatang puso, pinalalambot ang matitigas na damdamin, inaayos ang nasisirang relasyon, at nagpapaalala sa atin na hindi tayo nag-iisa sa ating mga laban sa buhay. Kapag tayo’y sama-samang nananalangin, inaanyayahan nating ang Panginoon ang maging sentro ng ating tahanan, mga pagpapasya, mga pangarap, at kinabukasan.

Kaya naman, huwag nating maliitin ang makapangyarihang himala ng panalangin sa loob ng ating pamilya at pagsasama. Maaaring maraming ialok ang mundo na pansamantalang solusyon sa pagkakawatak-watak at problema, ngunit tanging Diyos lamang ang tunay na makapagbubuklod ng ating mga puso sa wagas at pangmatagalang pagmamahalan at kapayapaan. Ang pamilyang sama-samang nananalangin ay nananatiling matatag sapagkat si Kristo mismo ang nasa gitna nila.

Buhay pa ba ang panalangin sa ating pamilya, at pagsasama? O unti-unti na ba nating hinayaang maagaw ng abala, problema, at makamundong bagay ang puwang ng Diyos sa ating buhay-pamilya?

Kapag dumalaw si Jesus sa ating tahanan ngayon, matatagpuan kaya Niya tayong nagkakaisa sa panalangin, pag-ibig, pagpapatawad, at pananampalataya? O baka naman matagal na Siyang naghihintay na muli natin Siyang anyayahang maging sentro ng ating pamilya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 19 Tuesday of the Seventh Week of Easter: John 17:1-11a

Gospel: John 17:1-11a

Jesus raised his eyes to heaven and said, “Father, the hour has come. Give glory to your son, so that your son may glorify you, just as you gave him authority over all people, so that your son may give eternal life to all you gave him. Now this is eternal life, that they should know you, the only true God, and the one whom you sent, Jesus Christ. 

I glorified you on earth by accomplishing the work that you gave me to do. Now glorify me, Father, with you, with the glory that I had with you before the world began. “I revealed your name to those whom you gave me out of the world.

They belonged to you, and you gave them to me, and they have kept your word. Now they know that everything you gave me is from you, because the words you gave to me I have given to them, and they accepted them and truly understood that I came from you, and they have believed that you sent me. 

I pray for them. I do not pray for the world but for the ones you have given me, because they are yours, and everything of mine is yours and everything of yours is mine, and I have been glorified in them. And now I will no longer be in the world, but they are in the world, while I am coming to you.”

+ + + + + + +

Reflection:

There is a story about a man who worked tirelessly to amass wealth. Day and night, he poured all his strength, time, and energy into becoming rich. Yet, despite all his efforts, he noticed that whatever riches he gained seemed to slip away from his hands just as quickly as they came.

It became a painful and exhausting cycle for him. He worked hard, sacrificed much, and chased after the treasures of this world, yet in the end, he was left empty. Why did this happen? It was because his heart had become focused only on worldly gain. Little by little, he was being consumed by the materialistic and self-centered spirit of the world.

Many of us can fall into the same trap without even realizing it. We work hard to secure comfort, success, recognition, and possessions, believing that these things will finally satisfy the longing within our hearts. But the more we cling to worldly things, the more we discover that they can never truly fill the emptiness of our souls. Everything in this world is temporary and passing away. Wealth fades, achievements are forgotten, and earthly pleasures do not last forever.

Jesus Himself lived in this world, yet He never allowed the world to rule His heart. He came not to seek earthly power, fame, or riches, but to fulfill the will of the Father. Out of His great love for us, He willingly offered His very own life so that we might receive eternal life and true peace. Jesus understood that nothing in this world could compare to the eternal joy of obeying God and accomplishing His mission of salvation.

As followers of Christ, we are called to examine the true condition of our hearts. Are we living only for worldly success, or are we living for God’s eternal purpose? Are we building treasures on earth that will one day disappear, or are we storing up treasures in heaven through faith, love, obedience, and compassion?

May we ask the Lord to purify our hearts from excessive attachment to worldly things and teach us to desire Him above all else. For only God can satisfy the deepest hunger of our souls, and only His love can give us lasting joy and peace.

When people look at the way we live, will they see hearts consumed by the world, or hearts completely surrendered to God?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 19 Martes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 17:1-11a

Mabuting Balita: Juan 17:1-11a

Noong panahong iyon, tumingala si Hesus sa langit at ang wika, "Ama, dumating na ang oras: parangalan mo ang iyong Anak upang maparangalan ka naman niya. Sapagkat pinagkalooban mo siya ng kapangyarihan sa sangkatauhan, upang magbigay ng buhay na walang hanggan sa lahat ng ibinigay mo sa kanya. 

Ito ang buhay na walang hanggan: ang kilalanin ka nila, ang iisa at tunay na Diyos, at si Jesu-Cristo na iyong sinugo. Inihayag ko rito sa lupa ang iyong karangalan; natapos ko ang ipinagagawa mo sa akin. Kaya, Ama, ipagkaloob mo sa akin ngayon ang karangalang taglay ko sa piling mo bago pa likhain ang sanlibutan." 

"Ipinakilala kita sa mga taong ibinigay mo sa akin mula sa sanlibutan. Sila'y iyo; ibinigay mo sila sa akin, at tinupad nila ang iyong salita. Ngayo'y alam na nilang mula sa iyo ang lahat ng ibinigay mo sa akin; sapagkat itinuro ko sa kanila ang lahat ng aking nabatid sa iyo at tinanggap naman nila. Natitiyak nilang ako'y galing sa iyo, at naniniwala silang ikaw nga ang nagsugo sa akin." 

"Idinadalangin ko sila, hindi ang sanlibutan kundi ang lahat ng ibinigay mo sa akin, sapagkat sila'y iyo.

Ang lahat ng akin ay iyo, at ang lahat ng iyo ay akin; at pararangalan ako sa pamamagitan nila. At ngayon, ako'y papunta na sa iyo; aalis na ako sa sanlibutan, ngunit nasa sanlibutan pa sila."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking nagsumikap nang husto upang magkamal ng kayamanan. Araw at gabi ay ibinuhos niya ang kaniyang lakas, panahon, at kakayahan upang yumaman. Ngunit sa kabila ng lahat ng kaniyang paghihirap, napansin niya na ang anumang kayamanang kaniyang kinikita ay tila agad ding nawawala sa kaniyang mga kamay.

Naging isang masakit at nakakapagod na siklo ito para sa kaniya. Nagsikap siya, nagsakripisyo, at humabol sa mga kayamanan ng mundong ito, ngunit sa bandang huli ay nanatili pa rin siyang hungkag at walang tunay na kapayapaan. Bakit ito nangyari? Sapagkat ang kaniyang puso ay unti-unting nakatuon lamang sa mga bagay na makamundo. Dahil dito, dahan-dahan siyang nilamon ng makasarili at materyalistikong dikta ng sanlibutan.

Marami rin sa atin ang maaaring mahulog sa ganitong kalagayan nang hindi natin namamalayan. Nagsisikap tayo upang magkaroon ng maginhawang buhay, tagumpay, pagkilala, at maraming ari-arian, sa pag-aakalang ang mga ito ang pupuno sa pananabik ng ating mga puso.

Ngunit habang lalo tayong kumakapit sa mga bagay ng mundong ito, lalo rin nating natutuklasan na hindi pala nito kayang punuin ang kahungkagan ng ating kaluluwa. Ang lahat ng bagay sa mundong ito ay pansamantala lamang. Ang kayamanan ay nawawala, ang tagumpay ay lumilipas, at ang kaligayahang dulot ng makamundong bagay ay hindi nagtatagal.

Si Jesus man ay namuhay sa mundong ito, ngunit hindi Niya hinayaang ang mundo ang maghari sa Kaniyang puso. Hindi Siya naparito upang maghanap ng kapangyarihan, kasikatan, o kayamanan sa lupa, kundi upang tuparin ang kalooban ng Ama.

Dahil sa Kaniyang dakilang pag-ibig para sa atin, inialay Niya ang Kaniyang sariling buhay upang tayo ay magkaroon ng buhay na walang hanggan at tunay na kapayapaan. Alam ni Jesus na walang anumang bagay sa mundong ito ang maihahambing sa kagalakang dulot ng pagsunod sa Diyos at pagtupad sa Kaniyang misyon ng kaligtasan.

Bilang mga tagasunod ni Cristo, tinatawagan tayong suriin ang tunay na kalagayan ng ating mga puso. Nabubuhay ba tayo para lamang sa makamundong tagumpay, o nabubuhay tayo para sa walang hanggang layunin ng Diyos? Nag-iipon ba tayo ng kayamanan sa lupa na mawawala rin balang araw, o nagtitipon tayo ng kayamanan sa langit sa pamamagitan ng pananampalataya, pag-ibig, pagsunod, at malasakit sa kapwa?

Nawa’y hilingin natin sa Panginoon na linisin Niya ang ating mga puso mula sa labis na pagkakapit sa mga bagay ng mundong ito at turuan tayong ibigin Siya nang higit sa lahat. Sapagkat ang Diyos lamang ang tunay na makapupuno sa pinakamalalim na pananabik ng ating kaluluwa, at ang Kaniyang pag-ibig lamang ang makapagbibigay sa atin ng walang hanggang kagalakan at kapayapaan.

Kapag dumating ang araw na tayo ay humarap sa Panginoon, ano kaya ang makikita Niya sa ating puso — isang pusong alipin ng mundo, o isang pusong buong-buong nagmahal at sumunod sa Kaniya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 18 Monday of the Seventh Week of Easter: John 16:29-33

Gospel: John 16:29-33

The disciples said to Jesus, “Now you are talking plainly, and not in any figure of speech. Now we realize that you know everything and that you do not need to have anyone question you. Because of this we believe that you came from God. 

Jesus answered them, “Do you believe now? Behold, the hour is coming and has arrived when each of you will be scattered to his own home and you will leave me alone. But I am not alone, because the Father is with me.

I have told you this so that you might have peace in me. In the world you will have trouble, but take courage, I have conquered the world.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told about a man who devoted his life to pursuing worldly riches and greatness in his chosen field of endeavor. Through determination and hard work, he achieved many of his dreams and ambitions. He believed that these accomplishments would become the crowning glory of his life.

Yet, instead of finding fulfillment, he continued longing for more wealth, more success, and more recognition. Little by little, his desire for worldly things robbed him of peace and contentment, until he eventually became a slave to the things of this world.

In the Gospel for this Monday, Jesus lovingly reminds us: “You will have peace in Me. In this world you will have trouble” (John 16:33). How true these words are in our daily lives. Many of us spend so much of our time and energy chasing temporary riches, power, and worldly approval, believing that these things will finally make us happy and secure.

Yet the more we cling to them, the more restless and burdened our hearts become. Oftentimes, it is only when sickness comes, when trials overwhelm us, or when we face the reality of death that we realize that worldly treasures can never truly satisfy the deepest longings of our souls.

Jesus alone offers us the peace that our hearts truly desire — a peace that no person can give and no amount of money can buy. It is a peace that remains even in the midst of pain, uncertainty, and the many worries of this world. It is a peace that strengthens us during our darkest moments and gives us hope beyond this earthly life.

When we allow the peace of Jesus to dwell within our hearts, we begin to experience true freedom. We are no longer controlled by worldly possessions, human recognition, or the opinions of others because our hearts already rest securely in Him.

Let us therefore open our hearts completely to the peace that Jesus is offering us today. Let us learn to trust Him more than the temporary attractions of this world.

As we continue our journey of faith, may we constantly ask ourselves: Are we still allowing worldly desires to rule our hearts, or are we willing to surrender everything to Jesus so that His peace may truly reign within us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 18 Lunes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:29-33

Mabuting Balita: Juan 16:29-33

Noong panahong iyon sinabi ng kanyang mga alagad kay Hesus, "Ngayon po'y tuwiran na ang inyong pangungusap sa amin at hindi na patalinghaga! Alam na naming batid ninyo ang lahat ng bagay, at hindi na kailangang tanungin ninuman.

Dahil dito, naniwala kaming kayo'y mula sa Diyos." Sumagot si Jesus, "Naniniwala na ba kayo ngayon? Darating ang oras -- at ngayon na nga -- na magkakawatak-watak kayo, magkakanya-kanyang lakad kayo, at iiwan ninyo ako.

Gayunma'y hindi ako nag-iisa sapagkat kasama ko ang Ama. Sinasabi ko ito sa inyo upang kayo'y magkaroon ng kapayapaan sa pakikipag-isa sa akin. Mayroon kayong kapighatian dito sa sanlibutan; ngunit lakasan ninyo ang inyong loob! Napagtagumpayan ko na ang sanlibutan!

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang tao na inialay ang kanyang buhay sa paghahangad ng kayamanan at kadakilaan sa mundong ito. Sa pamamagitan ng kanyang pagsisikap at sipag, natupad niya ang marami niyang mga pangarap at ambisyon.

Inakala niya na ito na ang magiging pinakadakilang tagumpay ng kanyang buhay. Ngunit sa halip na makaramdam ng tunay na kasiyahan, lalo pa siyang naghangad ng mas maraming kayamanan, tagumpay, at pagkilala. Unti-unti, ang kanyang labis na pagkaalipin sa mga bagay ng mundong ito ang siyang nag-alis ng kanyang kapayapaan at kasiyahan hanggang sa siya ay naging alipin na ng makamundong pamumuhay.

Sa Ebanghelyo ngayong Lunes, buong pagmamahal na pinaaalalahanan tayo ni Jesus: “Magkakaroon kayo ng kapayapaan sa Akin. Sa mundong ito ay makararanas kayo ng kapighatian” (Juan 16:33). Tunay ngang makapangyarihan ang mga salitang ito sa ating pang-araw-araw na buhay.

Marami sa atin ang abalang-abala sa paghahabol ng pansamantalang kayamanan, kapangyarihan, at papuri ng tao, sa pag-aakalang dito natin matatagpuan ang tunay na kaligayahan at kapanatagan. Ngunit habang lalo nating kinakapitan ang mga bagay ng mundong ito, lalo namang nabibigatan at nagiging balisa ang ating mga puso.

Kadalasan, kapag tayo ay nagkasakit, nasadlak sa matinding pagsubok, o humarap sa realidad ng kamatayan, saka lamang natin napagtatanto na ang mga kayamanan ng mundong ito ay hindi kailanman makapagbibigay ng tunay at pangmatagalang kasiyahan sa ating mga kaluluwa.

Si Jesus lamang ang makapagbibigay sa atin ng kapayapaang tunay na hinahanap ng ating mga puso — kapayapaang hindi kayang ibigay ninuman at hindi mabibili ng anumang kayamanan. Ito ang kapayapaang nananatili kahit tayo ay nasa gitna ng pagdurusa, pag-aalala, at kawalang-katiyakan sa buhay. 

Ito ang kapayapaang nagbibigay sa atin ng lakas sa oras ng kadiliman at pag-asa na higit pa sa mundong ito. Kapag hinayaan nating manahan ang kapayapaan ni Jesus sa ating mga puso, unti-unti tayong napapalaya mula sa pagkaalipin sa makamundong bagay, sa paghahangad ng pagkilala ng tao, at sa labis na pag-aalala sa sasabihin ng iba. Sapagkat kapag si Jesus na ang sentro ng ating buhay, nagkakaroon tayo ng tunay na kapanatagan at kagalakan.

Kaya’t buksan natin nang buong puso ang ating sarili sa kapayapaang iniaalok sa atin ni Jesus. Matuto tayong magtiwala sa Kanya higit kaysa sa mga pansamantalang bagay ng mundong ito.

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay ng pananampalataya, itanong natin sa ating sarili: Patuloy pa ba nating hinahayaang mamuno sa ating mga puso ang makamundong pagnanasa, o handa na ba tayong isuko ang lahat kay Jesus upang ang Kanyang kapayapaan ang tunay na maghari sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday May 17 Solemnity of the Ascension of the Lord: Matthew 28:16-20

Gospel: Matthew 28:16-20

The eleven disciples went to Galilee, to the mountain to which Jesus had ordered them. When they saw him, they worshiped, but they doubted. Then Jesus approached and said to them, "All power in heaven and on earth has been given to me.

Go, therefore, and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you. And behold, I am with you always, until the end of the age."

+ + + + + + +

Reflection:

Have we ever been entrusted with a responsibility by our parents, our boss, our parish priest, or by someone we deeply respect? How did we respond to that responsibility? Did we accept it wholeheartedly and faithfully carry it out, even when it was difficult or inconvenient?

In today’s Gospel, before Jesus ascended into heaven, He entrusted His disciples with a sacred mission, saying: “Go, therefore, and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you” (Matthew 28:19–20).

Through the apostolic succession of the Church, this divine commissioning continues even today. Jesus speaks not only to ordained ministers but also to all of us who believe in Him. In our own way and according to our own calling, the Lord sends us forth to proclaim His love, His mercy, and His saving presence to the world. It is as if Jesus is gently reminding us: “Share the Good News about Me, and do not be afraid, for I am always with you.”

What powerful and comforting words from our Lord! Yet amid the busyness and distractions of life, have we truly listened to His call? Have we allowed His Word to dwell in our hearts so deeply that we are moved to share Him with others? Have we become living witnesses of His compassion, forgiveness, and love?

Today, as we celebrate the glorious feast of the Ascension of Jesus into heaven, we may wonder: Has Jesus left us alone? Has He abandoned us to face life’s uncertainties by ourselves? Certainly not. The Ascension is not a story of Jesus leaving us behind; rather, it is a beautiful reminder that He remains with us in a deeper and more powerful way.

Jesus continues to walk with us through the Holy Spirit. He strengthens us through the Holy Mass, nourishes us through the Sacraments, and guides us through His living Word. In moments of weakness, fear, and uncertainty, the Lord never ceases to remind us that His presence remains constant and faithful.

It is easy for us to say that we love Jesus and desire to share Him with others. But the greater challenge is this: Are we truly living what we proclaim? Do our words, actions, attitudes, and choices reflect the presence of Christ within us? Sharing Jesus with the world requires courage, humility, patience, and a heart filled with faith.

Still, we need not be afraid, for Jesus Himself assures us: “And behold, I am with you always, until the end of the age” (Matthew 28:20).

As we continue our journey of faith, may we not keep Jesus only within the comfort of our hearts, but may we courageously bring Him to others through our kindness, compassion, forgiveness, and love.

Today, the Lord once again entrusts us with His mission. The question is: Will we remain silent spectators of our faith, or will we courageously become living witnesses who bring the presence of Jesus to a world longing for hope, peace, and salvation?– Marino J. Dasmarinas