Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Disyembre 30 Ika-anim Araw ng Pagdiriwang sa Pasko ng Pagsilang: Lucas 2:36-40

Mabuting Balita: Lucas 2:36-40

Noong Panahong iyon, naroon din sa templo ang isang propetang babae na ang pangala'y Ana, anak ni Fanuel na mula sa lipi ni Aser. Siya'y napakatanda na. Pitong taon lamang silang nagsama ng kanyang asawa, nang siya'y mabalo. At ngayon, walumpu't apat na taon na siya. 

Lagi siya sa templo at araw-gabi'y sumasamba sa Diyos sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin. Lumapit siya nang oras ding iyon at nagpasalamat sa Diyos. Nagsalita rin siya tungkol kay Jesus sa lahat ng naghihintay sa pagpapalaya ng Diyos sa Jerusalem. 

Nang maisagawa na nila ang lahat ng bagay ayon sa Kautusan, bumalik na sila sa kanilang bayan, sa Nazaret, Galilea. Ang bata'y lumaking malakas, marunong at kalugod-lugod sa paningin ng Diyos.  

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang dapat nating gawin upang lumago sa karunungan tungkol sa Diyos?

Tayo ay lumalago sa karunungan kapag sinasadya nating ilaan ang ating oras sa Diyos. Ang oras na ibinibigay natin sa Kanya ay hindi nasasayang; ito ay banal na oras. Sa Kanyang presensya nahuhubog ang ating mga puso, naliliwanagan ang ating mga isip, at nababago ang ating buhay.

Ipinapaalala sa atin ng propetang si Ana ang katotohanang ito. Sa edad na walumpu’t apat, maaari sana siyang mamuhay nang tahimik at komportable. Maaari sana siyang manatili na lamang sa bahay, magpahinga, at mamuhay ayon sa sarili niyang kagustuhan.

Ngunit pinili niya ang mas dakilang landas. Inialay niya ang mga natitirang taon ng kanyang buhay sa Diyos. Araw at gabi siyang nanatili sa templo, nag-aayuno at nananalangin, namumuhay sa presensya ng Panginoon. Kaya’t hindi nakapagtataka na siya ay puspos ng karunungan tungkol sa Diyos—sapagkat ang kanyang karunungan ay bunga ng isang buhay na malapit sa Kanya.

Ngayon, marapat nating tanungin ang ating mga sarili: saan ba natin ginugugol ang karamihan ng ating oras? Inuubos ba natin ang ating lakas sa paghahabol sa mga aliw at alalahanin ng mundong ito, at binibigyan lamang ang Diyos ng kaunting oras—kung nagbibigay man tayo?

Madalas ay ipinagpapaliban natin ang ating ganap na pagbabalik-loob sa Diyos. Sinasabi natin sa ating mga sarili na sa ibang panahon na lamang tayo maglalaan ng mas maraming oras para sa Kanya—kapag tayo’y tumanda na, kapag tayo’y nagretiro na, kapag tayo’y nanghina at nagkasakit at saka lamang natin lubos na mararamdaman ang ating pangangailangan sa Kanya. Ngunit kailangan pa bang dumating sa ganoon?

Huwag nawa nating ulitin ang pagkakamali ng marami na seryosohin lamang ang Diyos sa huling yugto ng kanilang buhay. Huwag tayong maghintay na dapuan ng karamdaman bago tayo matutong manalangin nang taos-puso at magtiwala nang lubusan. Sa halip, ialay natin ang ating oras sa Diyos ngayon—habang tayo’y may lakas pa, habang ang ating mga puso ay malayang makapipili na mahalin at sundin Siya.

Sa Mabuting Balita, si Ana ay laging naroroon sa templo. Araw at gabi niyang sinasamba ang Diyos sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin. Ang kanyang debosyon ay hindi nagsimula sa katandaan; ito ay bunga ng habambuhay na katapatan. Ang kanyang pagiging malapit sa Diyos ay hindi nagkataon lamang—ito ay pinagyaman sa pamamagitan ng patuloy na pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Kaya, tanungin natin ang ating mga sarili: kailan natin tunay na ibinibigay ang ating oras sa Diyos? Ang pinakamainam na panahon upang maglaan para sa Kanya ay hindi bukas, hindi sa susunod na mga araw o buwan—kundi ngayon. Hindi natin alam ang maaaring mangyari bukas, ngunit tiyak nating tayo ay inaanyayahan ng Diyos sa sandaling ito: lumapit, makinig, at manatili sa Kanyang presensya.

Handa ba tayong bigyan ang Diyos ng tunay na puwang sa ating pang-araw-araw na buhay—ngayon, bago tayo manghina at bago mawalan ng ilaw ang ating kandila sa mundong ito? – Marino J. Dasmarinas