Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 12 Lunes ng Unang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 1:14-20

Mabuting Balita: Marcos 1:14-20

Pagkatapos dakpin si Juan, si Hesus ay nagtungo sa Galilea at ipinangaral ang Mabuting Balitang mula sa Diyos: “Dumating na ang takdang panahon, at malapit na ang paghahari ng Diyos! Pagsisihan ninyo’t talikdan ang inyong mga kasalanan at maniwala kayo sa Mabuting Balitang ito.” 

Samantalang naglalakad si Hesus sa tabi ng Lawa ng Galilea, nakita niya ang magkapatid na Simon at Andres na naghahagis ng lambat, “Sumama kayo sa akin at kayo’y gagawin kong mamamalakaya ng tao.” Pagdaka’y iniwan nila ang kanilang lambat, at sumunod sa kanya. 

Nagpatuloy siya ng paglakad, at sa di kalayuan ay nakita niya ang magkapatid na Santiago at Juan, mga anak ni Zebedeo. SIla’y nasa kanilang bangka at naghahayuma ng mga lambat. Tinawag din sila ni Hesus at sumunod naman sa kanya. Iniwan nila sa bangka ang kanilang ama, kasama ng mga taong upahan.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang ama na laging tumatawag sa kanyang mga anak upang umuwi na at mananghalian habang sila’y naglalaro sa tapat ng kanilang bahay. Sa sandaling marinig ng mga bata ang tinig ng kanilang ama, agad nilang inihahanda ang kanilang mga gamit at tumutugon sa kanyang tawag. Bakit? Sapagkat alam nilang siya ang kanilang ama—ang nag-aaruga sa kanila, nagpapakain sa kanila, at buong pusong naglalaan ng kanyang panahon para sa kanila.

Ganyan din ang nangyari sa mga unang alagad ni Jesus. May nakita at naunawaan sila na madalas ay nakakalimutan o hindi natin napapansin. Kaya naman nagawa nilang iwan ang lahat at sumunod sa Kanya.

Hindi man sila binigyan ni Jesus ng malinaw na pangako sa salita, marahil ay nagsasalita na Siya noon sa kaibuturan ng kanilang mga puso—na kung sila’y tutugon sa Kanyang tawag, magkakaroon sila ng bagong pananaw sa buhay at maging sa walang hanggan. Marahil ay naniwala silang kung susunod sila sa Kanya, Siya na rin ang bahalang mag-alaga at magtustos sa kanila sa buong buhay nila.

At ngayon, ang parehong Jesus na iyon ay tumatawag din sa atin.

Ano nga ba ang pumipigil sa atin upang tumugon sa Kanyang tawag? Natatakot ba tayong mawalan ng katiyakang pinansyal? Natatakot ba tayong iwan ang ating pamilya at mga kaibigan? O natatakot ba tayong talikuran ang makasalanang pamumuhay na tila naging bahagi na ng ating araw-araw na buhay? Tayo ay mga manlalakbay lamang sa mundong ito. Ang lahat ng mayroon tayo ngayon ay pansamantala at lilipas din; darating ang araw na iiwan din natin ang lahat ng ito.

Patuloy tayong tinatawag ni Jesus na sumunod sa Kanya at iwan ang anumang makamundo at makasalanang kinakapitan natin. Ganito pa rin ang Kanyang paanyaya: “Sumunod ka sa Akin at iwan mo ang iyong makasalanang buhay. Sumunod ka sa Akin at simulan mong mamuhay ng ganap, payapa, at tunay na makabuluhang buhay.”

Marahil hindi tayo hinihiling ni Jesus na lumipat ng lugar o iwan ang ating kinaroroonan. Marahil mas malalim at mas mahirap ang Kanyang hinihiling: na sundan Siya dito mismo kung nasaan tayo ngayon, sa pamamagitan ng pag-iwan sa anumang kasalanang gumagapos sa ating mga puso. At marahan Niya tayong tinitiyak: “Huwag kang matakot. Ako ang bahala sa iyo. Hinding-hindi kita iiwan.”

Kaya ngayon, habang muli nating naririnig ang Kanyang tinig na tumatawag sa atin, ano nga ba ang patuloy pa nating kinakapitan? Anong mga “lambat,” mga kaginhawaan, o mga kasalanan ang ayaw pa nating bitawan—at handa na ba talaga tayong magtiwala sa Kanya, tumindig, sumunod, at hayaan Siyang akayin tayo sa buhay na Kanyang inihahanda para sa atin? — Marino J. Dasmarinas