Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Pebrero 2 Kapistahan ng Pagdadala kay Hesus na Panginoon sa Templo: Lucas 2:22-40

Mabuting Balita: Lucas 2:22-40

Nang dumating ang araw ng paglilinis sa kanila, ayon sa Kautusan ni Moises, si Jesus ay dinala ng kanyang mga magulang sa Jerusalem upang iharap sa Panginoon, sapagkat ayon sa Kautusan, "Ang bawat panganay na lalaki ay nakatalaga sa Panginoon." At naghandog sila, ayon sa hinihingi ng Kautusan ng Panginoon: "Mag-asawang batu-bato, o dalawang inakay na kalapati."

May isang tao noon sa Jerusalem, ang pangala'y Simeon. Matapat at malapit sa Diyos ang lalaking ito at naghihintay sa katubusan ng Israel. Sumasakanya ang Espiritu Santo na nagpahayag sa kanya na hindi siya mamamatay hangga't hindi niya nakikita ang Mesias na ipinangako ng Panginoon.

Sa patnubay ng Espiritu, pumasok siya sa templo. At nang dalhin doon ng kanyang mga magulang ang sanggol na si Jesus upang gawin ang hinihingi ng Kautusan, siya'y kinalong ni Simeon.

Ito'y nagpuri sa Diyos, na ang wika, "Kunin mo na Panginoon ang iyong abang alipin, Ayon sa iyong pangako, Yamang nakita na ng aking mga mata ang iyong tagapagligtas, Na inihanda mo para sa lahat ng bansa: Liwanag itong tatanglaw sa mga Hentil, At magbibigay-karangalan sa iyong bayang Israel."

Namangha ang ama't ina ng sanggol dahil sa sinabi ni Simeon tungkol sa kanya. Binasbasan sila ni Simeon, at sinabi kay Maria, "Tandaan mo, ang batang ito'y nakatalaga sa ikapapahamak o ikaliligtas ng marami sa Israel, isang tanda mula sa Diyos ngunit hahamakin ng marami kaya't mahahayag ang kanilang iniisip. Dahil diyan, ang puso mo'y para na ring tinarakan ng isang balaraw."

Naroon din sa templo ang isang propetang babae na ang ngala'y Ana, anak ni Fanuel na mula sa lipi ni Aser. Siya'y napakatanda na. Pitong taon lamang silang nagsama ng kanyang asawa, nang siya'y mabalo, at ngayon, walumpu't apat na taon na siya. Lagi siya sa templo at araw gabi'y sumasamba sa Diyos sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin.

Lumapit siya nang oras ding iyon at nagpasalamat sa Diyos. Nagsalita rin siya tungkol kay Jesus sa lahat ng naghihintay sa pagpapalaya ng Diyos sa Jerusalem. Nang maisagawa nila ang lahat ng bagay ayon sa Kautusan, bumalik na sila sa kanilang bayan, sa Nazaret, Galilea. Ang bata'y lumaking malakas, marunong at kalugud-lugod sa paningin ng Diyos.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking nasa huling sandali ng kanyang buhay. Mayroon siyang isang taimtim na kahilingan bago siya pumanaw—ang makita si Hesus nang personal at makausap Siya, kahit sa sandaling panahon lamang. Sa kasamaang-palad, hindi natupad ang kanyang kahilingan sapagkat siya’y namatay nang hindi Siya nakita. Dahil dito, tayo’y inaanyayahang magnilay: Mayroon bang mahiwagang salita upang makita natin si Hesus? Mayroon bang lihim upang tunay nating makatagpo ang Panginoon?

Nang dalhin ang Sanggol na si Hesus sa templo upang iharap sa Panginoon, ito’y alinsunod sa Kautusang Hudyo na nag-uutos na ang isang sanggol ay iharap sa Diyos apatnapung araw matapos ipanganak. Ang karaniwang gawaing ito ng pagsunod ay naging isang banal na sandali kung saan ang langit at lupa ay nagtagpo.

Sa ating Mabuting Balita, ay may isang banal na tao na nagngangalang Simeon. Tulad ng lalaking nasa kuwento, mayroon din siyang isang taimtim na hangarin bago siya mamatay—ang makita ang Mesiyas. Pinagpala si Simeon sapagkat hindi lamang niya nakita ang Sanggol na si Hesus, kundi kanyang niyakap at hinawakan Siya sa kanyang mga bisig.

Ito ba’y dahil lamang sa swerte? Nagkataon lamang ba na siya’y nasa tamang lugar at tamang oras? Hindi. Walang kinalaman ang swerte sa kanyang pagtatagpo sa Banal na Mag-anak. Ayon sa Mabuting Balita, si Simeon ay isang taong matuwid at maka-Diyos.

Buong puso niyang sinikap na isabuhay ang kanyang pananampalataya. Dahil dito, ipinagkaloob ng Diyos, sa pamamagitan ng Espiritu Santo, ang isang bihira at napakagandang biyaya—ang makita at makarga ang Sanggol na si Hesus bago siya pumanaw.

Napakagandang paraan ng pagpanaw! Hindi ba’t ito rin ang minimithi ng ating mga puso—na bago ang ating huling hininga, ay makita natin si Hesus at maramdaman ang Kanyang mapagmahal na presensya habang tayo’y pauwi na sa kaharian ng Ama?

Kapag ang isang tao ay nalalapit na sa kamatayan, madalas nating marinig na sinasabi niyang nakikita na niya ang kanyang mga mahal sa buhay na nauna nang pumanaw. Bihira nating marinig na sinasabi niyang si Hesus ang kanyang nakikita.

Gayunman, sa buhay ni Simeon, ipinapakita sa atin na ang pagkakita kay Hesus ay hindi lamang para sa iilan, kundi isang biyayang inihahanda ng Diyos para sa mga pusong handang tumanggap sa Kanya.

Sa buhay ni Simeon, natutuklasan natin ang landas—ang “lihim,” kung maaari nating tawagin—upang makatagpo si Hesus, hindi lamang sa oras ng ating kamatayan kundi maging sa ating pang-araw-araw na pamumuhay. Tayo ay tinatawagan na mamuhay nang may katuwiran. Inaanyayahan tayong maging tapat at debotong mga tagasunod ni Kristo, hinahayaan ang Espiritu Santo na hubugin ang ating mga puso, mga pasya, at buong buhay.

Kung tayo’y haharap sa kamatayan ngayon, handa ba ang ating mga puso na makilala at salubungin si Hesus? Nabubuhay ba tayo sa paraang tulad ni Simeon—na sa bawat araw ng ating buhay, ay namumuhay tayong handang masilayan ang Panginoon kapag Siya’y dumating? — Marino J. Dasmarinas