Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 18 Lunes sa Ikapitong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:29-33

Mabuting Balita: Juan 16:29-33

Noong panahong iyon sinabi ng kanyang mga alagad kay Hesus, "Ngayon po'y tuwiran na ang inyong pangungusap sa amin at hindi na patalinghaga! Alam na naming batid ninyo ang lahat ng bagay, at hindi na kailangang tanungin ninuman.

Dahil dito, naniwala kaming kayo'y mula sa Diyos." Sumagot si Jesus, "Naniniwala na ba kayo ngayon? Darating ang oras -- at ngayon na nga -- na magkakawatak-watak kayo, magkakanya-kanyang lakad kayo, at iiwan ninyo ako.

Gayunma'y hindi ako nag-iisa sapagkat kasama ko ang Ama. Sinasabi ko ito sa inyo upang kayo'y magkaroon ng kapayapaan sa pakikipag-isa sa akin. Mayroon kayong kapighatian dito sa sanlibutan; ngunit lakasan ninyo ang inyong loob! Napagtagumpayan ko na ang sanlibutan!

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang tao na inialay ang kanyang buhay sa paghahangad ng kayamanan at kadakilaan sa mundong ito. Sa pamamagitan ng kanyang pagsisikap at sipag, natupad niya ang marami niyang mga pangarap at ambisyon.

Inakala niya na ito na ang magiging pinakadakilang tagumpay ng kanyang buhay. Ngunit sa halip na makaramdam ng tunay na kasiyahan, lalo pa siyang naghangad ng mas maraming kayamanan, tagumpay, at pagkilala. Unti-unti, ang kanyang labis na pagkaalipin sa mga bagay ng mundong ito ang siyang nag-alis ng kanyang kapayapaan at kasiyahan hanggang sa siya ay naging alipin na ng makamundong pamumuhay.

Sa Ebanghelyo ngayong Lunes, buong pagmamahal na pinaaalalahanan tayo ni Jesus: “Magkakaroon kayo ng kapayapaan sa Akin. Sa mundong ito ay makararanas kayo ng kapighatian” (Juan 16:33). Tunay ngang makapangyarihan ang mga salitang ito sa ating pang-araw-araw na buhay.

Marami sa atin ang abalang-abala sa paghahabol ng pansamantalang kayamanan, kapangyarihan, at papuri ng tao, sa pag-aakalang dito natin matatagpuan ang tunay na kaligayahan at kapanatagan. Ngunit habang lalo nating kinakapitan ang mga bagay ng mundong ito, lalo namang nabibigatan at nagiging balisa ang ating mga puso.

Kadalasan, kapag tayo ay nagkasakit, nasadlak sa matinding pagsubok, o humarap sa realidad ng kamatayan, saka lamang natin napagtatanto na ang mga kayamanan ng mundong ito ay hindi kailanman makapagbibigay ng tunay at pangmatagalang kasiyahan sa ating mga kaluluwa.

Si Jesus lamang ang makapagbibigay sa atin ng kapayapaang tunay na hinahanap ng ating mga puso — kapayapaang hindi kayang ibigay ninuman at hindi mabibili ng anumang kayamanan. Ito ang kapayapaang nananatili kahit tayo ay nasa gitna ng pagdurusa, pag-aalala, at kawalang-katiyakan sa buhay. 

Ito ang kapayapaang nagbibigay sa atin ng lakas sa oras ng kadiliman at pag-asa na higit pa sa mundong ito. Kapag hinayaan nating manahan ang kapayapaan ni Jesus sa ating mga puso, unti-unti tayong napapalaya mula sa pagkaalipin sa makamundong bagay, sa paghahangad ng pagkilala ng tao, at sa labis na pag-aalala sa sasabihin ng iba. Sapagkat kapag si Jesus na ang sentro ng ating buhay, nagkakaroon tayo ng tunay na kapanatagan at kagalakan.

Kaya’t buksan natin nang buong puso ang ating sarili sa kapayapaang iniaalok sa atin ni Jesus. Matuto tayong magtiwala sa Kanya higit kaysa sa mga pansamantalang bagay ng mundong ito.

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay ng pananampalataya, itanong natin sa ating sarili: Patuloy pa ba nating hinahayaang mamuno sa ating mga puso ang makamundong pagnanasa, o handa na ba tayong isuko ang lahat kay Jesus upang ang Kanyang kapayapaan ang tunay na maghari sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday May 17 Solemnity of the Ascension of the Lord: Matthew 28:16-20

Gospel: Matthew 28:16-20

The eleven disciples went to Galilee, to the mountain to which Jesus had ordered them. When they saw him, they worshiped, but they doubted. Then Jesus approached and said to them, "All power in heaven and on earth has been given to me.

Go, therefore, and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you. And behold, I am with you always, until the end of the age."

+ + + + + + +

Reflection:

Have we ever been entrusted with a responsibility by our parents, our boss, our parish priest, or by someone we deeply respect? How did we respond to that responsibility? Did we accept it wholeheartedly and faithfully carry it out, even when it was difficult or inconvenient?

In today’s Gospel, before Jesus ascended into heaven, He entrusted His disciples with a sacred mission, saying: “Go, therefore, and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you” (Matthew 28:19–20).

Through the apostolic succession of the Church, this divine commissioning continues even today. Jesus speaks not only to ordained ministers but also to all of us who believe in Him. In our own way and according to our own calling, the Lord sends us forth to proclaim His love, His mercy, and His saving presence to the world. It is as if Jesus is gently reminding us: “Share the Good News about Me, and do not be afraid, for I am always with you.”

What powerful and comforting words from our Lord! Yet amid the busyness and distractions of life, have we truly listened to His call? Have we allowed His Word to dwell in our hearts so deeply that we are moved to share Him with others? Have we become living witnesses of His compassion, forgiveness, and love?

Today, as we celebrate the glorious feast of the Ascension of Jesus into heaven, we may wonder: Has Jesus left us alone? Has He abandoned us to face life’s uncertainties by ourselves? Certainly not. The Ascension is not a story of Jesus leaving us behind; rather, it is a beautiful reminder that He remains with us in a deeper and more powerful way.

Jesus continues to walk with us through the Holy Spirit. He strengthens us through the Holy Mass, nourishes us through the Sacraments, and guides us through His living Word. In moments of weakness, fear, and uncertainty, the Lord never ceases to remind us that His presence remains constant and faithful.

It is easy for us to say that we love Jesus and desire to share Him with others. But the greater challenge is this: Are we truly living what we proclaim? Do our words, actions, attitudes, and choices reflect the presence of Christ within us? Sharing Jesus with the world requires courage, humility, patience, and a heart filled with faith.

Still, we need not be afraid, for Jesus Himself assures us: “And behold, I am with you always, until the end of the age” (Matthew 28:20).

As we continue our journey of faith, may we not keep Jesus only within the comfort of our hearts, but may we courageously bring Him to others through our kindness, compassion, forgiveness, and love.

Today, the Lord once again entrusts us with His mission. The question is: Will we remain silent spectators of our faith, or will we courageously become living witnesses who bring the presence of Jesus to a world longing for hope, peace, and salvation?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Linggo Mayo 17 Dakilang Kapistahan ng Pag-akyat ng Panginoon: Mateo 28:16-28

Mabuting Balita Mateo 28:16-20

Noong panahong iyon: Ang Labing-isang alagad ay nagpunta sa Galilea, sa bundok na itinuro sa kanila ni Hesus. Nang makita nila si Hesus, siya’y sinamba nila, bagamat may ilang nag-alinlangan. Lumapit si Hesus at sinabi sa kanila, “Ibinigay na sa akin ang lahat ng kapangyarihan sa langit at sa Lupa.

Kaya, humayo kayo at gawin ninyong alagad ko ang lahat ng bansa. Binyagan ninyo sila sa ngalan ng Ama at ng Anak at ng Espiritu Santo, at turuang sumunod sa lahat ng ipinag-utos ko sa inyo. Tandaan ninyo: ako’y laging kasama ninyo hanggang sa katapusan ng sanlibutan.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Naranasan na ba nating mabigyan ng isang mahalagang pananagutan ng ating mga magulang, boss, kura paroko, o ng isang taong lubos nating iginagalang? Paano tayo tumugon sa responsibilidad na iyon? Tinanggap ba natin ito nang buong puso at tinupad nang may katapatan kahit mahirap at may mga pagsubok?

Sa Ebanghelyo natin ngayon, bago umakyat si Jesus sa langit, ipinagkatiwala Niya sa Kanyang mga alagad ang isang banal na misyon: “Humayo kayo at gawin ninyong alagad ang lahat ng bansa. Binyagan ninyo sila sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo, at turuan silang sumunod sa lahat ng iniutos ko sa inyo” (Mateo 28:19–20).

Sa pamamagitan ng apostolikong pagpapatuloy ng Simbahan, ang misyong ito ay patuloy pa ring ipinagkakatiwala ni Hesus hanggang ngayon. Hindi lamang ito para sa mga pari kundi para rin sa ating lahat na nananampalataya sa Kanya.

Sa iba’t ibang paraan at ayon sa ating bokasyon sa buhay, isinusugo rin tayo ng Panginoon upang ipahayag ang Kanyang pag-ibig, awa, at pagliligtas sa sanlibutan. Para bang marahan Niya tayong pinapaalalahanan: “Ibahagi ninyo Ako sa iba at huwag kayong matakot sapagkat lagi Akong sumasainyo.”

Napakalalim at napakapangyarihan ng mga salitang ito mula sa ating Panginoon. Ngunit sa gitna ng ingay, abala, at maraming alalahanin sa buhay, tunay nga ba nating pinakikinggan ang Kanyang tawag?

Hinahayaan ba nating manatiling buhay ang Kanyang Salita sa ating puso upang maibahagi rin natin Siya sa iba? Nakikita ba ng mga tao kay Jesus sa ating mga salita, kilos, at paraan ng pamumuhay?

Ngayon ay ipinagdiriwang natin ang Dakilang Kapistahan ng Pag-akyat ni Jesus sa Langit. Ano nga ba ang kahulugan nito para sa atin? Iniwan na ba tayo ni Jesus? Pinabayaan na ba Niya tayong harapin nang mag-isa ang mga pagsubok at kawalan ng katiyakan sa buhay? Hindi. Ang Pag-akyat ni Jesus sa Langit ay hindi tanda ng Kanyang paglayo, kundi paalala na mananatili Siyang kasama natin sa mas malalim at makapangyarihang paraan.

Patuloy Niya tayong sinasamahan sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Pinapalakas Niya tayo sa Banal na Misa, ginagabayan sa pamamagitan ng mga Sakramento, at kinakausap sa pamamagitan ng Kanyang buhay na Salita. Sa ating mga panghihina, takot, at pag-aalinlangan, hindi tayo iniiwan ng Panginoon kailanman.

Madali para sa ating sabihin na mahal natin si Jesus at nais natin Siyang ibahagi sa iba. Ngunit ang tunay na hamon ay ito: Isinasabuhay ba natin ang ating pananampalataya? Nakikita ba sa ating pagkatao ang presensya ni Kristo? Ang pagbabahagi kay Jesus ay nangangailangan ng tapang, kababaang-loob, pagtitiis, at pusong puno ng pananampalataya.

Ngunit hindi tayo dapat matakot sapagkat tiniyak mismo ni Jesus sa atin: “At tandaan ninyo, ako’y kasama ninyo araw-araw hanggang sa katapusan ng sanlibutan” (Mateo 28:20).

Habang nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng ating pananampalataya, nawa’y huwag nating sarilinin si Jesus sa loob lamang ng ating puso. Nawa’y maging daluyan tayo ng Kanyang pagmamahal, awa, kapatawaran, at pag-asa sa mga taong ating nakakasalamuha araw-araw.

Sa  linggong ito, muling ipinagkakatiwala sa atin ng Panginoon ang Kanyang misyon. Ang tanong ay ito: Mananatili na lamang ba tayong tahimik na tagapanood ng ating pananampalataya, o magiging matapang ba tayong saksi ni Kristo upang maipadama natin ang Kanyang presensya sa mundong sugatan, nawawalan ng pag-asa, at naghahangad ng tunay na kaligtasan?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 16 Saturday of the Sixth Week of Easter: John 16:23b-28

Gospel: John 16:23b-28

Jesus said to his disciples: “Amen, amen, I say to you, whatever you ask the Father in my name he will give you. Until now you have not asked anything in my name; ask and you will receive, so that your joy may be complete.  

“I have told you this in figures of speech. The hour is coming when I will no longer speak to you in figures but I will tell you clearly about the Father. On that day you will ask in my name, and I do not tell you that I will ask the Father for you. 

For the Father himself loves you, because you have loved me and have come to believe that I came from God. I came from the Father and have come into the world. Now I am leaving the world and going back to the Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a woman who prayed earnestly to Jesus, asking Him to make her rich. Day after day, and month after month, she continued praying for the blessing she longed to receive. Yet after three months of praying and asking, she still did not receive what she had been hoping for. Confused and deeply troubled, she wondered why the Lord seemed silent to her prayers.

One night, she had a dream in which Jesus gently spoke to her heart: “You did not receive what you prayed for because you simply stayed in your house and relaxed. You never exerted effort to achieve what you desired.”

When she woke up the next morning, something within her changed. She prayed once again, but this time she did not stop with words alone. She began to work diligently, persevere faithfully, and do her part with trust in God. In time, through prayer, hard work, patience, and God’s grace, she finally received what she had been asking from the Lord.

Many times in our lives, we also desire blessings, breakthroughs, and answers to our prayers. We ask Jesus to help us, guide us, heal us, provide for us, or change our situation. Prayer is indeed powerful, beautiful, and necessary, because it connects our hearts to God. But the Lord also calls us to cooperate with His grace through faith-filled action.

Our prayers must not remain as words spoken only by our lips. We must allow our prayers to move our hands, strengthen our resolve, and inspire us to act with perseverance, responsibility, and trust in God. When we pray for success, we must also work hard. When we pray for healing in relationships, we must also learn to forgive, understand, and love. When we pray for a better life, we must also courageously take the steps that God places before us.

Jesus generously helps us fulfill the good things we hope for, especially when we sincerely do our part and entrust the results to Him. God blesses not only those who pray, but also those who faithfully act with courage, patience, and determination. Indeed, our lives must always be marked by prayers with action, and not by prayers alone.

Are we merely praying for God’s blessings, or are we also willing to cooperate with His grace by doing our part with faith, perseverance, and hard work?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 16 Sabado sa Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:23b-28

Mabuting Balita: Juan 16:23b-28

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Tandaan ninyo: anumang hingin ninyo sa Ama sa aking pangalan ay ibibigay niya sa inyo. Hanggang ngayo'y wala pa kayong hinihingi sa kanya sa pangalan ko; humingi kayo at kayo'y tatanggap, upang malubos ang inyong kagalakan."

"Ang mga ito'y sinabi ko sa inyo ng patalinghaga. Subalit darating ang panahon na hindi na ako magsasalita sa inyo ng gayon; tuwiran ko nang sasabihin sa inyo ang tungkol sa Ama. Sa araw na yao'y hihingi kayo sa kanya sa aking pangalan; at hindi ko sinasabi sa inyo na dadalangin ako sa Ama para sa inyo, sapagkat iniibig nga kayo ng Ama.

Iniibig niya kayo sapagkat ako'y iniibig ninyo at naniniwala kayong ako'y nagmula sa Diyos. Ako'y mula sa Ama at naparito sa sanlibutan; ngayo'y aalis ako sa sanlibutan at babalik sa Ama."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na taimtim na nanalangin kay Jesus na siya ay yumaman. Araw-araw at buwan-buwan ay patuloy siyang nananalangin at humihingi ng biyayang kanyang minimithi.

Ngunit matapos ang tatlong buwan ng pagdarasal at pagsusumamo, hindi pa rin niya natanggap ang kanyang hinihiling. Dahil dito, siya ay nalito at labis na nagtaka kung bakit tila nananatiling tahimik ang Panginoon sa kanyang mga panalangin.

Isang gabi, nanaginip siya at doon ay mahinahong nagsalita si Jesus sa kanyang puso: “Hindi mo natanggap ang iyong ipinagdarasal dahil nanatili ka lamang sa iyong bahay at nagpahinga. Hindi ka nagsikap upang makamit ang iyong ninanais.”

Pagkagising niya kinabukasan, may nabago sa kanyang kalooban. Muli siyang nanalangin, ngunit sa pagkakataong iyon ay hindi na lamang salita ang kanyang inialay sa Diyos. Siya ay nagsimulang magsikap, magtiyaga, at gawin ang kanyang bahagi nang may pagtitiwala sa Panginoon. Sa pagdaan ng panahon, sa pamamagitan ng panalangin, pagtitiyaga, pagsisikap, at biyaya ng Diyos, natanggap din niya ang kanyang hinihiling.

Maraming pagkakataon din sa ating buhay na tayo ay may mga pangarap, kahilingan, at panalangin sa Diyos. Humihingi tayo kay Jesus ng gabay, tulong, kagalingan, kabuhayan, at pagbabago sa ating buhay. Tunay ngang makapangyarihan, mahalaga, at napakaganda ng panalangin sapagkat inilalapit tayo nito sa puso ng Diyos. Ngunit nais din ng Panginoon na tayo ay makiisa sa Kanyang biyaya sa pamamagitan ng pananampalatayang may kasamang pagkilos.

Hindi dapat nagtatapos sa ating mga labi lamang ang ating mga panalangin. Dapat nating hayaang kumilos ang ating mga kamay, tumatag ang ating kalooban, at lumalim ang ating pananampalataya upang maisabuhay natin ang ating ipinagdarasal. Kapag tayo ay nananalangin para sa tagumpay, kailangan din nating magsikap.

Kapag tayo ay humihingi ng kagalingan sa ating relasyon, kailangan din nating matutong magpatawad, umunawa, at magmahal. Kapag tayo ay nananalangin para sa mas mabuting buhay, kailangan din nating lakasan ang ating loob upang tahakin ang landas na inilalagay ng Diyos sa ating harapan.

Masaganang tumutulong si Jesus upang matupad ang mabubuting bagay na ating inaasam, lalo na kapag tayo ay tapat na gumagawa ng ating bahagi at buong pusong nagtitiwala sa Kanya. Pinagpapala ng Diyos hindi lamang ang mga taong nananalangin kundi pati ang mga taong kumikilos nang may pananampalataya, pagtitiyaga, at determinasyon. Tunay nga na ang ating buhay ay dapat laging may kasamang panalangin at pagkilos, at hindi panalangin lamang.

Tayo ba ay nananalangin lamang para sa mga biyaya ng Diyos, o handa rin ba tayong kumilos, magsikap, at makiisa sa Kanyang biyaya upang maisakatuparan ang ating mga panalangin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 15 Friday of the Sixth Week of Easter: John 16:20-23

Gospel: John 16:20-23

Jesus said to his disciples: “Amen, amen, I say to you, you will weep and mourn while the world rejoices; you will grieve, but your grief will become joy. When a woman is in labor, she is in anguish because her hour has arrived; but when she has given birth to a child, she no longer remembers the pain because of her joy that a child has been born into the world.  

So you also are now in anguish. But I will see you again, and your hearts will rejoice and no one will take your joy away from you. On that day you will not question me about anything. Amen, amen, I say to you, whatever you ask the Father in my name he will give you.”

+ + + + + + +

Reflection:

A good man was wondering why he was experiencing many difficulties in life. He was deeply in debt, and his house had been repossessed by the bank because of unpaid loans. In his pain and frustration, he began questioning the Lord about the hardships he was enduring. A few days later, however, he won the lottery, enabling him to pay all his debts, recover financially, and even have enough left to save for the future.

There are moments in our lives when we wonder why we are experiencing so many hardships and trials. Like the good man in the story, we may find ourselves burdened with debts, disappointments, failures, and problems that seem too heavy for us to carry.

At times, we may even question the Lord and ask why life has become so difficult. Yet, in the midst of our pain and uncertainty, God quietly continues to work in ways we may not immediately understand.

The man who had lost almost everything eventually experienced an unexpected blessing. After winning the lottery, he was able to pay all his debts and begin anew with hope for the future. In the same way, the Lord reminds us that even in our darkest moments, His grace can still open doors that we never imagined possible.

Jesus told His disciples that they would go through sorrow and suffering while others around them rejoiced. However, He also assured them that their sadness would not last forever. As long as they remained close to Him, they would have the strength to endure every trial and overcome every difficulty.

Our journey with Jesus is not always easy. There will be seasons of drought, loneliness, confusion, and tears. Sometimes we may feel abandoned, weak, or discouraged. Yet, even in those painful moments, the Lord never leaves us.

He walks beside us, carries us in our weakness, and gently reminds us to place our trust in Him. When we continue to hold firmly to Christ Jesus, we discover that our trials can deepen our faith, strengthen our spirit, and draw us closer to His loving heart.

Let us not cling too tightly to the things of this world or rely only on our own strength, for worldly things can never fully heal the burdens of our hearts. Instead, let us hold firmly to Jesus, for He alone has the words of eternal life (John 6:68). In Him, we find true hope, lasting peace, and the courage to continue despite life’s struggles.

Today, as we carry our own crosses and face our personal battles, may we ask ourselves: When trials and difficulties come into our lives, do we run away from Jesus, or do we cling to Him more deeply and trust that He will never fail us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 15 Biyernes sa Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:20-23

Mabuting Balita: Juan 16:20-23

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: “Sinasabi ko sa inyo: tatangis kayo at magdadalamhati, ngunit magagalak ang sanlibutan. Matitigib kayo ng kalungkutan, subalit ito'y magiging kagalakan. Kapag nagdaramdam na ang isang babaing manganganak, siya'y nahahapis, sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghihirap.

Ngunit pagkapanganak, hindi na niya naaalaala ang hirap; siya'y nagagalak dahil sa ipinanganak na sa sanlibutan ang isang sanggol. Gayon din naman kayo: nalulumbay kayo ngayon, ngunit muli akong makikipagkita sa inyo at mag-uumapaw sa puso ninyo ang kagalakang hindi maaagaw ninuman.

"Hindi na kayo kailangang magtanong sa akin sa araw na iyon. " Tandaan ninyo: anumang hingin ninyo sa Ama sa aking pangalan ay ibibigay niya sa inyo.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

May isang mabuting tao na nagtataka kung bakit napakarami niyang pinagdaraanang pagsubok sa buhay. Lubog siya sa utang, at ang kanyang bahay ay nakuha ng bangko dahil sa hindi niya nabayarang mga utang. Dahil dito nagtanong siya sa Panginoon tungkol sa mabibigat na pagsubok na kanyang pinagdaraanan.

Ngunit makalipas ang ilang araw, nanalo siya sa lotto, kaya nabayaran niya ang lahat ng kanyang pagkakautang, nakabangon siyang muli sa buhay pinansyal, at nagkaroon pa siya ng sobrang maitatabi para sa kanyang kinabukasan.

May mga pagkakataon sa ating buhay na tayo ay nagtataka kung bakit napakarami nating pinagdaraanan na pagsubok. Tulad ng mabuting lalaking nasa kuwento, maaari rin tayong mabaon sa utang, mabigo, masaktan, at mabigatan sa mga problemang tila napakahirap pasanin.

Dahil sa sakit at pagkabigo, minsan ay natatanong din natin ang Panginoon kung bakit naging napakahirap ng ating buhay. Ngunit kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang Kanyang mga plano, tahimik pa ring kumikilos ang Diyos sa ating buhay sa paraang hindi natin inaasahan.

Ang taong halos mawalan na ng lahat ay nakaranas din ng isang hindi inaasahang biyaya. Matapos siyang manalo sa lotto, nabayaran niya ang lahat ng kanyang pagkakautang, nakabangon siyang muli, at nagkaroon pa ng pag-asang makapagsimula para sa kanyang kinabukasan.

Sa parehong paraan, ipinapaalala sa atin ng Panginoon na kahit sa pinakamadilim nating sandali, ang Kanyang biyaya ay kayang magbukas ng mga pintuang hindi natin kailanman naisip na posible.

Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad na daraan sila sa lungkot, hirap, at pagdurusa habang ang iba sa kanilang paligid ay nagsasaya. Ngunit tiniyak din Niya sa kanila na hindi magtatagal ang kanilang kalungkutan. Habang nananatili silang malapit sa Kanya, magkakaroon sila ng lakas upang mapagtagumpayan ang bawat pagsubok at kahirapan.

Ganoon din para sa atin ngayon. Kapag nananatili tayong nakakapit kay Jesus, hindi tayo nag-iisa sa ating mga laban sa buhay. Siya ay patuloy na lumalakad kasama natin, umaalalay sa ating kahinaan, at nagbibigay-lakas sa tuwing tayo ay pinanghihinaan ng loob.

Ang ating paglalakbay kasama si Jesus ay hindi palaging madali. May mga panahon ng kalungkutan, pagkalito, at pagluha. Minsan ay pakiramdam natin ay tayo’y iniwan, mahina, o nawawalan ng pag-asa. Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, hindi tayo kailanman iniiwan ng Panginoon.

Sa halip, mas lalo Niya tayong niyayakap at inaanyayahang magtiwala sa Kanya. Kapag patuloy tayong kumakapit kay Hesus, natutuklasan natin na ang ating mga pagsubok ay nagiging daan upang lalong tumibay ang ating pananampalataya at mapalapit tayo sa Kanyang mapagmahal na puso.

Huwag nating hayaang ang mga bagay ng mundong ito ang maging sandigan ng ating buhay, at huwag din tayong umasa lamang sa sarili nating kakayahan, sapagkat hindi kailanman mapapawi ng mga ito ang tunay na bigat na dinadala ng ating puso.

Sa halip, mas lalo tayong kumapit kay Jesus, sapagkat Siya lamang ang may mga salita ng buhay na walang hanggan (Juan 6:68). Sa Kanya natin matatagpuan ang tunay na pag-asa, kapayapaan, at lakas upang magpatuloy sa kabila ng lahat ng pagsubok sa buhay.

Ngayon, habang pasan-pasan natin ang ating mga sariling krus at kinakaharap ang ating mga personal na laban, tanungin natin ang ating sarili: Kapag dumarating ba ang mga pagsubok at kabiguan sa ating buhay, lalo ba tayong lumalapit at kumakapit kay Jesus, o unti-unti tayong lumalayo sa Kanya na siyang tanging makapagbibigay sa atin ng tunay na pag-asa at kaligtasan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday May 14 Feast of Saint Matthias, Apostle: John 15:9-17

Gospel: John 15:9-17

Jesus said to his disciples: “As the Father loves me, so I also love you. Remain in my love. If you keep my commandments, you will remain in my love, just as I have kept my Father’s commandments and remain in his love.  

“I have told you this so that my joy might be in you and your joy might be complete. This is my commandment: love one another as I love you. No one has greater love than this to lay down one’s life for one’s friends. You are my friends if you do what I command you. I no longer call you slaves, because a slave does not know what his master is doing.   

I have called you friends, because I have told you everything I have heard from my Father. It was not you who chose me, but I who chose you and appointed you to go and bear fruit that will remain, so that whatever you ask the Father in my name he may give you. This I command you: love one another.”

+ + + + + + +

Reflection:

What is an ideal life in this world?

It is a life that remains deeply rooted and forever attached to the love of God. Without God’s love dwelling in our hearts, our lives would become empty, barren, and without true meaning.

The love of God is the very essence of our existence, for we were not created merely to chase the things of this world. We came into this world to live for God, to walk in His ways, and to love Him above all else.

When we allow ourselves to love this world more than God, we slowly create a deep emptiness within our souls. No matter how much wealth, power, success, or recognition we may gain, none of these can truly satisfy the longing of our hearts.

Everything in this world is temporary. One day, we will leave all these things behind, or they will eventually leave us. But the love of God will never fade, never abandon us, and never fail us. His love remains faithful through every season of our lives.

What truly matters, then, is the love of God—nothing else but the love of God. This is why Jesus lovingly calls us to remain in His love. When we continue to abide in Him, we receive strength to endure every trial, courage to overcome every fear, and peace even in the midst of suffering and uncertainty.

The love of God gives us hope when we are discouraged, light when we are in darkness, and life when our hearts grow weary. Even the fear of death loses its power when we live securely in the embrace of God’s eternal love.

May we never allow the temporary things of this world to take the place that belongs to God alone in our hearts. Instead, may we remain faithful in seeking Him, trusting Him, and loving Him each day of our lives. For in the end, it is only God’s love that can truly fill the deepest longing of our souls.

Today, as the Lord gently calls us to remain in His love, are we willing to let go of the things that pull our hearts away from Him and fully surrender ourselves to the love that alone can give us true peace, joy, and eternal life?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Mayo 14 Kapistahan ni Apostol San Matias: Juan 15:9-17

Mabuting Balita: Juan 15:9-17

Noong panahong iyon: Sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: Kung paanong iniibig ako ng Ama, gayon din naman, iniibig ko kayo; mananatili kayo sa aking pag-ibig; tulad ko, tinutupad ko ang mga utos ng aking Ama at ako'y nananatili sa kanyang pag-ibig. 

"Sinasabi ko sa inyo ang mga bagay na ito upang makahati kayo sa kagalakan ko at malubos ang inyong kagalakan. Ito ang aking utos: mag-ibigan kayo gaya ng pag-ibig ko sa inyo. Walang pag-ibig na hihigit pa sa pag-ibig ng isang taong nag-aalay ng kanyang buhay para sa kanyang mga kaibigan. Kayo'y mga kaibigan ko kung tinutupad ninyo ang mga utos ko. 

Hindi ko na kayo inaaring alipin, sapagkat hindi alam ng alipin ang ginagawa ng kanyang panginoon. Sa halip, inaari ko kayong mga kaibigan, sapagkat sinabi ko sa inyo ang lahat ng narinig ko sa aking Ama. 

Hindi kayo ang pumili sa akin; ako ang pumili at humirang sa inyo upang kayo'y humayo at mamunga, at manatili ang inyong bunga. Sa gayon, ang anumang hingin ninyo sa Ama sa aking pangalan ay ipagkakaloob sa inyo. Ito ang iniuutos ko sa inyo: mag-ibigan kayo."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano ba tayo dapat mamumuhay sa mundong ito?

Ito ay buhay na nananatiling malalim na nakaugat sa pag-ibig ng Diyos. Kapag wala ang pag-ibig ng Diyos sa ating puso, ang ating buhay ay nagiging hungkag, tigang, at walang tunay na kahulugan.

Ang pag-ibig ng Diyos ang siyang pinakabuod ng ating buhay sapagkat hindi tayo nilikha upang mahalin lamang ang mundong ito. Tayo ay isinilang upang mamuhay para sa Diyos, sumunod sa Kanyang kalooban, at mahalin Siya nang higit sa lahat.

Kapag mas minahal natin ang mundong ito kaysa sa Diyos, unti-unti nating pinupuno ng kawalan ang ating mga sarili. Maaaring makamit natin ang kayamanan, kapangyarihan, tagumpay, at pagkilala ng mundo, ngunit kailanman ay hindi nito mapupunan ang pagkauhaw ng ating puso.

Lahat ng bagay sa mundong ito ay pansamantala lamang. Darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ito, o ang mga ito mismo ang mawawala sa atin. Ngunit ang pag-ibig ng Diyos ay hindi kailanman maglalaho, hindi tayo iiwan, at hindi magkukulang. Ang Kanyang pag-ibig ay nananatiling tapat sa bawat yugto ng ating buhay.

Kaya nga, ang tunay na mahalaga ay ang pag-ibig ng Diyos—wala nang iba kundi ang pag-ibig ng Diyos. Ito ang dahilan kung bakit patuloy tayong inaanyayahan ni Hesus na manatili sa Kanyang pag-ibig. Kapag tayo ay nananatili sa Kanya, binibigyan Niya tayo ng lakas upang mapagtagumpayan ang bawat pagsubok, tapang upang harapin ang ating mga takot, at kapayapaan kahit sa gitna ng pagdurusa at kawalang-katiyakan.

Ang pag-ibig ng Diyos ang nagbibigay sa atin ng pag-asa kapag tayo’y pinanghihinaan, liwanag kapag tayo’y nasa dilim, at bagong buhay kapag napapagod ang ating puso. Maging ang takot sa kamatayan ay nawawalan ng kapangyarihan kapag tayo ay namumuhay sa yakap ng walang hanggang pag-ibig ng Diyos.

Nawa’y huwag nating hayaang maagaw ng mga pansamantalang bagay ng mundong ito ang puwang na para lamang sa Diyos sa ating puso. Sa halip, manatili tayong tapat sa paghahanap sa Kanya, pagtitiwala sa Kanya, at pagmamahal sa Kanya araw-araw. Sapagkat sa huli, ang pag-ibig lamang ng Diyos ang tunay na makakapuno sa pinakamalalim na pananabik ng ating kaluluwa.

Sa araw na ito, habang marahang inaanyayahan tayo ng Panginoon na manatili sa Kanyang pag-ibig, handa ba tayong bitawan ang mga bagay na naglalayo ng ating puso sa Kanya at buong pusong isuko ang ating sarili sa pag-ibig na Siya lamang ang makapagbibigay ng tunay na kapayapaan, kagalakan, at buhay na walang hanggan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 13 Wednesday of the Sixth Week of Easter: John 16:12-15

Gospel: John 16:12-15

Jesus said to his disciples, I have much more to tell you, but you cannot bear it now. But when he comes, the Spirit of truth, he will guide you to all truth. He will not speak on his own, but he will speak what he hears, and will declare to you the things that are coming. 

He will glorify me, because he will take from what is mine and declare it to you. Everything that the Father has is mine; for this reason I told you that he will take from what is mine and declare it to you.”

+ + + + +  + +

Reflection:

How can we truly feel the presence of the Holy Spirit in our lives?

The Holy Spirit becomes alive within us when we strive to live according to the way Jesus wants us to live, rooted in the commandments of love (Luke 10:27). Everything begins when we choose to follow these commandments wholeheartedly.

As we continue to live them out each day, our hearts gradually become more aware of the gentle yet powerful presence of the Holy Spirit guiding, strengthening, and transforming us.

Therefore, we must learn to live by Jesus’ commandments of love. Yet, if we honestly examine ourselves, do we always live these commandments faithfully? Are we not sometimes selective in the way we love others? It is often easy for us to love those who love us in return, those who treat us kindly and make us feel valued.

But when people hurt us, reject us, or fail to appreciate us, loving them becomes difficult. Still, this is precisely where the Lord challenges us most deeply—to love even those who do not love us back, to show compassion even when our hearts are wounded, and to forgive even when forgiveness is painful.

The same can also be true in our relationship with God. For many of us, it is easier to love God when our prayers are answered, when blessings overflow, and when life is peaceful and secure. But when our prayers seem unanswered, when trials come, or when we experience suffering and uncertainty, our love and trust in God can be tested.

Yet the Lord calls us to remain faithful—not only in moments of joy and abundance, but also in times of silence, pain, and waiting. True love for God perseveres both in good times and in difficult times.

When we sincerely strive to love as Jesus loves, we begin to recognize the quiet movements of the Holy Spirit within us. The Holy Spirit softens our hearts, teaches us to forgive, strengthens us to persevere, and leads us closer to God each day. The more we allow love to shape our thoughts, words, and actions, the more deeply we experience God’s living presence in our lives.

Do we truly recognize the presence of the Holy Spirit in our lives today? If not, perhaps the Lord is inviting us to begin again—to follow His commandments of love not according to our own conditions, preferences, or convenience, but according to His example of selfless and unconditional love.

Are we willing to allow the Holy Spirit to transform our hearts so that we may love God and others the way Jesus loves us, even when it is difficult and demands sacrifice?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 13 Miyerkules sa Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:12-15

Mabuting Balita: Juan 16:12–15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Marami pa akong sasabihin sa inyo, ngunit hindi pa ninyo kayang unawain ngayon. Pagdating ng Espiritu ng katotohanan, tutulungan niya kayo upang maunawaan ang buong katotohanan.  

Sapagkat magsasalita siya hindi sa ganang kanyang sarili; sasabihin niya sa inyo ang kanyang narinig, at ipapahayag ang mga bagay na darating. Pararangalan niya ako, sapagkat sa akin magmumula ang ipapahayag niya sa inyo. Ang lahat ng sa Ama ay akin; kaya ko sinabing sa akin magmumula ang ipapahayag niya sa inyo."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Paano nga ba natin tunay na mararamdaman ang presensya ng Espiritu Santo sa ating buhay?

Ang Espiritu Santo ay higit nating nararanasan kapag sinisikap nating mamuhay ayon sa nais ni Hesus para sa atin, batay sa Kanyang mga utos ng pag-ibig (Lucas 10:27). Nagsisimula ang lahat kapag pinipili nating sundin at isabuhay ang mga utos na ito nang buong puso.

Habang patuloy natin itong ginagawa araw-araw, unti-unting namumulat ang ating puso sa banayad ngunit makapangyarihang presensya ng Espiritu Santo na gumagabay, nagpapalakas, at nagbabago sa atin.

Kaya naman, kailangan nating matutunang mamuhay ayon sa mga utos ng pag-ibig ni Hesus. Ngunit kung tapat nating susuriin ang ating sarili, tunay nga ba nating isinasabuhay ang mga utos na ito? Hindi ba’t minsan ay namimili rin tayo kung sino lamang ang ating mamahalin?

Madali para sa atin na mahalin ang mga taong nagmamahal din sa atin, ang mga taong mabait at nagbibigay sa atin ng saya at pagpapahalaga. Ngunit kapag tayo ay nasasaktan, naaapi, o hindi nauunawaan, nagiging mahirap para sa atin ang magmahal.

Gayunpaman, dito tayo higit na hinahamon ng Panginoon—na magmahal kahit hindi tayo suklian ng kaatulad na pagmamahal, magpakita ng malasakit kahit sugatan ang ating damdamin, at magpatawad kahit napakahirap gawin nito.

Ganito rin minsan ang ating relasyon sa Diyos. Para sa marami sa atin, mas madaling mahalin ang Diyos kapag sinasagot Niya ang ating mga panalangin, kapag sagana ang biyaya, at kapag payapa ang ating buhay. Ngunit kapag tila nananatiling tahimik ang Diyos, kapag dumarating ang pagsubok, o kapag tayo ay dumaranas ng hirap at kabiguan, nasusubok ang ating pagmamahal at pagtitiwala sa Kanya.

Ngunit tinatawagan tayo ng Panginoon na manatiling tapat—hindi lamang sa panahon ng kagalakan at kasaganaan, kundi maging sa panahon ng paghihintay, pagdurusa, at katahimikan. Ang tunay na pagmamahal sa Diyos ay nananatili sa mabuti man o mahirap na panahon.

Kapag taimtim nating sinisikap na magmahal tulad ng pagmamahal ni Hesus, mas lalo nating nakikilala ang pagkilos ng Espiritu Santo sa ating puso. Siya ang nagpapalambot ng ating kalooban, nagtuturo sa ating magpatawad, nagbibigay-lakas upang magpatuloy, at umaakay sa atin palapit sa Diyos araw-araw. Habang hinahayaan nating manaig ang pag-ibig sa ating isip, salita, at gawa, mas lalo nating nararanasan ang buhay na presensya ng Diyos sa ating buhay.

Tunay nga ba nating kinikilala at nararamdaman ang presensya ng Espiritu Santo sa ating buhay ngayon? Kung hindi pa, inaanyayahan tayo ng Panginoon na magsimulang muli—na sundin ang Kanyang mga utos ng pag-ibig hindi ayon sa ating kagustuhan o kaginhawahan, kundi ayon sa Kanyang halimbawa ng wagas at walang kondisyong pagmamahal.

Handa ba tayong hayaan ang Espiritu Santo na baguhin ang ating puso upang matuto tayong magmahal tulad ng pagmamahal ni Hesus—kahit mahirap, kahit masakit, at kahit nangangailangan ng sakripisyo?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 12 Tuesday of the Sixth Week of Easter: John 16:5-11

Gospel: John 16:5-11

Jesus said to his disciples: "Now I am going to the one who sent me, and not one of you asks me, 'Where are you going?' But because I told you this, grief has filled your hearts. But I tell you the truth, it is better for you that I go. For if I do not go, the Advocate will not come to you.  

But if I go, I will send him to you. And when he comes he will convict the world in regard to sin and righteousness and condemnation: sin, because they do not believe in me; righteousness, because I am going to the Father and you will no longer see me; condemnation, because the ruler of this world has been condemned.

+ + + + +  + +

Reflection:

Are we afraid of separation?

There is a quiet sadness in the words of Jesus in our Gospel today. He tells the disciples, “Now I am going to the One who sent me.” We can only imagine how deeply these words pierced their hearts. Their teacher, leader, healer, father figure, and closest confidant would soon be leaving them. The One who walked with them, comforted them, and gave meaning to their lives would no longer be physically present among them.

At some point in our lives, we too experience the pain of separation. We know the sorrow of letting go, the loneliness of absence, and the ache of losing someone dear to us. Separation is one of the deepest wounds of the human heart because we were created to love, to belong, and to remain connected with one another.

Yet Jesus does not leave His disciples empty-handed. Before He departs, He assures them of the abiding presence of the Advocate, the Holy Spirit — the divine companion who will guide, strengthen, comfort, and remind them that they are never alone. Even when Jesus is no longer visible to their eyes, His Spirit will continue to dwell within them and lead them every step of the way.

The same promise is given to us today. In moments when we feel abandoned, uncertain, or afraid, the Holy Spirit gently whispers to our hearts that God remains with us. When the world changes, when people leave, and when life becomes uncertain, the presence of God remains constant and faithful.

Someday, we too will leave this world. Our mortal bodies will pass away, and our loved ones may grieve our absence. But beyond the sadness of parting, we pray that the love we shared, the kindness we offered, and the faith we lived out will continue to inspire those whose lives we have touched. In the end, what will matter most is not how long we lived, but how deeply we loved and how faithfully we walked with God.

This is the reality of life: there is a time for everything. Yet we need not live in fear, for as long as we believe in Jesus, we are never truly separated from Him. His love conquers even death, and His Spirit remains with us always.

As we continue our journey in this life, may we ask ourselves: when the time comes for us to leave this world, will we leave behind hearts that were healed by our love, strengthened by our faith, and drawn closer to God because we chose to live in the Spirit of Christ?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 12 Martes sa Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 16:5-11

Mabuting Balita: Juan 16:5-11

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: "Ngayo'y paroroon na ako sa nagsugo sa akin. Wala isa man sa inyong nagtatanong sa akin kung saan ako pupunta. At ngayong sabihin ko sa inyo, natigib kayo ng kalungkutan.

Ngunit dapat ninyong malaman ang katotohanan: ang pag-alis ko'y sa ikabubuti ninyo, sapagkat hindi paparito sa inyo ang patnubay kung hindi ako aalis. Ngunit kung umalis ako, susuguin ko siya sa inyo. Pagdating niya ay kanyang patutunayan sa mga tao sa sanlibutan na mali ang pagkakilala nila sa kasalanan, at ipakikilala niya kung ano ang matuwid, at kung ano ang kahatulan.

Mali sila tungkol sa kasalanan, sapagkat hindi sila nanalig sa akin; tungkol sa matuwid, sapagkat ako'y paroroon sa Ama at hindi na ninyo makikita; tungkol sa kahatulan, sapagkat hinatulan na ang pinuno ng sanlibutang ito."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Natatakot ba tayo sa paghihiwalay?

May nakatagong lungkot sa mga salita ni Hesus sa ating Ebanghelyo ngayon. Sinabi Niya sa Kanyang mga alagad, “Pupunta na ako sa Kanya na nagsugo sa akin.” Isipin natin kung gaano kasakit marinig iyon para sa mga alagad. 

Ang kanilang guro, pinuno, manggagamot, ama, at pinakamalapit na kaibigan ay malapit nang mawala sa kanilang piling. Ang Hesus na kanilang nakakasama, nasasandalan, at nagbibigay ng kahulugan sa kanilang buhay ay hindi na nila makikita nang pisikal.

Sa ating buhay, darating din ang mga sandali ng paghihiwalay. Nararanasan natin ang sakit ng pamamaalam, ang lungkot ng pagkawala, at ang pangungulila sa mga mahal natin sa buhay. Masakit ang paghihiwalay dahil nilikha tayo ng Diyos upang magmahal, makipag-ugnayan, at maging bahagi ng buhay ng isa’t isa.

Ngunit hindi iniwan ni Hesus na walang pag-asa ang Kanyang mga alagad. Bago Siya umalis, ipinangako Niya ang patuloy na presensya ng Tagapatnubay — ang Espiritu Santo — na magiging gabay, lakas, at kaagapay nila sa bawat hakbang ng kanilang misyon. Kahit hindi na nila pisikal na makikita si Hesus, mananatili namang buhay ang Kanyang presensya sa pamamagitan ng Espiritu Santo.

Ang pangakong ito ay para rin sa atin ngayon. Sa mga sandaling tayo’y natatakot, nanghihina, nalilito, o nakakaramdam ng pag-iisa, marahang ipinapaalala ng Espiritu Santo na hindi tayo iniiwan ng Diyos. Maaaring magbago ang mundo, maaaring may mga taong lumisan sa ating buhay, ngunit ang pagmamahal at presensya ng Diyos ay nananatiling tapat magpakailanman.

Darating din ang araw na tayo nama’y aalis sa mundong ito. Lilipas ang ating katawang lupa, at mag-iiwan tayo ng lungkot sa mga taong nagmamahal sa atin. Ngunit higit sa lahat, nawa’y maiwan natin sa kanilang puso ang alaala ng ating pagmamahal, kabutihan, pananampalataya, at malasakit. Sapagkat sa huli, hindi ang haba ng ating buhay ang pinakamahalaga, kundi kung paano tayo nagmahal at naging tapat sa Diyos habang tayo’y nabubuhay.

Ito ang katotohanan ng buhay: may tamang panahon para sa lahat. Ngunit hindi tayo dapat mabuhay sa takot, sapagkat hangga’t tayo’y nananalig kay Hesus, hindi tayo kailanman tunay na maihihiwalay sa Kanya. Dinaig na Niya maging ang kamatayan, at ang Kanyang Espiritu ay nananatiling kasama natin magpakailanman.

Habang nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng buhay, tanungin natin ang ating sarili: kapag dumating na ang oras ng ating pagpanaw, maiiwan kaya natin sa puso ng iba ang bakas ng pagmamahal ng Diyos? May mga taong lalong napalapit kaya kay Kristo dahil nakita nila sa atin ang liwanag, kabutihan, at presensya ng Espiritu Santo?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 11 Monday of the Sixth Week of Easter: John 15:26—16:4a

Gospel: John 15:26-16:4a

(Jesus said to his disciples) “When the Advocate comes whom I will send you from the Father, the Spirit of truth who proceeds from the Father, he will testify to me. And you also testify, because you have been with me from the beginning. 

“I have told you this so that you may not fall away. They will expel you from the synagogues; in fact, the hour is coming when everyone who kills you will think he is offering worship to God. They will do this because they have not known either the Father or me. I have told you this so that when their hour comes you may remember that I told you.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Who is the Advocate in our lives?

We know that the Advocate is the Holy Spirit. The Holy Spirit gently moves within our hearts, guiding us, strengthening us, and whispering to us to always choose what is good, loving, and pleasing to God. Whenever we listen to the gentle promptings of the Spirit, we are led toward peace, truth, and the kind of life that draws us closer to Jesus.

Yet, there are many among us who still do not know the Holy Spirit deeply. Some have not yet learned to listen to the Spirit’s voice, while others may no longer recognize the Spirit’s loving presence because of pain, distractions, or the struggles of daily life.

As followers of Christ, we have a beautiful mission. We are called to help others encounter the Holy Spirit, our Advocate and Guide. Through our words, our actions, our kindness, and our witness, we gently lead others toward God’s presence. We patiently encourage, guide, and accompany them so that they, too, may experience the comfort, wisdom, and love of the Holy Spirit.

And when people begin to open their hearts to the Spirit, we humbly step aside and allow God to continue the work within them. For it is not we who change hearts, but the Holy Spirit working silently and powerfully in every soul.

In this world, we are called to be the visible presence of Jesus. People come to know Christ through the love we share, the humility we practice, the gentleness we show, and the compassion we extend to others, especially to those who are hurting, forgotten, or lost. Through these simple yet meaningful acts, we help others become aware that they are never alone because the Advocate walks with them.

Therefore, let us continually strive to live like Jesus each day, allowing the Holy Spirit to guide our thoughts, words, and actions. 

Are we allowing the Holy Spirit to truly move within us so that others may encounter Jesus through the way we live and love?— Marino J. Dasmarinas