Reflection for January 23 Friday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:13-19

Gospel: Mark 3:13-19

Jesus went up the mountain and summoned those whom he wanted and they came to him. 

He appointed Twelve, whom he also named Apostles that they might be with him and he might send them forth to preach and to have authority to drive out demons: He appointed the Twelve: Simon, whom he named Peter; James, son of Zebedee,and John the brother of James, whom he named Boanerges, that is, sons of thunder; Andrew, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James the son of Alphaeus; Thaddeus, Simon the Cananean, and Judas Iscariot who betrayed him.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the relevance of the selection of the twelve apostles to us?

It reminds us that we, too, have a mission to take part in the propagation of the faith. And yet, many of us may quietly say in our hearts, “We know nothing about the faith; therefore, we can do nothing.” We often feel unworthy, unprepared, or simply incapable.

But when we look at the twelve whom Jesus chose, we realize that they, too, knew very little at the beginning. Many of them were ordinary men, and they were sinners just like us. Still, Jesus looked at them with love and called them to follow Him. This tells us that saying “we know nothing” is not an excuse, because we will learn if we only try to open our hearts and desire to know more about our faith.

Jesus will never fail us. He does not call us and then abandon us. He equips us. From knowing nothing, we begin to know something—and this “something” that Jesus gives us grows little by little as long as we continue to respond to His call with trust and perseverance. What begins as something small, He slowly transforms into something meaningful and life-giving.

So let us not be afraid to respond. Let us not be afraid to dive into the deep waters of our faith, for Jesus Himself is with us in the boat. Let us begin our mission in our family, our own domestic church. Let us gently and patiently evangelize them about Jesus and about our Roman Catholic faith through our healing words, our humble actions, and our daily witness of love.

And now, as we reflect on this calling, let us ask ourselves with sincerity: If Jesus is calling us today—not because we are ready, but because He is faithful—will we finally trust Him enough to rise, follow Him, and begin our mission? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 23 ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:13-19

Mabuting Balita: Marcos 3:13-19

Noong panahong iyon, umahon si Hesus sa kaburulan, kasama ang kanyang mga pinili. Humirang siya ng labindalawa na tinawag niyang mga apostol upang maging kasa-kasama niya, suguing mangaral, at bigyan ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo.  

Ito ang labindalawang hinirang niya: Si Simon na tinagurian niya ng Pedro, Si Santiago at si Juan, na mga anak ni Zebedeo, sila’y tinagurian niyang Boanerges, na ibig sabihi’y mapupusok; sina Andres, Felipe, Bartolome, Mateo, Santiago na anak ni Alfeo, at Tadeo; si Simon na makabayan, at si Judas Iscariote na siyang nagkanulo sa kanya.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang kahalagahan ng pagpili ni Jesus sa labindalawang apostol para sa atin?

Ipinapaalala nito sa atin na tayong lahat ay may misyon din sa pagpapalaganap ng pananampalataya. Ngunit marami sa atin ang maaaring magsabi sa ating sarili, “Wala naman tayong gaanong alam tungkol sa pananampalataya, kaya wala rin tayong magagawa.” Madalas ay nakakaramdam tayo ng kakulangan, kawalan ng kakayahan, o kawalan ng lakas ng loob.

Ngunit kapag tiningnan natin ang labindalawang pinili ni Jesus, makikita natin na sila man ay kaunti lamang ang nalalaman noong una. Karaniwan lamang silang mga tao, at sila rin ay mga makasalanan tulad natin. Gayunman, tinawag pa rin sila ni Jesus dahil sa Kanyang pag-ibig sa kanila.

Ipinapakita nito sa atin na hindi sapat na dahilan ang pagsasabing “wala tayong alam,” sapagkat matututo tayo kung bubuksan lamang natin ang ating mga puso at nanaising mas makilala ang ating pananampalataya.

Hindi tayo kailanman pababayaan ni Jesus. Kapag tayo’y tinawag Niya, hindi Niya tayo iniiwan. Sa halip, tayo’y Kanyang inihahanda at pinalalakas. Mula sa halos wala tayong alam, nagsisimula tayong may matutunan—at ang “kaunting” ito na ibinibigay sa atin ni Jesus ay patuloy na lumalago habang patuloy din tayong tumutugon sa Kanyang tawag nang may tiwala at pagtitiyaga. Ang maliit na simula ay Kanyang ginagawang makabuluhan at nagbibigay-buhay.

Kaya huwag tayong matakot tumugon. Huwag tayong matakot sumuong sa malalim na bahagi ng ating pananampalataya, sapagkat si Jesus mismo ang kasama natin sa ating paglalakbay. Simulan natin ang ating misyon sa ating sariling pamilya, ang ating munting simbahan sa loob ng tahanan.

Ipaabot natin sa kanila ang Mabuting Balita tungkol kay Jesus at sa ating pananampalatayang Katoliko sa pamamagitan ng ating mapagpagaling na mga salita, mapagkumbabang kilos, at araw-araw na patotoo ng pag-ibig.

At ngayon, habang pinagninilayan natin ang tawag na ito, tanungin natin ang ating sarili nang buong katapatan: Kung tinatawag tayo ni Jesus ngayon—hindi dahil tayo ay handa na, kundi dahil Siya ay tapat at mapagmahal—magkakaroon ba tayo ng lakas ng loob na tumindig, sumunod sa Kanya, at simulan ang ating misyon? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 22 Thursday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:7-12

Gospel: Mark 3:7-12

Jesus withdrew toward the sea with his disciples. A large number of people followed from Galilee and from Judea. Hearing what he was doing, a large number of people came to him also from Jerusalem, from Idumea, from beyond the Jordan, and from the neighborhood of Tyre and Sidon. 

He told his disciples to have a boat ready for him because of the crowd, so that they would not crush him. He had cured many and, as a result, those who had diseases were pressing upon him to touch him. And whenever unclean spirits saw him they would fall down before him and shout, “You are the Son of God.” He warned them sternly not to make him known.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we believe in the saying, “To see is to believe”?

Large numbers of people from Galilee, Judea, Jerusalem, Idumea, the region across the Jordan, Tyre, and Sidon followed Jesus because of the physical and spiritual healing He worked among them. After experiencing His healing touch, they could not keep it to themselves. They naturally spread the news by word of mouth and by every means they could.

This situation is not very different in our own time. Whenever we hear that someone is being healed in the name of Jesus, the news quickly goes viral—it spreads and soon fills social media and the internet. And, naturally, many of us would want to go there (if we could), to see and experience it for ourselves. As the saying goes, “To see is to believe.” We go to see, and once we see, it is as if on cue—we immediately believe.

Yet, there is also a silent majority among us who follow Jesus not because of His miracles and healings. They follow Him simply because, deep in their hearts, they know how much they need Him. It does not even matter to them whether He heals or not. They already follow because of their love for the Lord and their deep thirst for His presence.

These are the followers who touch the very heart of God—those who remain faithful even without signs, wonders, or extraordinary experiences. They walk by faith, not by sight. They trust not because they have seen, but because they have already experienced the love of the Lord.

And so, we are gently invited to look into our own hearts today: Are we among those who follow even when no miracle happens? Or do we still need to see and feel something extraordinary before we truly surrender our lives to the Lord and walk with Him in faith? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 22 Huwebes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:7-12

Mabuting Balita: Marcos 3:7-12

Noong panahong iyos, umalis si Jesus at ang kanyang mga alagad at nagpunta sa tabi ng lawa. Sinundan siya ng maraming tao buhat sa Galilea. Nagdatingan din naman ang napakaraming tao mula sa Judea, sa Jerusalem, sa Idumea, sa ibayo ng Jordan, at sa palibot ng Tiro at Sidon nang mabalitaan nila ang lahat ng ginawa ni Jesus.  

Nagpahanda si Jesus sa kanyang mga alagad ng isang bangkang magagamit niya, upang hindi siya maipit ng mga taong dumaragsa. Marami na siyang pinagaling, kaya't pinagdumugan siya ng lahat ng maysakit upang mahipo man lamang nila.

Bawat inaalihan ng masamang espiritu na makakita sa kanya ay nagpapatirapa sa harapan niya at sumisigaw, "Ikaw ang Anak ng Diyos!" At mahigpit silang pinagbawalan ni Jesus; ayaw niyang ipasabi kung sino siya.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naniniwala ba tayo sa kasabihang, “Kapag nakita, saka lamang maniniwala”?

Maraming tao mula sa Galilea, Judea, Jerusalem, Idumea, sa ibayo ng Jordan, Tiro, at Sidon ang sumunod kay Jesus dahil sa mga pisikal at espirituwal na pagpapagaling na ginawa Niya para sa kanila. Matapos nilang maranasan ang Kanyang mapaghilom na haplos, hindi nila ito napigilang ibahagi. Likas sa kanila na ipamalita ito sa iba sa pamamagitan ng salita at ng lahat ng paraan na kanilang magagawa.

Hindi naiba ang sitwasyong ito sa ating panahon ngayon. Sa tuwing makaririnig tayo na may gumaling sa pangalan ni Jesus, mabilis itong kumakalat at agad napupuno ang internet o social media ng balita. At natural lamang na marami sa atin ang magnanais na pumunta roon (kung maaari), upang makita at maranasan din natin ito. Sapagkat ayon nga sa kasabihan, “Kapag nakita, saka lamang maniniwala.” Kaya tayo’y pumupunta upang makita, at kapag nakita na natin, tila kusa na lamang tayong naniniwala.

Ngunit mayroon ding isang tahimik na karamihan sa atin na sumusunod kay Jesus hindi dahil sa Kanyang mga himala at pagpapagaling. Sinusundan nila Siya dahil sa kaibuturan ng kanilang puso, alam nilang kailangan nila ang Panginoon. Hindi na mahalaga sa kanila kung may himalang mangyari o wala. Sila’y sumusunod dahil sa kanilang pag-ibig sa Kanya at sa kanilang malalim na pananabik sa Kanyang presensya.

Ito ang mga alagad na tunay na kinalulugdan ng Diyos—yaong nananatiling tapat kahit walang tanda, kahit walang pambihirang karanasan. Sila’y namumuhay sa pananampalataya at hindi lamang sa nakikita. Sila’y naniniwala hindi dahil sila’y nakakita, kundi dahil sila’y natutong sumampalataya at magtiwala.

Kaya ngayon, tayo ay inaanyayahang tumingin sa kaibuturan ng ating sariling puso: Tayo ba ay kabilang sa mga sumusunod kahit walang himalang nangyayari? O kailangan pa ba nating makakita at makadama ng isang pambihirang tanda bago natin tuluyang ialay ang ating buhay at magtiwala sa Panginoon? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 21 Wednesday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:1-6

Gospel: Mark 3:1-6

Jesus entered the synagogue. There was a man there who had a withered hand. They watched Jesus closely to see if he would cure him on the Sabbath so that they might accuse him. He said to the man with the withered hand, “Come up here before us.” Then he said to the Pharisees, “Is it lawful to do good on the Sabbath rather than to do evil, to save life rather than to destroy it?”  

But they remained silent. Looking around at them with anger and grieved at their hardness of heart, Jesus said to the man, “Stretch out your hand.” He stretched it out and his hand was restored. The Pharisees went out and immediately took counsel with the Herodians against him to put him to death.

+ + + + + + +

Reflection:

What would we do if we were to encounter someone with a withered hand—someone wounded, broken, or weakened by life?

When Jesus saw a man with a withered hand in the synagogue, He was faced with a choice. He could have ignored the man because it was the Sabbath, or He could have healed him and, in the process, set aside the rigid observance of the law. Jesus chose mercy. He chose compassion. He chose to place the suffering person before the rule.

In that moment, Jesus showed us that for God, love always comes before legalism, and compassion always comes before cold obedience. He did not come to protect rules; He came to restore lives. He chose to uphold His ministry of healing rather than cling to an interpretation of the law that forgot the very heart of God.

Jesus is our healer. His healing power is not limited by criticism, fear, or human judgment. His healing does not stop at the body; He reaches deep into our hearts, our minds, and our wounded spirits. How often we come to Him carrying withered parts of ourselves—our broken hopes, our tired faith, our hidden sins, and our unhealed memories.

Yet Jesus also asks something from us: our faith. It is faith that opens our hearts to His grace. It is faith that allows His healing to touch us, just as it did for the man who dared to stretch out his withered hand in trust and obedience.

So let us hold on to Jesus with all our hearts. Let us not lose hope, even when the road ahead looks uncertain and the horizon seems blurred by trials and doubts. Let us believe that no part of our life is too broken for His mercy and no wound too deep for His healing.

But now we must ask ourselves: when Jesus places before us a choice between comfort and compassion, between rules and mercy, between staying safe and reaching out—will we, like Him, choose to heal, to love, and to give life? Or will we let fear and convenience keep our hearts withered too? –Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 21 Miyerkules ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:1-6

Mabuting Balita: Marcos 3:1-6

Noong panahong iyon, muling pumasok si Jesus sa sinagoga, at naratnan niya roon ang isang lalaking patay ang isang kamay. Kaya't binantayan si Jesus ng ilang taong naroon upang tingnan kung pagagalingin niya ang lalaking iyon sa Araw ng Pamamahinga, para may maiparatang sila sa kanya. 

Tinawag ni Jesus ang lalaking patay ang kamay: "Halika rito sa unahan!" Tinanong niya pagkatapos ang mga tao, "Alin ba ang ayon sa Kautusan: ang gumawa ng mabuti o gumawa ng masama sa Araw ng Pamamahinga? Magligtas ng buhay o pumatay?"Ngunit hindi sila sumagot. 

Habang tinitingnan ni Jesus ang mga nasa paligid niya, galit at lungkot ang nabadha sa kanyang mukha, dahil sa katigasan ng kanilang ulo. Bumaling siya sa lalaki at sinabi, "Iunat mo ang iyong kamay." Iniunat naman ng lalaki ang kanyang kamay at ito'y gumaling. Umalis ang mga Pariseo at nakipagsabwatan sa mga kampon ni Herodes upang ipapatay si Jesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang gagawin natin kung makatagpo tayo ng isang taong may tuyong kamay—isang taong sugatan, wasak, o pinahina ng mga pagsubok ng buhay?

Nang makita ni Jesus ang isang lalaking may tuyong kamay sa sinagoga, naharap Siya sa isang pagpili. Maaari Niya sanang ipagwalang-bahala ang lalaki dahil Araw ng Pamamahinga, o maaari Niya itong pagalingin at, sa paggawa nito, isantabi ang mahigpit na interpretasyon ng batas. Pinili ni Jesus ang awa. Pinili Niya ang habag. Pinili Niya ang tao kaysa sa tuntunin.

Sa sandaling iyon, ipinakita sa atin ni Jesus na para sa Diyos, laging mas mahalaga ang pag-ibig kaysa sa legalismo, at ang malasakit kaysa sa pagsunod sa batas. Hindi Siya dumating upang ipagtanggol lamang ang mga alituntunin, kundi upang ibalik sa buhay ang mga sugatan-pisikal, emotional at espiritual. Pinili Niyang tuparin ang Kanyang misyon ng pagpapagaling kaysa kumapit sa isang uri ng pagsunod sa batas na nakakalimot sa puso ng Diyos.

Si Jesus ang ating dakilang manggagamot. Ang Kanyang kapangyarihang magpagaling ay hindi nalilimitahan ng puna, takot, o paghatol ng tao. At ang Kanyang pagpapagaling ay hindi lamang para sa katawan; inaabot Niya ang kaibuturan ng ating puso, isip, at sugatang kaluluwa. Ilang beses tayong lumalapit sa Kanya na may mga “tuyong” bahagi ng ating buhay—ang ating mga wasak na pag-asa, napapagod na pananampalataya, mga lihim na kasalanan, at mga sugat na hindi pa naghihilom.

Ngunit may hinihingi rin si Jesus sa atin: ang ating pananampalataya. Ang pananampalatayang nagbubukas ng ating puso sa Kanyang biyaya. Ang pananampalatayang nagbibigay-daan upang maranasan natin ang Kanyang pagpapagaling, tulad ng lalaking nagtiwalang iniunat ang kanyang tuyong kamay bilang pagsunod sa Kanya.

Kaya kumapit tayo kay Jesus nang buong puso. Huwag tayong mawalan ng pag-asa kahit tila malabo ang daang ating tinatahak at parang natatakpan ng dilim ang ating hinaharap. Maniwala tayo na walang bahaging sugatan sa ating buhay ang hindi kayang pagalingin ng Kanyang awa, at walang sugat na hindi kayang abutin ng Kanyang pag-ibig.

Ngunit ngayon, tanungin natin ang ating sarili: kapag inilagay tayo ni Jesus sa pagitan ng kaginhawaan at malasakit, ng tuntunin at awa, ng pananatiling walang pakialam at ng pag-abot sa kapwa—pipiliin ba nating magmahal at magpagaling tulad Niya? O hahayaan nating manatiling “tuyo” rin ang ating puso dahil mas pahahalagahan natin ang ating sariling kapakanan? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 20 Tuesday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 2:23-28

Gospel Mark 2:23-28

As Jesus was passing through a field of grain on the sabbath, his disciples began to make a path while picking the heads of grain. At this the Pharisees said to him, “Look, why are they doing what is unlawful on the sabbath?” He said to them, “Have you never read what David did when he was in need and he and his companions were hungry? 

How he went into the house of God when Abiathar was high priest and ate the bread of offering that only the priests could lawfully eat, and shared it with his companions?” Then he said to them, “The sabbath was made for man, not man for the sabbath. That is why the Son of Man is lord even of the sabbath.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What would be our stand if we were made to choose between the observance of the law and the urgent needs of our fellow human beings? This is not merely a question of rules; it is a question of the heart. Jesus Himself gives us a clear answer. For Him, the needs of others always come first.

He reminds us of David, who set aside the strict observance of the Sabbath so that his companions might have something to eat. In God’s eyes, human hunger, human suffering, and human dignity are never secondary to rigid regulations.

Yes, rules and laws are created to establish order and prevent chaos. They are meant to guide us and protect us. Yet, we also know that there are moments when they must give way to a higher and nobler purpose.

When the welfare of our brothers and sisters is at stake, their good must come first. This is the spirit we are called to live by. We must be careful not to create or use rules to serve our own comfort, pride, or selfish ends.

We see this truth even in our own families. Parents set rules for their children out of love and concern. But loving parents also know when to bend these rules, no matter how strict they may be. 

When there is a serious and compassionate reason, or when love itself needs to be made visible, rules can and should give way to mercy. In this way, children learn that they are not merely governed by regulations, but embraced by love.

Jesus is a compassionate Lord. He does not delight in cold and rigid obedience that forgets the suffering of others. He does not condemn us for setting aside religious rules when we do so out of genuine love, mercy, and concern for those in need. For the heart of God’s law is not punishment, but compassion; not burden, but life.

And so we are invited to examine our own hearts today: when we are faced with a choice between protecting rules and protecting people, what do we choose—and do our choices reveal the merciful heart of Christ living in us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 20 Martes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:23-28

Mabuting Balita: Marcos 2:23-28

Isang Araw ng Pamamahinga, naparaan si Jesus at ang kanyang mga alagad sa tabi ng triguhan. Habang daa'y nangingitil ng uhay ang mga alagad, Kaya't sinabi ng mga Pariseo kay Jesus, "Tingnan mo ang ginagawa ng iyong mga alagad. Bawal iyan kung Araw ng Pamamahinga!"  

Sinagot sila ni Jesus, "Hindi pa ba ninyo nababasa ang ginawa ni David noong si Abitar ang pinakapunong saserdote? Nang siya at kanyang mga kasama'y magutom at walang makain, pumasok siya sa bahay ng Diyos at kumain ng tinapay na handog sa Diyos. Ayon sa Kautusan, ang mga saserdote lamang ang may karapatang kumain niyon, ngunit kinain iyon ni David, at binigyan pa ang kanyang mga kasama.  

Sinabi pa ni Jesus, "Itinakda ang Araw ng Pamamahinga para sa kabutihan ng tao; hindi nilikha ang tao para sa Araw ng Pamamahinga. Kaya't maging ang Araw ng Pamamahinga ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Anak ng Tao."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ano ang magiging paninindigan natin kung tayo ay papipiliin sa pagitan ng mahigpit na pagsunod sa batas at sa agarang pangangailangan ng ating kapwa? Hindi lamang ito tanong tungkol sa mga alituntunin; ito ay tanong tungkol sa ating puso.

Si Jesus mismo ang nagbibigay sa atin ng malinaw na sagot: para sa Kanya, laging nauuna ang kapakanan ng iba. Ipinapaalala Niya sa atin si David, na isinantabi ang mahigpit na pagsunod sa Araw ng Pamamahinga upang mabigyan ng makakain ang kanyang mga kasama. Sa mata ng Diyos, ang gutom, ang paghihirap, at ang dangal ng tao ay hindi kailanman pangalawa lamang sa mga tuntunin.

Oo, ang mga batas at alituntunin ay nilikha upang magkaroon ng kaayusan at maiwasan ang kaguluhan. Sila ay gabay at proteksyon sa atin. Ngunit alam din natin na may mga sandaling kailangan silang isantabi para sa mas mataas at mas marangal na layunin.

Kapag ang kapakanan ng ating mga kapatid ang nakataya, ang kanilang kabutihan ang dapat manaig. Ito ang diwang tinatawag tayong isabuhay. Dapat din tayong mag-ingat na huwag gamitin ang mga patakaran para sa sariling ginhawa, kapalaluan, o pansariling interes.

Makikita rin natin ito sa ating mga pamilya. Ang mga magulang ay nagtatakda ng mga tuntunin para sa kanilang mga anak dahil sa pagmamahal at pag-aalala. Ngunit alam din ng mapagmahal na mga magulang kung kailan dapat maging maunawain at luwagan ang mga patakarang ito, gaano man ito kahigpit.

Kapag may mabigat at makataong dahilan, o kapag kailangang ipadama na mas mahalaga ang pag-ibig kaysa sa simpleng pagpapatupad ng tuntunin, ang awa at malasakit ang dapat manaig. Sa ganitong paraan, natututo ang mga anak na sila ay hindi lamang pinamumunuan ng batas, kundi niyayakap ng pag-ibig.

Si Jesus ay isang mahabaging Panginoon. Hindi Siya nalulugod sa malamig at matigas na pagsunod na nakakalimot sa paghihirap ng kapwa. Hindi Niya tayo hinahatulan kahit minsan ay isinasantabi natin ang mga panrelihiyong tuntunin, kung ito ay ginagawa natin dahil sa tunay na pag-ibig, awa, at malasakit sa nangangailangan. Sapagkat ang puso ng batas ng Diyos ay hindi parusa, kundi habag; hindi pabigat, kundi buhay.

At kaya tayo ay inaanyayahang suriin ang ating sarili ngayon: kapag tayo ay nahaharap sa pagpili sa pagitan ng pagsunod sa mga tuntunin at maging mahabagin sa ating kapwa, alin ang pipiliin natin ang pipiliin ba natin ay ang pagsasabuhay ng mahabaging puso ni Hesus? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 19 Monday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 2:18-22

Gospel Mark 2:18-22

The disciples of John and of the Pharisees were accustomed to fast. People came to Jesus and objected, “Why do the disciples of John and the disciples of the Pharisees fast, but your disciples do not fast?

Jesus answered them, “Can the wedding guests fast while the bridegroom is with them? As long as they have the bridegroom with them they cannot fast.  But the days will come when the bridegroom is taken away from them and then they will fast on that day.

No one sews a piece of unshrunken cloth on an old cloak. If he does, its fullness pulls away, the new from the old, and the tear gets worse. Likewise, no one pours new wine into old wineskins. Otherwise, the wine will burst the skins, and both the wine and the skins are ruined. Rather, new wine is poured into fresh wineskins.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What is a wineskin? A wineskin is a dried goat’s or sheep’s skin used as a container for wine—perhaps the equivalent of a wine bottle or wine barrel today. But beyond this simple definition, Jesus invites us to look deeper. The new wineskin is not merely a container; it represents Christ Himself, who longs to receive us and give us new life.

Because of our sinfulness, we often become like old wine—hardened by habits, weakened by compromises, and no longer ready to receive the fullness of God’s grace. Yet if we truly desire to be poured into the new wineskin, we must choose to leave behind our old, sinful way of life. When we do, we ourselves become new wine—renewed, restored, and made ready for the life God wants to give us.

And the moment we are poured into this new wineskin, we find our true security. In other words, the new wineskin—who is Jesus Himself—becomes our refuge, our strength, and our hope. He is always offering Himself to us so that we may have a new life, not only in the world to come, but even here and now. All He asks of us is to trust Him enough to let go of our sinfulness.

Has sin ever truly done us any good? It has only wounded us, emptied us, and led us farther from the joy we seek. It has never given us the peace our hearts long for—and it never will. Therefore, we must leave it behind and choose to walk through this world hand in hand with our new wineskin, our true security, who is none other than Jesus.

The question is this: Are we willing to let go of what keeps us old, cracked, and empty, so that Christ can make us new and fill us with His life once again? — Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 19 Lunes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:18-22

Mabuting Balita: Marcos 2:18-22

Noong panahong iyon, nag-aayuno ang mga alagad ni Juan Bautista at mga Pariseo. May lumapit kay Jesus at nagtanong, "Bakit po nag-aayuno ang mga alagad ni Juan Bautista at ang mga alagad ng mga Pariseo, ngunit ang mga alagad ninyo'y hindi?

" Sumagot si Jesus, "Makapag-aayuno ba ang mga panauhin sa kasalan samantalang kasama nila ang lalaking ikinasal? Hindi! Kapag wala na ang ikinasal, saka pa lamang sila mag-aayuno.

"Walang nagtatagpi ng bagong kayo sa lumang kasuutan; pag urong ng bagong kayo, mababatak ang luma at lalong lalaki ang punit. Wala rin namang nagsisilid ng bagong alak sa lumang sisidlang-balat. Kapwa masasayang ang alak at ang sisidlan. Bagong alak, bagong sisidlang-balat!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang sisidlang alak (wineskin)? Ito ay balat ng kambing o tupa na pinatutuyo at ginagamit bilang lalagyan ng alak—maihahambing sa bote o bariles ng alak sa ating panahon. Ngunit higit pa sa isang sisidlan, inaanyayahan tayo ni Jesus na tumingin nang mas malalim. Ang bagong sisidlang alak ay sumasagisag kay Cristo mismo—siya na nagnanais na tanggapin tayo at bigyan tayo ng bagong buhay.

Dahil sa ating kasalanan, madalas tayong maging tulad ng lumang alak—matigas na ang puso, napagod na sa paulit-ulit na pagkakasala, at hindi na handang tumanggap ng kaganapan ng biyaya ng Diyos. Ngunit kung tunay nating nais na maibuhos sa bagong sisidlang alak, kailangan nating piliing talikuran ang ating dating makasalanang pamumuhay. At kapag ginawa natin ito, tayo mismo ay nagiging bagong alak—binago, pinagaling, at inihandang muli para sa buhay na nais ibigay ng Diyos sa atin.

At sa sandaling tayo’y maibuhos sa bagong sisidlang ito, matatagpuan natin ang ating tunay na kaligtasan. Sa madaling salita, ang bagong sisidlang alak—na walang iba kundi si Jesus mismo—ang nagiging ating kanlungan, lakas, at pag-asa. Siya ay laging nag-aalay ng Kanyang sarili sa atin upang tayo’y magkaroon ng bagong buhay, hindi lamang sa kabilang buhay kundi maging dito at ngayon. Ang hinihiling lamang Niya sa atin ay ang magtiwala at iwanan ang ating mga kasalanan.

May naibuti ba sa atin ang kasalanan? Wala. Tayo’y sinugatan nito, pinahina, at lalo pang inilayo sa tunay na kagalakang hinahanap ng ating puso. Hindi nito kailanman ibinigay ang kapayapaang ating minimithi—at hinding-hindi nito kailanman maibibigay.

Kaya naman, kailangan nating iwanan ang kasalanan at piliing maglakbay sa mundong ito na kasama si Jesus—ang ating bagong sisidlang alak at tunay na katiyakan sa buhay.

Ang tanong ngayon ay ito: Handa ba tayong bitawan ang lahat ng nagpapanatili sa atin na luma, basag, at hungkag, upang hayaan si Cristo na gawin tayong bago at punuin muli ng Kanyang buhay? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 18 Second Sunday in Ordinary Time: John 1:29-34

Gospel: John 1:29-34

John the Baptist saw Jesus coming toward him and said, “Behold, the Lamb of God, who takes away the sin of the world. He is the one of whom I said, ‘A man is coming after me who ranks ahead of me because he existed before me.’

I did not know him, but the reason why I came baptizing with water was that he might be made known to Israel. John testified further, saying, “I saw the Spirit come down like a dove from the sky and remain upon him.

I did not know him, but the one who sent me to baptize with water told me, ‘On whomever you see the Spirit come down and remain, he is the one who will baptize with the Holy Spirit. Now I have seen and testified that he is the Son of God.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we willing to give our lives so that others may live? This is not an easy question to ask, yet it is a question that leads us to the very heart of our faith. Jesus has already answered it for us. He gave His very life on the cross so that we might live and have life in abundance.

In the face of such a great love, we are gently led to ask ourselves: what have we given Jesus in return? Have we ever thought of quietly and humbly helping the poor and the unwanted—those whom Jesus Himself continues to represent in our world today?

So often, we fall into a “me first” mentality: me first, myself first, before the well-being of others. We protect our comfort, our time, our convenience. But Jesus did not think of Himself first. He thought of us. Had He thought only of Himself, He would never have freely offered His life on the cross. His love teaches us that true greatness is found not in taking, but in giving; not in saving ourselves, but in offering ourselves.

Jesus is the Lamb of God who takes away the sins of the world, as John the Baptist proclaims in the Gospel. Let us not forget this ultimate sacrifice by doing nothing—by closing our eyes to the poor and the unwanted. We must do something for them, no matter how small or seemingly insignificant, because this is not just an option; it is our responsibility as disciples of Christ.

Just imagine the good that could happen if we truly opened our hearts and our hands. What we do for the poor and the unwanted, we do for Jesus Himself. When we help the poor, we help Jesus. When we give food to the hungry and water to the thirsty, we give them to Jesus. And we need not be afraid or anxious, for whatever good we quietly and lovingly give, the Lord will return to us in ways far greater than we can ever imagine.

So today, as we stand before the Lord who gave everything for us, let us ask ourselves with honesty and courage: what concrete act of love are we willing to offer, here and now, so that others may live—and so that our faith may truly become alive? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Enero 18 Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Juan 1:29-34

Mabuting Balita: Juan 1:29-34

Kinabukasan, nakita ni Juan si Hesus na lumalapit sa kanya. Sinabi niya, “Ito ang Kordero ng Diyos. Ito ang nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan! Siya ang tinutukoy ko nang sabihin kong dumarating na kasunod ko ang isang higit sa akin sapagkat siya’y siya na bago pa ako ipanganak. Hindi ko rin siya lubos na nakikilala noon, bagamat ako’y naparitong nagbibinyag sa tubig upang ipakilala siya sa Israel.” 

Ito ang patotoo ni Juan, “Nakita ko ang Espiritung bumababa buhat sa langit, gaya ng isang kalapati, at nanatili sa kanya.

Hindi ko nga siya lubos na nakikilala noon, ngunit ang nagsugo sa akin upang magbinyag sa tubig ang nagsabi sa akin, ‘Makikita mo ang Espiritu na bababa at mananatili sa isang tao – siya ang magbibinyag sa pamamagitan ng Espiritu Santo.’ Nakita ko ito, at pinatototohanan kong siya ang Anak ng Diyos.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Handa ba tayong ialay ang ating buhay upang ang iba ay mabuhay?

Hindi ito madaling tanong, ngunit ito ang tanong na humahantong sa pinakadiwa ng ating pananampalataya. Sinagot na ito ni Jesus para sa atin. Ibinigay Niya ang Kanyang sariling buhay sa krus upang tayo ay mabuhay at magkaroon ng buhay na ganap.

Sa harap ng dakilang pag-ibig na ito, marahan tayong inaakay na magtanong sa ating sarili: ano naman ang ibinibigay natin kay Jesus bilang tugon? Naisip na ba natin kahit minsan na tahimik at may kababaang-loob na tulungan ang mga dukha at mga itinuturing na walang halaga—silang patuloy na kinakatawan ni Jesus sa ating mundo ngayon?

Madalas, nahuhulog tayo sa kaisipang “ako muna”: ang kapakanan natin, ang kaginhawaan natin, ang oras natin, bago ang iba. Pinangangalagaan natin ang sarili nating ginhawa at seguridad. Ngunit si Jesus ay hindi nag-isip para sa Kanyang sarili.

Inuna Niya tayo. Kung inuna Niya ang Kanyang sarili, hindi Niya sana malayang inialay ang Kanyang buhay sa krus. Itinuturo sa atin ng Kanyang pag-ibig na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusumpungan sa pagkuha, kundi sa pagbibigay; hindi sa pagliligtas ng sarili, kundi sa pag-aalay ng sarili.

Si Jesus ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan, gaya ng ipinahayag ni San Juan Bautista sa Ebanghelyo. Huwag nating kalimutan ang sukdulang sakripisyong ito sa pamamagitan ng pagwawalang-bahala sa mga dukha at mga itinataboy ng lipunan. Mayroon tayong dapat gawin para sa kanila, gaano man ito kaliit o tila walang halaga, sapagkat hindi lamang ito isang pagpipilian—ito ay pananagutan natin bilang mga alagad ni Cristo.

Isipin lamang natin ang kabutihang maaaring mangyari kung bubuksan talaga natin ang ating mga puso at ang ating mga kamay. Ang anumang ginagawa natin para sa mga dukha at mga itinataboy, ginagawa natin para kay Jesus.

Kapag tinutulungan natin ang mahihirap, tinutulungan natin si Jesus. Kapag nagbibigay tayo ng pagkain sa nagugutom at tubig sa nauuhaw, kay Jesus natin iyon ibinibigay. At hindi tayo dapat matakot o mangamba, sapagkat anumang kabutihang tahimik at may pag-ibig nating ibinibigay, ibinabalik ng Panginoon sa atin sa mga paraang higit pa sa ating inaakala.

Kaya ngayon, habang tayo ay humaharap sa Panginoong nag-alay ng lahat para sa atin, tanungin natin ang ating sarili nang buong katapatan: anong konkretong pagsasabuhay ng pag-ibig ang handa nating ialay, dito at ngayon, upang ang iba ay mabuhay—at upang ang ating pananampalataya ay tunay na maging buhay? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday January 18 Feast of the Sto. Nino: Matthew 18:1-5, 10

Gospel: Matthew 18:1-5, 10

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven. 

Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. “See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

Have we ever paused and gazed at the face of a child, and then looked at the face of a grown-up? Which one fills our hearts with greater joy? Almost instinctively, we would say: it is the face of a child—simple, trusting, and pure.

In the Gospel, Jesus reveals to us a beautiful and challenging secret for entering the Kingdom of Heaven: we must become like children—childlike. Why? Because children possess a purity of heart, a simplicity of intention, and an innocence that sees the world not through suspicion, but through trust. No wonder Jesus tells us that being childlike is the key to God’s Kingdom.

But if we are honest with ourselves, can we really say that we are childlike in the purity of our thoughts and in our freedom from sin? Who among us can claim that our thoughts are as pure as a child’s? Who among us can say that we are without sin? None of us—because we are all sinners. We stumble and fall through our words, our actions, and even our thoughts.

And yet, this is not a reason to lose hope. It is not too late for us to return to Jesus and become childlike once more before Him. Through the Sacrament of Reconciliation, He continually invites us to humble ourselves—to come before Him like a child who runs to his parents with complete trust and abandon the moment he sees them coming home.

This is the heart Jesus longs to see in us: a heart that does not pretend, a heart that does not hide, a heart that simply trusts and surrenders.

 So today, let us ask ourselves: are we willing to let go of our pride, our self-reliance, and our excuses, and run back to the Lord with the simple, trusting heart of a child? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Linggo Enero 18 Kapistahan ng Banal na Sanggol o Santo Nino: Mateo 18:1-5, 10

Mabuting Balita: Mateo 18: 1-5, 10

Noong sandaling iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad at nagtanong, “Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?” Tinawag ni Hesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, “Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa mga pinaghaharian ng Diyos.  

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap.  

“Ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit, ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nasubukan na ba nating tumigil kahit sandali at pagmasdan ang mukha ng isang bata, at pagkatapos ay ang mukha ng isang nakatatanda? Alin sa dalawa ang higit na nagbibigay sa atin ng kagalakan? Halos kusang lalabas sa ating puso ang sagot: ang mukha ng isang bata—payak, mapagtiwala, at dalisay.

Sa Mabuting Balita, inihahayag sa atin ni Jesus ang isang maganda ngunit mapanghamong lihim upang makapasok sa Kaharian ng Langit: kailangan tayong maging tulad ng mga bata. Bakit? Sapagkat ang mga bata ay may kalinisan ng puso, kasimplehan ng layunin, at kawalang-malay na hindi tumitingin sa mundo nang may pagdududa, kundi may buong pagtitiwala. Kaya naman hindi nakapagtataka na sinabi ni Jesus na ang pagiging tulad ng bata ang susi sa Kaharian ng Diyos.

Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, masasabi ba nating tayo ay tulad ng bata sa kalinisan ng ating mga isip at sa pagiging malaya sa kasalanan? Sino sa atin ang makapagsasabing ang ating mga iniisip ay kasingdalisay ng sa isang bata? Sino sa atin ang makapagsasabing wala tayong kasalanan? Wala—sapagkat tayong lahat ay mga makasalanan. Nagkakasala tayo sa pamamagitan ng ating mga salita, ating mga gawa, at maging ng ating mga iniisip.

At gayunman, hindi ito dahilan upang mawalan tayo ng pag-asa. Hindi pa huli ang lahat upang tayo ay bumalik kay Jesus at muling maging tulad ng bata sa harap Niya. Sa pamamagitan ng Sakramento ng Kumpisal, patuloy Niya tayong inaanyayahan na magpakumbaba—na lumapit sa Kanya tulad ng isang batang buong tiwalang tumatakbo sa kanyang mga magulang sa sandaling makita niya silang dumarating.

Ito ang pusong nais makita ni Jesus sa atin: pusong hindi nagkukunwari, pusong hindi nagtatago, pusong marunong magtiwala at lubusang magpasakop.

Kaya ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: handa ba tayong bitawan ang ating pagmamataas, ang ating labis na pag-asa sa sarili, at ang ating mga dahilan—at tumakbo pabalik sa Panginoon na may payak at mapagtiwalang puso ng isang bata? — Marino J. Dasmarinas