Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 20 Martes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:23-28

Mabuting Balita: Marcos 2:23-28

Isang Araw ng Pamamahinga, naparaan si Jesus at ang kanyang mga alagad sa tabi ng triguhan. Habang daa'y nangingitil ng uhay ang mga alagad, Kaya't sinabi ng mga Pariseo kay Jesus, "Tingnan mo ang ginagawa ng iyong mga alagad. Bawal iyan kung Araw ng Pamamahinga!"  

Sinagot sila ni Jesus, "Hindi pa ba ninyo nababasa ang ginawa ni David noong si Abitar ang pinakapunong saserdote? Nang siya at kanyang mga kasama'y magutom at walang makain, pumasok siya sa bahay ng Diyos at kumain ng tinapay na handog sa Diyos. Ayon sa Kautusan, ang mga saserdote lamang ang may karapatang kumain niyon, ngunit kinain iyon ni David, at binigyan pa ang kanyang mga kasama.  

Sinabi pa ni Jesus, "Itinakda ang Araw ng Pamamahinga para sa kabutihan ng tao; hindi nilikha ang tao para sa Araw ng Pamamahinga. Kaya't maging ang Araw ng Pamamahinga ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Anak ng Tao."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ano ang magiging paninindigan natin kung tayo ay papipiliin sa pagitan ng mahigpit na pagsunod sa batas at sa agarang pangangailangan ng ating kapwa? Hindi lamang ito tanong tungkol sa mga alituntunin; ito ay tanong tungkol sa ating puso.

Si Jesus mismo ang nagbibigay sa atin ng malinaw na sagot: para sa Kanya, laging nauuna ang kapakanan ng iba. Ipinapaalala Niya sa atin si David, na isinantabi ang mahigpit na pagsunod sa Araw ng Pamamahinga upang mabigyan ng makakain ang kanyang mga kasama. Sa mata ng Diyos, ang gutom, ang paghihirap, at ang dangal ng tao ay hindi kailanman pangalawa lamang sa mga tuntunin.

Oo, ang mga batas at alituntunin ay nilikha upang magkaroon ng kaayusan at maiwasan ang kaguluhan. Sila ay gabay at proteksyon sa atin. Ngunit alam din natin na may mga sandaling kailangan silang isantabi para sa mas mataas at mas marangal na layunin.

Kapag ang kapakanan ng ating mga kapatid ang nakataya, ang kanilang kabutihan ang dapat manaig. Ito ang diwang tinatawag tayong isabuhay. Dapat din tayong mag-ingat na huwag gamitin ang mga patakaran para sa sariling ginhawa, kapalaluan, o pansariling interes.

Makikita rin natin ito sa ating mga pamilya. Ang mga magulang ay nagtatakda ng mga tuntunin para sa kanilang mga anak dahil sa pagmamahal at pag-aalala. Ngunit alam din ng mapagmahal na mga magulang kung kailan dapat maging maunawain at luwagan ang mga patakarang ito, gaano man ito kahigpit.

Kapag may mabigat at makataong dahilan, o kapag kailangang ipadama na mas mahalaga ang pag-ibig kaysa sa simpleng pagpapatupad ng tuntunin, ang awa at malasakit ang dapat manaig. Sa ganitong paraan, natututo ang mga anak na sila ay hindi lamang pinamumunuan ng batas, kundi niyayakap ng pag-ibig.

Si Jesus ay isang mahabaging Panginoon. Hindi Siya nalulugod sa malamig at matigas na pagsunod na nakakalimot sa paghihirap ng kapwa. Hindi Niya tayo hinahatulan kahit minsan ay isinasantabi natin ang mga panrelihiyong tuntunin, kung ito ay ginagawa natin dahil sa tunay na pag-ibig, awa, at malasakit sa nangangailangan. Sapagkat ang puso ng batas ng Diyos ay hindi parusa, kundi habag; hindi pabigat, kundi buhay.

At kaya tayo ay inaanyayahang suriin ang ating sarili ngayon: kapag tayo ay nahaharap sa pagpili sa pagitan ng pagsunod sa mga tuntunin at maging mahabagin sa ating kapwa, alin ang pipiliin natin ang pipiliin ba natin ay ang pagsasabuhay ng mahabaging puso ni Hesus? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 19 Monday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 2:18-22

Gospel Mark 2:18-22

The disciples of John and of the Pharisees were accustomed to fast. People came to Jesus and objected, “Why do the disciples of John and the disciples of the Pharisees fast, but your disciples do not fast?

Jesus answered them, “Can the wedding guests fast while the bridegroom is with them? As long as they have the bridegroom with them they cannot fast.  But the days will come when the bridegroom is taken away from them and then they will fast on that day.

No one sews a piece of unshrunken cloth on an old cloak. If he does, its fullness pulls away, the new from the old, and the tear gets worse. Likewise, no one pours new wine into old wineskins. Otherwise, the wine will burst the skins, and both the wine and the skins are ruined. Rather, new wine is poured into fresh wineskins.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What is a wineskin? A wineskin is a dried goat’s or sheep’s skin used as a container for wine—perhaps the equivalent of a wine bottle or wine barrel today. But beyond this simple definition, Jesus invites us to look deeper. The new wineskin is not merely a container; it represents Christ Himself, who longs to receive us and give us new life.

Because of our sinfulness, we often become like old wine—hardened by habits, weakened by compromises, and no longer ready to receive the fullness of God’s grace. Yet if we truly desire to be poured into the new wineskin, we must choose to leave behind our old, sinful way of life. When we do, we ourselves become new wine—renewed, restored, and made ready for the life God wants to give us.

And the moment we are poured into this new wineskin, we find our true security. In other words, the new wineskin—who is Jesus Himself—becomes our refuge, our strength, and our hope. He is always offering Himself to us so that we may have a new life, not only in the world to come, but even here and now. All He asks of us is to trust Him enough to let go of our sinfulness.

Has sin ever truly done us any good? It has only wounded us, emptied us, and led us farther from the joy we seek. It has never given us the peace our hearts long for—and it never will. Therefore, we must leave it behind and choose to walk through this world hand in hand with our new wineskin, our true security, who is none other than Jesus.

The question is this: Are we willing to let go of what keeps us old, cracked, and empty, so that Christ can make us new and fill us with His life once again? — Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 19 Lunes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:18-22

Mabuting Balita: Marcos 2:18-22

Noong panahong iyon, nag-aayuno ang mga alagad ni Juan Bautista at mga Pariseo. May lumapit kay Jesus at nagtanong, "Bakit po nag-aayuno ang mga alagad ni Juan Bautista at ang mga alagad ng mga Pariseo, ngunit ang mga alagad ninyo'y hindi?

" Sumagot si Jesus, "Makapag-aayuno ba ang mga panauhin sa kasalan samantalang kasama nila ang lalaking ikinasal? Hindi! Kapag wala na ang ikinasal, saka pa lamang sila mag-aayuno.

"Walang nagtatagpi ng bagong kayo sa lumang kasuutan; pag urong ng bagong kayo, mababatak ang luma at lalong lalaki ang punit. Wala rin namang nagsisilid ng bagong alak sa lumang sisidlang-balat. Kapwa masasayang ang alak at ang sisidlan. Bagong alak, bagong sisidlang-balat!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang sisidlang alak (wineskin)? Ito ay balat ng kambing o tupa na pinatutuyo at ginagamit bilang lalagyan ng alak—maihahambing sa bote o bariles ng alak sa ating panahon. Ngunit higit pa sa isang sisidlan, inaanyayahan tayo ni Jesus na tumingin nang mas malalim. Ang bagong sisidlang alak ay sumasagisag kay Cristo mismo—siya na nagnanais na tanggapin tayo at bigyan tayo ng bagong buhay.

Dahil sa ating kasalanan, madalas tayong maging tulad ng lumang alak—matigas na ang puso, napagod na sa paulit-ulit na pagkakasala, at hindi na handang tumanggap ng kaganapan ng biyaya ng Diyos. Ngunit kung tunay nating nais na maibuhos sa bagong sisidlang alak, kailangan nating piliing talikuran ang ating dating makasalanang pamumuhay. At kapag ginawa natin ito, tayo mismo ay nagiging bagong alak—binago, pinagaling, at inihandang muli para sa buhay na nais ibigay ng Diyos sa atin.

At sa sandaling tayo’y maibuhos sa bagong sisidlang ito, matatagpuan natin ang ating tunay na kaligtasan. Sa madaling salita, ang bagong sisidlang alak—na walang iba kundi si Jesus mismo—ang nagiging ating kanlungan, lakas, at pag-asa. Siya ay laging nag-aalay ng Kanyang sarili sa atin upang tayo’y magkaroon ng bagong buhay, hindi lamang sa kabilang buhay kundi maging dito at ngayon. Ang hinihiling lamang Niya sa atin ay ang magtiwala at iwanan ang ating mga kasalanan.

May naibuti ba sa atin ang kasalanan? Wala. Tayo’y sinugatan nito, pinahina, at lalo pang inilayo sa tunay na kagalakang hinahanap ng ating puso. Hindi nito kailanman ibinigay ang kapayapaang ating minimithi—at hinding-hindi nito kailanman maibibigay.

Kaya naman, kailangan nating iwanan ang kasalanan at piliing maglakbay sa mundong ito na kasama si Jesus—ang ating bagong sisidlang alak at tunay na katiyakan sa buhay.

Ang tanong ngayon ay ito: Handa ba tayong bitawan ang lahat ng nagpapanatili sa atin na luma, basag, at hungkag, upang hayaan si Cristo na gawin tayong bago at punuin muli ng Kanyang buhay? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 18 Second Sunday in Ordinary Time: John 1:29-34

Gospel: John 1:29-34

John the Baptist saw Jesus coming toward him and said, “Behold, the Lamb of God, who takes away the sin of the world. He is the one of whom I said, ‘A man is coming after me who ranks ahead of me because he existed before me.’

I did not know him, but the reason why I came baptizing with water was that he might be made known to Israel. John testified further, saying, “I saw the Spirit come down like a dove from the sky and remain upon him.

I did not know him, but the one who sent me to baptize with water told me, ‘On whomever you see the Spirit come down and remain, he is the one who will baptize with the Holy Spirit. Now I have seen and testified that he is the Son of God.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we willing to give our lives so that others may live? This is not an easy question to ask, yet it is a question that leads us to the very heart of our faith. Jesus has already answered it for us. He gave His very life on the cross so that we might live and have life in abundance.

In the face of such a great love, we are gently led to ask ourselves: what have we given Jesus in return? Have we ever thought of quietly and humbly helping the poor and the unwanted—those whom Jesus Himself continues to represent in our world today?

So often, we fall into a “me first” mentality: me first, myself first, before the well-being of others. We protect our comfort, our time, our convenience. But Jesus did not think of Himself first. He thought of us. Had He thought only of Himself, He would never have freely offered His life on the cross. His love teaches us that true greatness is found not in taking, but in giving; not in saving ourselves, but in offering ourselves.

Jesus is the Lamb of God who takes away the sins of the world, as John the Baptist proclaims in the Gospel. Let us not forget this ultimate sacrifice by doing nothing—by closing our eyes to the poor and the unwanted. We must do something for them, no matter how small or seemingly insignificant, because this is not just an option; it is our responsibility as disciples of Christ.

Just imagine the good that could happen if we truly opened our hearts and our hands. What we do for the poor and the unwanted, we do for Jesus Himself. When we help the poor, we help Jesus. When we give food to the hungry and water to the thirsty, we give them to Jesus. And we need not be afraid or anxious, for whatever good we quietly and lovingly give, the Lord will return to us in ways far greater than we can ever imagine.

So today, as we stand before the Lord who gave everything for us, let us ask ourselves with honesty and courage: what concrete act of love are we willing to offer, here and now, so that others may live—and so that our faith may truly become alive? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Enero 18 Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Juan 1:29-34

Mabuting Balita: Juan 1:29-34

Kinabukasan, nakita ni Juan si Hesus na lumalapit sa kanya. Sinabi niya, “Ito ang Kordero ng Diyos. Ito ang nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan! Siya ang tinutukoy ko nang sabihin kong dumarating na kasunod ko ang isang higit sa akin sapagkat siya’y siya na bago pa ako ipanganak. Hindi ko rin siya lubos na nakikilala noon, bagamat ako’y naparitong nagbibinyag sa tubig upang ipakilala siya sa Israel.” 

Ito ang patotoo ni Juan, “Nakita ko ang Espiritung bumababa buhat sa langit, gaya ng isang kalapati, at nanatili sa kanya.

Hindi ko nga siya lubos na nakikilala noon, ngunit ang nagsugo sa akin upang magbinyag sa tubig ang nagsabi sa akin, ‘Makikita mo ang Espiritu na bababa at mananatili sa isang tao – siya ang magbibinyag sa pamamagitan ng Espiritu Santo.’ Nakita ko ito, at pinatototohanan kong siya ang Anak ng Diyos.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Handa ba tayong ialay ang ating buhay upang ang iba ay mabuhay?

Hindi ito madaling tanong, ngunit ito ang tanong na humahantong sa pinakadiwa ng ating pananampalataya. Sinagot na ito ni Jesus para sa atin. Ibinigay Niya ang Kanyang sariling buhay sa krus upang tayo ay mabuhay at magkaroon ng buhay na ganap.

Sa harap ng dakilang pag-ibig na ito, marahan tayong inaakay na magtanong sa ating sarili: ano naman ang ibinibigay natin kay Jesus bilang tugon? Naisip na ba natin kahit minsan na tahimik at may kababaang-loob na tulungan ang mga dukha at mga itinuturing na walang halaga—silang patuloy na kinakatawan ni Jesus sa ating mundo ngayon?

Madalas, nahuhulog tayo sa kaisipang “ako muna”: ang kapakanan natin, ang kaginhawaan natin, ang oras natin, bago ang iba. Pinangangalagaan natin ang sarili nating ginhawa at seguridad. Ngunit si Jesus ay hindi nag-isip para sa Kanyang sarili.

Inuna Niya tayo. Kung inuna Niya ang Kanyang sarili, hindi Niya sana malayang inialay ang Kanyang buhay sa krus. Itinuturo sa atin ng Kanyang pag-ibig na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusumpungan sa pagkuha, kundi sa pagbibigay; hindi sa pagliligtas ng sarili, kundi sa pag-aalay ng sarili.

Si Jesus ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan, gaya ng ipinahayag ni San Juan Bautista sa Ebanghelyo. Huwag nating kalimutan ang sukdulang sakripisyong ito sa pamamagitan ng pagwawalang-bahala sa mga dukha at mga itinataboy ng lipunan. Mayroon tayong dapat gawin para sa kanila, gaano man ito kaliit o tila walang halaga, sapagkat hindi lamang ito isang pagpipilian—ito ay pananagutan natin bilang mga alagad ni Cristo.

Isipin lamang natin ang kabutihang maaaring mangyari kung bubuksan talaga natin ang ating mga puso at ang ating mga kamay. Ang anumang ginagawa natin para sa mga dukha at mga itinataboy, ginagawa natin para kay Jesus.

Kapag tinutulungan natin ang mahihirap, tinutulungan natin si Jesus. Kapag nagbibigay tayo ng pagkain sa nagugutom at tubig sa nauuhaw, kay Jesus natin iyon ibinibigay. At hindi tayo dapat matakot o mangamba, sapagkat anumang kabutihang tahimik at may pag-ibig nating ibinibigay, ibinabalik ng Panginoon sa atin sa mga paraang higit pa sa ating inaakala.

Kaya ngayon, habang tayo ay humaharap sa Panginoong nag-alay ng lahat para sa atin, tanungin natin ang ating sarili nang buong katapatan: anong konkretong pagsasabuhay ng pag-ibig ang handa nating ialay, dito at ngayon, upang ang iba ay mabuhay—at upang ang ating pananampalataya ay tunay na maging buhay? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday January 18 Feast of the Sto. Nino: Matthew 18:1-5, 10

Gospel: Matthew 18:1-5, 10

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven. 

Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. “See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

Have we ever paused and gazed at the face of a child, and then looked at the face of a grown-up? Which one fills our hearts with greater joy? Almost instinctively, we would say: it is the face of a child—simple, trusting, and pure.

In the Gospel, Jesus reveals to us a beautiful and challenging secret for entering the Kingdom of Heaven: we must become like children—childlike. Why? Because children possess a purity of heart, a simplicity of intention, and an innocence that sees the world not through suspicion, but through trust. No wonder Jesus tells us that being childlike is the key to God’s Kingdom.

But if we are honest with ourselves, can we really say that we are childlike in the purity of our thoughts and in our freedom from sin? Who among us can claim that our thoughts are as pure as a child’s? Who among us can say that we are without sin? None of us—because we are all sinners. We stumble and fall through our words, our actions, and even our thoughts.

And yet, this is not a reason to lose hope. It is not too late for us to return to Jesus and become childlike once more before Him. Through the Sacrament of Reconciliation, He continually invites us to humble ourselves—to come before Him like a child who runs to his parents with complete trust and abandon the moment he sees them coming home.

This is the heart Jesus longs to see in us: a heart that does not pretend, a heart that does not hide, a heart that simply trusts and surrenders.

 So today, let us ask ourselves: are we willing to let go of our pride, our self-reliance, and our excuses, and run back to the Lord with the simple, trusting heart of a child? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Linggo Enero 18 Kapistahan ng Banal na Sanggol o Santo Nino: Mateo 18:1-5, 10

Mabuting Balita: Mateo 18: 1-5, 10

Noong sandaling iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad at nagtanong, “Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?” Tinawag ni Hesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, “Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa mga pinaghaharian ng Diyos.  

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap.  

“Ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit, ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nasubukan na ba nating tumigil kahit sandali at pagmasdan ang mukha ng isang bata, at pagkatapos ay ang mukha ng isang nakatatanda? Alin sa dalawa ang higit na nagbibigay sa atin ng kagalakan? Halos kusang lalabas sa ating puso ang sagot: ang mukha ng isang bata—payak, mapagtiwala, at dalisay.

Sa Mabuting Balita, inihahayag sa atin ni Jesus ang isang maganda ngunit mapanghamong lihim upang makapasok sa Kaharian ng Langit: kailangan tayong maging tulad ng mga bata. Bakit? Sapagkat ang mga bata ay may kalinisan ng puso, kasimplehan ng layunin, at kawalang-malay na hindi tumitingin sa mundo nang may pagdududa, kundi may buong pagtitiwala. Kaya naman hindi nakapagtataka na sinabi ni Jesus na ang pagiging tulad ng bata ang susi sa Kaharian ng Diyos.

Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, masasabi ba nating tayo ay tulad ng bata sa kalinisan ng ating mga isip at sa pagiging malaya sa kasalanan? Sino sa atin ang makapagsasabing ang ating mga iniisip ay kasingdalisay ng sa isang bata? Sino sa atin ang makapagsasabing wala tayong kasalanan? Wala—sapagkat tayong lahat ay mga makasalanan. Nagkakasala tayo sa pamamagitan ng ating mga salita, ating mga gawa, at maging ng ating mga iniisip.

At gayunman, hindi ito dahilan upang mawalan tayo ng pag-asa. Hindi pa huli ang lahat upang tayo ay bumalik kay Jesus at muling maging tulad ng bata sa harap Niya. Sa pamamagitan ng Sakramento ng Kumpisal, patuloy Niya tayong inaanyayahan na magpakumbaba—na lumapit sa Kanya tulad ng isang batang buong tiwalang tumatakbo sa kanyang mga magulang sa sandaling makita niya silang dumarating.

Ito ang pusong nais makita ni Jesus sa atin: pusong hindi nagkukunwari, pusong hindi nagtatago, pusong marunong magtiwala at lubusang magpasakop.

Kaya ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: handa ba tayong bitawan ang ating pagmamataas, ang ating labis na pag-asa sa sarili, at ang ating mga dahilan—at tumakbo pabalik sa Panginoon na may payak at mapagtiwalang puso ng isang bata? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday January 17 Memorial of Saint Anthony, Abbot: Mark 2:13-17

Gospel: Mark 2:13-17

Jesus went out along the sea. All the crowd came to him and he taught them. As he passed by, he saw Levi, son of Alphaeus, sitting at the customs post. Jesus said to him, “Follow me.” And he got up and followed Jesus. While he was at table in his house, many tax collectors and sinners sat with Jesus and his disciples; for there were many who followed him.  

Some scribes who were Pharisees saw that Jesus was eating with sinners and tax collectors and said to his disciples, “Why does he eat with tax collectors and sinners?” Jesus heard this and said to them, “Those who are well do not need a physician, but the sick do. I did not come to call the righteous but sinners.”

+ + + + +  + +

Reflection:

How can we help sinners become followers of Jesus? We can begin by doing what the Lord Himself did: we approach them, we walk with them, and we befriend them. And as we grow in friendship with them, we gently and lovingly introduce Jesus into their lives, trusting that in God’s time, their hearts will be touched and they will come to follow Him.

Let us be patient with them. Let us not judge them for what they have done. Instead, let us pray for them, carry them in our hearts, and hope for their eventual conversion.

Jesus is a Lord of encounter and relationship. He goes to sinners, speaks with them, listens to them, and even shares table with them. He does not wait for them to become perfect before loving them. He loves them first, and that love becomes the beginning of their transformation.

How about us? Do we also choose to draw near to those who are far from God? Do we dare to walk with them, even when it is uncomfortable? And do we forgive them, even when they do not ask for forgiveness?

Sometimes, we are tempted to stay in our own “ivory towers,” feeling safe, secure, and perhaps even righteous. From there, we may look down on others and judge them, forgetting that we, too, are sinners in need of mercy. We may label people as hopeless or dangerous, but if we avoid them, how can they ever experience the saving love of God through us?

If Jesus had avoided Levi and the other tax collectors, they would have continued in their old ways and never discovered the joy of a changed life. But Jesus chose to sit with them, to speak with them, and to walk with them, because He knew that only through love and closeness could their hearts be healed and turned back to God.

And so, we are invited to examine our own hearts today. Are we willing to leave our comfort zones, to risk being misunderstood, and to love as Jesus loves? Who is the “sinner” in our life whom the Lord is asking us not to avoid, but to approach, embrace, and gently lead back to Him? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 17 Paggunita kay San Antonio Abad: Marcos 2:13-17

Mabuting Balita: Marcos 2:13-17

Noong panahong iyon, muling pumunta si Hesus sa baybayin ng Lawa ng Galilea. Sinundan siya ng napakaraming tao, at sila’y tinuruan niya. Nagpatuloy siya ng paglakad at nakita niya si Levi na anak ni Alfeo, nakaupo sa paningilan ng buwis. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Sumunod ka sa akin.” Tumindig naman si Levi at sumunod.

Nang si Hesus at ang kanyang mga alagad ay kumakain sa bahay ni Levi, nakisalo sa kanila ang maraming publikano at mga makasalanang sumunod sa kanya. Nakita ito ng ilang eskribang kabilang sa pangkat ng mga Pariseo at tinanong nila ang kanyang mga alagad, “Bakit siya sumasalo sa mga publikano at sa mga makasalanan?”

Narinig ito ni Hesus, at siya ay sumagot, “Hindi nangangailangan ng manggagamot ang walang sakit, kundi ang maysakit. Naparito ako upang tawagin ang mga makasalanan, hindi ang mga banal.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano nga ba natin makukumbinse ang mga makasalanan na maging mga tagasunod ni Jesus? Maaari tayong magsimula sa ginawa mismo ng Panginoon: lumapit tayo sa kanila, samahan sila, at makipagkaibigan sa kanila.

At habang unti-unti nating pinatatatag ang ating pakikipagkaibigan sa kanila, marahan at may pagmamahal nating ipakilala si Jesus sa kanilang buhay, na may pagtitiwalang sa takdang panahon ng Diyos, hihipuin Niya ang kanilang mga puso at sila ay susunod sa Kanya. Maging matiyaga tayo sa kanila. Huwag natin silang husgahan dahil sa kanilang mga nagawa. Sa halip, ipanalangin natin sila, at umasa sa kanilang pagbabalik-loob.

Si Jesus ay Panginoon ng pakikipagtagpo at pakikipag-ugnayan. Siya ay lumalapit sa mga makasalanan, nakikipag-usap sa kanila, nakikinig sa kanila, at nakikisalo pa sa kanilang hapag. Hindi Niya hinihintay na sila ay maging perpekto bago Niya mahalin.

Mahal na Niya sila at ang pag-ibig na iyon ang nagiging simula ng kanilang pagbabago. Paano naman tayo? Pinipili rin ba nating lumapit sa mga nalalayo sa Diyos? Handa ba tayong samahan sila kahit hindi ito madali? At kaya ba nating magpatawad kahit hindi sila humihingi ng tawad?

Minsan, natutukso tayong manatili sa ating mga “ivory tower”—sa ating mga komportableng kalagayan—at mula roon ay husgahan ang iba, na para bang nakalimutan nating tayo rin ay mga makasalanang nangangailangan ng awa ng Diyos. Madali nating matawag ang iba na walang pag-asa o mapanganib. Ngunit kung iiwasan natin sila, paano nila mararanasan ang nagliligtas na pag-ibig ng Diyos sa pamamagitan natin?

Kung iniwasan ni Jesus si Levi at ang iba pang mga maniningil ng buwis, marahil ay nanatili sila sa kanilang dating pamumuhay at hindi kailanman nakilala ang kagalakan ng isang binagong buhay. Ngunit pinili ni Jesus na makisama sa kanila, makipag-usap sa kanila, at samahan sila, sapagkat alam Niya na sa pamamagitan lamang ng pagmamahal at pagiging malapit sa kanila maaaring gumaling ang kanilang mga puso at makabalik sila sa Diyos.

Kaya tayo ngayon ay inaanyayahang suriin ang ating sariling mga puso. Handa ba tayong lumabas sa ating mga komportableng lugar, isugal ang ating reputasyon, at magmahal tulad ng pagmamahal ni Jesus? Sino kaya ang “makasalanan” sa ating buhay na hinihiling ng Panginoon na huwag nating iwasan, kundi lapitan, yakapin, at marahang akayin pabalik sa Kanya? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 16 Friday of the First Week in Ordinary Time: Mark 2:1-12

Gospel: Mark 2:1-12

When Jesus returned to Capernaum after some days, it became known that he was at home. Many gathered together so that there was no longer room for them, not even around the door, and he preached the word to them. They came bringing to him a paralytic carried by four men. Unable to get near Jesus because of the crowd, they opened up the roof above him.  

After they had broken through, they let down the mat on which the paralytic was lying. When Jesus saw their faith, he said to him, “Child, your sins are forgiven.” Now some of the scribes were sitting there asking themselves, “Why does this man speak that way? He is blaspheming. Who but God alone can forgive sins?”

Jesus immediately knew in his mind what they were thinking to themselves, so he said, “Why are you thinking such things in your hearts? Which is easier, to say to the paralytic, ‘Your sins are forgiven,’ or to say, ‘Rise, pick up your mat and walk’?

But that you may know that the Son of Man has authority to forgive sins on earth” –he said to the paralytic, “I say to you, rise, pick up your mat, and go home.” He rose, picked up his mat at once, and went away in the sight of everyone. They were all astounded and glorified God, saying, “We have never seen anything like this.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Have we already brought someone closer to the Lord?

The four men who helped the paralytic come to Jesus were extraordinary—not because they were famous or powerful, but because they had merciful hearts. Their hearts were not concerned only with their own comfort but were deeply moved by the suffering of another.

As we reflect on their story, we cannot help but see ourselves in them. We can only imagine the hardship they had to endure just to bring their friend to Jesus—and yet, selfless love made them persist.

In the same way, are we not also called to carry one another in faith? Are we not invited to become bridges that lead others closer to Christ, especially those who can no longer walk on their own because of the weight of their pain, failures, or despair?

Surely, those four selfless men went home filled with quiet joy, knowing in their hearts that they had done something noble and worthwhile. That deep sense of joy and fulfillment became their reward. And is this not also the joy we feel when we have helped someone rise again, when we have become instruments of God’s mercy in another person’s life?

The greatest reward we could ever receive in this world is not money or material things, for these are passing and temporary. Not even honors that serve only ourselves, for these, too, will eventually be forgotten. The greatest reward is to help someone who cannot repay us—someone who can only pray for us and silently thank God for the help they have received through us.

In the end, what truly remains is love made concrete in service, compassion made visible in sacrifice, and faith made alive in our willingness to carry one another to Christ. So let us ask ourselves today: whom are we carrying to Jesus, and whose burden is the Lord asking us to help lift? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 16 ng Unang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:1-12

Mabuting Balita: Marcos 2:1-12

Noong panahong iyon, bumalik si Hesus sa Capernaum, at kumalat ang balitang siya’y nasa kanyang tahanan. Kaya’t nagkatipon ang napakaraming tao, anupat wala nang matayuan kahit sa labas ng pintuan. Samantalang nangangaral si Hesus, may idinating na isang paralitikong dala ng apat katao. 

Hindi nila ito mailapit kay Hesus dahil sa dami ng tao, kaya’t binakbak nila ang bubong sa tapat niya, at inihugos ang paralitikong nakaratay sa kanyang higaan. Nang makita ni Hesus kung gaano kalaki ang kanilang pananalig, sinabi niya sa paralitiko, “Anak, ipinatatawad na ang mga kasalanan mo.”  

May nakaupo roong ilang eskriba na nagsaloob ng ganito: “Bakit nagsasalita ng ganito ang taong ito? Kalapastanganan sa Diyos iyan! Hindi ba’t Diyos lamang ang makapagpapatawad ng mga kasalanan?” Talos ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t sinabi niya, “Bakit kayo nagsasaloob ng ganyan? Alin ba ang lalong madali: ang sabihin sa paralitiko, ‘Ipinatatawad na ang mga kasalanan mo,’ o ang sabihing, ‘Tumindig ka, dalhin mo ang iyong higaan ay lumakad ka’?   

Patutunayan ko sa inyo na dito sa lupa, ang Anak ng Tao ay may kapangyarihang magpatawad ng mga kasalanan.” Sinabi niya sa paralitiko, “Tumindig ka, dalhin mo ang iyong higaan, at umuwi ka!” Tumindig naman ang paralitiko, binuhat ang kanyang higaan at umalis na nakikita ng lahat. Sila’y pawang nanggigilalas at nagpuri sa Diyos. “Hindi pa kami nakakikita ng ganito!” sabi nila.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May nadala na ba tayo palapit sa Panginoon?

Ang apat na lalaking tumulong sa paralitiko upang makalapit kay Jesus ay hindi pambihira dahil sila ay tanyag o makapangyarihan, kundi dahil sila ay may mga pusong mahabagin. Ang kanilang mga puso ay hindi lamang nakatuon sa sarili nilang kaginhawaan, kundi bukas sa paghihirap ng iba.

Habang pinagninilayan natin ang kanilang kuwento, hindi ba natin nakikita ang ating mga sarili sa kanila? Maiisip lamang natin ang hirap na kanilang tiniis upang madala ang kanilang kaibigan kay Jesus—ngunit dahil sa mapagmalasakit na pag-ibig, hindi sila sumuko.

Sa gayunding paraan, hindi ba tayo rin ay tinatawag na magbuhat ng pasanin ng isa’t isa sa pananampalataya? Hindi ba tayo inaanyayahang maging tulay upang ang iba ay mas mapalapit kay Hesus—lalo na yaong mga hindi na makalakad sa bigat ng kanilang sakit, pagkabigo, o kawalan ng pag-asa?

Tiyak na ang apat na lalaking iyon ay umuwi na may galak sa kanilang mga puso, batid nilang sila ay may nagawang mabuti at makabuluhan. Ang malalim na kagalakan at kaganapang-loob na iyon ang naging kanilang gantimpala. At hindi ba ito rin ang galak na nararamdaman natin kapag may natulungan tayong muling bumangon, kapag tayo ay naging kasangkapan ng awa ng Diyos sa buhay ng iba?

Ang pinakadakilang gantimpala na maaari nating matanggap sa mundong ito ay hindi pera o mga materyal na bagay, sapagkat ang mga ito ay lumilipas at pansamantala lamang. Ni hindi rin ang mga parangal na para lamang sa ating sariling dangal, sapagkat ang mga ito ay malilimutan din.

Ang pinakadakilang gantimpala ay ang tumulong sa isang taong hindi tayo kayang suklian—isang taong maaari lamang magdasal para sa atin at tahimik na magpasalamat sa Diyos sa tulong na kanilang tinanggap sa pamamagitan natin.

Sa huli, ang tunay na nananatili ay ang pag-ibig na naipapakita sa paglilingkod, ang habag na nahahayag sa sakripisyo, at ang pananampalatayang nabubuhay sa ating kahandaang pasanin ang isa’t isa patungo kay Hesus.

May nadala naba tayo palapit kay Jesus, at kaninong pasanin ang hinihiling ng Panginoon na tulungan nating buhatin? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 15 Thursday of the First Week in Ordinary Time: Mark 1:40-45

Gospel Mark 1:40-45

A leper came to him and kneeling down begged him and said, “If you wish, you can make me clean.” Moved with pity, he stretched out his hand, touched the leper, and said to him, “I do will it. Be made clean.”

The leprosy left him immediately, and he was made clean. Then, warning him sternly, he dismissed him at once. Then he said to him, “See that you tell no one anything, but go, show yourself to the priest and offer for your cleansing what Moses prescribed; that will be proof for them.”

The man went away and began to publicize the whole matter. He spread the report abroad so that it was impossible for Jesus to enter a town openly. He remained outside in deserted places, and people kept coming to him from everywhere.

+ + + + +  + +

Reflection:

What moves us to go to Jesus?

The leper went to Jesus, knelt before Him, and begged with a humble heart, “If You wish, You can make me clean.” And immediately, he was healed. In this simple yet powerful moment, we are invited to pause and ask ourselves: what truly moves a person to come before the Lord?

Was it merely the gravity of his sickness? No. It was not his leprosy that brought him to Jesus. Something far deeper and far greater moved him—it was his profound faith in the Lord. For if he had no faith, he would never have dared to approach Jesus at all.

And what moved Jesus to heal him? Was it simply the sight of suffering? No. It was not the sickness itself that touched the heart of the Lord, but the faith of the one who came to Him trusting, hoping, and believing.

So we ask ourselves today: what brings us to Jesus? Why do we pray? Do we come to Him only when we are burdened by problems or weighed down by sickness? Surely, our needs and struggles may lead us to kneel before Him—but they must never be the deepest reason. More than anything else, it must always be our faith in Him that draws us near.

Let us then examine our hearts. Let us make sure that faith—living, trusting, and persevering faith—is the true force that moves us to seek the Lord and to remain in His presence. For the more we allow faith to lead us to Jesus, the more we open our hearts to His mercy, His healing, and His saving grace.

So we ask ourselves, not only today but every day: when we kneel in prayer and call upon His name, is it merely our pain that moves us—or is it a faith that truly trusts, surrenders, and believes? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 15 Huwebes ng Unang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 1:40-45

Mabuting Balita: Marcos 1:40-45

Noong panahong iyon, may isang ketonging lumapit kay Hesus, nanikluhod at nagmakaawa: “Kung ibig po ninyo’y mapagagaling ninyo ako.” Nahabag si Hesus at hinipo siya, sabay ang wika, “Ibig ko. Gumaling ka!” Noon di’y nawala ang ketong at gumaling ang tao. Pinaalis siya agad ni Hesus matapos ang ganitong mahigpit na bilin: “Huwag mong sasabihin ito kaninuman. 

Sa halip ay pasuri ka sa saserdote. Pagkatapos, maghandog ka ayon sa iniutos ni Moises, upang patunayan sa mga tao na ikaw ay magaling na.” Ngunit umalis siya at bagkus ipinamalita ang nangyari, anupat hindi na hayagang makapasok ng bayan si Hesus. Naroon na lamang siya sa labas, sa mga ilang na pook, at doon pinagsasadya ng mga tao buhat sa iba’t ibang dako.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang nagtutulak sa atin na Lumapit kay Hesus?

Lumapit ang ketongin kay Hesus, lumuhod sa Kanya, at buong kababaang-loob na nakiusap: “Kung ibig Mo po, maaari Mo akong linisin.” At agad-agad siyang pinagaling. Sa tagpong ito, tayo ay inaanyayahang huminto at magnilay: ano nga ba ang tunay na nagtutulak sa isang tao upang lumapit sa Panginoon?

Ang bigat ba ng kanyang karamdaman? Hindi. Hindi ang ketong ang nagtulak sa kanya upang hanapin si Hesus. May mas malalim at mas dakilang dahilan—ang kanyang malalim na pananampalataya sa Panginoon. Sapagkat kung wala siyang pananampalataya, hindi siya mangangahas na lumapit kay Hesus.

At ano naman ang nag-tulak kay Hesus upang pagalingin siya? Ang karamdaman ba? Hindi rin. Hindi ang sakit ang umantig sa puso ng Panginoon, kundi ang pananampalataya ng taong lumapit sa Kanya nang may tiwala, pag-asa, at paniniwala.

Kaya tayo ngayon ay nagtatanong: ano ang nagdadala sa atin kay Hesus? Bakit tayo nananalangin? Lumalapit lang ba tayo sa Kanya kapag tayo ay may problema o may pinagdaraanan na pisikal at emosyunal karamdaman?

Totoong ang ating mga pangangailangan at paghihirap ay maaaring magdala sa atin sa Kanya—ngunit hindi iyon ang dapat maging pinakamalalim na dahilan. Higit sa lahat, ang dapat talagang naglalapit sa atin sa Panginoon ay ang ating pananampalataya sa Kanya.

Suriin natin ang ating mga puso. Tiyakin natin na ang pananampalatayang—buhay, matatag, at nagtitiwala—ang tunay na puwersang nagtutulak sa atin na hanapin at manatili sa piling ng Panginoon. Sapagkat habang mas pinangungunahan tayo ng pananampalataya patungo kay Hesus, lalo nating binubuksan ang ating mga puso sa Kanyang awa, kagalingan, at nagliligtas na biyaya.

Kaya tanungin natin ang ating mga sarili: kapag tayo ay lumuluhod at nananalangin, ano ba talaga ang nagtutulak sa atin ang ating sakit at mga problema, o ang isang pananampalatayang tunay na nagtitiwala, sumusuko, at naniniwala? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 14 Wednesday of the First Week in Ordinary Time: Mark 1:29-39

Gospel: Mark 1:29-39

On leaving the synagogue Jesus entered the house of Simon and Andrew with James and John. Simon’s mother-in-law lay sick with a fever. They immediately told him about her. He approached, grasped her hand, and helped her up. Then the fever left her and she waited on them.

When it was evening, after sunset, they brought to him all who were ill or possessed by demons. The whole town was gathered at the door. He cured many who were sick with various diseases, and he drove out many demons, not permitting them to speak because they knew him. 

Rising very early before dawn, he left and went off to a deserted place, where he prayed. Simon and those who were with him pursued him and on finding him said, “Everyone is looking for you.” He told them, “Let us go on to the nearby villages that I may preach there also. For this purpose have I come.”  So he went into their synagogues, preaching and driving out demons throughout the whole of Galilee.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we share Jesus with as many people as possible?

Jesus is an itinerant Healer and Preacher—always on the move, always reaching out, always seeking souls. He desires to cover as much ground as possible so that He may touch more lives and heal more hearts. Yet this is what the people in the Gospel failed to understand.

They wanted to keep Jesus to themselves, to possess Him as if He were meant only for them. But Jesus would have none of this. After healing many— including Simon’s mother-in-law—He moved on to other towns, because His mission was not to stay, but to be sent; not to be kept, but to be shared.

Here, we are gently reminded of our own calling. Our gift of knowing Jesus is not meant to remain locked within our hearts. It is a grace entrusted to us, and grace is always meant to be given. We are called to share Him with others, whoever and wherever they may be.

And how do we share Jesus? We share Him through our words and through our lives. If we feel inadequate with words, then let our lives speak. Let us share Him through simple acts of kindness, through love that does not expect in return, through forgiveness that heals, and through gentleness that reflects the very heart of Christ.

So many people have only a shallow or distorted image of Jesus, not because He is hidden, but because we often fail to teach and live what He taught. What a blessing it would be—not only for others, but also for us—if we truly cared enough to make Jesus visible in the way we live.

And lest we forget: all of us are called to labor humbly in the vineyard of the Lord—no matter who we are and no matter what our past has been. Our sins do not disqualify us; they remind us of mercy. The past no longer defines us; it only teaches us. What matters most to Jesus is our present—our here and now—and our willingness to walk with Him into the future.

So let us ask ourselves, not only with our lips but with our lives: Are we content to keep Jesus to ourselves, or are we ready—starting today—to truly share Him with others? — Marino J. Dasmarinas